Кіріспе

Үлкен Мюнстерланд (немесе Großer Münsterländer) – Германияның Мюнстер аймағынан шыққан аңшы иттер тұқымы. Алғашқы тұқым клубы 1919 жылы Германияда құрылды және тұқым 1971 жылы Кеннел клубы (Ұлыбритания) тарапынан мойындалды. Бұл тұқым неміс ұзын жүнді нұсқауының бір тармағы болып табылады және неміс ұзын жүнді нұсқауы клубы қара және ақ түс нұсқаларын мойындаудан бас тартқанда жеке тұқым ретінде ресми түрде мойындалды. Ол сондай-ақ бірнеше түк түсі зерттеулеріне қатысты және мәліметтер "Үлкен Мюнстерландтың түк түсі генетикасы" деген веб-бетте жинақталған. Түгі тығыз, бірақ берік және жылтыр болуы керек.

Тарих

Үлкен Мунстерланд – көп мақсатты аң аулау иттерінің бірнеше еуропалық тұқымдарының бірі. Олар сондай-ақ HPR (Аңдау, Тұру және Әкелу) гундогтары болып табылады. Бұл тұқым неміс тұқымдарының соңғыларының бірі болғандықтан, жеке тұқымдық клуб арқылы ресми мойындалды, бірақ оған дейін Үлкен Мунстерланд неміс ұзын жүнді нұсқасы ретінде танылған. Бұл тұқым алғаш рет 1900 жылдардың басында Германияның солтүстік-батысындағы Мюнстерленд аймағында ресми мойындалды. Дегенмен, қазіргі Үлкен Мунстерландтың алдағысы Орта ғасырлардағы аң ауру көріністерін бейнелейтін суреттерде де кездеседі. Үлкен Мунстерланд 1966 жылы Курт фон Клейст арқылы Солтүстік Америкаға әкелінді. Солтүстік Америка Үлкен Мунстерланд клубы 1977 жылы құрылды.

Далалық қабілеттілік

Бұл далалық ит балалармен қалыпты түрде тыныш және мейірімді болады, сондай-ақ иесінің үйінде өмір сүруге жақсы бейімделген. Бұл тұқымның жан-жақты қасиеттері аң аурудың барлық түрлерінде сенімді серік болуға мүмкіндік береді. Солтүстік Америкалық жан-жақты аңшылық иттер қауымдастығының (NAVHDA) сынақтарында 82 Үлкен Мунстерландты 104 басқа жан-жақты тұқыммен салыстырғанда, Үлкен Мунстерландтың ерекше жан-жақты ит екені анықталды. Орташа есеппен, Үлкен Мунстерландтар басқа тұқымдарға қарағанда иесіне жақын жұмыс істейді және оның командаларына жылдамрақ жауап береді, бірақ Үлкен Мунстерландтың бағытталған инстинкті кейінірек дамиды. Бұл тұқым басқа тұқымдарға қарағанда жақсы ынтымақтасады және жараланған құстарды іздеу және қайтару кезінде жоғары деңгейде назар аударады. Аңды іздеу кезінде көптеген иттер жасырынған жеріне байланысты, қашықтыққа кетеді. Олардың ұзын және тығыз жүні оларды суықтан қорғайды және тығыз өсімдіктерде мұқият іздеуге мүмкіндік береді, бірақ осының салдарынан олар бұршақтарға ұшырауға бейім.