Сэмюэл Бамфорд: Ланкашир реформаторы және жазушысы
Samuel Bamford
Сэмюэль Бамфорд (1788-1872) – Ланкаширлік реформатор, жазушы, поэзия шебері. Өмірі, еңбектері, солтүстік Англия диалектісіндегі шығармалары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1788–1872 жылдары Ланкашир, Англиядан шыққан радикалды реформатор Самуэль Бамфорд (28 ақпан 1788 – 13 сәуір 1872) – ағылшын радикалды реформаторы және жазушы. Ол солтүстік ағылшын диалектісі туралы жазған және өзінің ең белгілі өлеңдерін осы диалектіде жазған.
Radical reformer from Lancashire, England, 1788–1872
Samuel Bamford (28 February 1788 – 13 April 1872) was an English radical reformer and writer born in Middleton, Lancashire. He wrote on the subject of northern English dialect and wrote some of his better known verse in it.
Өмірбаян
Бамфорд Дэниел Бамфордтың (муслин тоқымашы және жартылай уақыт мұғалім, кейін Салфорд жұмыс үйінің басшысы) және оның әйелі Ханнаның бес баласының бірі болды. 1788 жылдың 11 сәуірінде Миддлтон қаласындағы Сент-Леонард шіркеуінде крещениеден өтті. Әкесі оны Манчестер грамматикалық мектебінен алып кеткеннен кейін, Бамфорд тоқымашы, сосын Манчестерде қойма жұмысшысы болды. Гомердің "Илиадасымен" және Джон Милтонның өлеңдерімен танысқаннан кейін Бамфорд өзі де өлең жазуға бейімделді. 1851 жылы шамамен Бамфорд Сомерсет Хаустағы Ішкі кіріс қызметінде хабаршы болып жұмыс істеді, бірақ көп ұзамай тоқуға қайта оралды.
Bamford was one of five children born to Daniel Bamford (a muslin weaver and part time teacher, and later master of the Salford workhouse), and his wife, Hannah. He was baptised on 11 April 1788 at St Leonard's Church, Middleton. After his father withdrew him from Manchester Grammar School, Bamford became a weaver and then a warehouseman in Manchester. Exposure to Homer's Iliad and to the poems of John Milton influenced Bamford to begin writing poetry himself. In 1851 or thereabouts, Bamford obtained a situation as a messenger for the Inland Revenue at Somerset House, but soon returned to weaving.
Радикализм
Бамфордтың радикалды саяси нанымы оны британ үкіметіне қарсы күреске белсенді түрде қатысуға және жұмысшы табының мүддесін қорғау мен халықтың наразылығына байланысты маңызды тарихи оқиғалардың куәсі болуға жетеледі.
Bamford's radical political beliefs led him to be heavily involved in resistance to the British government and to witness to several important historical events relating to working class advocacy and public defiance.
Елге опасыздық жасағаны үшін тұтқындалғандар
1817 жылы саяси қызметіне байланысты мемлекетке опасыздық жасады деген күдікпен Солфордтағы Нью-Бейли түрмесіне қамалды. Одан Лондонға алып келініп, ішкі істер министрі лорд Сидмут төрағалық еткен құпия кеңес алдында тексерілді. Жақын арада жақсы мінез-құлық танытатынына уәде берген соң, Бамфорд босатылып, әйелі Джемимамен бірге Миддлтонға қайтуға рұқсат алды. 1819 жылдың тамызында ол Миддлтоннан Сент-Питерс-Филдске парламенттік реформа талаптарымен және астық заңдарын жою мақсатындағы жиынға топ жетектеп барды. Олар Питерлу трагедиясына куә болды, содан кейін Бамфорд тұтқындалып, мемлекетке опасыздық жасады деген айып тағылды. Оның немесе оның тобының біреуінің де зорлық-зомбылыққа қатысқандығын көрсететін ешқандай дәлел табылмады, бірақ ол тәртіпсіздікке ұйытқы болды деп танылып, Линкольн түрмесінде бір жылға сотталды. Бұл трагедия Бамфордқа терең әсер етіп, мемлекеттік биліктің радикалды күресшілерге қарсы әрқашан жеңіске жететініне сендірді. Ол радикалды реформалардың жақтасы ретінде танылды, бірақ физикалық күш қолданылатын әрекеттерге қарсы болды.
In 1817 he was remanded in jail to the New Bailey Prison in Salford on suspicion of high treason, on account of his political activities. From there he was taken to London and examined before the Privy Council, presided over by Lord Sidmouth as Home Secretary. After promising future good behaviour, Bamford was released and allowed to return to his cottage at Middleton with his wife Jemima. In August 1819, he led a group from Middleton to St Peter's Fields for a meeting that pressed for parliamentary reform and repeal of the Corn Laws. There they witnessed the Peterloo Massacre, and Bamford was arrested and charged with treason. Although there was no evidence shown that either he or any of his group had been involved in the violence, he was found guilty of inciting a riot and sentenced to a year in Lincoln prison. The massacre had a deep impact on Bamford, convincing him that state power always succeeded against radical militancy. He came to be seen as a voice for radical reform, but opposed to activism involving physical force.
Өлім және мұра
1871 жылғы Англияда Бамфорд қайтыс болғанға дейін бір жыл бұрын өткізілген халық санағында ол 109 Холл-стрит, Харпурхиде жесір күйінде, жесір үй шаруашылығын жүргізуші Элизабет Хилтонмен бірге тұрғаны тіркелген. Бамфорд 1872 жылдың 13 сәуірінде 84 жасында Харпурхиде қайтыс болды, ал 20 сәуірде Миддлтон қаласында бірнеше мың адам қатысқан қоғамдық жерлеу рәсімі болды. 1877 жылы Миддлтон зиратында ашылған ескерткіш обелискінің бір бөлігінде: "Бэмфорд реформатор болған кезде бұл қауіпті еді, және ол өзінің нанымы үшін қиындықтарға тап болды" деп жазылған. 2000 жылы Роберт Пул және сыншы Мартин Хьюитт редакциялаған Сэмюэл Бамфордтың күнделіктері жарық көрді. Олардың сөзіне göre, "Бэмфордтың мансабы, әсіресе оның анти-чартизмі, оны реформаторлыққа тоқтатты және оны 19 ғасырдың басындағы жұмысшы табының саяси талаптарының әлсіздігі мен шектеулерінің мысалы ретінде қарастыруға әкелді".
In the 1871 England Census, taken the year before Bamford's death, he is recorded as living at 109 Hall Street, Harpurhey, as a widower, with a widowed housekeeper, Elizabeth Hilton. Bamford died at Harpurhey on 13 April 1872 at the age of 84 and was given a public funeral in Middleton on 20 April, attended by several thousand people. A memorial obelisk unveiled in Middleton Cemetery in 1877 reads in part, "Bamford was a reformer when to be so was unsafe, and he suffered for his faith." In 2000 The Diaries of Samuel Bamford were released, edited by Robert Poole and a critical Martin Hewitt, according to whom "Bamford's career, not least its virulent anti Chartism, have tainted him with reformism, and left him to be invoked as an example of the weaknesses and limitations of early nineteenth century working class political assertion."