Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кентукки губернаторы (1838–1918)
Governor of Kentucky (1838–1918)
Джеймс Беннетт МакКрири (8 шілде, 1838 – 8 қазан, 1918) – Кентуккидің американдық заңгері және саясаткері. Ол штаттың АҚШ Конгресінің екі палатасында да өкілдік етті және 27-ші және 37-ші губернаторлар болды. Заң мектебін бітіргеннен кейін ол 11-ші Кентукки кавалериясының жалғыз майоры болып тағайындалды және Америка Азамат соғысы кезінде Конфедерация бригадасының генерал-майоры Джон Хант Морганның қол астында қызмет етті. Соғыстан кейін заңгерлік тәжірибесіне оралды. 1869 жылы Кентукки штатының Өкілдер палатасына сайланды және 1875 жылға дейін қызмет етті; ол екі рет Палата спикері болып сайланды. 1875 жылы штаттық демократтар МакКририді губернаторлыққа үміткер етіп ұсынды, ол республикашыл Джон Маршалл Харланды оңай жеңді. Штат әлі де 1873 жылғы экономикалық дағдарыстың салдарынан күйреп жатқанда, МакКриридің губернатор ретіндегі көптеген іс-әрекеттері штаттың кедей шаруаларының жағдайын жеңілдетуге бағытталды. 1884 жылы МакКрири АҚШ Өкілдер палатасына алты мерзімге қатарынан сайланды. Заң шығарушы ретінде ол күміс ақшаның қолдануын жақтады және штаттың ауыл шаруашылығы мүдделерін қорғады. Сенатқа сайлауға екі рет тырысқаннан кейін, МакКрири губернатор Дж. К. В. Бекхемнің қолдауын алды және 1902 жылы Бас Ассамблея оны Сенатқа сайлады. Ол бір мерзім қызмет етті, бірақ 1908 жылы Бекхем оның Сенат мандатына қарсы шықты. Алайда, МакКрири мен Бекхем арасындағы келіспеушілік ұзаққа соқпады, және Бекхем 1911 жылы МакКриридің губернаторлыққа екінші рет сайлануын қолдады. Прогрессивті реформалар платформасымен науқан жүргізген МакКрири жалпы сайлауда республикашыл Эдвард С. О'Рирді жеңді. Осы екінші мерзімінде ол штаттың екінші (және қазіргі) губернатор резиденциясында тұрған алғашқы адам болды; ол сонымен қатар ескі және жаңа резиденцияларда тұрған жалғыз губернатор. Екінші мерзімінде ол заң шығарушы органды әйелдерге мектеп кеңесі сайлауларында дауыс беруге құқық беруге, тікелей алғашқы сайлауларды енгізуге, мемлекеттік коммуналдық қызметтер комиссиясын құруға және штаттың округтеріне алкогольге тыйым салуды қабылдау немесе қабылдамау туралы шешім қабылдау үшін жергілікті референдумдар өткізуге рұхсат беруге көндірді. Ол сондай-ақ білім беруге жұмсалатын қаражатты едәуір арттырды және міндетті мектепке бару заңын қабылдау сияқты реформаларды жүзеге асырды, бірақ заң шығарушы органда лоббизмді шектеу және жұмысшыларға өтемақы төлеу жүйесін енгізу туралы заңдарды қабылдауға қол жеткізе алмады. МакКрири жаңа губернатор резиденциясының құрылысын бақылауға тағайындалған бес комиссардың бірі болды және құрылыс жоспарларына елеулі әсер етті. Оның өкілеттігі 1915 жылы аяқталды және үш жылдан кейін қайтыс болды. МакКрири округі МакКриридің екінші мерзімінде құрылды және оның құрметіне аталды.
James Bennett McCreary (July 8, 1838 – October 8, 1918) was an American lawyer and politician from Kentucky. He represented the state in both houses of the U. S. Congress and served as its 27th and 37th governor. Shortly after graduating from law school, he was commissioned as the only major in the 11th Kentucky Cavalry, serving under Confederate Brigadier General John Hunt Morgan during the American Civil War. He returned to his legal practice after the war. In 1869, he was elected to the Kentucky House of Representatives where he served until 1875; he was twice chosen Speaker of the House. At their 1875 nominating convention, state Democrats chose McCreary as their nominee for governor, and he won an easy victory over Republican John Marshall Harlan. With the state still feeling the effects of the Panic of 1873, most of McCreary's actions as governor were aimed at easing the plight of the state's poor farmers. In 1884, McCreary was elected to the first of six consecutive terms in the U. S. House of Representatives. As a legislator, he was an advocate of free silver and a champion of the state's agricultural interests. After two failed bids for election to the Senate, McCreary secured the support of Governor J. C. W. Beckham, and in 1902, the General Assembly elected him to the Senate. He served one largely undistinguished term, and Beckham then successfully challenged him for his Senate seat in 1908. The divide between McCreary and Beckham was short lived, however, and Beckham supported McCreary's election to a second term as governor in 1911. Campaigning on a platform of progressive reforms, McCreary defeated Republican Edward C. O'Rear in the general election. During this second term, he became the first inhabitant of the state's second (and current) governor's mansion; he is also the only governor to have inhabited both the old and new mansions. During his second term, he succeeded in convincing the legislature to make women eligible to vote in school board elections, to mandate direct primary elections, to create a state public utilities commission, and to allow the state's counties to hold local option elections to decide whether or not to adopt prohibition. He also realized substantial increases in education spending and won passage of reforms such as a mandatory school attendance law, but was unable to secure passage of laws restricting lobbying in the legislative chambers and providing for a workers' compensation program. McCreary was one of five commissioners charged with overseeing construction of the new governor's mansion and exerted considerable influence on the construction plans. His term expired in 1915, and he died three years later. McCreary County was formed during McCreary's second term in office and was named in his honor.
Ерте өмір
Джеймс Беннет Маккрири 1838 жылдың 8 шілдесінде Кентукки штатының Ричмонд қаласында дүниеге келді. Ол Эдмунд Р. және Сабрина (Беннет) Маккриридің ұлы болды. Алғашқы білімін аймақтың жалпы білім беретін мектептерінде алды, содан кейін Кентукки штатының Денвилл қаласындағы Центр колледжіне оқуға түсті, онда 1857 жылы бакалавр дәрежесін алды. Содан кейін ол Теннесси штатының Либан қаласындағы Камберленд университетінде заңгерлік мамандыққа оқуға түсті. 1859 жылы ол Камберлендтен заң бакалаврын алды және қырық жеті студенттен тұратын тобының үздік түлегі болды; ол адвокаттыққа қабылданды және Ричмондта практикасын бастады. Ричмонд шайқасынан кейін көп ұзамай, 1862 жылдың 29 тамызында, Мэдисон округына жататын Конфедерация жақтасы Дэвид Уоллер Шено Ричмондқа Конфедерация полкін құру үшін келді. 1862 жылдың 10 қыркүйегінде Шено полковник болып тағайындалды және 11-ші Кентукки кавалериясы деп аталатын полкке қолбасшылық берді. Маккрири полкке қосылып, майор болып тағайындалды, бұл бөлімдегі жалғыз майор болды. 11-ші Кентукки кавалериясы дереу қызметке шақырылды, барлау жұмыстарын жүргізді және бушвакерлермен күресті. Үш айдан кейін олар Конфедерация армиясының Хартсвилл шайқасында жеңіске жетуіне көмектесті. 1863 жылы бұл бөлім Огайоға шабуыл жасайтын Джон Хант Морганға қосылды. Полковник Шено 1863 жылдың 4 шілдесінде Теббс-Бенд шайқасында Конфедерация күпірін басып алуға тырысқанда қаза тапты. Маккрири Ченоның өлімінен кейін бөлімге басшылықты қолға алды. Ұрыстан кейін Джон К. Брекинриджтің ұсынысы бойынша подполковник дәрежесіне көтерілді. 11-ші Кентукки кавалериясының көп бөлігі 1863 жылдың 17 шілдесінде Буффингтон аралы шайқасында одақтық күштердің қолдарына түсті. Маккриридің қолбасшылығындағы шамамен екі жүз адам шабуыл жасап, тұтқыннан қашып құтылды, бірақ олар келесі күні қоршалып, берілді. Маккрири Огайо штатының Цинциннати қаласындағы Тоғызыншы көше түрмесіне әкелінді, бірақ кейіннен Форт Делавэрге және ақырында Оңтүстік Каролинадағы Моррис аралына көшірілді, онда ол 1863 жылдың шілде және тамызының көп бөлігінде тұтқын болды. Тамыз айының соңында ол тұтқын алмасу аясында босатылып, Вирджиния штатының Ричмонд қаласына әкелінді. Ол Кентукки мен Оңтүстік Каролина әскерлерінің батальонына қолбасшылық ету үшін отыз күндік демалыс алды. Ол осы бөлімге, негізінен, барлау миссиясына, соғыс аяқталғанға дейін басшылық етті. Соғыстан кейін Маккрири заңгерлік ісін қайта бастады. 1867 жылдың 12 маусымында Маккрири Кэтрин "Кейт" Хьюз (1844 жылдың 15 сәуірі, 1908 жылдың 22 қазаны), Файетт округінің бай шаруасы Джулия Энн Смит пен Томас Хьюздың жалғыз қызымен үйленді. Бұл әрекетке Синциннати желісінің қатал бәсекелесі Луисвилл және Нэшвилл темір жолы қарсы болды. Оның үстіне, жаңадан сайланған губернатор Престон Лесли 1869 жылы штат сенатында болған кезде Цинциннати Саудреннің өтінішіне рұқсат берген заң жобасына қарсылық білдірді. 1871 жылғы сессияға дейін, көңілі қатқан Орталық Кентуккилер, егер заң жобасы сессияда қабылданбаса, болашақ сайлауларда Демократиялық партиядан кетуге қауіп төндірді. Халықтың еркі заң шығарушы орган арқылы айқын көрініс тапқандықтан, губернатор Лесли өзінің губернаторлық ветосын қолданбады. Алайда, Маккрири төртінші дауыс беруде Уильямсты жеңді. Штат бойынша бірлескен пікірталастарда Маккрири көптеген Кентуккилер Реконструкция дәуірінде республикалық президент Улисс С. Гранттың билікті теріс пайдалануы деп санайтынын атап өтті. 1873 жылғы үрейдің салдарынан сайлаушылар ең алдымен экономикалық мәселелерге алаңдаушылық танытты. Бас Ассамблеяға алғашқы сөзінде Маккрири экономикалық мәселелерге назар аударды, бірақ үкіметтік реформалар саласында кез келген басшылықты немесе бағытты қамтамасыз етуді мүлдем жоққа шығарды. Маккриридің сөздеріне жауап ретінде, штаттың ауыл, аграрлық аймақтарының заң шығарушылары ең жоғары заңды пайыздық мөлшерлемені он пайыздан алты пайызға дейін төмендетуді ұсынды. Ұсынылған заң банкирлер мен капиталистердің ашуын туғызды; ол сондай-ақ баспасөзде, әсіресе Луисвилл курьерінің редакторы Генри Уоттерсонның кеңінен сынға алынды. Бұл факті де мемлекеттік газеттерде кеңінен сынға түсті. Сондай-ақ 1878 жылғы сессияда теміржол мүлкіне салықтық бағалаулар басқа мүлікпен сәйкес келуі үшін көтерілді. Экономикалық емес реформаларға Кентукки ауыл шаруашылығы және механика колледжінің (кейін Кентукки университеті) Кентукки университетінен (кейін Трансильвания университеті) және мемлекеттік денсаулық сақтау кеңесінің құрылуы кірді. Демократтар Джон Стюарт Уильямс, Уильям Линдсей және Дж. Проктор Кнотт, ал республикашыл Роберт Бойдпен бірге Маккрири 1878 жылы АҚШ Сенатына үміткер болып тіркелді. Демократтар аймақтық бөлшектенуге байланысты бөлініп, бастапқыда төрт үміткерлерінің біріне біріге алмады. Демократиялық заң шығарушылар арасында бір аптадан астам уақыт келіссөздер жүргізгеннен кейін, Маккрири, Кнотт және Линдсейдің үміткерлігі алынып тасталды, ал Уильямс Бойдтан жеңіске жетті. Тарихшы Хэмблетон Тапп бұл шешімдер заң шығарушылар арасындағы келісімнің бөлігі болуы мүмкін екенін айтты, бірақ егер келісім болған болса, оның егжей-тегжейі жарияланбады.
James Bennett McCreary was born in Richmond, Kentucky, on July 8, 1838. He was the son of Edmund R. and Sabrina (Bennett) McCreary. He obtained his early education in the region's common schools, then matriculated to Centre College in Danville, Kentucky, where he earned a bachelor's degree in 1857. Immediately thereafter, he enrolled at Cumberland University in Lebanon, Tennessee, to study law. In 1859, he earned a Bachelor of Laws from Cumberland and was valedictorian of his class of forty seven students; he was admitted to the bar and commenced practice at Richmond. Shortly after the Battle of Richmond on August 29, 1862, David Waller Chenault, a Confederate sympathizer from Madison County, came to Richmond to raise a Confederate regiment. On September 10, 1862, Chenault was commissioned as a colonel and given command of the regiment, dubbed the 11th Kentucky Cavalry. McCreary joined the regiment and was commissioned as a major, the only one in the unit. The 11th Kentucky Cavalry was pressed into immediate service, conducting reconnaissance and fighting bushwhackers. Just three months after its muster, they helped the Confederate Army secure a victory at the Battle of Hartsville. In 1863, the unit joined John Hunt Morgan for his raid into Ohio. Colonel Chenault was killed as the Confederates tried to capture the Green River Bridge at the July 4, 1863, Battle of Tebbs Bend. McCreary assumed command of the unit after Chenault's death. Following the battle, he was promoted to the rank of lieutenant colonel on the recommendation of John C. Breckinridge. Most of the 11th Kentucky Cavalry was captured by Union forces at the Battle of Buffington Island on July 17, 1863. Approximately two hundred men, commanded by McCreary, mounted a charge and escaped their captors, but they were surrounded the next day and surrendered. McCreary was taken to Ninth Street Prison in Cincinnati, Ohio, but was later transferred to Fort Delaware and eventually to Morris Island, South Carolina, where he remained a prisoner through July and most of August 1863. In late August, he was released as part of a prisoner exchange and taken to Richmond, Virginia. He was granted a thirty day furlough before being put in command of a battalion of Kentucky and South Carolina troops. He commanded this unit, primarily on scouting missions, until the end of the war. Following the war, McCreary resumed his legal practice. On June 12, 1867, McCreary married Catherine "Kate" Hughes (April 15, 1844 October 22, 1908), the only daughter of Julia Ann Smith and Thomas Hughes, a wealthy Fayette County farmer. The action was opposed by the Louisville and Nashville Railroad, a bitter rival of the Cincinnati line. Moreover, newly elected governor Preston Leslie had opposed a bill granting Cincinnati Southern's request when he was in the state Senate in 1869. In the lead up to the 1871 session, frustrated Central Kentuckians threatened to defect from the Democratic Party in future elections if the bill were not passed in the session. With the will of the people clearly expressed through the legislature, Governor Leslie did not employ his gubernatorial veto. However, McCreary defeated Williams on the fourth ballot. In joint debates across the state, McCreary stressed what many Kentuckians felt were abuses of power by Republican President Ulysses S. Grant during the Reconstruction Era. In the wake of the Panic of 1873, the electorate was primarily concerned with economic issues. In his first address to the General Assembly, McCreary focused on economic issues to the near exclusion of providing any leadership or direction in the area of government reforms. In response to McCreary's address, legislators from the rural, agrarian areas of the state proposed lowering the maximum legal interest rate from ten percent to six percent. The proposed legislation drew the ire of bankers and capitalists; it was also widely panned in the press, notably by Louisville Courier Journal editor Henry Watterson. This fact, too, was widely criticized by the state's newspapers. Also in the 1878 session, tax assessments for railroad property were raised to match those of other property. Non economic reforms included the separation of Kentucky Agricultural and Mechanical College (later the University of Kentucky) from Kentucky University (later Transylvania University) and the establishment of a state board of health. Along with Democrats John Stuart Williams, William Lindsay, and J. Proctor Knott, and Republican Robert Boyd, McCreary was nominated for a U. S. Senate seat in 1878. Democrats were divided by sectionalism and initially unable to unite behind one of their four candidates. After more than a week of caucusing among Democratic legislators, the nominations of McCreary, Knott, and Lindsay were withdrawn, and Williams was elected over Boyd. Historian Hambleton Tapp opined that the withdrawals were likely a part of some kind of deal among legislators, although the details of the deal, if it ever existed, were not made public.
Конгресстегі қызметі
Губернаторлық өкілеттігін аяқтағаннан кейін Маккрири заңгерлік тәжірибасына қайта оралды. Демократиялық үміткерлікке қарсыластары Милтон Дж. Дурхам және Филип Б. Томпсон кіші болды, екеуі де бұрын округтің мандатын иеленген еді. 1890 жылы Маккриридің аты тағы да АҚШ Сенатының мандатына ұсынылды, бұл мандатты қайтыс болған Джеймс Б. Бек ішінде қызмет етіп жүргенде босатқан. Джон Г. Карлайл, Дж. Проктор Кнотт, Уильям Линдсей, Лабан Т. Мур және Эван Э. Сетл де Демократиялық партияның түрлі топтарынан ұсынылды; ал Республикалықтар Сайлас Адамсты ұсынды. Карлайл тоғызыншы дауыспен сайланды. Маккрири 1896 жылға дейін Палатада қызметін жалғастырды, бірақ сол мандатқа жетінші рет қатарынан үміткер болып жеңіліске ұшырады. Осы жеңілістерден кейін ол Ричмондта заңгерлік қызметін қайта бастады. 1900 мен 1912 жылдар аралығында ол Кентукки штатынан төрт рет Демократиялық Ұлттық Конвенцияларға қатысты. Оның қарсыласы, қазіргі биліктегі Уильям Дж. Дебо, алты жыл бұрын келісімді кандидат ретінде сайланып, Кентукки штатының тұңғыш республикалық сенаторы болған. Сенатқа сайланғаннан кейін Маккрири 1903 жылы Бекхэмнің губернаторлыққа қайта сайлануын қолдады. Сенатор ретінде ерекше көзге түспеген мерзімінде ол күміс ақшаның еркін айналымын жақтады және штаттың ауыл шаруашылығы мүдделерін ілгерілетуге тырысты.
Following his term as governor, McCreary returned to his legal practice. His opponents for the Democratic nomination were Milton J. Durham and Philip B. Thompson Jr., both of whom had held the district's seat previously. In 1890, McCreary's name was again placed in nomination for a U. S. Senate seat to succeed James B. Beck, who died in office. John G. Carlisle, J. Proctor Knott, William Lindsay, Laban T. Moore, and Evan E. Settle were also nominated by various factions of the Democratic Party; Republicans nominated Silas Adams. Carlisle was elected on the ninth ballot. McCreary continued his service in the House until 1896, when he was defeated in his bid for a seventh consecutive nomination for the seat. Following these defeats, he resumed his law practice in Richmond. Between 1900 and 1912, he represented Kentucky at four consecutive Democratic National Conventions. His opponent, incumbent William J. Deboe, had been elected as a compromise candidate six years earlier, becoming Kentucky's first ever Republican senator. Following his election to the Senate, McCreary supported Beckham's gubernatorial re election bid in 1903. In a largely undistinguished term as a senator, he continued to advocate the free coinage of silver and tried to advance the state's agricultural interests.
Басқарушы ретінде екінші мерзім және қайтыс болу
Бекхэмнің Маккририді Сенаттан ығыстыруға жасаған әрекетіне қарамастан, екеуі 1911 жылы Бекхэм қартайған Маккририді партияның губернаторлыққа үміткер ретін ұсынуын қолдағанда қайтадан одақтас болды. Республикашылар Маккририге қарсы тұру үшін судья Эдвард С. О’Рирді кандидат етіп көрсетті. Маккрири де ішімдік мәселесіндегі ұстанымын өзгертті, енді Бекхэмнің ішімдікке тыйым салуды қолдайтын ұстанымымен келісті, бұл республикашылдардың ұстанымымен де үйлеседі. О’Рир демократтар өздерінің партиялық бағдарламасында жариялаған реформаларды бұрыннан жүзеге асыруы керек екенін айтты, бірақ Маккририге қарсы оның жалғыз дайын шабуылы – ол Бекхэм мен оның жақтастарының құлы болады деген болды. Маккрири О’Рирдің бастауыш сайлауды қолдаймын десе де, алғашқы сайлауда жеңіске жеткені орнына, партияның сайлау конвенциясында ұсынылғанын көрсетті.
Despite Beckham's move to unseat McCreary in the Senate, the two were once again allies by 1911, when Beckham supported the aging McCreary for the party's gubernatorial nomination. Republicans nominated Judge Edward C. O'Rear to oppose McCreary. McCreary also changed his stance on the liquor question, now agreeing with Beckham's prohibitionist position; this also matched the Republican position. O'Rear claimed that Democrats should have already enacted the reforms their party platform advocated, but his only ready line of attack against McCreary himself was that he would be a pawn of Beckham and his allies. McCreary pointed out that O'Rear had been nominated at a party nominating convention instead of winning a primary, though O'Rear claimed to support primary elections.
Жаңа губернатордың үйін салу
МакКрири губернатор болған кездегі алғашқы қадамдарының бірі – жаңа губернатор резиденциясын салуға 75 000 доллар бөлінген заңға қол қою болды. Заң шығарушы орган резиденция құрылысын бақылау үшін МакКририді де қоса алғанда, бес адамнан тұратын комиссия тағайындады. Губернатор процеске елеулі ықпал етіп, құрылыс жоспарынан консерваторияны балл залымен алмастырды және өз туған қаласы Ричмондтан құрылыс жұмыстарына көмекші бас мердігерді таңдады. Қоғамдағы өзгерістер құрылысқа да әсер етті. Жылқыға арналған асығыс тұрғызылған сарай, көліктерге арналған гараж пайдасына көп ұзамай тасталды. Резиденция 1914 жылы аяқталды. Оның ұлының қызы, Харриет Ньюберри МакКрири, Велсли колледжіндегі жазғы демалысында резиденцияның алғашқы ресми қабылдаушысы болды. Кейде МакКриридің үй шаруашылығын жүргізген Дженни Шоу қабылдаушы қызметін атқарды. МакКрири ескі резиденцияны аукционға сатуға мемлекетке рұқсат берді, бірақ комиссия 13 600 долларлық соңғы ұсынысты әділетсіз деп танып, қабылдамады.
One of McCreary's first acts as governor was signing a bill appropriating $75,000 for the construction of a new governor's mansion. The legislature appointed a commission of five, including McCreary, to oversee the mansion's construction. The governor exercised a good deal of influence over the process, including the replacement of a conservatory with a ballroom in the construction plan and the selection of a contractor from his hometown of Richmond as assistant superintendent of construction. Changing societal trends also affected construction. A hastily constructed stable to house horse drawn carriages was soon abandoned in favor of a garage for automobiles. The mansion was completed in 1914. His son's daughter, Harriet Newberry McCreary, served as the mansion's first official hostess during her summer vacations from her studies at Wellesley College. Sometimes McCreary's housekeeper, Jennie Shaw, served as hostess. McCreary authorized the state to sell the old mansion at auction, but the final bid of $13,600 was rejected as unfair by the mansion commission.
Келесі реформалар
Маккрири ұсынған және 1912 жылғы заң шығару сессиясында қабылданған прогрессивті реформалардың қатарында әйелдерді мектеп кеңесі сайлауларында дауыс беруге құқылы ету, тікелей алғашқы сайлауларды міндетті ету және штаттың округтеріне құрғақ заңды қабылдау немесе қабылдамау туралы шешім қабылдау үшін жергілікті референдумдар өткізуге рұқсат беру болды. Сессияның соңында губернатордың құрметіне Маккрири округі құрылып, оған осы ат берілді. Маккрири 1914 жылғы заң шығару сессиясында реформаларды жүзеге асыруда үлкен жетістікке қол жеткізе алмады. Ол жұмысшылардың өтемақы заңын қабылдауды жақтады, бірақ 1914 жылғы Бас Ассамблеяда қабылданған заң кейіннен конституцияға қайшы деп жарияланды. Ол сонымен қатар сайлау кампанияларына жұмсалған қаржыны толық ашуды талап ететін ұсыныс жасады, бірақ Өкілдер палатасының көпшілігі оны Сайлау және сайлау комитетіне қайтаруға дауыс берді, және ол комитеттен ешқашан қайтарылмады. Капитолийде лоббилік қызметті реттейтін заң қабылдамаса да – бұл заңды Маккрири қолдаған болатын – заң шығарушылар оның осы реформаға деген ниетіне жауап ретінде заң шығару палаталары отырыста болғанда кімдер бола алатынына қатысты қатаң ережелерді енгізді. Білім беру саласында да бірқатар реформалар жасалды. Оқу жылының ұзақтығы артты, балалардың мектепке баруы міндетті болды, сондай-ақ жергілікті мектептерге оқулықтарды таңдауда көмектесу үшін Оқулық комиссиясы құрылды. Мемлекеттік мектептерге бөлген қаражат 25 пайызға артты. Губернаторлық қызмет мерзімі аяқталғаннан кейін Маккрири 1918 жылдың 8 қазанында қайтыс болғанға дейін жеке адвокат ретінде қызметін жалғастырды. Ол Ричмонд зиратында жерленді.
Among the progressive reforms advocated by McCreary and passed in the 1912 legislative session were making women eligible to vote in school board elections, mandating direct primary elections, and allowing the state's counties to hold local option elections to decide whether or not to adopt prohibition. Near the close of the session, McCreary County was created and named in the governor's honor. McCreary was not as successful in securing reforms during the 1914 legislative session. He advocated a comprehensive workmen's compensation law, but the law that was passed in the 1914 General Assembly was later declared unconstitutional. He also recommended a requirement for full disclosure of campaign contributions and expenditures, but the majority of legislators in the House of Representatives voted to send it back to the Suffrage and Elections Committee, from whence it was never recalled. Although they did not pass a law regulating lobbying at the capitol—a law that McCreary supported—legislators showed responsiveness to McCreary's desire for this reform by putting stricter regulations on who could be in the legislative chambers while the legislature was in session. Some reforms were made in the area of education. The school year was lengthened, school attendance for children was mandated, and the legislature created a Text Book Commission to assist local school boards in adopting textbooks. Public schools expenditures were increased by 25 percent. Following the expiration of his term as governor, McCreary continued to practice as a private attorney until his death on October 8, 1918. He was buried in Richmond Cemetery.