Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Иосиф Волоколамск монастыры (Иосифо Волоколамский монастырь, Волоцкий Успенский Иосифов монастырь) - ерлерге арналған монастырь, Москва облысы Волоколамск қаласынан солтүстік-шығысқа қарай 17 км жерде орналасқан. XV-XVI ғасырларда ол Ресейдің ең беделді және бай монастыры ретінде Үштікпен бәсекелесіп келді. Бұл статусты ресми растау болмаса да, оны жиі лавра деп атаған.
Joseph Volokolamsk Monastery (Иосифо Волоколамский монастырь, Волоцкий Успенский Иосифов монастырь in Russian) is a monastery for men, located 17 km northeast of Volokolamsk, Moscow Oblast. In the 15th and 16th century, it rivaled the Trinity as the most authoritative and wealthy monastery in Russia. It was frequently referred to as lavra, although there was no official corroboration of that status.
Ерте тарих
Иосиф Волоколамск монастырын 1479 жылы Иосиф Волоцкий құрған. Бастапқыда Новгород архиепискобының қарамағында болған Иосиф жергілікті князь Федор Борисович Волоколамскпен даудан кейін бас князь Василий III мен митрополитке монастырды тікелей бақылауға алуды өтінді. Бұл бір жағынан Жозеф, бас князь және митрополит, екінші жағынан Новгородтың архиепископы Серапион І (1506 - 1509) арасындағы дауға әкелді, өйткені канондық құқық бойынша монастырь епископтың рұқсатынсыз биліктен алыстатылмауы керек және Серапион рұқсат бермеген. Жозефтің ағасы, Ростов епискобы басқарған шіркеу кеңесі Серапионды биліктен алып тастап, оны Троице Сергеев лаврасына қамап қойды. Кейінгі онжылдықтарда монастырь оның шәкірттерінің, яғни Жозефиноздардың орталығы болды және XVI ғасырдағы Ресейдің саяси және діни өмірінде маңызды рөл атқарды. Сонымен қатар бұл жер шіркеудің жер иеленушілеріне қарсы және еретиктерге қарсы күрестің қорғаны болды. Оның қоршаулары қарсылық білдіргендерді тұтқындау үшін пайдаланылды. Атақты тұтқындар арасында грек Максим (онда 14 жыл болған), Васиан Патрикеев, Федор Курицын, Феодосий, Новгород архиепискобы (1542-1551), Макарийдің Великая Минейя Четиясын құрастыруға көмектескен және Стоглав Кеңесі, митрополит Даниил және патша Василий IV үшін құжаттар жасауға көмектескен. Иосиф Волоцкий, митрополит Даниил, архиепископ Феодосий және Малюта Скуратов - монастырь қабырғаларының ішінде жерленген көптеген беделді адамдардың қатарында. 1560 жылдары Иосиф Волоколамск монастыры Ресейдің екінші ірі жер иегері болды, оның иелігінде 30 000-нан астам десіятина егістік жерлері болды. Осы жерлерге монастырға тәуелді бірнеше кішігірім монастырлар құрылды. Басты монастырь ішінде үш тоған толы тоңазытқыш сумен толтырылған. 1486 жылы Успенский соборы кірпіштен салынғаннан кейін, оның қабырғаларын фрескалармен әшекейлеу үшін әйгілі икона суретшісі Дионисий шақырылды. 1490 жылдары 9 қабаттан тұратын үлкен сегізбұрышты қоңырау мұнарасы салынған. Ол кезде бұл ғимарат Ресейдегі ең биік ғимарат болды. Оның дизайны Иван Македонскийдің Мәскеу Кремліндегі қоңырау мұнарасының дизайнына ұқсас. Қиындықтар кезінде Иосиф Волоколамск монастыры IV Василийдің үкіметін Иван Болотниковтың бүлікшілеріне қарсы күресте белсенді түрде көмектесті. Польшалық гетман Роман Рожиньский 1611 жылы монастырды қоршап алған кезде қаза тапты. Қоршаудан кейін монахтар көптеген поляк оқ-дәрілерін басып алды, олар кейін мерекелік от жұмыстарына пайдаланылды.
Joseph Volokolamsk Monastery was founded in 1479 by Joseph Volotsky. Originally under the jurisdiction of the archbishop of Novgorod, following a dispute with the local prince, Fedor Borisovich of Volokolamsk, Joseph appealed to grand Prince Vasilii III and the metropolitan to take the monastery under direct control. This led to a dispute between Joseph, the grand prince, and the metropolitan on the one hand, and Archbishop Serapion I of Novgorod (r. 1506–1509) on the other, since according to canon law a monastery could not be removed from a bishop's authority without his permission and Serapion had clearly not granted permission. The grand prince and metropolitan convened a church council, headed by Joseph's brother, the bishop of Rostov, which deposed Serapion and confined him to the Troitse Sergeev Lavra, where he died in 1516. Over the next several decades, the monastery became the center of his disciples, or Josephinians, and played a key role in the political and ecclesiastic life of the 16th century Russia. It was also a stronghold of struggle against the opponents of church landownership and heretics. Its vaults were used as a prison for dissenters. The famous inmates included Maximus the Greek (who spent 14 years there), Vassian Patrikeyev, Feodor Kuritsyn, Feodosii, Archbishop of Novgorod (1542–1551) who helped in compiling the Velikaia Mineia Chetii of Makarii and helped draw up documents for the Stoglav Council, Metropolitan Daniel, and Tsar Basil IV. Joseph Volotsky, Metropolitan Daniel, Archbishop Feodosii, and Malyuta Skuratov are among many notables buried within monastery walls. In the 1560s, Joseph Volokolamsk Monastery was the second largest landowner in Russia, with more than 30,000 desyatinas of arable lands in its possession. Several smaller priories, dependent on the monastery, were founded on these lands. Within the principal cloister, three ponds were kept full of fresh water. After the Assumption Cathedral was constructed in brick in 1486, the great icon painter Dionisius was summoned to embellish its walls with frescoes. An enormous octagonal bell tower was constructed in 9 tiers in the 1490s. At that time, it was the tallest structure in Russia. Its design heralded that of Ivan the Great Bell Tower in the Moscow Kremlin. During the Time of Troubles, Joseph Volokolamsk Monastery was actively engaged in helping the government of Basil IV in his struggle against Ivan Bolotnikov's rebels. The Polish hetman Roman Rożyński lost his life besieging the monastery in 1611. After the siege, the monks captured a lot of Polish cannons, which were later used for festive fire works.
Қайта құру
17 ғасырдың соңында монастырь Нарышкин стилімен қайта салынған. 1688 жылы аяқталған жаңа қабырғада тоғыз қабырғалы, шоқ қабырғалы тас мұнаралар тұрды. 1679 жылы монастырьдің басты қақпасының үстінде алтын күмбезді шіркеу тұрғызылды. 1682 жылы кең асханаға ұқсас жобадағы шіркеу қосылды, қазіргі уақытта 1504 жылдан бастап кешендегі ең көне ғимарат. 1682 және 1689 жылдар аралығында жаңа Успенский соборы ескі собордың орнын ауыстырды. Оның сыртқы жағы түрлі-түсті плиткалармен әсем безендірілген, ал ішкі жағында керемет оюлы иконостас орнатылған.
At the end of the 17th century, the monastery was reconstructed in the fashionable Naryshkin style. The new walls, completed by 1688, featured nine sharp coned towers of stone. A golden domed church was built over the main gates to the monastery in 1679. A church of similar design was added in 1682 to the spacious refectory, currently the oldest building in the complex, dating from 1504. The new Assumption Cathedral replaced the old one between 1682 and 1689. Its exterior was elaborately decorated with coloured tiles, and a marvellously carved iconostasis was installed in the interior.
Жақында болған тарих
1917 жылғы Қазан төңкерісінен кейін Иосиф Волоколамск монастыры мұражайға айналдырылды. Кеңес билігі барлық қоңырауларды жойып, иконалардың көпшілігін Мәскеуге алып кетті. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде нацистік армия монастырға қатты зақым келтіріп, оның әйгілі қоңырау мұнарасын жарылқады. Кейіннен шіркеулер қалпына келтірілсе де, қоңырау мұнарасы соғыс кезінде орыс өнерінің үлкен шығындары болып қала береді.
After the October Revolution of 1917, Joseph Volokolamsk Monastery was turned into a museum. The Soviet authorities destroyed all the bells and took most of the icons to Moscow. During World War II, the Nazi army seriously damaged the cloister and blew up its famous bell tower. Although the churches have been subsequently restored, the bell tower remains a major loss sustained by Russian art during the war.