Жон Кланово: Уэльс ақыны және дипломаты (1341-1391)
John Clanvowe
Сэр Джон Клановоу (1341-1391) – валлийский дипломат, поэт и рыцарь при Ричарде II. Родился в семье маршеров, служил при Эдуарде III, укреплял связи при дворе.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англо-уэльс жазушысы, шамамен 1341–1391 жылдар
Anglo Welsh writer, c. 1341–1391
Сэр Джон Кланвоу (шамамен 1341 – 17 қазан 1391) – уэльс дипломаты, ақыны және Ричард II-нің жеке күзет рыцары. Ол шекаралық ақсүйек отбасында дүниеге келген, және мүмкін ағылшын-уэльс тегінен тараған, қазіргі Поуис облысының Радноршир ауданында және Херефордширдегі жерлерге ие болған.
Sir John Clanvowe (c. 1341 – 17 October 1391) was a Welsh diplomat, poet and chamber knight to Richard II. He was born to a Marcher family and was possibly of mixed Anglo Welsh origin, holding lands that would lie in the present day Radnorshire district of Powys and in Herefordshire.
Мансап
Кланву Гергест, Херефордширде дүниеге келді және Раднорширлік Хайвел ап Мюригтің ұрпағы болды. Оның патшалық қызметі 1373 жылы Эдуард III-ге қызмет етумен басталды, бұл, әлдебір, оның әкесі патшалық үйдің сквайры болғаннан кейін, отбасылық байланыстар арқасында мүмкін болды. Содан кейін Кланву патшалық сарайында қарым-қатынас орнатты, әсіресе Уильям Невиллмен, ол да палата рыцары болды. Бірақ Ричард II билігінде (1377–1399) Кланву көбірек саяси танымалдылыққа ие бола бастады, 1381 жылы патшаның сенімін жеңіп алып, палата рыцары атанды. Оның міндеті негізінен туған Херефордшир округінде бейбітшілікті сақтаумен, сондай-ақ корольдің беделін арттыру үшін жергілікті қолдаушыларын пайдаланумен байланысты болды. 1388 жылы патшалық қызметтен босатылды, бірақ ол саяси белсенділігін тоқтатпады және 1389 жылы Франциямен үш жылдық бітімге әкелген бейбіт келіссөздерде қатысты. Патшалық палатасынан тыс Кланву Джеффри Чосердің жақын досы болды. Ол 1380 жылы Чосер "Кентерберилік әңгімелерге" енгізбей тұрып, "Шығайлы ертегіні" тұңғыш рет естігендердің бірі деп саналады. Тарихшы Джон Бауэрс "Шығайлы ертегінің" негізгі тақырыбы Кланву мен оның серігі Невилл арасындағы бауырластық пен рыцарлық махаббат туралы болуы мүмкін деген болжам жасады. 1386 жылы Кланву мен Чосер Скроп пен Гровенор ісі бойынша Скроптың пайдасына куәлік берді, ол кезде лорд Скроп болтондық және сэр Роберт Гровенор белгілі бір елтаңбаны тағу құқығы үшін дауласты. Кланву 1391 жылдың 17 қазанында Константинопольге қасиетті қалаға саяхатқа шыққанда, серігі Уильям Невиллмен бірге қайтыс болды. Невилл екі күннен кейін (1391 жылдың 19 қазанында) қайтыс болды, серігі Кланвудың қазасынан кейін қатты қайғырғандай көрінді. Олар 1913 жылы Стамбулдағы Араб мешітінде табылған ортақ қабірге бірге жерленген. Олардың қабір тақтасы да жақын қарым-қатынасты көрсетеді, олардың елтаңбалары екі қалқанда, әдетте үйленген жұбайлар үшін ғана арналғандай, біріктірілген.
Clanvowe was born in Hergest, Herefordshire, and was a descendant of Hywel ap Meurig of Radnorshire. His royal career began in 1373 with service to Edward III, probably through family connections after his father served as a squire to the royal household. Clanvowe then built up relations in the royal court, notably with William Neville, who also became a chamber knight. In Richard II's reign (1377–1399), however, Clanvowe started to gain more political notoriety, gaining royal trust that made him a chamber knight in 1381. The role mainly involved maintaining the peace in his home county of Herefordshire, while using his local following to increase the king's popularity. His role in the royal household ended in dismissal in 1388, but he remained politically active and was present at peace negotiations with France in 1389 that resulted in a three year truce. Outside the royal chamber, Clanvowe was a personal friend of Geoffrey Chaucer. He is believed to be one of the first to hear The Knight's Tale in its free standing form in 1380, before Chaucer included it in The Canterbury Tales. Historian John Bowers has suggested that the main Knight's Tale theme may have been written about the brotherhood and knightly love between Clanvowe and his companion Neville. In 1386 Clanvowe and Chaucer gave evidence in Scrope's favour in the Scrope v. Grosvenor case in the Court of Chivalry, when Lord Scrope of Bolton and Sir Robert Grosvenor fell out over the right to bear a certain coat of arms. Clanvowe's death came on 17 October 1391, on the way to Constantinople with a sworn companion, William Neville, perhaps on pilgrimage to the holy city. Neville died two days later (19 October 1391), apparently inconsolable after the passing of his sworn companion Clanvowe. They were buried together in a joint tomb discovered in 1913 in Istanbul's Arap Mosque. Their tomb slab also suggests a close relationship, with their coats of arms impaled on both shields in a way usually reserved for married couples.
Әскери өмір
Кланву, мүмкін, Херафорд графы Хемфри Дю Боунның шәкірті болған, ол да Херафордширден шыққан. Ол 1365 жылы Александрияға жасалған крест жорығына қатысқан болуы мүмкін, сол кезде крестшілер қаланы тонады. Карьерасының басында Кланву жүз жылдық соғыс кезінде Францияға әскери науқандарға қатысты, алғашқыда 1364 жылы Бретаньде дислокацияланған. Кейіннен Кланву 1373 және 1378 жылдары Джон Гонт басқарған Францияға экспедицияларға қатысты. 1390 жылы ол Туниске қарсы Бурбон герцогы Людовик II басқарған Барбария крест жорығына жазылды, оған дәстүрлі крест жорығының кешірімі ұсынылды. Бұл тоғыз апталық қоршаудан кейін бейбіт келісімге келді.
Clanvowe was probably an apprentice of Humphrey Du Bohun, 7th Earl of Hereford, also from Herefordshire, whom he may have joined on the crusade to Alexandria in 1365, when the city was sacked by the crusading party. Early in his career, Clanvowe was involved in military campaigns to France during The Hundred Years War, first as being posted in Brittany in 1364. Clanvowe was later involved in 1373 and 1378 expeditions to France led by John of Gaunt. In 1390, he enlisted on the Barbary Crusade led by Louis II, Duke of Bourbon against Tunis, for which traditional crusading indulgences were offered. This ended in a peace treaty after a nine week siege.
Дін
Сэр Джон Кланвуд дәстүрден тыс, тіпті еретикалық діни көзқарастарымен белгілі. Ағылшын жылнамашысы Томас Уолсингэм оны Ричард II тұсындағы жеті "lollard knights" тізіміне енгізген. Бірақ тарихшылар Кланвудың ересінің дәрежесін пікірге салып жүр. Макфарлен Кланвудың "Екі жол" атты рухани трактатын зерттей келе, егер ол сол кезде қабылдамайтын нәрселерді, мысалы, қасиетті құрбанның күші сияқты, ағылшын шіркеуінің көптеген бөліктері туралы талқыламаса, онда ересі байқалатынын айтты. Кланвудың осы жердегі Киелі кітапқа сүйенуі, оған Құдайға араласушы қажет емес екенін көрсетеді. Ал Энн Хадсон бұл еңбекте Уиклифтен алынған ешқандай материал жоқ екенін және ол еретик емес, пуритандық көзқарасты білдіретінін мәлімдеді.
Sir John Clanvowe has been noted for unorthodox, potentially heretical religious views. The English chronicler Thomas Walsingham included him as one of the seven "lollard knights" in Richard II's reign. Yet historians have debated the extent of Clanvowe's heresies. Studying Clanvowe's devotional treatise "The Two Ways", McFarlane has argued that heresy can be seen where the knight fails to discuss many parts of the English Church he would in that case have rejected, for example the efficacy of the sacrament. Clanvowe's reliance here on biblical texts suggests he needed no intermediary between him and God. Anne Hudson, on the other hand, claimed that the work contains nothing derived from Wycliffe and reflects Puritanical views, not those of a heretic.
Шығармалары
Кланву, бәлкім, "Екі жолды" 1391 жылы Константинопольге жасаған экспедиция кезінде, ағылшын шіркеуінің билігінен тыс жазған. Бұл еңбекте адам қалай көкке апаратын тар жолмен жүріп, тозаққа апаратын кең жолдан аулақ бола алатыны баяндалады. Мұнда ол өзінің рыцарь сыныбын айыптайды, олардың (және басқа да христиандардың) қарапайым өмір сүруі және осы дүниенің құмарлықтарына беріліп, тозаққа ұшыраудан сақтануы керек деп мәлімдейді. Кланвудың ең белгілі туындысы – "Купидон кітабы, Махаббат құдайы" немесе "Күкі мен Найтингейл" – Шосердің "Құстар парламенті" әсерімен жазылған тартыс поэмасы. Мұнда найтингейл махаббатты мақтайды, ал күкірек оның көбінесе қайғы келтіретінін айтып, қысым жасайды. Стейли де бұл өлеңді Ричард II тұсындағы әсем әдеби тілді сынау ретінде қарастыруға болатынын айтады, найтингейл күкіректің түсінуге қиын екеніне шағымданады. Ол әдеби арман көрінісі түрінде жазылған және ортағасырлық тартыс поэзиясының мысалы болып табылады. Кланву алғаш рет 1896 жылы Ф.С. Эллистің "Ағылшын әдебиетінің тарихында" еске алынған. "Күкі мен Найтингейл" бұрын Шосерге жатқызылған, бірақ Орта ғасыр әдебиеті энциклопедиясы Кланвуды осы туындымен байланыстырғанда, мұндай тікелей дәлелдің жоқтығын көрсетеді.
Clanvowe probably wrote The Two Ways while on his 1391 expedition to Constantinople, beyond the authority of the English Church. The work describes how one can follow the narrow way to heaven and avoid the broad way to hell. Here he condemns his own knightly class, claiming they (and other Christians) should live a meek life and avoid indulging in the pleasures of this world, which can only lead to hell. Clanvowe's best known work was The Book of Cupid, God of Love or The Cuckoo and the Nightingale, a debate poem influenced by Chaucer's Parliament of Fowls. Here the nightingale praises love, but the cuckoo mocks it for causing more trouble than joy. Staley too has claimed the poem can be seen as a criticism of elaborate courtly language under Richard II, with the nightingale complaining that the cuckoo is too hard to understand. It is written as a literary dream vision and serves as an example of medieval debate poetry. Clanvowe was first mentioned in modern times in 1896, in the History of English Literature by F. S. Ellis. The Cuckoo and the Nightingale had previously been attributed to Chaucer, but the Encyclopedia of Medieval Literature notes the absence of direct evidence of that when linking Clanvowe with the work.