Кіріспе

Евангелистік пастор және жазушы Артур Таппан Пирсон (1837 жылы 6 наурыз - 1911 жылы 3 маусым) - американдық пресвитериан пасторы, христиандық көшбасшы, миссионер және жазушы. Ол 13000-нан астам уағыздарды уағыздады, елуден астам кітап жазды және оны Шотландияда, Англияда және Кореяда танымал еткен трансатлантикалық уағыздау қызметінің бөлігі ретінде Киелі кітап баяндамаларын берді. Ол өзінің досы С. И. Скофилд үшін алғашқы "Скофилд анықтамалық Киелі кітаптың" (1909) кеңесші редакторы болды, сондай-ақ Д. Л. Муди, Джордж Мюллер (оның өмірбаянын "Бристольдің Джордж Мюллер" деп жазды), Адонирам Джадсон Гордон және С. Х. Сперджонмен дос болды. Өзінің мансабында Пирсон әлемнің әр жерінде бірнеше кафедралық лауазымдарды иеленді. Пирсон сонымен қатар өзінің ұрпағында әлемді евангелизациялауды көргісі келген сенімдік миссиондардың ізашарлық қорғаушысы болды. 1870 жылға дейін АҚШ-тан толық уақытты қызметте 2000 миссионер ғана болды, олардың шамамен он пайызы америкалықтар арасында қызмет етті. Шетелдік миссионерлердің үлкен қозғалысы 1880 жылдары басталып, Пирсонның еңбегіне байланысты 20-ғасырда жеделдетілді. Ол студенттік миссионерлік қозғалыстың ақсақал мемлекет қайраткері және 19 ғасырдың аяғында шетелдік миссионерлік істі евангелистік жолмен қолдайтын жетекші адам болды. Ол зейнетке шыққаннан кейін 1910 жылы Кореяға барады. 1912 жылы оның сапарынан кейін Пирсон Мемориалдық Біріккен Киелі кітап институты (қазіргі Пхентек университеті) құрылды. Делаван Леонард Пирсон оның тұңғыш ұлы болды. Ол Грин Вуд қорымында жерленген.

Мансап

Пирсон - христиандық және аболиционистік тамырлары бар отбасынан шыққан Стивен мен Салли Пирсонның тоғызыншы баласы. Нью-Йоркте туған ол Нью-Йорктегі әйгілі аболиционист Артур Тэппанның есімімен аталған. 1850 жылы 13 жасында методисттер қауымының қайта өрлеу кездесуіне қатысқан кезінде ол алғаш рет Иса Мәсіхке деген сенімін ашық мойындады. 1857 жылы Нью-Йорк штатының Клинтон қаласында Гамильтон колледжін және 1869 жылы Юнион теологиялық семинариясын бітірген. 1860 жылы ол Сара Фрэнсис Бенедиктпен үйленді; олардың жеті баласы болды, олардың барлығы 15 жасқа толмаған кезде христиандыққа айналды және кейін миссионер, пастор немесе дінбасы болып қызмет етті. Қырық жасында ол Детройттегі ең үлкен шіркеудің пасторы болып қызмет етіп жүргенде, ол бірнеше евангелистік хабарларға қатысып, өзінің менмен және ашкөз екенін және байлардың мақұлдауын іздегенін түсінді. Нәтижесінде ол өзінің бай қауымын Детройттегі кедейлерге көмектесуге бағындырды. Содан кейін ол "қазылар алқасының" рентасын жоюға кірісіп, жалақысын сенім негізінде алуға бел буды. 1889 - 1890 жылдары ол Ұлыбританияға миссионерлік сапармен барды. 1888 жылдан бастап ол "Дүниежүзінің миссионерлік шолу" журналының редакторы болды, 1891 жылы Рутгерс колледжінде миссионерлік сабақ оқыды, ал 1892 жылы Шотландияда Дафф оқытушысы болды. Чарльз Сперджонның Брайт ауруымен ауыруы уағыздауға кедергі келтіргенде, ол Пирсоннан сауығып жатқанда оның орнын баса беруін сұрады; бірақ Сперджон күтпеген жерден 1892 жылдың 31 қаңтарында қайтыс болғанда, Метрополитен шатырдың адамдары Пирсонды қалуға шақырды, ол келесі екі жыл бойы солай істеді. Сперджонның өз орнына бауырласы ретінде шомылдыру рәсімінен өтпеген пресвитериан дін қызметшісін мінбеге отырғызуын сұрағаны елеулі. Пирсонның пікірінше, мәсіхшілер шомылдыру рәсімінің қалай жасалуы және оны нәрестелерге немесе тек сенушілерге ғана беруге болатынына қатысты пікірлері әртүрлі болуы мүмкін. Кейін ол сенушілердің шомылдыру рәсімінің дұрыс екеніне көз жеткізді. 1896 жылы 1 ақпанда Сперджонның ағасы Джеймс А. Сперджон оны елу сегіз жасында шомылдыру рәсімінен өткізді. Пирсон Д. Л. Мудимен оның Нортфилд конференцияларында сөйлесті және ол сондай-ақ қасиеттілік құдайшылдығын насихаттаған Кесвик конвенциясында сөйлеген. Осы кезеңде Джордж Мюллер және басқалар Пирсонның эсхатологиясын постмилениализмнен премилениализмге өзгертуге көмектесті. Миссионерлік баяндамашы ретінде А. Т. Пирсон Роберт Эллиотт Спирге, Сэмюэл Цвемерге, Хорас Грант Андервудқа және Нобель сыйлығының иегері Джон Р. Моттқа өз өмірлерін миссионерлік қызметке арнауға ықпал етті. Миссияларға қосқан үлесінен басқа, Пирсонның ең елеулі ықпалы православиеге деген берік адалдығы болды. Либерализм негізгі конфессияларға тарала бастағанда, Пирсон басқа да уайымдаған христиан басшыларымен бірге христиан дінін сынға алғандарға жауап беру үшін "Негізгі ілімдер" атты кітапшалар сериясын шығарды. Өзінің кешірім сұрауға деген қабілетімен Пирсонды басты мақалалардың бесеуін жазуға шақырды. Әр кітапша бүкіл Америкадағы пасторларға тегін таратылды. Бұл Америка шіркеулерінде Фундаменталистік-модернисттік даудың басталуын білдірді. Уақыт өте келе кітапшалар он екі томдық кітаптар жинағына біріктірілді. Содан бері Пирсонды "Фундаментализмнің атасы" деп атайды. Оның ең маңызды кітаптарының бірі "Иисус Христос" (1898) деп аталады. Онда ол "Иисус Христос" деген қысқаша сөз тіркесі, яғни сөз алдына жеке есімнің қойылуы, бүкіл Жаңа Келісімді түсінудің кілті екендігіне көз жеткізді. Пирсон күндізгі жаһандық креационизмнің жақтаушысы болды. Зейнеткерлікке шыққаннан кейін ол үйде және шетелде шіркеулерде және конференцияларда уағыздауды жалғастырды. Ол 1910 жылы Кореяға барып, бірнеше шіркеуде (Намдемун шіркеуі) Киелі кітапты үйретті және 1911 жылы қайтыс болды. Пирсон Мемориалдық Біріккен Киелі кітап институты, қазіргі Пхентек университеті 1912 жылы 15 қазанда доктор Артур Таппан Пирсонның өсиетіне сәйкес құрылды. Көптеген пасторлар мен ғалымдар олардан шыққан. Пиерсонның қабірінде ашылған Киелі кітаптың суреті бар еді. Киелі кітапта екі тармақ жазылған. 1 Жохан 5:11 "Құдай бізге мәңгілік өмір сыйлады, ал бұл өмір Оның рухани Ұлында. Матай 28:19 "Ендеше бар да, барлық халықтарға Менің шәкірттерім болып, оларды Әкенің, Ұлының және Киелі Рухтың атымен шомылдыру рәсімінен өткізіңдер!"