АҚШ жағалауындағы акула шабуылдары: 1916 жылғы Жезі Шордағы оқиғалар

Кіріспе

АҚШ-та акула шабуылдары

1916 жылғы Джерси жағалауындағы акула шабуылдары – 1916 жылдың 1-12 шілдесі аралығында АҚШ-тың Нью-Джерси штатының жағалауында болған акула шабуылдары. Осы оқиғаларда төрт адам қаза тауып, біреуі ауыр жарақат алды. Бұл шабуылдар АҚШ-тағы қауісті жазғы ыстық пен полиомиелит эпидемиясы кезінде болды, осының салдарынан мыңдаған адамдар Джерси жағалауындағы теңіз курорттарына ағылды. 1916 жылдан бері ғалымдар қай акула түрі кінәлі екені және қанша акула қатысқандығы туралы пікірталас жүргізіп келеді, ең көп айтылатыны – үлкен ақ акула және бұқа акула. Қаза болғандарға жеке және ұлттық деңгейдегі реакция паникаға ұласты, нәтижесінде "адам жейтін" акулаларды жоюға және Нью-Джерсидің жағалау қалаларының экономикасын қорғауға бағытталған акула аулау науқаны ұйымдастырылды. Курорттық қалалар жүзушілерді қорғау үшін жағажайларын темір торлармен қоршады. 1916 жылға дейін акулалар туралы ғылыми білімдер көбінесе болжамдар мен жорамалдарға негізделген. Осы шабуылдар ғалымдарды акулалардың қабілеттері мен акула шабуылдарының мәні туралы бұрынғы түсініктерді қайта қарастыруға мәжбүр етті. Джерси жағалауындағы шабуылдар дереу американдық халық мәдениетіне еніп, акулалар қауіпті бейнелейтін карикатуралардың нысаны болды. Шабуылдар тақырыбында History Channel, National Geographic Channel және Discovery Channel арналары үшін деректі фильмдер түсірілді, олардың ішінде "12 күндік террор" (2004) және Shark Week-тің "Судағы қан" (2009) эпизоды көрсетілді.

Оқиғалар мен зардап шеккендер

1916 жылдың 1 және 12 шілдесі аралығында Нью-Джерси жағалауында акулалар бес адамға шабуыл жасады; құрбандардың тек біреуі ғана аман қалды. Бірінші ірі шабуыл 1 шілдеде Нью-Джерсидің оңтүстік жағалауындағы Лонг-Бич аралында орналасқан курорттық қала – Бич-Хейвенде болды. Филадельфиядан келген 23 жасар Чарльз Эптинг Вансант отбасымен бірге «Энглсайд» қонақ үйінде демалып жүрді. Кешкі асқа дейін Вансант жағажайда ойнап жүрген Чесапик Бэй Ретриверімен Атлантика мұхитында шапшаң жүзуге шешім қабылдады. Суға түскеннен кейін көп ұзамай Вансант айқайлай бастады. Суға түскендер оның итке айқайлағанын ойлады, бірақ шындығында акула Вансанттың аяқтарын тістеді. Оны құтқарушы Александр Отт және жанындағы Шеридан Тейлор құтқарып алды, олар қанды Вансантты судан шығарған кезде акула оны жағаға дейін соңынан ергенін мәлімдеді. Вансанттың сол жамбасының еті алынып тасталды; ол сағат 18:45-те «Энглсайд» қонақ үйінің менеджерінің үстелінде қансырап қайтыс болды. Вансантқа жасалған шабуылға қарамастан, Джерси жағалауындағы жағажайлар ашық күйінде қалды. Нью-Джерси жағалауында жүзіп жүрген үлкен акулаларды Ньюарк және Нью-Йорк портына кіретін теңіз саяхаттарындағы капитантар хабарлаған, бірақ олар ескерілмеді. Екінші ірі шабуыл 1916 жылдың 6 шілдесінде бейсенбі күні Бич-Хейвеннен солтүстікке қарай 72 шақырым жерде орналасқан Нью-Джерси штатының Спринг-Лейк курорттық қаласында болды. Жәбірленуші – 27 жасар Чарльз Брудер, «Эссекс және Сюссекс» қонақ үйінің швейцариялық қызметкері. Брудер жағалаудан жүзіп бара жатқанда шабуылға ұшырады. Акула оның құрсағын тістеп, аяқтарын кесіп тастады, Брудердің қаны суды қызылға айналдырды. Бір әйел айқайлаған дауысты естіп, екі құтқарушыға қызыл түстес каноэ су бетінде қалқып, суға батып кеткенін айтты. Құтқарушылар Крис Андерсон мен Джордж Уайт Брудерге құтқару қайығында жүзіп келді және оның акула шағып алғанын түсінді. Олар оны судан шығарды, бірақ ол жағалауға қарай қансырап қайтыс болды. «Нью-Йорк Таймс» газетінің хабарлауынша, «Брудердің мәйіті жағаға шығарылғанда, әйелдер үрейленіп, есінен танып қалды». «Эссекс және Сюссекс» және көршілес қонақ үйлердің қонақтары мен қызметкерлері Брудердің Швейцариядағы анасына ақша жинады. Келесі үш шабуыл 12 шілдеде Кейпорт қаласының жанында Матаван өзенінде болды. Спринг-Лейкке солтүстікке қарай 48 шақырым жерде орналасқан Матаван Атлантика жағалауындағы курортқа қарағанда Орта Батыстағы қалаға ұқсайды. Матаванның орналасуы оны акулалар мен адамдардың арасындағы қарым-қатынас үшін екіталай орын етті. Теңіз саяхаттарындағы капитан Томас Коттрелл, Матаванның тұрғыны, өзенде 2 метрлік акула көргенде, қала оны жұмыстан шығарып жіберді. Сағат 14:00-де жергілікті балалар тобы, оның ішінде 11 жасар Лестер Стилвелл, өзенде ойнап жатты. Бір жігіт үй иесін алып келді, ол да олармен бірге жүзіп жүрді. Олар «Уайкофф док» деп аталатын жерде «ескі, қара, ауа райынан тозығы жеткен тақта немесе тозығы жеткен бұта» сияқты көрінді. Суда арқалық қанаты пайда болды, балалар оның акула екенін түсінді. Стилвелл өзеннен шыға алмай жатып, акула оны су астына сүйреп кетті. Балалар қалаға көмек сұрауға жүгірді, ал жергілікті кәсіпкер Уотсон Стэнли Фишер, 24 жастағы, бірнеше адам тексеруге келді. Фишер және басқалар Стилвеллдің құрылыстан зардап шекті деп ойлап, өзенге суға түсіп, оны іздеді. Баланың денесін тауып, жағалауға қайтуға тырысқаннан кейін, Фишерді қала тұрғындарының алдында акула шауып, осы процесте Стилвеллден айырылды. Оның оң жамбасы қатты жарақаттанған және ол кешкі сағат 17:30-да Лонг-Бранчтағы Монмут мемориалдық ауруханасында қансырап қайтыс болды. Стилвеллдің денесі 14 шілдеде Уайкофф доктан 46 метр жоғары ағыста табылды. Бесінші және соңғы құрбан, Нью-Йорк қаласынан 14 жасар Джозеф Данн, Стилвелл мен Фишерге шабуыл жасалғаннан кейін 30 минуттан кейін Уайкофф доктан шамамен 805 метр қашықтықта шабуылға ұшырады. Акула оның сол аяғын тістеп, етін жұлып алды, бірақ Даннды оның ағасы мен досы акуламен болған қатал күрестен кейін құтқарып қалды. Данн баспасөзге аяғы акуланың тамағына түсіп жатқанын сезінгенін айтты: «Мен оны жұтып жіберген болар деп ойлаймын». Данн Нью-Брансуиктегі Сент-Петр университетінің ауруханасына жеткізілді; ол тістегеннен кейін қалпына келді және 1916 жылдың 15 қыркүйегінде босатылды.

Between July 1 and 12, 1916, five people were attacked along the coast of New Jersey by sharks; only one of the victims survived. The first major attack occurred on Saturday, July 1 at Beach Haven, a resort town established on Long Beach Island off the southern coast of New Jersey. Charles Epting Vansant, 23, of Philadelphia, was on vacation at the Engleside Hotel with his family. Before dinner, Vansant decided to take a quick swim in the Atlantic with a Chesapeake Bay Retriever that was playing on the beach. Shortly after entering the water, Vansant began shouting. Bathers believed he was calling to the dog, but a shark was actually biting Vansant's legs. He was rescued by lifeguard Alexander Ott and bystander Sheridan Taylor, who claimed the shark followed him to shore as they pulled the bleeding Vansant from the water. Vansant's left thigh was stripped of its flesh; he bled to death on the manager's desk of the Engleside Hotel at 6:45 PM. Despite the Vansant attack, beaches along the Jersey Shore remained open. Sightings of large sharks swimming off the coast of New Jersey were reported by sea captains entering the ports of Newark and New York City but were dismissed. The second major attack occurred on Thursday, July 6, 1916, at the resort town of Spring Lake, New Jersey, 45 mile (72 km) north of Beach Haven. The victim was Charles Bruder, 27, a Swiss bell captain at the Essex & Sussex Hotel. Bruder was attacked while swimming from shore. A shark bit his abdomen and severed his legs; Bruder's blood turned the water red. After hearing screams, a woman notified two lifeguards that a canoe with a red hull had capsized and was floating at the water's surface. Lifeguards Chris Anderson and George White rowed to Bruder in a lifeboat and realized he had been bitten by a shark. They pulled him from the water, but he bled to death on the way to shore. According to The New York Times, "women [were] panic stricken [and fainted] as [Bruder's] mutilated body [was] brought ashore." Guests and workers at the Essex & Sussex and neighboring hotels raised money for Bruder's mother in Switzerland. The next three attacks took place in Matawan Creek near the town of Keyport on Wednesday, July 12. Located 30 mile (48 km) north of Spring Lake and inland of Raritan Bay, Matawan resembled a Midwestern town rather than an Atlantic beach resort. Matawan's location made it an unlikely site for interactions between sharks and humans. When Thomas Cottrell, a sea captain and Matawan resident, spotted an 8 feet (2 m) shark in the creek, the town dismissed him. Around 2:00 PM a group of local boys, including young Lester Stillwell, 11, were playing in the creek together. One of the boys had brought along his pet dog, which was swimming with them as well. At an area called "Wyckoff Dock" they saw what appeared to be an "old, black weather beaten board or a weathered log." A dorsal fin appeared in the water and the boys realized it was a shark. Before Stillwell could climb from the creek, the shark pulled him underwater. The boys ran to town for help, and several men, including local businessman Watson Stanley Fisher, 24, came to investigate. Fisher and others dived into the creek to find Stilwell, believing him to have suffered a seizure. After locating the boy's body and attempting to return to shore, Fisher was also bitten by the shark in front of the townspeople, losing Stillwell in the process. His right thigh was severely injured and he bled to death at Monmouth Memorial Hospital in Long Branch at 5:30 PM. Stillwell's body was recovered 150 feet (46 m) upstream from the Wyckoff dock on July 14. The fifth and final victim, Joseph Dunn, 14, of New York City was attacked a half mile (~805 m) from the Wyckoff dock nearly 30 minutes after the fatal attacks on Stillwell and Fisher. The shark bit his left leg, stripping it of flesh, but Dunn was rescued by his brother and friend after a vicious tug of war battle with the shark. Dunn told the press that he felt his leg going down the shark's throat, "I believe it would have swallowed me." Dunn was taken to Saint Peter's University Hospital in New Brunswick; he recovered from the bite and was released on September 15, 1916.

Реакция

Ұлттық БАҚ Beach Haven, Spring Lake және Matawan қалаларына келген соң, Джерси жағалауындағы шабуылдар акулалардың үрейін тудырды. Capuzzo айтуынша, бұл үрей "американ тарихында бұрын-соңды болмаған", "Нью-Йорк пен Нью-Джерси жағалауларында және телефон, сымсыз байланыс, хаттар мен почта карточкалары арқылы тарады". Бастапқыда, Beach Haven оқиғасынан кейін ғалымдар мен баспасөз Чарльз Вансанттың өліміне акуланы ләм-ләм балады. "Нью-Йорк Таймс" газеті Вансанттың "суда балық, болжам бойынша акула шағып, қатты жараланғанын" хабарлады. Дегенмен, Пенсильвания штатының Балық шаруашылығы комиссары және Филадельфия аквариумының бұрынғы директоры Джеймс М. Михан Филадельфияның "Public Ledger" газетінде акуланың итке жем болғанын және Вансантты қателікпен шаққанын мәлімдеді. Ол акулалардың адамдарға қауіпті екенін ерекше атап көрсетпеді: екінші шабуылға БАҚ-тың реакциясы одан да сенсациялық болды. "Boston Herald", "Chicago Sun Times", "The Philadelphia Inquirer", "The Washington Post" және "San Francisco Chronicle" сияқты ірі американдық газеттер оқиғаны бірінші бетке шығарды. "Нью-Йорк Таймс" газетінің тақырыбы: "Акула Джерси жағалауында суға түскен адамды өлтірді". 1916 жылдың 8 шілдесінде Америка Табиғи тарих мұражайында баспасөз мәслихаты өтті, онда ғалымдар Фредерик Огастус Лукас, Джон Тредвелл Николс және Роберт Кушман Мерфи панель мүшелері ретінде қатысты. Үш ғалым өсіп келе жатқан үрейді басу үшін үшінші рет акуламен кездесудің ықтимал еместігін айтты, бірақ олар акулалардың ешкімді тістегеніне таң қалды. Дегенмен, үштіктің ішіндегі жалғыз ихтиолог Николс жүзушілерді жағаға жақын болуға және алғашқы шабуылдан кейін қоғамдық жағажайларда орнатылған торлы жүзу аймақтарын пайдалануға кеңес берді. Шабуылдан кейін Атлантиканың орталық жағалауында акулаларды көру жиіледі. 8 шілдеде Spring Creek жағажайындағы қарулы моторлы қайықтар акула деп ойлаған жануарды қуды, ал Asbury Park-тың Asbury Avenue жағажайы құтқарушы Бенджамин Эверингхэм 4 метрлік акуланы ескекпен ұрып тастағанын мәлімдегеннен кейін жабылды. Акулалар Байон (Нью-Джерси), Rocky Point (Нью-Йорк), Bridgeport (Коннектикут), Jacksonville (Флорида) және Mobile (Алабама) қалаларының жанында байқалды, ал "Field & Stream" журналының тілшісі Beach Haven-дегі толқындарда құмдық акула ұстады. Актриса Гертруда Хоффманн Матаван оқиғасынан кейін көп ұзамай Кони-Айленд жағажайында жүзіп жүргенде акулаға тап болғанын мәлімдеді. "Нью-Йорк Таймс" Хоффманның "акуланы шашыратып қорқытуға болатынын" оқығанын есіне түсіріп, суды қатты соққанын" жазды. Хоффман "жерсілік адам жегіштің" өзіне шабуыл жасайтынына сенімді болды, бірақ кейіннен "қиындыққа тап болғаны бекер болды ма, әлде өлімнен құтылғаны ма екеніне көз жеткізбегенін" мойындады. Asbury Park-тың Fourth Avenue жағажайы болат сым тормен қоршалып, қарулы моторлы қайықтармен күзетілді; ол Эверингхэм оқиғасынан кейін ашық қалған жалғыз жағажай болды. Стилвелл, Фишер және Даннға жасалған шабуылдан кейін Матаван тұрғындары Матаван өзенін торлармен жауып, акуланы ұстап өлтіру үшін динамит жарып, әрекет етті. Матаван қаласының мэрі Аррис Б. Хендерсон "Матаван журналына" өзенде акуланы өлтіргендерге 100 доллар сыйлық (доллармен) ұсынатын хабарламалар басып шығаруды бұйырды. Осы күш-жігерге қарамастан, Матаван өзенінде ешқандай акула ұсталған жоқ немесе өлтірілген жоқ. Джерси жағалауындағы курорттық қалалар федералды үкіметтен жағажайларды қорғау және акулаларды аулау бойынша жергілікті күш-жігерге көмектесуді сұрады. Өкілдер палатасы Нью-Джерсидегі акула қаупін жою үшін 5000 доллар (доллармен) бөлді, ал президент Вудро Вильсон өлімге әкелетін шабуылдарды талқылау үшін кабинетімен кездесуді жоспарлады. Қаржы министрі Уильям Гиббс МакАду Джерси жағалауын күзету және күнге күйгендерді қорғау үшін жағалау күзетін жұмылдыруды ұсынды. Акулаларды аулау Нью-Джерси мен Нью-Йорк жағалауларында басталды. "Atlanta Constitution" газеті 14 шілдеде жазғандай, "Қарулы акула аулаушылар моторлы қайықтармен Нью-Йорк пен Нью-Джерси жағалауларын күзетті, ал басқалары адам жегіштерді жою үшін жағажайларда жиналды". Нью-Джерси губернаторы Джеймс Фэрман Филдер және жергілікті муниципалитеттер акула аулағандарға сыйлық ұсынды. Шабуылдардың салдарынан Шығыс жағалауында жүздеген акулалар ұсталды. Шығыс жағалауындағы акула аулау "тарихтағы ең ірі жануар аулау" деп сипатталды.

As the national media descended on Beach Haven, Spring Lake, and Matawan, the Jersey Shore attacks started a shark panic. According to Capuzzo, this panic was "unrivaled in American history", "sweeping along the coasts of New York and New Jersey and spreading by telephone and wireless, letter and postcard." At first, after the Beach Haven incident, scientists and the press only reluctantly blamed the death of Charles Vansant on a shark. The New York Times reported that Vansant "was badly bitten in the surf by a fish, presumably a shark." Still, State Fish Commissioner of Pennsylvania and former director of the Philadelphia Aquarium James M. Meehan asserted in the Philadelphia Public Ledger that the shark was preying on the dog and had bitten Vansant by mistake. He specifically de emphasized the threat sharks posed to humans:

The media's response to the second attack was more sensational. Major American newspapers such as the Boston Herald, Chicago Sun Times, The Philadelphia Inquirer, The Washington Post, and San Francisco Chronicle placed the story on the front page. The New York Times' headline read, "Shark Kills Bather Off Jersey Beach". A press conference was convened on July 8, 1916, at the American Museum of Natural History, with scientists Frederic Augustus Lucas, John Treadwell Nichols, and Robert Cushman Murphy as panelists. To calm the growing panic, the three men stressed that a third run in with a shark was unlikely, although they were admittedly surprised that sharks bit anyone at all. Nevertheless, Nichols—the only ichthyologist in the trio—warned swimmers to stay close to shore and to take advantage of the netted bathing areas installed at public beaches after the first attack. Shark sightings increased along the Mid Atlantic Coast following the attacks. On July 8, armed motorboats patrolling the beach at Spring Creek chased an animal they thought to be a shark, and Asbury Park's Asbury Avenue Beach was closed after lifeguard Benjamin Everingham claimed to have beaten off a 12 feet (4 m) shark with an oar. Sharks were spotted near Bayonne, New Jersey; Rocky Point, New York; Bridgeport, Connecticut; Jacksonville, Florida; and Mobile, Alabama, and a columnist from Field & Stream captured a sandbar shark in the surf at Beach Haven. Actress Gertrude Hoffmann was swimming at the Coney Island beach shortly after the Matawan fatalities when she claimed to have encountered a shark. The New York Times noted that Hoffman "had the presence of mind to remember that she had read in the Times that a bather can scare away a shark by splashing, and she beat up the water furiously." Hoffman was certain she was going to be devoured by the "Jersey man eater", but later admitted she was "not sure whether she had her trouble for nothing or had barely escaped death." The Fourth Avenue Beach at Asbury Park was enclosed with a steel wire mesh fence and patrolled by armed motorboats; it remained the only beach open following the Everingham incident. After the attacks on Stilwell, Fisher, and Dunn, residents of Matawan lined Matawan Creek with nets and detonated dynamite in an attempt to catch and kill the shark. Matawan mayor Arris B. Henderson ordered the Matawan Journal to print wanted posters offering a $100 reward ($ in dollars) to anyone who killed a shark in the creek. Despite these efforts, no sharks were captured or killed in Matawan Creek. Resort communities along the Jersey Shore petitioned the federal government to aid local efforts to protect beaches and hunt sharks. The House of Representatives appropriated $5,000 ($ in dollars) for eradicating the New Jersey shark threat, and President Woodrow Wilson scheduled a meeting with his Cabinet to discuss the fatal attacks. Treasury secretary William Gibbs McAdoo suggested that the Coast Guard be mobilized to patrol the Jersey Shore and protect sun bathers. Shark hunts ensued across the coasts of New Jersey and New York. As the Atlanta Constitution reported on July 14, "Armed shark hunters in motor boats patrolled the New York and New Jersey coasts today while others lined the beaches in a concerted effort to exterminate the man eaters " New Jersey governor James Fairman Fielder and local municipalities offered bounties to individuals hunting sharks. Hundreds of sharks were captured on the East Coast due to the attacks. The East Coast shark hunt has been described as "the largest scale animal hunt in history."

"Жерсидің адам жегішін" анықтау

Екінші оқиғадан кейін ғалымдар мен жұртшылық Jersey Shore шабуылдарына қай акула түрінің кінәлі екенін немесе бірнеше акула қатысқандығын түсіндіру үшін теориялар ұсынды. Лукас пен Николс солтүстікке қарай жүзіп бара жатқан арам акуланың себепкері болғанын айтты. Олар оның Нью-Йорк жағалауына жетеді деп сенді: "Егер акулалар порттан өтіп, солтүстікке қарай Hell Gate және Long Island Sound арқылы өтіп кетпесе, ол Лонг-Айлендтің оңтүстік жағалауымен жүзіп, алғашқы терең суға жетеді деп болжалды – Ямайка шығанағы". Бич-Хейвендегі апатка куә болғандар акуланың ұзындығы 3 метрге жетеді деп бағалады. Оқиғаны көрген теңіз капитаны оны ондаған жыл бұрын Кариб теңізінен испан-американ соғысы кезінде бомбалаудан қуып шығарылған испан акуласы деп ойлады. Бірнеше балықшылар шабуылдан кейінгі күндері "жерсілік адам жегішті" ұстағанын мәлімдеді. 14 шілдеде Лонг-Бранч маңында көк акула ұсталды, ал төрт күннен кейін Матаван сағасында акула көрген Томас Коттрелл өзен аузының жанында құмдық акуланы тормен ұстағанын айтты. 14 шілдеде Харлемдегі таксидермист және Барнум мен Бейлидің арыстандарды бағушысы Майкл Шлейссер Матаван сағасының аузынан бірнеше шақырым қашықтықтағы Раритан шығанағында балық аулап жатқанда 2 метрлік акула ұстады. Акула қайықты суға батырып жібермекші болған соң, Шлейссер оны сынған ескі қайықпен өлтірді. Ол акуланың құрсағын ашып, "екі ширек сүт қорапшасын" алып тастаған "күмәнді ет пен сүйектерді" алып тастады. Ғалымдар акуланың жас ақ акула екендігін, ал жұтқан қалдықтардың адам екендігін анықтады. Шлейссер акулаға мініп, оны Бродвейдегі Манхэттен дүкенінің терезесіне қойды, бірақ кейін ол жоғалып кетті. Тек бір ғана суреті сақталды, ол "Бронкс үй жаңалықтарында" жарық көрді. 1916 жылдың жазында Шлейссердің үлкен ақ акуласын ұстағаннан кейін Джерси жағалауында одан әрі шабуылдар туралы хабар берілмеді. Мёрфи мен Лукас ақ акуланы "жерсілік адам жегіш" деп жариялады. Алайда, күмәнді адамдар басқа да болжамдар ұсынды, соның ішінде акула емес қылмыскерді және тіпті Бірінші дүниежүзілік соғысқа байланысты болып жатқан оқиғалардың әсерін білдіретін пікірлер. Нью-Йорк Таймс газетіне жазған хатында Нью-Йорк штатының 217 шақырым қашықтықтағы Лонг-Айленд аралында тұратын Барретт П. Смит былай деп жазды: "Нью-Йорк Таймс" газетіне жазған тағы бір хатында акулалардың таралуы үшін Американың шығыс жағалауындағы неміс субмариналарының маневрлері кінәлі деп айыпталды. Анонимді жазушы: "Бұл акулалар неміс соғыс аймағындағы суларда адам денесін жалмап, осы жағалауға дейін лайнерлерді емін-еркін ертіп, тіпті Deutschland-тың өзінен кейін еріп, ерлер, әйелдер мен балалардың суға батуының әдеттегі санын күткен болуы мүмкін" деп мәлімдеді. Жазушы: "Бұл олардың адам етін жеуге деген құмарлықтары мен батылдықтарын түсіндіреді", - деп қорытындылады. Бір ғасырдан астам уақыт өткеннен кейін зерттеушілер арасында Мерфи мен Лукастың зерттеулері мен нәтижелері туралы келісім жоқ. Ричард Г. Ферникола оқиғаға қатысты екі зерттеу жариялады және "Нью-Джерсидегі шабуылдардың артында көптеген теориялар бар" деп атап өтті, олардың барлығы қорытындысыз. Томас Хелм, Гарольд В. Маккормик, Томас Б. Аллен, Уильям Янг, Жан Кэмпбелл Батлер және Майкл Капуццо сияқты зерттеушілер, әдетте, Мерфи мен Лукасқа келіседі. Алайда 2002 жылы Ұлттық географиялық қоғамның хабарлауынша, "кейбір сарапшылар ақ акулалардың көптеген түрлеріне шабуыл жасағанының себебі жоқ шығар деп болжайды. Бұл адамдар көптеген оқиғалардың, оның ішінде 1916 жылы Нью-Джерсиде болған атақты акулалардың шабуылдарының, "Жалға" фильмінің шабыттандырылуының, шын кінәгері - бұқа акула болуы мүмкін дейді". Биологтар Джордж А. Ллано мен Ричард Эллис Jersey Shore-дегі өлімге әкелген шабуылдарға бұқа акула жауапты болуы мүмкін деп болжайды. Бұқа акулалары мұхиттан тұщы судағы өзендер мен арықтарға жүзіп келіп, бүкіл әлемдегі адамдарға шабуыл жасайды. Лланоның "Акулалар: Адамға шабуыл жасау" (1975) атты кітабында Эллис үлкен ақ акуланың "океандық түр екеніне, ал Шлейссер акуласы мұхитта ұсталғанына" назар аударды. Оның суға батқан өзенде жүзіп жүргенін көру, ең болмағанда, ерекше, тіпті мүмкін емес. Алайда бұқа акуласы өзінің тұщы судағы ығы-зығысы, сондай-ақ, жанжалшыл әрі агрессивті табиғатымен танымал". Ол "бұл акула Нью-Джерси суларында жиі кездеспейді, бірақ ақ акулаға қарағанда жиі кездеседі" деп мойындайды. Майкл Капуццомен сұхбаттасқанда ихтиолог Джордж Х. Берджесс: "Осы түрдің анықталуы әрқашан күмәнді болды және одан әрі қызу пікірталас тудыруы мүмкін". Берджесс, алайда, ақ акуланы жоққа шығармайды: "Бұқа акула Матаван сағасы сияқты тұзды және тұщы су араласатын жерлерді ұнатады, ал ақ акула олардан қашады. Біздің зерттеуіміз көрсеткендей, "сағаның" көлемі, тереңдігі және тұздылығы теңіздік шығанаққа жақын, сондықтан кішкентай ақ акула осы аймаққа оңай кіре алады. Шабуылдардан кейін жақын жерде адам қалдықтары бар ақ акула ұсталғандықтан (және одан әрі оқиғалар болмағандықтан), осы ақ акула Матаван шабуылдарына кінәлі болуы мүмкін. Оқиғалардың уақыты мен географиялық орны бұрынғы шабуылдар да осы акуланың іс-әрекеті болуы мүмкін екенін көрсетеді. 1916 жылғы шабуылдардың құрбандары Халықаралық акула шабуылдарының тізімінде – Берджес директоры болып табылатын – ақ акуланың құрбандары ретінде тіркелген. Суға адамдардың көбейіп кіруі шабуылдардың себебі болды: "Дүниежүзілік халық саны жылдан жылға өсіп келе жатқандықтан, су спортына деген қызығушылық та артып келеді. Кез келген жылда немесе аймақтағы акула шабуылдарының саны суға кіретін адамдардың санына тікелей байланысты". Алайда, бір акуланың қатысқандығы күмәнді. Ғалымдар, мысалы, Виктор М. Копплесон мен Жан Батлер, 1916 жылы Лукас пен Мерфи ұсынған дәлелдерге сүйене отырып, бір акуланың жауапты болғанын айтады. Екінші жағынан, Ричард Ферникола 1916 жылды "акула жылы" деп атап, балықшылар мен капитан АҚШ-тың орталық Атлант аймағында жүздерше акулалардың жүзіп жүргенін хабарлағанын айтады. Эллис: "Біздің білетін фактілерді "арам акула" теориясына сәйкес келтіруге тырысу сенсациялық және сенімділіктің шегінен асып түседі" дейді. Ол: "Дәлелдер ұзақ бұрын жоғалып кетті және жауапты бір акула болған ба, әлде бірнеше акула, бір түр ме, әлде басқа түр ме, біз ешқашан білмейміз" деп мойындайды. 2011 жылы Smithsonian Channel-дағы "The Real Story: Jaws" құжалық фильмінде одан әрі зерттеу жүргізілді. Документалды фильм оқиғалар тізбесін әртүрлі көзқарастардан қарастырады. Мысалы, Матаван сағасындағы шабуылдарда толық айдың ай фазасы, шабуылдармен сәйкес келіп, таяз судың тұздылығын бірнеше сағат бұрын екі есеге дейін арттырғаны көрсетілді. Бұл ақ акуланың жауапты болуы мүмкін екенін көрсетеді. Джозеф Даннның жарақаты сияқты басқа да дәлелдер, шабуылды жасаған акуланың ақ акула емес, бұқа акула болуы мүмкін екенін көрсетеді, бұл бес оқиғаға бірнеше акуланың қатысқандығын білдіреді.

After the second incident, scientists and the public began presenting theories to explain which species of shark was responsible for the Jersey Shore attacks or whether multiple sharks were involved. Lucas and Nichols proposed that a northward swimming rogue shark was responsible. They believed it would eventually arrive along New York's coast: "Unless the shark came through the Harbor and went through the north through Hell Gate and Long Island Sound, it was presumed it would swim along the South Shore of Long Island and the first deep water inlet it reaches will be the Jamaica Bay." Witnesses of the Beach Haven fatality estimated that the shark was 9 feet (3 m) long. A sea captain who saw the event believed it was a Spanish shark driven from the Caribbean Sea decades earlier by bombings during the Spanish–American War. Several fishermen claimed to have caught the "Jersey man eater" in the days following the attacks. A blue shark was captured on July 14 near Long Branch, and four days later the same Thomas Cottrell who had seen the shark in Matawan Creek claimed to have captured a sandbar shark with a gillnet near the mouth of the creek. On July 14, Harlem taxidermist and Barnum and Bailey lion tamer Michael Schleisser caught a 7.5 feet (2 m), shark while fishing in Raritan Bay, only a few miles from the mouth of Matawan Creek. The shark nearly sank the boat before Schleisser killed it with a broken oar. When he opened the shark's belly, he removed a "suspicious fleshy material and bones" that took up "about two thirds of a milk crate" and "together weighed fifteen pounds." Scientists identified the shark as a young great white and the ingested remains as human. Schleisser mounted the shark and placed it on display in the window of a Manhattan shop on Broadway, but it was later lost. The only surviving photograph appeared in the Bronx Home News. No further attacks were reported along the Jersey Shore in the summer of 1916 after the capture of Schleisser's great white shark. Murphy and Lucas declared the great white to be the "Jersey man eater". Skeptical individuals, however, offered alternative hypotheses, including opinions suggesting a non shark perpetrator and even the influence of ongoing events associated with World War I. In a letter to The New York Times, a Barrett P. Smith of Sound Beach, New York, over 135 mile (217 km) away on the far side of Long Island, wrote:

Another letter to The New York Times blamed the shark infestation on the maneuvers of German U boats near America's East Coast. The anonymous writer claimed, "These sharks may have devoured human bodies in the waters of the German war zone and followed liners to this coast, or even followed the Deutschland herself, expecting the usual toll of drowning men, women, and children." The writer concluded, "This would account for their boldness and their craving for human flesh." Over a century later, there is no consensus among researchers over Murphy and Lucas' investigation and findings. Richard G. Fernicola published two studies of the event, and notes that "there are many theories behind the New Jersey attacks," and all are inconclusive. Researchers such as Thomas Helm, Harold W. McCormick, Thomas B. Allen, William Young, Jean Campbell Butler, and Michael Capuzzo generally agree with Murphy and Lucas. However, the National Geographic Society reported in 2002 that "some experts are suggesting that the great white may not in fact be responsible for many of the attacks pinned on the species. These people say the real culprit behind many of the reported incidents—including the famous 1916 shark attacks in New Jersey that may have served as inspiration for Jaws—may be the lesser known bull shark." Biologists George A. Llano and Richard Ellis suggest that a bull shark could have been responsible for the fatal Jersey Shore attacks. Bull sharks swim from the ocean into freshwater rivers and streams and have attacked people around the world. In his book Sharks: Attacks on Man (1975), Llano writes,

Ellis points out that the great white "is an oceanic species, and Schleisser's shark was caught in the ocean. To find it swimming in a tidal creek is, to say the least, unusual, and may even be impossible. The bull shark, however, is infamous for its freshwater meanderings, as well as for its pugnacious and aggressive nature." He admits that "the bull shark is not a common species in New Jersey waters, but it does occur more frequently than the white." In an interview with Michael Capuzzo, ichthyologist George H. Burgess surmises, "The species involved has always been doubtful and likely will continue to generate spirited debate." Burgess, however, does not discount the great white:

The bull draws a lot of votes because the location, Matawan Creek, suggests brackish or fresh waters, a habitat that bulls frequent and whites avoid. However, our examination of the site reveals that the size of the "creek," its depth, and salinity regime were closer to a marine embayment and that a smallish white clearly could have wandered into the area. Since an appropriate sized white shark with human remains in its stomach was captured nearby shortly after the attacks (and no further incidents occurred), it seems likely that this was the shark involved in at least the Matawan fatalities. The temporal and geographical sequence of the incidents also suggests that earlier attacks may have involved the same shark. The casualties of the 1916 attacks are listed in the International Shark Attack File—of which Burgess is director—as victims of a great white. The increased presence of humans in the water was a factor in the attacks: "As the worldwide human population continues to rise year after year, so does interest in aquatic recreation. The number of shark attacks in any given year or region is highly influenced by the number of people entering the water." However, the likelihood that one shark was involved is contested. Scientists such as Victor M. Coppleson and Jean Butler, relying on evidence presented by Lucas and Murphy in 1916, assert that a single shark was responsible. On the other hand, Richard Fernicola notes that 1916 was a "shark year", as fishermen and captains were reporting hundreds of sharks swimming in the Mid Atlantic region of the United States. Ellis remarks that "to try to make the facts as we know them conform to the 'rogue shark' theory is stretching sensationalism and credibility beyond reasonable limits." He admits, "The evidence is long gone, and we will never really know if it was one shark or several, one species or another, that was responsible." In 2011, further study was conducted in the Smithsonian Channel's The Real Story: Jaws. The documentary takes a closer look at the series of events from different perspectives. It was demonstrated in the Matawan Creek attacks, for example, that the full moon of the lunar cycle, which would have coincided with the attacks, would have raised the salinity in the water by more than double just a few hours before high tide. This would support the theory that a great white could have been responsible. Other evidence such as Joseph Dunn's injury suggested that the type of bite was more likely made by a bull shark as opposed to a great white, leading some to believe more than one shark was likely involved in the five incidents.

Мәдени әсері

Бұрын акулалар зиянсыз саналғанмен, 1916 жылы Джерси жағалауындағы шабуылдардан кейін қоғамдық пікірдің бағыты өзгеріп, акулалар жейтін машиналар ғана емес, сонымен қатар қорқынышты, аяусыз өлтірушілер ретінде қарастырыла бастады. Бірінші қаза болғаннан кейін газет карикатурашылары акулаларды саяси тұлғалардың, неміс суасты қайықтарының, викториялық мораль мен сәнінің, полиомиелиттің және сол кездегі солтүстік-шығыс аймағын қамқан қауіпті ыстық толқынының пародияс ретінде қолдана бастады. Ферникола былай деп жазады: «1916 жыл американдықтар викториялық кезеңнің қатаңдығы мен консерватизмінен арылуға тырысқан жылдардың бірі болғандықтан, бір карикатурада ашық түсті, нүктелі моншақтан тігілген киім бейнеленген және ол жүзушілерді акулалардан сақтайтын құпия қару ретінде жарнамалған». Тағы бір карикатурада «Қауіп: жүзуге тыйым салынған» деген жазуы бар кемежайдың шетінде тұрған ашулы адам бейнеленген, ал суретте сол кездегі ең маңызды үш «қауіп» тақырыбы аталып көрсетілген: «Деткілік сал (полиомиелит), Ыстық толқын және Океандағы акулалар». Карикатураның тақырыбы – «Отбасы адамы не істеуі керек?». 1916 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде және Американың Германияға деген сенімсіздігі күшейген кезде, карикатурашылар акуланың аузы мен қанаттары бар U- қайықтарын бейнеледі, олар Ақылгөй Сэмді суға батқанда шабуылдайды. 1974 жылы жазушы Питер Бенчли «Жау» атты роман жариялады, онда арамдыққа бой алған үлкен ақ акула Амити атты ойдан шығарылған Лонг-Айленд жағалау қауымдастығын қорқытады. Полиция бастығы Мартин Броди, биолог Мэтт Хупер және балықшы Квинт төрт адамды өлтірген акуланы қуалайды. Роман 1975 жылы Стивен Спилбергтің «Жау» фильміне бейімделді. Спилбергтің фильмі 1916 жылғы оқиғаларға сілтеме жасайды: Броди (Рой Шейдер) және Хупер (Ричард Дрейфус) екі жүзуші мен балықшының қазасынан кейін шілде айының төртінші күні Амити қаласының мэрі Вонды (Мюррей Гамильтон) жағажайларды жабуға көндіруге тырысады. Хупер қала әкіміне былай түсіндіреді: «Жағдай мынадай: үлкен ақ акула Амити аралының жағалауындағы суларда өз билігін орнатып алған. Ол суда тамақ болғанша, осы жерде тамақтануын жалғастырады». Броди қосады: «Оның не істеуіне шек жоқ! Бір апта ішінде екі адам қаза тапты. Бұл қайта орын алады, бұрын да болған! Джерси жағалауы! 1916 жыл! Бес адам толқындарда жараланған!». Ричард Эллис, Ричард Ферникола және Майкл Капуццо 1916 жылғы Джерси жағалауындағы шабуылдар, Копплсонның «арамдық акула» теориясы және Нью-Йорк балықшысы Франк Мундустың ерліктері Бенчлиге шабыттандырғанын айтады. Шабуылдар Бенчлидің «Ақ акула» романында да қысқаша айтылады. 1916 жылғы қазаға әкелген шабуылдар үш зерттеудің тақырыбы болды: Ричард Г. Ферниколаның «Джерси адам жегішін іздеу» (1987) және «Қорқыныштың он екі күні» (2001), сондай-ақ Майкл Капуццоның «Жарға жақын» (2001). Капуццо оқиғаның терең драмалық бейнесін ұсынады, ал Ферникола шабуылдардың ғылыми, медициналық және әлеуметтік аспектілерін зерттейді. Ферниколаның зерттеулері «Тарихты іздеу» деректік сериясының «Акула шабуылы 1916» (2001) және «Дискавери» арнасының «Қорқыныштың 12 күні» (2004) бөлімдеріне негіз болды. Ферникола сонымен қатар 90 минуттық «Джерси адам жегісін іздеу» деректі фильмінің сценарийін жазып, режиссерлік етті. Ол 1991 жылы Джордж Марин кітапханасымен шығарылды, бірақ кеңінен таралған жоқ. Матавандағы шабуылдар National Geographic Channel-дың «Құпия акуланың шабуылдары» (2002) деректі фильмінің тақырыбы болды, онда Стенли Фишер мен Лестер Стилвеллді өлтіруге бұқа акуланың кінәлі болу мүмкіндігі зерттелді; Discovery Channel-дың «Судағы қан» (2009); «Жағалаудағы нәрсе» (2009) (Ловари мен Джеймс Хиллдің режиссерлігімен); және Smithsonian Channel-дың «Шын оқиға: Жау» (2011).

Whereas sharks had previously been seen as harmless, after the Jersey Shore attacks of 1916 the pendulum of public opinion swung to the other extreme, and sharks quickly came to be viewed not only as eating machines, but also as fearless, ruthless killers. After the first fatality, newspaper cartoonists began using sharks as caricatures for political figures, German U boats, Victorian morality and fashion, polio, and the deadly heat wave threatening the Northeast at the time. Fernicola notes, "Since 1916 was among the years that Americans were trying to break away from the rigidity and conservatism of the Victorian period, one comic depicted a risqué polka dot bathing suit and advertised it as the secret weapon to keep sharks away from our swimmers." Another cartoon depicted "an exasperated individual at the end of a dock that displays a 'Danger: No Swimming' sign and mentions the three most emphasized 'danger' topics of the day: 'Infantile Paralysis (polio), Epidemic Heat Wave, and Sharks in the Ocean'." The cartoon is entitled "What's a Family Man to Do?" With World War I ongoing in 1916 and America's growing distrust of Germany, cartoonists depicted U boats with the mouth and fins of a shark assaulting Uncle Sam while he wades in the water. In 1974, writer Peter Benchley published Jaws, a novel about a rogue great white shark that terrorizes the fictional Long Island coastal community of Amity. Chief of police Martin Brody, biologist Matt Hooper, and fisherman Quint hunt the shark after it kills four people. The novel was adapted as the film Jaws by Steven Spielberg in 1975. Spielberg's film references the events of 1916: Brody (Roy Scheider) and Hooper (Richard Dreyfuss) urge Amity's Mayor Vaughn (Murray Hamilton) to close the beaches on the Fourth of July after the deaths of two swimmers and a fisherman. Hooper explains to the mayor, "Look, the situation is that apparently a great white shark has staked a claim in the waters off Amity Island. And he's going to continue to feed here as long as there is food in the water." Brody adds, "And there's no limit to what he's gonna do! I mean we've already had three incidents, two people killed inside of a week. And it's gonna happen again, it happened before! The Jersey beach! 1916! Five people chewed up on the surf!" Richard Ellis, Richard Fernicola, and Michael Capuzzo all suggest that the 1916 Jersey Shore attacks, Coppleson's rogue shark theory, and the exploits of New York fisherman Frank Mundus inspired Benchley. The attacks are also briefly referred to in Benchley's novel White Shark. The 1916 fatal attacks are the subject of three studies: Richard G. Fernicola's In Search of the "Jersey Man Eater" (1987) and Twelve Days of Terror (2001), and Michael Capuzzo's Close to Shore (2001). Capuzzo offers an in depth dramatization of the incident, and Fernicola examines the scientific, medical, and social aspects of the attacks. Fernicola's research is the basis of an episode of the History Channel's documentary series In Search of History titled "Shark Attack 1916" (2001) and the Discovery Channel's docudrama 12 Days of Terror (2004). Fernicola also wrote and directed a 90 minute documentary called Tracking the Jersey Man Eater. It was produced by the George Marine Library in 1991; however, it was never widely released. The attacks at Matawan are the subject of the National Geographic Channel documentary Attacks of the Mystery Shark (2002), which examines the possibility that a bull shark was responsible for killing Stanley Fisher and Lester Stilwell; Discovery Channel's Blood in the Water (2009); Shore Thing (2009) (directed by Lovari and James Hill); and the Smithsonian Channel's The Real Story: Jaws (2011).