Кіріспе
Музыкада тоник – диатоникалық гамманың бірінші сатысы (гамманың бірінші нотасы) және классикалық, эстрадалық және халық музыкасында жиі қолданылатын тоналдық орталық немесе соңғы аяқталу тоны. Қозғалмалы "до" сольфеджиосында тоник нотасы "до" деп аталады. Жалпы алғанда, тоник – шығарманың барлық басқа ноталарына иерархиялық түрде сілтеме жасалатын нота. Гаммалар өз тониктерінің атымен аталады: мысалы, До мажор гаммасының тонигі – До нотасы. Тоник нотасынан құралған үш дыбыстың үйлесімі, тоник аккорды, осы музыка стильдеріндегі ең маңызды аккорд болып табылады. Римдік талдау жүргізілгенде, тоник аккорды мажор болса "I", минор болса "i" рим санымен белгіленеді. Бұл аккордтар жетінші аккордтар түрінде де кездеседі: мажорда IM7, ал минорда i7 немесе сирек iM7. Тоник, аккордтың анықтамалық нотасы – тамырдан ерекшеленеді, ол гамманың емес, аккордтың анықтамалық нотасы болып табылады.
In music, the tonic is the first scale degree of the diatonic scale (the first note of a scale) and the tonal center or final resolution tone that is commonly used in the final cadence in tonal (musical key based) classical music, popular music, and traditional music. In the movable do solfège system, the tonic note is sung as do. More generally, the tonic is the note upon which all other notes of a piece are hierarchically referenced. Scales are named after their tonics: for instance, the tonic of the C major scale is the note C.
The triad formed on the tonic note, the tonic chord, is thus the most significant chord in these styles of music. In Roman numeral analysis, the tonic chord is typically symbolized by the Roman numeral "I" if it is major and by "i" if it is minor. These chords may also appear as seventh chords: in major, as IM7, or in minor as i7 or rarely iM7:
The tonic is distinguished from the root, which is the reference note of a chord, rather than that of the scale.
Маңыздылығы мен қызметі
Жалпы тәжірибе кезеңіндегі музыкада тоникалық орталық композитор музыкалық шығармада қолданған әртүрлі тоникалық орталықтардың ішіндегі ең маңыздысы болып табылды, көптеген шығармалар тоникада басталып, аяқталады, көбінесе доминантқа (тоникадан жоғары бес сатылы немесе төмен төрт сатылы) модуляцияланады. Екі параллель тоналдықта бірдей тоника болады. Мысалы, C мажор және C минорында тоника C болып табылады. Дегенмен, қатысты тоналдықтар (бір ноталық белгіні бөлісетін екі түрлі гамма) әртүрлі тоникаға ие. Мысалы, C мажор және A миноры бірдей ноталық белгіні бөліседі, онда өткір немесе бемоль белгілері жоқ, бірақ әртүрлі тоникалық биіктіктерге (C және A, сәйкесінше) ие. «Тоника» термині тональды контексте ғана қолдануға арналған, ал тональды орталық немесе питч-орталық посттональды және атональды музыкада қолданылуы мүмкін: «Тональды емес музыка үшін ‘тоникалық орталық’ термині ‘тоникалар’ (немесе тональды контекстегі тоникалық орталықтар) кіші топ ретінде қарастырылатын жалпы классқа сілтеме жасаудың жақсы идеясы болуы мүмкін». Осылайша, питч-орталық атональды контексте анықтамалық немесе контексттік тұрғыда жұмыс істей алады, көбінесе интервалдық циклда ось немесе симметрия сызығы ретінде әрекет етеді. «Питч-центриктік» терминін Артур Бергер өзінің «Стравинскийдегі питч-ұйымдастыру мәселелері» атты еңбегінде енгізді. Уолтер Пистонның сөзіне сәйкес, «композицияда біртұтас классикалық тоналдылықтың классикалық емес (осы жағдайда доминантты емес) орталықтанумен алмастырылу идеясы Дебюссидің «Прелюдия д'après midi d'un faune» шығармасымен нақты көрсетілген». Тоника негізгі мақсатты тон, бастама беретін оқиға, басқа тонды генерациялайтын және доминант пен субдоминант арасындағы кернеуді бейтараптандыратын тұрақты орталық ретінде төрт бөлек қызметті немесе рөлді қамтиды.