Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
I'm Getting My Act Together and Taking It on the Road – Нэнси Фордтың музыкасымен, Гретчен Крайердің кітабы мен өлеңдері бар мюзикл. Шоу 1978 жылы Бродвейден тыс сахнада тұңғыш рет көрсетілді.
I'm Getting My Act Together and Taking It on the Road is a musical with music by Nancy Ford and book and lyrics by Gretchen Cryer. The show premiered Off Broadway in 1978.
Өндірістер
Музыкалық жобаның өндірісін Джозеф Папп пен Нью-Йорк Шекспир фестивалі жүзеге асырды. Ол 1978 жылдың 14 маусымында «The Public Theater» сахнасында ашылып, 1165 қойылымнан кейін 1981 жылдың 15 наурызында «Circle in the Square» (Downtown) театрында жабылды. Word Baker режиссерлік еткен мюзиклде Гретчен Крайер Хезер рөлінде ойнады; Нэнси Форд кейінірек Хезер рөлінде, сондай-ақ Бетти Бакли, Вирджиния Вестофф, Кэрол Холл, Бетти Аберлин және Филис Ньюман да ойнады. Шоу 1981 жылы Вест-Эндте де қойылды. Шоуды Encores! Off Center 2013 жылдың шілдесінде Нью-Йорк қаласының орталығында жартылай сахналық қойылым түрінде ұсынды. Кэтлин Маршалл режиссерлік еткен қойылымда Дженифер Санчес, Кристина Сажус және Рене Элис Голдсберри ойнады. Вест-Энд актрисасы Ланди Ошиново 2016 жылдың шілдесінде Off West End Jermyn Street театрындағы шектеулі сатыда Хезер рөлін ойнады. Мэтью Гулд шоудың режиссері болды. Шоудың Ұлыбританиядағы алғашқы қайта қойылымы осы өндіріспен болды.
The musical was produced by Joseph Papp and the New York Shakespeare Festival at The Public Theater, opening on June 14, 1978 and closing on March 15, 1981 at the Circle in the Square (Downtown)after 1165 performances. Directed by Word Baker, the musical featured Gretchen Cryer as Heather; Nancy Ford appeared later in the run as Heather, as did Betty Buckley, Virginia Vestoff, Carol Hall, Betty Aberlin and Phyllis Newman. The show also had a 1981 West End production. The show was presented by Encores! Off Center at New York City Center in a semi staged production in July 2013. Directed by Kathleen Marshall, the cast featured Jennifer Sanchez, Christina Sajous and Renée Elise Goldsberry. Landi Oshinowo, a West End actress, played Heather in the production's limited run at the Off West End Jermyn Street Theatre in July 2016. Matthew Gould served as the show's director. The show's first UK revival was with this production.
Тұжырымдама
Басты кейіпкер Хезер - 39 жастағы ажырасып кеткен, поп-жұлдыз ретінде қайта оралуға тырысатын әйел. Көбінесе феминистік туынды ретінде қарастырылатын сюжеттің орталық тақырыбы – ол шоу-бизнес клишелеріне жүгінбей, менеджеріне жаңа материалдарын көрсетуі. Дегенмен, "авторлар мюзиклдің феминистік мәлімдеме болуы мақсатында жазылмағанын нақты айтады. 'Біз ерлер мен әйелдер арасындағы қарым-қатынас туралы жаздық, әйелдердің қоғамдағы рөлі туралы емес', - деп түсіндіреді Форд."
The lead, Heather, is a 39 year old divorcée attempting a comeback as a pop star. Generally considered a feminist vehicle, the plot centers on her displaying new material for her manager without relying on showbiz clichés. However, "The collaborators are emphatic that they never meant the musical to be a feminist declaration. 'We were writing about relationships between men and women, not about women’s roles in society as a whole,' explains Ford."
Қысқаша мазмұны
Менеджер Джо Эпштейн сапардан оралып, өзінің жұлдызы Хизер Джонсты түнгі клуб сахнасында, Элис және Шерил атты екі әншімен және музыкалық топпен бірге, әйелдердің құтылуы туралы өзінің әндерін орындап жатқан жерден табады. Хизер Джо Эпштейнге бұл оның жаңа шоуы екенін айтады. Хизермен ұзақ жылдан бері дос болған Джо, Хизердің бұл өзгешелігіне ашуланып, оны бұрынғы қызметіне қайта оралуға көндіруге тырысады, бірақ сәтті болмайды. Шамасы 40 жасқа келген ол, өмірде өзгерістер жасау уақыты жеткенін сезінеді. Хизердің қазір орындап жатқан әндері Джоға ұнамайды, себебі олар оған өзінің әйелімен қарым-қатынасын еске салады. Хизер әйелдердің құтылуын қолдауға бекінеді, менеджерімен жол айырысып, өз шоуын жалғастырады.
Manager Joe Epstein returns from a trip and finds his star Heather Jones on stage at a nightclub, singing her own songs about the emancipation of women, together with the two singers Alice and Cheryl and the band. She told Joe Epstein that this would be her new show. Joe, who had been Heather's friend for a long time, reacted angrily to Heather's change, but he was not able to persuade Heather to go back to her usual role. Almost 40 years old, she feels that the time has come for a change. The songs she is singing now are touching Joe in an unpleasant way, because they remind him of the way he treats his own wife. Heather is determined to support women's liberation; she splits up with her manager and goes on to perform her own show.
Танымал мәдениет
Пьеса 1981 жылы Андреа Мартин мен Кэтрин О’Хара екінші қала теледидарында "Мен өзімнің басымды алып, оны орнына бекітемін, және ешбір жігіт бұл дұрыс емес деп айта алмайды" деп пародиялады.
The play was parodied by Andrea Martin and Catherine O'Hara on Second City Television as "I'm Taking My Own Head, Screwing It On Right, and No Guy's Gonna Tell Me it Ain't" in 1981.
Қабылдау
Жалпы алғанда, сын-ескертпелер теріс болды. «Нью-Йорк Таймс» газетінде Ричард Эдер: «Өзін-өзі мақтау – «Мен өзімнің ісімді істеп жатырмын» атты туындының кемшілігі. Оның әндері мен сахналық көріністері қақтығыстарды көрсетеді – әкесі үшін күлімсіреуге мәжбүр болған кішкентай қыз; күйеуінің шұлықтарын жинап, оған нәресте сияқты сөйлеуге тура келген әйел; ер адамдардың көп ұнамайтынын сезінген босаған әйелдер – бәрі де жеке көзқарас, қиял немесе қатаңдықтан мүлдем құрғақ. Текстері мен музыкасы ешқандай күш жұмсамай жасалған, және бұл сөздің жақсы мағынасында емес» деп жазды. Теріс сын-ескертпелерге қарамастан, қойылым көрермендердің арасында сәтті өтіп, үш жылға жуық уақыт бойы сахнада болды.
Reviews were generally negative. In the New York Times, Richard Eder wrote “Self celebration is the affliction of I'm Getting My Act. Its songs and skits spell out the conflicts—the little girl who has to smile for her daddy; the wife who has to pick up her husband's socks and talk baby talk to him; the liberated women who find that men don't much like them—with little individual perception, imagination or rigor. The lyrics, and the music, are effortless and not in the best sense of the word.” Despite negative reviews, the play performed well with audiences and ran for almost three years.