Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз философы (1743–1803)
French philosopher (1743–1803)
Луи Клод де Сент-Мартен (18 қаңтар 1743 – 14 қазан 1803) – француз философы, «белгісіз философ» (le philosophe inconnu) атымен танымал, оның еңбектері осы атпен жарияланды; ол мистика және адам ақылының эволюциясына зор ықпал еткен тұлға және Мартинист орденінің құрылуына шабыт берді. Леонс де Сент-Мартен, композитор және органшы, Луи Клод де Сент-Мартеннің алыс туысы болды.
Louis Claude de Saint Martin (18 January 1743 – 14 October 1803) was a French philosopher, known as le philosophe inconnu ("the unknown philosopher"), the name under which his works were published; he was an influential of the mystic and human mind evolution and became the inspiration for the founding of the Martinist Order. Léonce de Saint Martin, composer and organist, was a distant relative of Louis Claude de Saint Martin.
Өмір
Ол Амбоаз қаласында Францияның орталық аймағындағы кіші дворяндық отбасында дүниеге келді. Әкесінің тілегімен, ол алдымен заңгерлік мамандығын, содан кейін әскери қызметті таңдады. Бордо гарнизонында болғанда, ол Мартинес де Паскуалидің ықпалына түсті, оны көбінесе португалдық еврей деп атайды (бірақ кейінгі зерттеулер оның испан католигі болу ықтималдығын көрсетті), ол кабалалық көздерден бастау алған мистицизмді үйретті және оның негізінде магикалық немесе теоургиялық рәсімдермен жасырын культ құруға тырысты. 1768 жылдың қыркүйегінде Сент-Мартин Сайланған Коэндермен таныстырылды. 1768 жылдан 1771 жылға дейін Сент-Мартин Бордода Мартинес де Паскуалидің хатшысы болып жұмыс істеді. 1771 жылы Сент-Мартин әскерден кетіп, мистицизмді уағыздаушы болды. Сол жылы ол Лионда Жан Батист Виллермозбен бірге тұрып, өзінің алғашқы кітабын жазды. Оның сөйлеу шеберлігі оны париждік салонға шақырып алды; бірақ оның ынтасы оны Англияға жеткізді, онда ол ағылшын мистикасы Уильям Лоумен танысты, сондай-ақ Италия мен Швейцарияға, Францияның ірі қалаларына сапарлады. 1784 жылдың ақпанында Сент-Мартин Париждегі Ынтымақтастық қоғамына қосылды. 1787 жылы Лондонға сапарында Уильям Лоумен қайта кездесті. 1788 жылдан 1791 жылға дейін ол Страсбургте тұрды, онда Эммануэль Сведенборгтың туысы барон Карл Геран Сильфверхелммен танысты. 1788 жылы Страсбургте ол Шарлотта де Беклинмен танысты, ол оны Якоб Бёмедің еңбектерімен таныстырды. 1790 жылдың шілдесінде ол Түзетілген Шотланд Иерархиясынан бас тартып, Жан Батист Виллермоздан оның есімін барлық масондық тізілімдерден алып тастауды сұрады. 1792 жылы Сент-Мартин швейцариялық теософ Никлаус Антон Кирхбергер фон Либисдорфпен хаттасуды бастады. Ақсүйек болған ол француз революциясы кезінде тұтқындалып, мүлкі тәркіленді. Кейіннен оны мектеп мұғалімі болуын қалаған жергілікті билік өкілдері босатты. Ол қатаң католик болып өсті және әрдайым шіркеуге адал болды, бірақ оның алғашқы еңбегі "Қателіктер мен шындық туралы" Индекске енгізілді. Ол 1803 жылдың 13-14 қазаны аралығында Аульнайда (қазіргі Шатеней-Малабри) қайтыс болды.
He was born at Amboise, into a family from the lesser nobility of central France. As his father wished, he tried first law and then the army as a profession. While in the garrison at Bordeaux, he came under the influence of Martinez de Pasqually, usually called a Portuguese Jew (although later research has revealed the probability that he was a Spanish Catholic), who taught a species of mysticism drawn from cabbalistic sources, and endeavoured to found thereon a secret cult with magical or theurgical rites. Around September 1768, Saint Martin was introduced to the Elect Coëns. From 1768 until 1771, Saint Martin worked at Bordeaux as secretary to Martinez de Pasqually. In 1771, Saint Martin left the army to become a preacher of mysticism. In the same year, he was living with Jean Baptiste Willermoz at Lyon, while writing his first book. His conversational powers made him welcome in Parisian salons; but his zeal led him to England, where he made the acquaintance of William Law, the English mystic, and to Italy and Switzerland, as well as to the chief towns of France. In February 1784, Saint Martin joined Society of Harmony in Paris. In 1787, he met William Law on a trip to London. From 1788 until 1791 he resided at Strasbourg, where he met Baron Karl Göran Silfverhjelm, the nephew of Emanuel Swedenborg. At Strasbourg, in 1788, he met Charlotte de Boecklin, who introduced him to the writings of Jakob Böhme. In July 1790, he resigned from Rectified Scottish Rite and asked Jean Baptiste Willermoz for his name to be removed from all Masonic registers. In 1792, Saint Martin began corresponding with the Swiss theosopher Niklaus Anton Kirchberger von Liebisdorf. A nobleman, he was interned and his property was confiscated during the French Revolution. He was later freed by local officials, who wanted him to become a school teacher. He was brought up a strict Catholic, and always remained attached to the Church, although his first work, Of Errors and Truth, was placed upon the Index. He died at Aulnay (now Châtenay Malabry), from October 13 to October 14, 1803.
Шығармалары
Ол Якоб Бёме еңбектерін неміс тілінен француз тіліне алғаш рет аударды. Кейінгі жылдары оның негізгі шығармаларын жазуға және Бёме аудармасын аяқтауға көбінесе берілді. Оның жарияланған хаттарынан оның спиритизмге, магниттік емдеуге, сиқырлы шақыруға және Эммануэль Шведенборгтың еңбектеріне қызығушылығы білінеді. Оның маңызды еңбектері: Lettre à un ami, ou Considérations philosophiques et religieuses sur la révolution française (Досқа хат, немесе Француз төңкерісі туралы философиялық және діни ойлар), Éclair sur l'Association humaine, L'Esprit des choses ou Философиялық тұрғыдан қарағанда, нәрселердің табиғаты және олардың болу мақсаты, сондай-ақ Le Ministère de l'Homme Esprit. Басқа трактаттары оның Œuvres posthumes (1807) жинағында жарық көрді. Сент-Мартин Француз төңкерісін іспеттес уағыз, тіпті соңғы соттың шағын нұсқасы ретінде қарастырды. Оның идеалды қоғамы – табиғи және рухани теократия, онда Құдай өзін тек халықты басқаруға жіберілген өкіл деп санайтын, ерекше қабілеттері бар адамдарды жоғарылатады. Барлық шіркеу ұйымдары жойылып, ақыл-эстен артық моральдық сезімге негізделген, Құдай туралы білімді беретін таза рухани христиандыққа орын береді. Құдай мәңгілік тұлға ретінде бар, ал жаратылыс – Құдайдың сүйіспеншілігінің шамадан тыс ағыны, өзін ұстай алмағандықтан туған. Адамның жаны, ақыл-ойы немесе рухы, ғаламның рухы және элементтер немесе материя – осы Құдайлық эманацияның төрт сатысы. Адам – Құдайдың тікелей көрінісі, ал табиғат – адамның көрінісі. Алайда, адам жоғары мәртебесінен құлдырап, материя осы құлдыраудың салдарының бірі болып табылады. Бірақ Құдайдың сүйіспеншілігі, Мәсіхте адамзатпен бірігіп, соңғы жаңғыртуды іске асырады.
He was the first to translate the writings of Jakob Böhme from German into French. His later years were devoted almost entirely to the composition of his chief works and to the translation of Böhme. His published letters show that he was interested in spiritualism, magnetic treatments, magical evocation and the works of Emanuel Swedenborg. His chief works are Lettre à un ami, ou Considérations philosophiques et religieuses sur la révolution française (Letter to a Friend, or Philosophical and Religious Considerations on the French Revolution), Éclair sur l'Association humaine, L'Esprit des choses ou Coup d'œil philosophique sur la nature des êtres et sur l'objet de leur existence and Le Ministère de l'Homme Esprit. Other treatises appeared in his Œuvres posthumes (1807). Saint Martin regarded the French Revolution as a sermon in action, if not indeed a miniature of the last judgment. His ideal society was a natural and spiritual theocracy, in which God would raise up men of mark and endowment, who would regard themselves strictly as divine commissioners to guide the people. All ecclesiastical organization was to disappear, giving place to a purely spiritual Christianity, based on the assertion of a faculty superior to the reason moral sense, from which we derive knowledge of God. God exists as an eternal personality, and the creation is an overflowing of the divine love, which was unable to contain itself. The human soul, the human intellect or spirit, the spirit of the universe and the elements or matter, are the four stages of this divine emanation, man being the immediate reflection of God, and nature in turn a reflection of man. Man, however, has fallen from his high estate, and matter is one of the consequences of his fall. But divine love, united to humanity in Christ, will work the final regeneration.
Ықпал
Оның туындыларын бағалағандар Әулие Мартиннің достары тобын құрды, олар кейін мартинистер деп белгілі болды.
Admirers of his works formed groups of Friends of St. Martin, which later became known as Martinists.