Кіріспе

Арсений Александрович Тарковский; 25 маусым 1907 жыл, 27 мамыр 1989 жыл) - совет және орыс ақыны және аудармашысы. Оның арғы атасы - режиссер Андрей Тарковский.

Отбасы

Тарковский 1907 жылы 25 маусымда Ресей империясының Херсон губернаторлығы Елизаветград қаласында (қазіргі Кропивницкий, Украина) дүниеге келген. Оның әкесі, Александр Тарковский, "украин социалистерінің" сот ісі бойынша кеңестер тарапынан қуғын-сүргінге ұшыраған қоғам қайраткері, актер және драматург Иван Карпенко Карьидің оқушысы болған. Олександр Тарковский - өз заманының әйгілі ақыны, украин жазушысы, журналист, украиндық философ, қоғам қайраткері, поляк асыл тұқымынан шыққан.

Жастық шақ

Арсений Елизаветград гимназиясында оқыды және атақты музыкант Генрих Нойхаустың әкесі Густав Нойхаустың музыка мектебінде оқыды. Бала кезінде әкесі мен ағасымен бірге белгілі тұлғалардың поэзия кештеріне қатысқан: Игорь Северянин, Константин Балмонт, Федор Сологуб[1]. 1921 жылы Тарковский және оның достары Ленин туралы акростик жазған өлең шығарды. Олар тұтқындалып, Николаевқа өлім жазасына кесілді. Тарковский жалғыз қашып құтыла алды.

Мансап

1924 жылы Тарковский Мәскеуге көшіп келеді. 1924-1925 жылдары ол "Гудок" атты теміржолшыларға арналған газетте жұмыс істейді. 1925-1929 жылдары Мәскеудегі университет колледжінде әдебиет оқыды. Сол кезде ол ақындық шығармаларын азербайжан, грузин, армян және араб тілдерінен аударған. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол әскери "Боевая Тревога" газетінде әскери тілші болып қызмет етті. 1943 жылы соғыста жарақат алған. Аяқтағы жарақаты газ гангренасына әкеліп соқты, Тарковский алты рет аяқ-қолдарын кесуден өтті. Арсений Тарковский негізінен Әбу'л Ала Әл Маарри, Низами, Магтымғұлы, Кемин, Саят Нова, Важа Пшавела, Адам Мицкевич, Молланепес, Григол Орбелиани және басқа да көптеген ақындардың аудармашысы ретінде танымал болды. 1962 жылы "Қардың алдында" атты алғашқы өлеңдер жинағы жарық көрді.

Өлім

Ол көбінесе Мәскеу мен Переделкинода өмір сүрді және 1989 жылы 27 мамырда Мәскеуде қайтыс болды. 1989 жылы ол қайтыс болғаннан кейін КСРО Мемлекеттік сыйлығына ие болды.