АҚШ-тағы «Әкімшілікке қарсы» фракциясы: Мадисон, Джефферсон бастаған Гамильтон саясатына қарсы шыққан саяси топ. Конституцияға қатысты көзқарастары талқыланды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Америка Құрама Штаттарының саяси фракциясы, американдық алғашқы саяси фракция.
United States political faction
the early American political faction
Администрацияға қарсы партия – Джеймс Мэдисон мен Томас Джефферсон басқарған Америка Құрама Штаттарының бейресми саяси фракциясы. Ол АҚШ президенті Джордж Вашингтонның алғашқы мерзімінде сол кездегі Қаржы министрі Александр Гамильтонның саясатына қарсы шықты. Бұл ұйымдасқан саяси партия емес, ұйымдаспаған топ болды. Көптеген мүшелері 1788 жылы АҚШ Конституциясын ратификациялауға қарсы болған Антифедералистер болып табылды. Дегенмен, жағдай өзгеріп тұрды, мүшелер келіп-кетіп отырды. Замандастары Гамильтонның қарсыластарын "Антифедералистер" деп атағанмен, қазір бұл термин дәл емес деп саналады, себебі бірнеше Администрацияға қарсы партияның көшбасшылары ратификацияны қолдады, соның ішінде Вирджиния штатының өкілі Джеймс Мэдисон. Ол 1790 жылы Гамильтонның қаржылық жоспарларына қарсы тұру үшін бұрынғы Антифедералистерге қосылды. Сенаттағы фракцияның жетекшісі Уильям Маклей өз Конгресс күнделігінде "республикалық" терминін қолданды. 1792 жылы Джефферсон Гамильтонға қарсы оппозицияны басқарғаннан кейін фракция ресми партияға айналды – Джефферсонның Республикалық партиясы, тарихшылар мен саясаттанушылар оны көбінесе Демократиялық-Республикалық партия деп атайды.
The Anti Administration party was an informal political faction in the United States led by James Madison and Thomas Jefferson that opposed policies of then Secretary of the Treasury Alexander Hamilton in the first term of U. S. president George Washington. It was not an organized political party, but an unorganized faction. Most members had been Anti Federalists in 1788, when they opposed ratification of the U. S. Constitution. However, the situation was fluid, with members joining and leaving. Although contemporaries often referred to Hamilton's opponents as "Anti Federalists", that term is now seen as imprecise since several Anti Administration leaders supported ratification, including Virginia Representative James Madison. He joined former Anti Federalists to oppose Hamilton's financial plans in 1790. William Maclay, a leader of the faction in the Senate, used in his Congressional diary the term "Republican". After Jefferson took leadership of the opposition to Hamilton in 1792, the faction became a formal party, Jefferson's Republican Party, which is often called the Democratic Republican Party by historians and political scientists.
Тарих
1787 жылы Конституциялық конвенцияда және 1788 жылы ратификация процесінде Мэдисон кішігірім ұлттық үкіметтің ең белгілі жақтастарының бірі болды. Ол Гамильтон мен Джон Джеймен бірге «Федералисттік қағаздарды» жазды. 1789 және 1790 жылдары Мэдисон шектеулі өкілеттіктермен жаңа федералды үкіметті қолдаған жетекші болды. Дегенмен, 1790 жылғы қаңтарда Мэдисон Генри Тейзвелл және басқалармен бірге Гамильтонның Мемлекеттік қарыз туралы бірінші есебіне қарсы шықты. Осы коалицияның құрылуы сол кезде негізінен Оңтүстікте орналасқан Әкімшілікке қарсы партияның пайда болуын білдірді. Мэдисон қарызды төлеу спекулянттарды марапаттайды деп мәлімдеді, ал оның қарызды бастапқы облигация иелеріне ғана қайтару туралы ұсынысы 36-13 дауыспен қабылданбады. 1791 жылдың жазында Джефферсон мен Мэдисон Нью-Йорк қаласындағы антифедералистік газеттің белсенді редакторы Филип Френэуді Филадельфияға шақырып, «Ұлттық хабаршы» атты Әкімшілікке қарсы газет ашуға көмектесті. Джефферсон Френэуге Мемлекеттік департаментіндегі жалғыз қамқорлық лауазымын берді. Екінші Конгресс кезінде Әкімшілікке қарсы күштер көбейіп, 72 мүшеден 32-сі шамасында болды. 1791 жылы Мэдисон мен Гамильтон ұлттық банк құруды ұсынғаннан кейін қайтадан келіспеушілік туды. Оңтүстік плантаторлары қарсы болды, ал қалалық саудагерлер бұл идеяны қолдады. Мэдисон Банктің конституцияға қайшы екенін айтты, бірақ Гамильтон Конституцияның «қажетті және лайықты» бабы банктің құрылуына рұқсат береді деп сөйледі. 1792 жылдың сәуір айында басталған Француз революциялық соғыстары фракциялар арасындағы айырмашылықтарды күшейтті. Әкімшілікті қолдаушылар көбінесе британдықтарды жақтады немесе бейтарап болуды қалады, ал Әкімшілікке қарсы партия француздарды қолдады. Джефферсон 1792 жылы соңғы партияға қосылды, ол сол жылы сайлауға қатысып, Республикалық партия деп аталды. Саясат енді анық партиялармен (Гамильтонның Федералистік партиясы және Джефферсонның Республикалық партиясы) тұрақты болды. Осылайша, екі онжылдыққа созылған Бірінші партиялық жүйе құрылды.
At the Constitutional Convention in 1787 and during the ratifying process in 1788, Madison was one of the most prominent advocates of a smaller national government. He wrote The Federalist Papers, together with Hamilton and John Jay. In 1789 and 1790, Madison was a leader in support of a new federal government with limited powers. However, Madison joined with Henry Tazewell and others to oppose Hamilton's First Report on the Public Credit in January 1790. The creation of the coalition marked the emergence of the Anti Administration party, which was then based almost exclusively Southern. Madison argued that repaying the debt rewarded speculators, and his proposal to repay only the original bondholders was defeated by a vote of 36 to 13. In the summer of 1791, Jefferson and Madison brought the journalist Philip Freneau, a fiery editor of a New York City Anti Federalist paper, to Philadelphia to start an Anti Administration newspaper, the National Gazette. Jefferson gave the only State Department patronage position that he had to Freneau. During the Second Congress, the Anti Administration elements were more numerous and included about 32 House members out of 72. In 1791, Madison and Hamilton again clashed after the latter proposed the creation of a national bank. Southern planters opposed but urban merchants supported the idea. Madison called the Bank unconstitutional, but Hamilton successfully argued that the Necessary and Proper Clause of the Constitution allowed the creation of the bank. The French Revolutionary Wars, which began in April 1792, hardened the differences between the factions. The Pro Administration party generally supported the British or wished to remain neutral, but the Anti Administration party supported the French. Jefferson joined the latter party in 1792, and it contested the election that year and was called the Republican Party. Politics now became more stable, with well defined parties (Hamilton's Federalist Party and Jefferson's Republican Party). That created the First Party System, which lasted for two decades.