Себастьян Барридің "Христиандық Қамқоршысы" пьесасы (1995) – Дублин полициясының бұрынғы басқарушысы Томас Данннің 1910-20 жылдардағы өмірі мен психиатриялық ауруханадағы күйі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Себастьян Барридің пьесасы «Христиан әлемінің басқарушысы» – 1995 жылы ирланд драматургы Себастьян Барри жазған пьеса. Ол Томас Даннға, Баридің шөптесінің әкесіне, бұрынғы Дублин қалалық полициясының бас инспекторына, қазір (1932 жылы) психиатриялық емханада қамалғанға негізделген. Пьеса Дуннның 1910-шы жылдар мен 1920-шы жылдардың басындағы жеке және қоғамдық өмірін баяндайды.
Play by Sebastian Barry
The Steward of Christendom is a 1995 play written by Irish playwright Sebastian Barry. It focuses on Thomas Dunne, loosely based on Barry's great grandfather, the former chief superintendent of the Dublin Metropolitan Police, now (1932) confined to a psychiatric facility. The play recounts Dunne's personal and public life throughout the 1910s and into the early 1920s.
Сюжеттің қысқаша мазмұны
Пьеса 1932 жылы Ирландияның Балтингласс қаласындағы округтік үйде (стационарлық психиатриялық мекемеде) басталады, ирланд тәуелсіздігінен бірнеше жыл өткен соң. Алғашқы көріністе Дунн дәйбірліп, түсініксіз сөйлеп, бала кезіндегі бір оқиғаны қайта басынан өткізіп тұрғандай көрінеді. Пьеса дамыған сайын, Дунн саналы сәттерден бастап Дублин қалалық полициясының (DMP) жоғары шенді офицері ретіндегі мансабының бөліктерін қайта көруге ауысады, әсіресе 1922 жылы Англо-Ирландия келісіміне қол қойылғаннан кейін Дублин қамалын Майкл Коллинске тапсыру. Ол сондай-ақ отбасын, әсіресе қыздарын – Энни, Мод және Доллиді еске алады. Дуннға Бірінші дүниежүзілік соғыста қаза тапқан ұлы Виллидің шамы да келеді; Виллидің шамы оған 13 жасар баланың кейпінде, бірақ 18 жастағы әскери киімін киіп келеді. Бұл ойша келген шамы мен арман-күштер Дунн мен округтік үйдің екі күтімшісі – миссис О’Диа мен Смит арасындағы нақты әрекет-теңіздермен алмасады, олар оны жууға және жаңа костюм тігу үшін өлшеуге тырысады. Смит бастапқыда Дуннның ДМП-дағы рөлі үшін, әсіресе 1913 жылғы Дублин лок-ауты кезінде төрт адамның қаза болуына әкелген ереуілші жұмысшыларға қарсы шабуылға бұйрық бергені үшін кінәлайды; алайда, ұлы майданнан оған жазған хатты оқығаннан кейін ол Дуннға жылынады. Миссис О’Диа оған көбірек мейірімділікпен қарап, ол жиі сұрап тұратын алтын жіпті Дуннның костюміне тігеді. Пьеса көбінесе 1922 жылғы драматикалық естеліктер мен Дуннның 1932 жылы округтік үйдегі психикалық құлдыраған қазіргі жағдайы арасында ауысады. Дегенмен, пьесада Энни мен Дуннның күйеу баласы Мэтьюдің бір рет келуі де көрсетілген. Пьесаның көп бөлігі Дуннның бұрынғы адалдығы мен шешімдерін түсіндіретін монологтардан тұрады, соңында Дуннның ақыл-есінен айырылуына бастау берген қасіретті оқиға бейнеленеді: ол Майкл Коллинстің қазасы туралы естігеннен кейін Энниге қылыш сілтеп, оның үйіндегі жиһазды қиратты, сондай-ақ Ирландия азамат соғысынан туған елдегі зорлық-зомбылықтың күшеюі. Пьесаның соңында Дунн бала кезіндегі бір оқиғаны еске алады, онда отбасының қойшы иті қойдың біреуін өлтіріп жеп қойған. Дуннның әкесі бастапқыда жаза ретінде итті өлтіруге уәде береді, бірақ жас Дуннның қуанышына орай, әкесі соңында итті кешіруге шешім қабылдайды, бұл Дуннның жеке және қоғамдық қателіктеріне қарамастан, оған да кешірім көрсетуге болатынын көрсетеді.
The play opens in a county home (an inpatient psychiatric facility) in Baltinglass, Ireland in 1932, some years after Irish independence. In the opening scene, Dunne appears to be raving incoherently, reliving an episode of his childhood. As the play continues, Dunne slips from moments of lucidity to reliving parts of his career as a senior officer in the Dublin Metropolitan Police (DMP), especially the handover of Dublin Castle to Michael Collins in 1922 after the signing of the Anglo Irish Treaty. He also relives memories of his family, particularly his daughters, Annie, Maud, and Dolly. Dunne is also visited by the ghost of his son Willie, killed in WWI; Willie's ghost appears to him in the form a 13 year old child but dressed in the soldier's uniform of his 18 year old self. These imagined visitations and reveries are interspersed by actual interactions between Dunne and two attendants from the county home, Mrs. O'Dea and Smith, who attempt to wash him and measure him for a new suit of clothes. Smith initially berates Dunne for his role in the DMP, particularly his ordering of the charge against the striking workers during the Dublin Lock out in 1913 that left four dead; however, he warms up to Dunne after reading a letter written to him by his son from the battlefield. Mrs. O'Dea demonstrates more sympathy to him, eventually sewing some gold thread into Dunne's suit, as he frequently pleads for. The play mainly alternates between the dramatized memories of 1922 and Dunne's present, mentally deteriorated state at the county home in 1932. It does, however, contain one actual visit from Annie and Dunne's son in law, Matthew. It consists largely of monologues from Dunne which serve to explain his past loyalties and decisions, before ending with the depiction of the traumatic event that started Dunne's downward spiral into madness: he brandished a sword at Annie and destroyed various pieces of furniture in her house after hearing of Michael Collins's death and the increased violence in the country due to the Irish Civil War. The play concludes with Dunne recounting a story from his childhood about the family sheepdog killing and eating one of the sheep. Dunne's father initially threatens to kill the dog as punishment, but much to young Dunne's relief, the father decides ultimately to spare the dog, which suggests that a similar forgiveness can be extended to Dunne despite his personal and public mistakes.
Дәйексөздер
"Әскерден жақсы полицей шыға бермейді. Әскерде тым көп – қайғы – болады." (16)
"A soldier doesn't always make a good policeman. There's too much–sorrow–in a soldier." (16)
"Әкем Хьюмвудқа қараушы еді, ал мен – христиан әлеміне қараушы болдым." (33)
"My father was the steward of Humewood, and I was the steward of Christendom." (33)
"Сол киімде жеткілікті алтын болған емес. Егер мен комиссар болсам, алтынға ие болар едім, бірақ ол католик үшін оңай шаруа емес еді." (10)
"There was never enough gold in that uniform. If I had made commissioner I might have had gold, but that wasn’t a task for a Catholic." (10)
"Мен оны өмір бойы сүйдім, оны әйелім Сиссиді сүйгендей сүйдім, тіпті одан да көп, немесе басқаша." (15)
“I loved her as long as she lived, I loved her as much as I loved Cissy my wife, and maybe more, or differently.“ (15)