Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық адвокат және судья (1782–1868)
British barrister and judge (1782–1868)
Джеймс Парк, 1-ші Уэнслидейл бароны ПК (22 наурыз 1782 – 25 ақпан 1868) – британдық адвокат және судья. Макклсфилдтегі Король мектебінде және Кембридж университетінің Тринити колледжінде білім алғаннан кейін, ол арнайы іс жүргізушінің (special pleader) басшылығымен оқыды, сосын 1813 жылы Ішкі ғибадатханада (Inner Temple) адвокаттыққа қабылданды. Өте көрнекті адвокат болмаса да, 1828 жылдың 28 қарашасында Корольдің сот алқасына тағайындалды, 1833 жылы жеке кеңесші (Privy Counsellor) болды, ал бір жылдан кейін – қазынашылық бароны (Baron of the Exchequer) атанды. 1855 жылы жалпы құқық процедуралық заңдарының қабылдануына наразы болып, лауазымынан кетті, бірақ үкімет оны қайта шақырды және Лордтар палатасының сот функцияларын орындау үшін оған Уолтонның Уэнслидейл бароны шенін берді. Ол 1868 жылдың 25 ақпанындағы өліміне дейін осы қызметін атқарды.
James Parke, 1st Baron Wensleydale PC (22 March 1782 – 25 February 1868) was a British barrister and judge. After an education at The King's School, Macclesfield and Trinity College, Cambridge he studied under a special pleader, before being called to the Bar by the Inner Temple in 1813. Although not a particularly distinguished barrister, he was appointed to the Court of King's Bench on 28 November 1828, made a Privy Counsellor in 1833 and, a year later, a Baron of the Exchequer. He resigned his post in 1855, angered by the passing of the Common Law Procedure Acts, but was recalled by the government, who gave him a peerage as Baron Wensleydale of Walton to allow him to undertake the judicial functions of the House of Lords, a role he fulfilled until his death on 25 February 1868.
Ерте өмір және білім
Парк 1782 жылғы 22 наурызда Ливерпульдің жанындағы Хайфилдте саудагер Томас Парк пен оның әйелі Анн отбасында дүниеге келді. Ол Макклсфилдтегі Кингс мектебінде оқыды, содан кейін 1799 жылғы 28 ақпанда Кембридж университетінің Тринити колледжіне қабылданды, онда Крейвен стипендиясын, сэр Уильям Браунның алтын медалін жеңіп алды және классика пәнінен бесінші орынды алып, аға канцлердің медалін иеленді. 1802 жылы өнер бакалавры, ал 1804 жылы өнер магистрі дәрежесін алды. 1803 жылғы 10 мамырда Линкольн қонақ үйіне қабылданғанымен, 1812 жылғы 22 сәуірде Ішкі храмға (Inner Temple) ауысты, содан кейін арнайы сот ісімен айналысатын адамнан оқып, 1813 жылы адвокаттыққа қол жеткізді.
Parke was born on 22 March 1782 in Highfield, near Liverpool, to Thomas Parke, a merchant, and his wife Anne. He studied at The King's School, Macclesfield before matriculating to Trinity College, Cambridge on 28 February 1799, where he won the Craven scholarship, Sir William Browne's gold medal, and was fifth wrangler and senior chancellor's medallist in classics. He gained a Bachelor of Arts in 1802 and a Master of Arts in 1804. Although admitted to Lincoln's Inn on 10 May 1803, he transferred to the Inner Temple on 22 April 1812, and after studying with a special pleader was called to the Bar in 1813.
Мансап
Парктің адвокаттық карьерасының бастапқы кезеңдері аса ерекше болған жоқ, бірақ ол табысқа жетті; мысалы, 1820 жылы ол 1820 жылғы Каролина Брансуикке қарсы Пейнс пен Пеналтис заңы бойынша кіші кеңесші болды. Бұл, тіпті Патша кеңесшісі болуға лайық емес адам үшін үлкен жетістік еді. Ол 1828 жылғы 1 желтоқсанда рыцарь атағын алды. 1833 жылы ол Құпия кеңесші болып тағайындалды, ал 1834 жылғы 29 сәуірде Эдвард Холл Альдерсонмен бірге Казначейство сотына ауыстырылды, Джон Уильямспен бірге Корольдің Отырыс сотының судьясы қызметін атқарып, одан кейін оның орнын басты. Оның Казначейство сотындағы жұмысы оны "ағылшын судьяларының ең ұлыларының бірі" деп атауға әкелді; егер ол жалпы құқық принциптерін түсінгендей, әділеттік принциптерін толыққанды түсінген болса, оны ең ұлы судья деп атауға болар еді. Оның зиялы қабілеті, қиын мәселелерді ұғыну, күрделі жағдайларды талдау және заңды нақты түсіндіру қабілеті сирек кездеседі. Осы кезеңде шығарылған сот шешімдерінің ешқайсысы да заңды оқып үйренушілер үшін одан құндырақ болған жоқ. Ол билікті тым құрметтегені және бұрынғы сот шешімдерін өзгертуге құлықсыз болғаны үшін сынға іріккен; Джон Колеридж оны заңның мазмұнына емес, формасына адал болды деп айыптады. 1854 жылғы Жалпы сот іс жүргізу туралы заң және 1855 жылғы Жалпы сот іс жүргізу туралы заң оның наразылығымен Казначействодан кетуіне әкелді, бірақ оның беделі соншалықты жоғары болғандықтан, үкімет оны қайта шақырып, 1856 жылғы 16 қаңтарда Йоркширдің Солтүстік бөлігіндегі Уэнслидейлдегі Уэнслидейл бароны титулын өмір бойына берді. Оған "табиғи өмірінің мерзіміне" иелік ету құқығын берген патент хаттары оған Лордтар палатасында отыруға рұқсат бере ме деген мәселе туындады; ақырында, рұқсат берілмейтіні шешілді және 1856 жылғы 23 шілдеде Ланкастер графтығындағы Уолтон бароны Уэнслидейл титулымен әдеттегі үлгідегі екінші жиынтық шығарылды. Бұл маңызды емес еді, өйткені оның ұлдары болған жоқ, тіпті бұл өмір бойына берілген тағайындама болмаған жағдайда да, титулды мұраға алуға болатын. Ол 1868 жылғы 25 ақпанда қайтыс болғанға дейін Лордтар палатасының апелляциялық комитетінің құрамында отырды.
Parke's early career as a barrister was not noted as particularly brilliant, but he was successful; in 1820, for example, he was junior counsel for the Pains and Penalties Bill 1820 against Caroline of Brunswick. a great achievement for somebody who had not even qualified as a King's Counsel, and he was knighted on 1 December 1828. In 1833 he was made a Privy Councillor, and on 29 April 1834 was transferred, along with Edward Hall Alderson, to the Court of Exchequer, succeeding and being succeeded as a judge of the Court of King's Bench by John Williams. His work in the Court of Exchequer has led to him being called "one of the greatest of English judges; had he comprehended the principles of equity as fully as he did the principles of the common law, he might fairly be called the greatest. His mental power, his ability to grasp difficult points, to disentangle complicated facts, and to state the law clearly, have seldom been surpassed. No judgments delivered during this period are of greater service to the student of law than his". He was criticised for being too respectful of authority and unwilling to overturn precedent; John Coleridge accused him of being dedicated to the form of the law rather than the substance. The Common Law Procedure Act 1854 and Common Law Procedure Act 1855 led to his resignation from the Exchequer in disgust, but his reputation was such that the government recalled him by granting him a life peerage, that of Baron Wensleydale, of Wensleydale, in the North Riding of Yorkshire on 16 January 1856. There was a question at the time of whether the letters patent, which granted him a peerage "for the term of his natural life", allowed him to sit in the House of Lords; it was eventually decided that they did not, and a second set was issued with the usual form for Baron Wensleydale, of Walton, in the County Palatine of Lancaster on 23 July 1856. This was irrelevant, since he had no sons able to take the peerage even if it was not a life appointment. He sat as part of the Appellate Committee of the House of Lords until his death on 25 February 1868.
Жеке өмір
1817 жылы ол Йоркширдің Мидлторп қаласынан Самуэль Ф. Барлоудың қызы Сесилияға үйленді. Олардың балалық шағынан аман қалған үш қызы болды:
In 1817 he married Cecilia, the daughter of Samuel F. Barlow of Middlethorpe, Yorkshire. They had three children who survived childhood, all daughters:
Мэри Парк (26 тамыз 1843 жылы қайтыс болды), дарынды суретші, Карлайлдың 6-шы графы Джордж Говардтың ұлы Чарльз Говардқа үйленді және суретші және өнерді қолдаушы Джордж Говардтың анасы болды, Карлайлдың 9-шы графы. Сесилия Энн Парк (20 сәуір 1845 жылы қайтыс болды), 4-ші баронэт сэр Мэтью Ридлиге үйленді және 1900 жылы Виконт Ридли және Уэнслидейл бароны атанған Мэтью Ридлидің 5-ші ұрпағының анасы болды. Шарлотта Элис Парк (5 қаңтар 1908 жылы қайтыс болды), Лонсдейлдің 1-ші графы Уильям Лоутердің немересі Уильям Лоутерге үйленді.
Mary Parke (died 26 August 1843), an accomplished artist, married Charles Howard, a son of George Howard, 6th Earl of Carlisle, and was the mother of the painter and arts patron George Howard, 9th Earl of Carlisle. Cecilia Anne Parke (died 20 April 1845), married Sir Matthew Ridley, 4th Baronet, and was the mother of Matthew Ridley, 5th Bnt (who was created Viscount Ridley and Baron Wensleydale in 1900). Charlotte Alice Parke (died 5 January 1908), married William Lowther, a grandson of William Lowther, 1st Earl of Lonsdale.