Кіріспе
Тюдор мифы – ағылшын тарихындағы, тарихнамасындағы және әдебиетіндегі дәстүр. Ол Англиядағы 15 ғасырды, соның ішінде Розалар соғысын, анархия мен қан төгістің қараңғы дәуірі ретінде бейнелейді. Тюдор мифы тарапынан таратылған әңгіме 16 ғасырдағы Тюдор дәуірін бейбітшілік, заң, тәртіп және гүлденудің алтын ғасыры ретінде насихаттаудың саяси мақсатымен құрылды. Бұл Генрих VII патшаның билігін оның ізашарларынан жоғары қоюға бағытталған. Тюдор мифы Генрих VII патшаны (туғандық байланысы бойынша Ланкастер) Ричард II және Ричард III патшаларды жамандау арқылы көтеру үшін жасалды. 16 ғасыр бойы Ричард II жамандалып, ағылшын монархиясына қатысты қорқынышты басшы және сатқын ретінде бейнеленді. Ричард III (және оның ізбасарлары – Йоркшылдар) Тюдор билігін заңдыландыру үшін құтқарылмайтын тиран ретінде көрсетілді. Ең танымал нұсқасы Шекспирдің «Ричард III» пьесасы арқылы танымал болды, онда Ричард III патшаның моральдық келбеті сыналып, жамандыққа толы деп көрсетілді.
The Tudor myth is the tradition in English history, historiography and literature that presents the 15th century, including the Wars of the Roses, in England as a dark age of anarchy and bloodshed. The narrative that the Tudor myth perpetrated was curated with the political purpose of promoting the Tudor period of the 16th century as a golden age of peace, law, order, and prosperity. The hope was to elevate King Henry VII's rulership compared to his predecessors. The Tudor myth was made to elevate King Henry VII (a Lancastrian by relation), by ruining King Richard II and King Richard III. Throughout the 16th century, Richard II would be vilified and portrayed as a terrible leader and traitor to the English monarchy. Richard III (and by extension, Yorkist loyalties) is portrayed as an irredeemable tyrant to legitimize Tudor rule. The most popular rendition gained notoriety due to Shakespeare’s play, Richard III, in which King Richard III's moral character is berated.
Ричард III
Шекспирдің пьесалары Тюдор мифінің және Ричард III патшаның бейнесінің туындысы да, оған үлес қосушы да болды. Оның пьесасы кейінге қарап жазылғандықтан, Ричард III патшалық құрғаннан кейінгі оқиғаларды білген. Осы ақпаратты ескере отырып, Шекспир Ричард III патшаның бейнесін жоққа шығаруға кірісті. Ол Англияның Ричард III-ін (1452–1485; билік құрған, 1483–1485) деформацияланған мойынмен және кісі өлтіруші ретінде бейнеледі. Тарихшы Томас Мор король Ричард III-тің осы бейнесін таратуды бастағандардың бірі болды. Уильям Шекспир осы қауесетті қабылдап, Ричард II, Генрих IV, 1-бөлім, Генрих IV, 2-бөлім, Генрих V, Генрих VI, 1-бөлім, Генрих VI, 2-бөлім, Генрих VI, 3-бөлім және Ричард III сияқты 15-ғасырды қамтитын тарихи пьесалары арқылы осы дәстүрді жалғастырды. Хорас Уолпол және сэр Джордж Бак сияқты ғалымдар мен тарихшылар 17- және 18-ғасырларда осы бейнеге қарсы шықса да, Шекспирдің Ричард III патшаның суреттемесі 20-ғасырға дейін британдық/Комонвелл американдық тарихи жазбаларында ең танымал бейне болып қала берді. Ричард III-тің бейнесін кеңейтуге ревизионист тарихшы Пол Мюррей Кендалл, «Ричард III» (1956) кітабының авторы да үлкен үлес қосты, онда Шекспирдің суреттемесі жанданады. Кендаллдың жұмысы Ричард III патшаның беделіне де назар аударды, көптеген тарихшылар Шекспирдің және Тюдор мифінің корольді бейнелеуінің дұрыстығын зерттей бастады. Ричард III патшаның осы бейнесі ең қабылданған болғанымен, «Merry England» сияқтылар оның билігіне басқаша көзқарас ұсынды. Атап айтқанда, Рикард тарихшылары, Ричард III қоғамы және Ричард III патшаның достары қоғамы Ричард III-ге және оның қысқа билігіндегі жетістіктеріне көбірек оң көзқарас беруге тырысты.
denounced this portrayal of the king during the seventeenth and eighteenth centuries, Shakespeare's description of King Richard III remained the most well known depiction of him in British/Commonwealth American historical writing up until the twentieth century. The description of King Richard III continued to grow with the revisionist historian Paul Murray Kendall, author of Richard III (1956), in which Shakespeare's depiction is brought to life. Kendall's film also garnered more attention to King Richard III's reputation in general, and many historians would begin to explore the validity of Shakespeare's and the Tudor myth portrayal of the king. Though this portrayal of King Richard III is the most accepted, many, such as Merry England chose to provide a different perspective on his rulership. More specifically, Ricardian historians, the Richard III Society and The Society of Friends of King Richard III have striven to provide historical perspectives more favourable to Richard III and his achievements during his brief reign.