Кіріспе

интервал

Батыс мәдениетінің классикалық музыкасында кемітілген жетілік – кіші жетілікті хроматикалық жарты тонмен тарылту арқылы алынатын интервал, ал оның инверсиясы – үлкейтілген екінші. Мысалы, Лядан Сольға дейінгі аралық – он жарты тондық ені бар кіші жетілік, ал Лядан Сольға және Лядан Сольға дейінгі аралықтардың екеуі де тоғыз жарты тондыққа созылатын кемітілген жетіліктер. Кемітілгендіктен, ол диссонанс интервал саналады. Кемітілген жетілік минор тональностьта жиі қолданылады, онда ол жетінші саты мен октавадағы алтыншы саты арасындағы гармониялық минор шкаласында кездеседі. 12 тондық тең темпераментте кемітілген жетілік тоғыз жарты тонға тең, 29/12:1 (шамамен 1.6818) қатынасына немесе 900 центке, ал энгармониялық түрде үлкен алтыншыға тең. Бұл интервалдың стандартты табиғи реттелуі жоқ, бірақ бір мүмкіндік, егер жалпақ субмедиант октавадан төмен (5:4) үлкен үшіншілікке және жетекші тон 15:16-ға тең болса, онда 128:75 аралығы, шамамен 925 цент; басқа аралық 216:125, бұл үш кіші үшіншілікке тең. Дегенмен, 19 тең темпераментте ол 215/19:1 (шамамен 1.7284) қатынасына немесе 947 центке ие үлкейтілген алтыншыға тең. 128:75 табиғи кемітілген жетілік С гармониялық минор шкаласында Си мен Ля арасында Си-Ре, Ре-Фа, Фа-Ля біріктірілімі арқылы пайда болады.

Музыкалық өрнекте қолдану

Барокко дәуірінен бастап Батыс Еуропа композиторлары күшті, кейде мазасыз сезімдерді жеткізу үшін жетілік интервалын мелодиялық интервал ретінде пайдаланды. Ричард Тарускин (2010, 258-бет) J. S. Бахтың «Orgelbüchlein» жинағынан «Адамның құлауы арқылы» атты орган хорал прелюдиясының бас (педаль) бөліміндегі төмен қарайтын мелодиялық фигураларға назар салады:

«Бұл керемет жаңалық және Бахтың бірегей қиялының тағы бір дәлелі – осы хоралдағы обблигато педаль бөлімінің ерекше формасы: көбінесе жетілік диссонанстарының төмендеуі – Адамның құлауы естіледі! Тек құлау ғана емес, сонымен қатар оған ілесіп келген ауырсыну мен азап та бейнеленген (және бір жағынан сезімдік әсер етеді), себебі осы жетіліктердің көпшілігі азаяды». Интервалдың экспрессивті мүмкіндігі Моцарттың назарынан тыс қалған жоқ, әсіресе Деннис Мэтьюс (1971, iii-бет) айтқандай, «Моцарт өзінің ең алаңдатарлық туындылары үшін минор тональностьті сақтап қалды». C минорындағы фортепиано концерті K491-дің басты тақырыбында жетіліктердің көтерілуі естіледі:

Моцарттың G минорындағы №40 симфониясының финалы одан да таң қалдырады, сыншы Чарльз Розен (1971, 324-бет) оны «күшті құмар, зорлық-зомбылық және қайғыға толы туынды» деп сипаттайды. Даму бөлімінде жетіліктердің бағдарсыз тізбегі кездеседі:

Интервалдың драмалық күші он тоғызыншы ғасырда опера композиторлары тарапынан одан әрі пайдаланылды. Роберт Донингтон (1963, 175-бет) Вагнердің «Зигфрид» операсының қараңғы, атмосфералық прелюдиясын «бір түрлі табиғи толқу» деп естіді. Оның материалы – баста баяу тембрдегі үштіктердің ыңғайсыз тізбегі, олар жетілікпен бөлінген.