Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Абсолюттік соғыс ұғымы Пруссия әскери теоретигі генерал Карл фон Клаузевицтің өзінің әйгілі, бірақ аяқталмаған философиялық соғысты зерттеуде, Vom Kriege (ағылшын тілінде, Соғыс туралы, 1832) әзірлеген теориялық конструкциясы болды. Бұл тек VIII кітаптың бірінші жартысында талқыланады (басқа жерде оған бірнеше сілтеме бар) және ол кейінірек жазылған мәтіннің бөлімдерінде кездеспейді. "Соғыстың абсолютті түрі" ұғымы француз революциясы енгізген және Наполеон Бонапарт жоғары деңгейдегі орындауға жеткізген жаңа соғыс стилінен анық алынған. Бұл философиялық тұжырымдама ретінде ұсынылса да, және осылайша нақты әлемде кемелді жетістікке жету мүмкіндігі болмағанмен, ол Наполеонның ең шеберлік науқандарына өте жақын үлгіленді және оны қолбасшылар "мүмкін болған кезде" ұстанған немесе еліктеген. Абсолюттік соғыс энергияның және кәсіби біліктіліктің өте жоғары деңгейімен сипатталады және ол қарсылас күштерді жоюға және қарулы күшпен саяси шешімге қол жеткізуге бағытталған. Бұл Клаузевицтің "бақылау соғысы" деп аталатын әлсіз, кем құзыретті, тіпті мәнсіз формасына қарама-қайшы келеді, ол француз революциясына дейінгі ғасырда күшті мұқият шектеуге негізделген. Бұл екі ұшы бар құрылым эксперименттік болған көрінеді. Клаузевиц VIII кітаптың ортасында оны қатты сынға алды. Содан кейін абсолюттік соғыс термині алынып тасталды және "бақылау соғысының" әлсіз, шатастырған табиғаты "шектеулі мақсат" деп аталатын мүлдем заңды, құрметке лайық түрге айналды. Кейінірек жасалған I кітапта абсолюттік соғыс термині кездеспейді; практикалық мақсаттар үшін шынайы әлемдегі соғыс жаудың әскери күресті жалғастыруға деген ерік-жігерін әлсіретудің шектеулі мақсатымен шектелген спектрді қолдану арқылы сипатталады. Абсолюттік соғыс көбінесе "Соғыс туралы" кітабының бірінші тарауында көрсетілген "идеалдық соғыс" деген өте ерекше ұғыммен шатастырылады. Бұл талқылауда Клаузевиц идеалдық соғыс - бұл философиялық абстракция - "логикалық фантазия" - бұл іс жүзінде мүмкін емес, өйткені ол саяси ниеттермен немесе уайымдармен басқарылмайды немесе шектелмейді, сондай-ақ уақыт, кеңістік пен адам табиғатының практикалық шектеулерімен шектелмейді. Ол осы қалыпты әсерлер арқылы шектелген соғысты шынайы соғыс деп атады. Абсолюттік соғыс "Тоталь соғыс" деген терминмен де жиі шатастырылады, бұл термин Vom Kriege-де кездеспейді. Идеалдық соғыс - бұл өте маңызды мақсаттарды көздейтін айна бейнелі мемлекеттердің келісімсіз зорлық-зомбылық актісі, онда олар соғыс "логикалық" шектен тыс жағдайларына дейін күреседі; бұл саяси және моральдық ойлар немесе қалыптылық әсер етпейтін соғыс. "Соғыс туралы" еңбегінде Клаузевиц бұл "идеалдық" (философиялық мағынада) соғысты неден құрайтынын түсіндіреді:
The concept of absolute war was a theoretical construct developed by the Prussian military theorist General Carl von Clausewitz in his famous but unfinished philosophical exploration of war, Vom Kriege (in English, On War, 1832). It is discussed only in the first half of Book VIII (there are only a couple of references to it elsewhere) and it does not appear in sections of the text written later. The notion of an "absolute form of war" is very clearly derived from the new style of warfare introduced by the French Revolution and brought to a high level of performance by Napoleon Bonaparte. Although it is presented as a philosophical concept, and thus probably not capable of perfect attainment in the real world, it was nonetheless modeled very closely on Napoleon's most masterful campaigns and was intended to be pursued or emulated by commanders "when possible." Absolute war was characterized by very high levels of energy and professional competence, and it aims at the destruction of the opposing force and the attainment of a political decision by force of arms. It contrasts to a weaker, less competent—even pointless—form Clausewitz called "war of observation," based on the carefully circumscribed use of force in the century or so prior to the French Revolution. This two ended framework appears to have been experimental. Clausewitz became quite critical of it by the middle of Book VIII—thereafter the term absolute war dropped out and the weak, befuddled nature of "war of observation" was transformed into a perfectly legitimate, respectable form called the "limited aim." In Book I, drafted later, the term absolute war does not appear; for practical purposes, war in the real world is described using a spectrum bounded by the limited aim of wearing down the enemy's will to carry on the military struggle versus the most ambitious form available in reality, the aim of rendering one's opponent militarily helpless. Absolute War is often confused with the very different concept of "ideal war" featured in the first chapter of On War. In that discussion, Clausewitz explained that ideal war is a philosophical abstraction—a "logical fantasy"—that is impossible in practice because it is not directed or constrained by political motives or concerns, nor limited by the practical constraints of time, space, and human nature. He called warfare constrained by these moderating real world influences real war. Absolute War is also routinely confused with "Total War," a term that does not appear on Vom Kriege. Ideal war can be seen to be an act of violence without compromise by mirror image states pursuing objectives of the very highest importance, in which they fight to war's "logical" extremes; it is a war unaffected by political and moral considerations or moderation. In On War, Clausewitz explains what makes up this "ideal" (in a philosophical sense) war:
Күші барынша күш қолдану
Клаузевицтің айтуынша, "бұл күшті аяусыз қолданған адамның, егер қарсыласы күшті қолданғанда күшті қолданбаса, басымдыққа ие болуы керек". Сондықтан, соғыс өзінің ең логикалық түрінде әр мемлекет бір-бірінің күш қолдануын (плюс кейбіреулер) үнемі өзара алмастырып, үстемдікті сақтап қалуға, екеуі де зорлық-зомбылықты барынша қолдана бастағанға дейін. Бұл - соғыстың алғашқы шегіне алып келетін алғашқы өзара әрекет. Оның мәтінінде айтылғандай.
Clausewitz states that " it follows that he who uses force unsparingly; without reference to bloodshed involved, must obtain a superiority if his adversary uses less vigour in [the] application [of force]." Therefore, war in its most logical form would involve each state continually reciprocating each other's use of force (plus some) to maintain a superiority, until both were using violence to its utmost extent. This is the first reciprocal action, and leads to the first extreme of war. As stated in his text.
Мақсат - жауды қарусыздану .
Клаузевиц соғыстың логикалық мақсаты қарсыласты өз еркіне бағындыру деп айтқан. Алайда қарсылас, егер ол қол жетімді нұсқалардың ең аз қысымшыл болмай тұрса, мұны істемейді. Сондықтан, жауды өз еркіне бағындыру үшін мемлекет қарсыласын өзіне бағындырудан гөрі, оны қанаушылық жағдайға келтіруі керек. Сонымен қатар, бұл лауазым уақытша бола алмайды немесе уақытша болып көрінбейді. Себебі жаудың кейінірек жақсы жағдайға жетуіне үміттеніп, дауылға қарсы шығуы ықтимал. Бұл позицияның кез келген өзгеруі нашарлауға әкелуі мүмкін, сондықтан осы позицияға жету үшін мемлекет жауды қарусыздауы керек (оны қарсы тұра алмайтын жағдайға мәжбүрлеу). Бұдан басқа, соғыс екі (немесе одан да көп) жау мемлекеттерді қамтитындықтан, бұл принцип екеуіне де қолданылады, сондықтан ол екінші өзара әрекетте болады, бұл арқылы екеуі де екіншісіне осындай ұстаным таңбалауға тырысады.
Clausewitz stated that the logical purpose of war is to make the opponent comply with one's will. However, an opponent will obviously not do that unless it becomes the least oppressive of its available options. Therefore, in order to make the enemy comply with one's will, a state must place its adversary in a position that is more oppressive to it than compliance. Furthermore, that position cannot be temporary, or appear to be temporary. This is because it will be more likely that an enemy will simply 'ride out the storm' in the prospect of being in a better position at a later stage. Any change in this position would be a change for the worse, and so in order to best achieve this position a state must disarm its enemy (forcing it into a position from which it cannot resist). Furthermore, as war involves two (or more) hostile states, this principle applies to both, and so it becomes the second reciprocal action, whereby both try to impose such a position on the other.
Билікті барынша қолдану
Бұл жерде Клаузевиц егер мемлекет өз жауларын жеңгісі келсе, оларды жоюы керек деп айтады. Клаузевицтің айтуынша, билікті қолдану екі факторды қамтиды. Біріншісі - қол жетімді құралдардың күші, оны сандармен өлшеу мүмкін (әлі толық емес). Екінші фактор - ерік-жігердің күші, оны нақты өлшеу мүмкін емес (тек бағалау), өйткені ол қол жеткізбейтін. Мемлекет жаудың қарсылық күшін білгеннен кейін, ол өз құралдарын қайта қарап, артықшылыққа қол жеткізу үшін оларды жоғары қарай реттей алады. Жау да осылай істейтіндіктен, ол да өзара әрекеттеседі (үшінші өзара әрекет), үшінші шабуылды экстремалдылыққа дейін жасайды.
Here Clausewitz states that if a state wishes to defeat its enemies it must annihilate them. According to Clausewitz, the use of power involves two factors. The first is the strength of available means, which may be measured somewhat by numbers (although not entirely). The second factor is the strength of the will which cannot be specifically measured (only estimated) as it is intangible. Once a state has learned the enemy's strength of resistance it can review its own means and adjust them upwards accordingly in an effort to gain the advantage. As the enemy will also be doing this, it too becomes reciprocal (the third reciprocal action), creating a third push towards an extreme.
Тоталды соғыспен шатасу
Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан бері тоталитарлық соғысты тану көптеген ғалымдар үшін біршама шатасу туғызды, олар оны және абсолюттік соғыс тұжырымдамасының арасындағы айырмашылықтарды түсінбеуі мүмкін, көбінесе терминдерді бір-біріне ауыспалы түрде қолданады және Германияның "тоталитарлық соғыс" жүргізуін Пруссия әскери теоретигі Карл фон Клаузевицтің жазбаларында айыптайды. Алайда шын мәнінде Клаузевиц "тоталды соғыс" деген терминді пайдаланбаған және қолданбаған, ал "абсолюттік (немесе идеалдық) соғыс" деген түсінік мүлдем басқа. Тоталь соғыс - бұл, негізінен, ішкі майдан (яғни, мемлекеттің саяси жүйесі, қоғам және экономика) соғыс күшін жалғастыру және кеңейту үшін үлкен деңгейде жұмылдырылған соғыс. Бұл саясат (ішкі және сыртқы) таза әскери жеңіске бағынуын білдіреді (Клаузевицтің түсінігі түсініксіз деп санайтын). Бұл азаматтық инфрақұрылыммен сипатталады және азаматтық тұрғындар әскери логистикалық қолдау жүйесінің бөлігі ретінде соғысқа қатты қатысады. Идеалдық соғыс, екінші жағынан, теориялық идеал, онда соғыс өзінің логикалық шегіне жетеді (жоғарыда айтылғандай), оны саясат пен қоғамның оған жүктеген, уақыт пен кеңістіктің практикалық шектеулерінен азат етеді. Соғыстар өздігінен жүргізілмейтіндіктен және саясат пен қоғамның болуын қажет ететіндіктен, Клаузевиц идеалдық соғыс мүмкін емес деп санайды, өйткені саяси және әскери басшылар осы әсерлерден аулақ бола алмайды. "Абсолюттік соғыс" туралы түсініспеушіліктің көп бөлігі Клаузевицтің жеке интеллектуалдық эволюциясының нәтижесі: кітап оның мерзімінен бұрын қайтыс болған кезде аяқталмаған еді және оның кейбір ерте ойлары мен ең озық элементтері арасында маңызды қарама-қайшылықтар бар, соңғысы VIII кітаптың соңғы жартысы, I кітап (Клаузевицтің аяқталмаған жобасының аяқталмай қалған бөлігі) және "1827 жылғы жазба" . Ол ешқашан абсолюттік соғыс туралы талқылауды осы кейінгі жазбалармен келістіруге мүмкіндік алмады. Осылайша "абсолюттік соғыс" Наполеон соғысының іс жүзінде қол жеткізген формаларының экстремалды деңгейін жақтаған бұрынғы тұжырымдаманы көрсетеді. Алайда бұл көзқарасты есейген Клаузевиц те жоққа шығарды. Көптеген сарапшылар І кітабындағы идеалды соғыстың әсерлі сипаттамасы бір ұғымға сілтеме жасауы керек деп ойлады, бірақ шын мәнінде екі ұғым түбегейлі өзгеше және көптеген жағынан қарама-қарсы. Клаузевиц абсолюттік соғыс қол жетімді форманы бейнелейтінін немесе оның орнына мақсат қоюға болатын идеал екенін, бірақ қол жетпейтінін ешқашан шешпеген сияқты. Идеалдық соғыс бұл шатастықты шешті, өйткені оның көпшілігіне қол жеткізу мүмкін емес және шынайы өмірде ұмтылмауы керек соғыс туралы реалистік емес идеяны көрсетеді.
The recognition of total war since the start of World War I has arguably created a degree of confusion for many scholars, who may have failed to understand the differences between it and the concept of absolute war, often using the terms interchangeably and blaming Germany's conduct of "total war" on the writings of Prussian military theorist Carl von Clausewitz. In reality, however, Clausewitz neither coined nor used the term "total war," and "absolute (or ideal) war," it is argued, is quite a different concept. Total war is essentially a war in which the home front (that is, a state's political system, society and economy) is mobilised to a massive degree for the continuation and expansion of the war effort—it implies the subordination of politics (internal and external) to the goal of purely military victory (a notion that Clausewitz would have regarded as nonsensical). It is characterised by civilian infrastructure and civilians themselves becoming highly involved in war as part of the military's logistical support system. Ideal war on the other hand, is a theoretical ideal in which war reaches its logical extremes (as mentioned above), which free it from the moderating effects that are imposed on it by politics and society, not to mention the practical constraints of time and space. As wars cannot run themselves and require politics and society to exist, Clausewitz held that ideal war was impossible because political and military leaders cannot avoid these influences. Much of the confusion over "absolute war" is the result of Clausewitz's personal intellectual evolution: the book was unfinished at the time of his untimely death and there are important contradictions between some of his earlier thinking and the most advanced elements, the latter being represented by the last half of Book VIII, Book I (the only part of Clausewitz's unfinished draft that he considered to be in finished form), and the "Note of 1827." He never had the opportunity to bring the discussion of absolute war into accord with these later writings. Thus "absolute war" reflects an earlier conception advocating the more extreme reaches of the forms that Napoleonic warfare had actually achieved. That conception, however, was clearly rejected by the mature Clausewitz. Many analysts have assumed that the powerful description of ideal war in Book I must refer to the same concept, but in fact the two concepts are radically different and, in many respects, opposed. Clausewitz never seems to have resolved whether absolute war was supposed to reflect an achievable form or was instead an ideal to aim at, but just out of reach. Ideal war resolved that confusion by being blatantly unachievable in most of its aspects and reflecting an unrealistic idea of war that should not be pursued in real life.