Addyston Pipe & Steel ісі және сауданы шектеу туралы заңдар
Addyston Pipe & Steel Co. v. United States
Addyston Pipe & Steel ісі (1899) АҚШ Жоғарғы Сотының сауданы шектеуге қатысты шешімі. Бірлескен бәсекелестіктің заңсыздығы, «өздігінен» ережесі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Addyston Pipe and Steel Co. v. United States, 175 U.S. 211 (1899), АҚШ Жоғарғы Сотының ісі болды, онда Сот сауданы шектеудің заңды болуы үшін, ол заңды шарттың басты мақсатына көмекші болуы тиіс деп шешім қабылдады. Сауданы тікелей шектеу заңсыз болып табылады; мұндай шектеудің орынды екендігі қорғау болып табылмайды.
Addyston Pipe and Steel Co. v. United States, 175 U. S. 211 (1899), was a United States Supreme Court case in which the Court held that for a restraint of trade to be lawful, it must be ancillary to the main purpose of a lawful contract. A naked restraint on trade is unlawful; it is not a defense that the restraint is reasonable.
Фактілер
Қылмысқа айыпталушылар өзара келісіп жұмыс істейтін құбыр жасаушылар болды. Қалалық әкімдіктер ең төмен бағаны ұсынғанға жоба беретін болғанда, белгіленген компаниядан басқа барлық компаниялар бағаны көтеріп ұсыныс беретін, егер топтан тыс біреу ұсыныс бермесе, белгіленген ең төмен бағаны ұсынған компанияның жеңіске жеткеніне кепілдік беретін. Үкімет кейбір монополияға қарсы бұзушылықтар, мысалы, тендерге келісім жасау сияқты, өте ауыр бәсекеге қарсы әрекеттер екенін және олардың әрқашан заңсыз екенін (сонымен аталған "per se" ережесі) дәлелдеді. Айыпталушылар бұл сауданы шектеудің ақылға қонымды шара екенін және Шерман заңының мұндай шектеулерді болдырмауға бағытталмағанын айтты.
The defendants were pipemakers who were operating in agreement. When municipalities offered projects available to the lowest bidder, all companies but the one designated would overbid, guaranteeing the success of the designated low bidder if no bidder outside the group submitted a bid. The government argued that some antitrust violations, such as bid rigging, were such egregious anti competitive acts that they were always illegal (the so called "per se" rule). The defendants asserted that it was a reasonable restraint of trade and that the Sherman Act could not have meant to prevent such restraints.
Апелляциялық сот (6-аудитория)
АҚШ-тың Алтыншы округтік апелляциялық соты Шерман заңының сауданы қандай да бір шектеуден толығымен тыйым салуы мүмкін емес екенін атап өтті, өйткені бұл тіпті еңбек шарттарын да қамтиды. Еңбек шарттарының өзі жұмысшыға жұмыс берушіден жалақы алған кезде басқа жерде жұмыс істеуге тыйым салады. Сондықтан, ақылға қонымды шектеулерге рұқсат берілді, бірақ мұндай шектеулер келісімнің басты мақсатына қосымша болған жағдайда ғана қолданылады. Егер келісімшарттың басты мақсаты сауданы шектеу болса, онда ол жарамсыз деп танылады. Кез келген келісімшарт бойынша сауданы шектеу, егер ол заңды келісімшарттың басты мақсатына қосымша болмаса және келісімшарттың нәтижелерін қорғауға немесе екінші тараптың осы нәтижелерді әділетсіз пайдалану қаупінен сақтауға қажет болмаса, күшіне енгізілмейді. Осы жағдайда шектеу тікелей болғандықтан жарамсыз деп танылды. Бұл шешімді бас судья Уильям Говард Тафт (кейін АҚШ Президенті және АҚШ Жоғарғы Сотының төрағасы) жазған. Тафттың осы аргументі кейіннен Жоғарғы Сот тарапынан Шерман заңының дұрыс түсіндірілуі ретінде қабылданды.
The United States Court of Appeals for the Sixth Circuit noted that it would be impossible for the Sherman Act to prohibit every restraint of trade for that would even encompass employment contracts, which, by their nature, restrain the employee from working elsewhere while they are being paid to work for the employer. Therefore, reasonable restraints were permitted, but this would only apply if the restraint was ancillary to the main purpose of the agreement. No conventional restraint of trade can be enforced unless it is both ancillary to the main purpose of the lawful contract and necessary to protect the enjoyment of legitimate fruits of the contract or protect from the danger of unjust use of those fruits by the other party. If the primary purpose is to restrain trade, then the agreement is invalid, and in this case, the restraint was direct and therefore invalid. The opinion was written by Chief Judge William Howard Taft (who later became President of the United States and then Chief Justice of the United States Supreme Court). Taft's reasoning was subsequently adopted by the Supreme Court as the proper interpretation of the Sherman Act.
Жоғарғы Сот
Бұл іс Жоғарғы Сотқа "Аддистон Пайп және Стил Компаниі АҚШ-қа қарсы, 175 U. S. 211 (1899) " деген атпен шағымданылды. Алайда, апелляциялық шағымда сотталушылар Алтыншы округтің негіздемесін сынға алмады. Оның орнына, олар Конституцияның Сауда бабы Конгресске жеке келісімдерді реттеу құқығын бермейтінін, ал тек жеке штаттардың мемлекетаралық саудаға қойған кедергілерін жоюға ғана уәкілеттендіретінін мәлімдеді. Олар Конгресс жеке келісімдерді реттеуге құқылы болған жағдайда да, жауапкерлердің картеліне тыйым салу келісім-шарт бостандығын шектеуге тепе-тең болады, себебі жауапкерлердің картелі көлденең баға белгілегендіктен. Сотталушылардың үшінші аргументі – олардың картелі сауданы тікелей шектемейді, тек ішінара шектеуді құрайды, бұл жауапкерлерге ғана тиімді кіріс әкеледі және осылайша жалпы құқық бойынша күшіне енуі мүмкін еді. Сот судья Пекхэмнің пікірінде барлық үш аргументті де қабылдамады және апелляциялық соттың шешімін бекітті. Пекхэм Конституцияны жасағандар мен бекіткендер Сауда бабының негізінен мемлекетаралық саудаға кедергі келтіретін штаттардың тыйымдарын жоюға Конгресске уәкілеттік беруін күткенін мойындады. Сонымен қатар, Пекхэм кейбір жағдайларда жеке келісімдердің бірдей экономикалық әсерге ие болуі мүмкін екенін және бірнеше штат арасындағы сауданы тікелей шектеуі мүмкін екенін атап өтті. Пекхэм сондай-ақ сауданы тікелей шектейтін келісімдер келісім-шарт бостандығының қорғауында болатын қарапайым келісімдер мен біріккендер емес екенін мәлімдеді. Ақырында, Пекхэм жауапкерлердің картелі сауданы тікелей шектегенін айтты. Пекхэм төмендегі соттағы судья Тафттың пікірінен кеңінен цитата келтірді, ол жауапкердің картелінің негіссіз баға белгілегенін анықтады. 85 F. 291–93 қараңыз. Атап айтқанда, Пекхэм Тафттың картель өндірген құбырды өндіріп, Атлантаға жеткізуге тоннасына 17 немесе 18 долларға (ақылға қонымды пайда мен тасымалдау шығындарымен қоса) болатындығын, бірақ картель тоннасына 24,25 доллар талап еткенін келтірді.
This case was appealed to the Supreme Court as Addyston Pipe and Steel Company v. United States, 175 U. S. 211 (1899). However, on appeal, the defendants did not attack the reasoning of the Sixth Circuit. Instead, they argued that the Commerce Clause of the Constitution did not empower Congress to regulate purely private agreements but instead authorized Congress only to remove barriers to interstate commerce erected by individual states. They argued that even if Congress possessed the authority to regulate purely private agreements, banning defendants' cartel would infringe liberty of contract because the defendants' cartel purportedly set reasonable prices. The defendants' last argument was that their cartel did not directly restrain trade but was simply a partial restraint, which ensured the defendants merely a reasonable rate of return and thus would have been enforceable at common law. The Court, in an opinion by Justice Peckham, rejected all three arguments and affirmed the decision of the Court of Appeals. Peckham conceded that the framers and ratifiers of the Constitution likely anticipated that the Commerce Clause would authorize mainly Congressional interdiction of state created barriers to interstate commerce. At the same time, Peckham observed that in some cases, purely private agreements can have the same economic impact and directly restrain commerce among the several states. Moreover, Peckham also held that contracts that directly restrain trade are not the sort of ordinary contracts and combinations that find shelter in liberty of contract. Finally, Peckham held that the defendants' cartel directly restrained trade. Peckham quoted extensively from Judge Taft's opinion below, which found, as a matter of fact, that the defendant's cartel set unreasonable prices. See 85 F. 291–93. In particular, Peckham quoted Taft's finding that pipe produced by the cartel could have been produced and delivered to Atlanta for a cost, including a reasonable profit and the cost of transportation, or $17 or $18 per ton, but the cartel charged instead $24.25 per ton.