Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Людвиг ван Бетховеннің жібермеген махаббат хаты
Unsent love letter written by Ludwig van Beethoven
"Өлсіз сүйікті" (немісше "Unsterbliche Geliebte") – композитор Людвиг ван Бетховеннің 1812 жылғы 6 немесе 7 шілдеде, қазіргі Чехия Республикасы аумағындағы Теплиц қаласында жазған махаббат хатының адресаты. Жіберілмеген хат 10 кішкентай бетке қарындашпен жазылған. Ол композитордың дүниеден озғаннан кейін табылған және қазір Берлин мемлекеттік кітапханасында сақталуда. Бетховен жыл мен орнын нақты көрсетпеген. 1950 жылдары қағаздың су таңбасын талдау нәтижесінде жыл және хат жазылған орын анықталды. Ғалымдар хаттың кімге арналғаны туралы келіспеушілікте. Қазіргі заманғы көптеген ғалымдар Антони Брентано мен Жозефина Брунсвик есімдерін айтады. (Басқа мүмкіндіктерге Йоханна ван Бетховен, Джули ("Джульетта") Гиччарди, Тереза Брунсвик, Амали Себальд, Доротея фон Эртман, Тереза Малфатти, Анна Мария Эрдёди және Беттина фон Арним кіреді.)
The Immortal Beloved (German "Unsterbliche Geliebte") is the addressee of a love letter which composer Ludwig van Beethoven wrote on 6 or 7 July 1812 in Teplitz in what would be today Czech Republic. The unsent letter is written in pencil on 10 small pages. It was found in the composer's estate following his death and is now in the Berlin State Library. Beethoven did not specify a year or a location. In the 1950s an analysis of the paper's watermark yielded the year, and by extension the place of the letter. Scholars disagree about the intended recipient of the letter. Two people favored by most contemporary scholars are Antonie Brentano and Josephine Brunsvik. (Other possibilities include Johanna van Beethoven, Julie ("Giulietta") Guicciardi, Therese Brunsvik, Amalie Sebald, Dorothea von Ertmann, Therese Malfatti, Anna Maria Erdődy, and Bettina von Arnim.)
Мәтіндік талдау
Шмидт Гёрг (1957) Бетховеннің Жозефина Брунсвикке жазған 13 махаббат хаттарын жариялағаннан кейін, «Өлсіз сүйіктіге» жазылған хат оның жалғыз махаббат хаты емес екені анық болды. Жозефинаның белгісіз әйел болуы мүмкін екендігі кейіннен бұрынғы хаттар (1804–1809 жылдар) мен 1812 жылғы осы құпия хаттың арасындағы сөз тіркесі мен фразалардың ұқсастығын талдау арқылы, негізінен Массиннің (1955, 1970), Голдшмидттің (1980) және Телленбахтың (1983, 103 б.) монографияларында айтылды:
After Schmidt Görg (1957) published 13 then unknown love letters by Beethoven to Josephine Brunsvik, it became clear that the one to the "Immortal Beloved" was not the only love letter authored by him. That Josephine could have been the unknown woman was subsequently suggested by analyses of similarities in wordings and phrases between earlier letters (from 1804 to 1809) and this mysterious one from 1812, mainly in the monographs by Massin (1955, 1970), Goldschmidt (1980) and Tellenbach (1983, p. 103 f.):
Менің періштем (осы хаттың соңында қайтадан пайдаланылады): «Қош бол, менің жүрегімнің періштесі, менің өмірімнің періштесі». (#219, 1805 жылғы сәуір) – бұл да жақын неміс тіліндегі «Du» («Leb wohl Engel»); «жанымның қоштасу періштесі» (#220, 1805 жылғы сәуір/мамыр). Менің бәрім, сен – сен – менің өмірім – менің бәрім: қараңыз «сен – сен – менің бәрім, менің бақытым, менің жұбаным – менің бәрім» (#214, 1805 жылдың бірінші тоқсаны); «Қымбатты Дж., бәрі – бәрі сен үшін» (#297, 1807 жылғы 20 қыркүйектен кейін). Эстерхазы: Бұл мажар ханзадасы мажар Брунсвиктерге жақсы таныс болған. Менің адал ғана, адал Людвиг, сен менің адалдығымды білетіндіктен, ешқашан басқа біреу менің жүрегімді иеленуге, ешқашан-ешқашан, ешқашан қате бағаламаңыз, сүйікті L., мәңгілік сенің, мәңгілік менің, мәңгілік біздің: қараңыз «Ұзақ – ұзақ – махаббатымыз ұзаққа созылсын, ол өте асыл, өзара құрмет пен достыққа негізделген, тіпті көптеген нәрселерде, ойлар мен сезімдерде үлкен ұқсастыққа негізделген, о, менің жүрегім сен үшін ұзақ уақыт соғуын жалғастыра береді деп үміттенемін, менің жүрегім тек сен үшін соғуын тоқтата алады, егер ол енді соқпаса, сүйікті J» (#216, 1805 жылғы наурыз/сәуір); «Сіздің адал Бетвин» (#279, 1807 жылғы мамыр); «Сіздің адал Бетвин, мәңгілік сізге бағышталған» (#294, 1807 жылғы 20 қыркүйек). Бұл бұрыннан бар, ұзақ мерзімді қарым-қатынасты білдіретіні анық. Сен азап шегіп жүрсің, сүйіктім, сен азап шегіп жүрсің – О, мен қайда болсам да, сен менімен біргесің: Жозефина жиі ауырып қана қоймай, сол кезде күйеуі тастап кеткендіктен, әсіресе қатты қиналған. Бірақ – бірақ ешқашан менен жасырмаңыз: 1807 жылы Жозефина отбасылық қысымға байланысты Бетховеннен алшақтау бастады; Бетховен онымен көрісуге келгенде ол үйде болмады (қараңыз #294 және #307). Мен ұйықтауға кетуім керек: қатты сызылып тасталған сөздер олардың махаббаты толыққанды болғанын көрсетеді (және дәл тоғыз айдан кейін Жозефинаның жетінші баласы Минонаның тууын түсіндіре алады).
My angel (used again towards the end of this letter): see "farewell angel – of my heart – of my life." (#219, April 1805) – this also uses the intimate German "Du" ("Leb wohl Engel"); "farewell angel of my heart" (#220, April/May 1805). My everything, you – you – my life – my everything: see "you – you – my everything, my happiness my solace – my everything" (#214, 1st quarter 1805); "dear J. everything – everything for you" (#297, after 20 September 1807). Esterhazy: This Hungarian Prince was well known to the Hungarian Brunsviks. remain my faithful only, your faithful ludwig, since you know my faithfulness to you, never can another own my heart, never – never, never misjudge the most faithful heart of your beloved L., forever thine, forever mine, forever us: see "Long – Long – may our love last – it is so noble – so much founded on mutual respect and friendship – even great similarity in so many things, in thoughts and feelings – oh let me hope that your heart – will continue to beat for me for a long time – mine can only – stop – to beat for you – if – it does not beat any more – beloved J" (#216, March/April 1805); "your faithful Bethwn" (#279, May 1807); "your faithful Bthwn, eternally devoted to you" (#294, 20 September 1807). Clearly refers to a pre existing long term relationship. You are suffering you my dearest you are suffering – Oh, wherever I am, you are with me: Josephine was not only frequently ill, but especially desperate around that time because her husband had left her. but – but never hide yourself from me: During 1807, Josephine began to withdraw from Beethoven due to family pressure; she was not home when Beethoven came to see her (see #294 and #307). I must go to bed : the heavily crossed out words are probably the strongest indication that their love had been consummated (and may explain the birth of Minona, Josephine's seventh child, exactly nine months later).
Спекуляция кезеңі (1827-1969 жылдар)
Бетховеннің өмірбаянында Шиндлер (1840) Джули ("Джульетта") Гвицкардиді "Өлсіз сүйікті" деп атады. Бірақ Телленбахтың (1983) зерттеулері оның туысы Франц фон Брунсвик Джульеттаны Шиндлерге ұсынған болуы мүмкін екенін көрсетті, Бетховен 1799 жылдан шамамен 1809/1810 жылдарға дейін әпкесі Жозефина Брунсвиктің басына түскен күдіктің бәрін жою үшін. Ла Мара (1909) Тереза Бруншвиктің естеліктерін жариялады, онда Бетховенге деген құрметі мен сүйісқақтығы айқын көрінеді. Осы мәліметтер мен Брунсвиктердің ұрпақтарымен сұхбаттасу оны "Өлсіз сүйікті" Тереза болуы керек деген тұжырымға жеткізді. Бастапқыда көптеген зерттеушілер, соның ішінде Александр Уилок Тайер де Терезаның "Өлсіз сүйікті" екенін ойлады. Тайер хаттың шамамен 1806-07 жылдары жазылған болуы керек деп есептеді. Томас Сан Галли (1909, 1910) Богемиядағы қонақтардың тізімін тексерді және алдымен (1909 жылы) Амали Себальдты "Өлсіз сүйікті" деп санады. Бірақ Себальд 1812 жылдың шілде айының басында Прагада болмаған, сондықтан Купер (2000, 416 б.) оны кандидат ретінде жоққа шығарды. Томас Сан Галли кейін (1910 жылы) Тереза Брунсвик болуы мүмкін деп болжады, ол Прагаға құпия сапар жасаған болуы керек. Де Хевеси (1910) Тереза Брунсвикті жоққа шығарды, ал Унгер (1910) Амали Себальдқа қарсы күмән келтірді. Ескі әдебиеттердің шолуын Forbes (1967, 1088–1092 бб.) еңбегінде табуға болады. "Музыка" журналында Пол Беккердің Бетховенге жазған жалған хаты да жарияланған. Бірақ Ньюман (1911) оның жалған екенін көрсетті – бұл Гуичарди гипотезасын құтқаруға жасалған соңғы әрекет. "Өлсіз сүйікті" хатының күні – 6/7 шілде 1812 жыл – су таңбалары мен сілтемелер арқылы ғана емес, сонымен қатар Бетховеннің Рахель Варнхагенге жазған кейінгі хатында да нақтыланды, онда ол "Өлсіз сүйіктісімен" 3 шілде 1812 күні кездескенін айтады: "Мен кешірім сұраймын, қымбатты В., мен Прагадағы соңғы кешті сізбен өткізе алмағаным үшін, мен оны әдепсіз деп ойладым, бірақ мен болжамаған жағдай маған бұйрық берді". Ла Мара (1920) Брунсвиктердің мүлігінде тағы да хаттар мен жазбаларды тапқаннан кейін "жесір графня Жозефина Дейм Бетховеннің "Өлсіз сүйіктісі" болды" деген тұжырымға келді. Czeke (1938) Терезаның күнделік жазбаларын, 1813 жылы аяқталған жазбаларын алғаш рет жариялады; олардың кейбіреулері Ролландқа (1928) бұрыннан белгілі болған. Ол Бетховеннің Жозефинаға ғашық болғанын, бірақ "Өлсіз сүйікті" ретінде Терезаға көңіл бөлгенін қорытындылады. Казнелсон (1954) Брунсвиктердің мүлігіндегі құжаттарды зерттеді және ол Рахель Варнхагеннің "Алыстағы сүйіктінің" артында тұрғанын ойласа да, "Өлсіз сүйіктінің" Жозефина болғанына келді, себебі оның қызы Минона Бетховенмен кездескеннен кейін тоғыз айдан кейін дүниеге келді, ал оның күйеуі барон Штаккельберг қатыспады. Казнелсон бұл тұжырымға екінші дүниежүзілік соғыстан кейін "13 хаттың" иесі Цюрихтегі Х.С. Бодмер оған оларға қол жеткізуге рұқсат бермесе де келді. Эдитха мен Ричард Стерба (1954) психоанализді қолданып, Бетховеннің жүрегіндегі "Өлсіз сүйікті" оның жүрегіндегі "Өлсіз сүйікті" Бетховеннің інісі Карл екенін дәлелдеді. Штайхен (1959) Мари Эрдёдиді Бетховеннің өмір бойы сүйгені деп атады, сондықтан ол да "Өлсіз сүйікті" болуы мүмкін. Марек (1969) Доротея Эртманның жақтауын жасады.
In his biography of Beethoven, Schindler (1840) named Julie ("Giulietta") Guicciardi as the "Immortal Beloved". But research by Tellenbach (1983) indicated that her cousin Franz von Brunsvik may have suggested Giulietta to Schindler, to distract any suspicion away from his sister Josephine Brunsvik, with whom Beethoven had been hopelessly in love from 1799 to ca. 1809/1810. La Mara (1909) published Teréz Brunszvik's memoirs, which show her full of admiration and adoration of Beethoven. This, together with interviews of some of the Brunsvik descendants, led her to the conclusion that Therese must have been the "Immortal Beloved". At first most researchers, including Alexander Wheelock Thayer, also thought Therese was the "Immortal Beloved". Thayer thought the letter must have been written around 1806–07. Thomas San Galli (1909, 1910) checked out the official listings of guests in Bohemia, and at first (in 1909) concluded that Amalie Sebald was the "Immortal Beloved". Sebald was definitely not in Prague at the beginning of July 1812, and Cooper (2000, p. 416) consequently ruled her out as a candidate. Thomas San Galli then speculated (in 1910) that it might instead have been Teréz Brunszvik, who he thought could have secretly traveled to Prague. Doubts were raised by de Hevesy (1910), who ruled out Teréz Brunszvik, and by Unger (1910) against Amalie Sebald. A summary of the older literature can be found in Forbes (1967, pp. 1088–1092). There was also a forged Beethoven letter by Paul Bekker in Die Musik. But it was already shown to be a hoax by Newman (1911)—a last ditch effort to salvage the discredited Guicciardi hypothesis. The date of the "Immortal Beloved" letter—6/7 July 1812—has meanwhile been firmly established, not only by watermarks and references, but also by a later letter by Beethoven to Rahel Varnhagen, which suggests he must have met his "Immortal Beloved" on 3 July 1812: "I am sorry, dear V., that I could not spend the last evening in Prague with you, and I myself found it impolite, but a circumstance I could not foresee prevented me." La Mara (1920), after discovering more letters and notes in the Brunsvik estates, was now convinced "that Josephine widowed Countess Deym was Beethoven's 'Immortal Beloved'". Czeke (1938), for the first time, published Therese's diary notes ending in 1813; some were known already to Rolland (1928). and concluded that Beethoven was in love with Josephine, but nonetheless he tended towards Therese as the "Immortal Beloved". Kaznelson (1954) evaluated more of the documents in the Brunsvik estates, and even though he thought that Rahel Varnhagen was behind the "Distant Beloved" he concluded that the "Immortal Beloved" must have been Josephine mainly because her daughter Minona was born exactly nine months after the encounter with Beethoven and her husband Baron Stackelberg was away. Kaznelson arrived at his conclusion even though H C Bodmer in Zürich, owner of the "13 Letters" after World War II (see following), would not allow him access to them. Editha and Richard Sterba (1954), using psychoanalysis, argued for Beethoven's nephew Karl as the "Immortal Beloved". Steichen (1959) identified Marie Erdödy to have been a lifelong beloved of Beethoven, and thus she could also be the "Immortal Beloved". Marek (1969) argued the case for Dorothea Ertmann.
Жозефина Брунсвиктің ашылуы (1957 - 1999)
Шмидт Гёрг (1957) Бетховеннің Жозефина Брунсвикке жазған 13 бұрын-соңды белгісіз махаббат хаттарын (және Жозефинаның көшірмесі ретінде сақталған оның хат жобасын) жариялады, ол 1804 жылдан 1809/10 жылға дейінгі аралықта, ол алғашқы күйеуі граф Деймнің ерте өлімінен кейін жесір қалған кезде жазылған. Шмидт Гёрг Казнельсонның жаңалықтарын "сенсациялық" деп бағаламады. Голдшмидт (1980) неміс Бетховентанушыларының Казнельсонның теориясын қабылдауға құлшынбауының себебін түсіндіреді (бұл теория "13 хаттан" бұрын жарияланған): "Осы кездесудің нәтижесінде табиғи туған қызды ескеру қажеттігі кәсіби ортаға соншалықты қауіпті көрінді, сол себепті Жозефина гипотезасына қарсылық күшейді". Шмидт Гёрг (1957, 31 б.) соңғы хатпен (ол оны 1809 емес, 1807 жылы жазылған деп есептеді) және Жозефинаның барон Стакельбергке (1810 ж.) үйленуімен махаббат қарым-қатынасының аяқталғанына сенді. Лей (1957, 78 б.) басқаша пікір білдірді: "Тек теріс жағынан ғана нақты қорытындыларға келді: Джульетта Гиччарди, Амали Себальд, Беттина Брентано және тіпті ұзақ уақыт бойы әйгілі махаббат хаттарының адресаты ретінде қарастырылған Тереза Брунсвик те енді қарастырылмайды. Бірақ қызығы, дәл осы құжаттар Терезаға қатысты теріс пікірлерді білдіреді, сонымен қатар Бетховеннің қарындасы Жозефинаға деген құштарлығына куәлік етеді". Бетховеннің "стандартты" неміс биографиясы саналатын Рицлер (1962, 46 б.) Казнельсонның Жозефинаны өзінің "жалғыз сүйіктісі" деп қарастыруымен келісті, сондай-ақ Дальхаус (1991, 247 б.) "ішкі дәлелдер" Жозефинаға нұсқайтынын қорытындылады. Француз авторлары Жан және Бриджит Массен (1955) Жозефинаны "Өлмес сүйіктіге" теңеді, негізінен "Өлмес сүйіктіге" арналған хатты ертеректегі 14 (15) махаббат хаттарымен салыстырғаннан кейін: "«Өлмес сүйіктіге» арналған хат ұқсас тілдік стильді ғана емес, сонымен қатар оның жалғыз сүйіктісіне ұзақ уақыт бойы адал болғанын атап көрсетеді". Бетховеннің шығармаларындағы іздерге қатысты "Массиндер Бетховеннің өміріндегі Жозефинаның болуы оның музыкасында із қалдырғанын" айтады. Музыкалық теория тұрғысынан, бұл байланыстар өте мағыналы". Massin & Massin (1955) және Голдшмидт (1980) кейін, Телленбах (1983, 1987, 1988, 1999) көптеген жаңадан ашылған құжаттарға сүйене отырып, Жозефинаның жақтауын кеңінен қорғады, мысалы, Терезаның күнделік жазбалары, мысалы, "Бетховеннің үш хаты оған, құштарлықпен сүйген Жозефинаға жазылған болуы керек". "Бетховен! Ол біздің үйдің досы, сенімді серігі еді – керемет жан! Неге әпкем Жозефина, Деймнің жесірі ретінде, оны күйеуі ретінде таңдамады? Жозефинаның жанындас серігі! Олар бір-біріне жаралған. Ол Стакельбергке қарағанда онымен бақыттырақ болар еді. Аналық сезімі оны өзінің бақытынан бас тартуға мәжбүр етті". Ол Бетховенге, қарапайым адамға үйленуді жоспарламады, себебі ол аристократ балаларының қамқорлығынан айырылып қалуы мүмкін еді. Тереза Бетховен туралы тағы да: "Осындай зерек ақылға ие болса да қаншалықты бақытсыз. Бірақ Жозефина да бақытсыз еді! Жақсылықтың жауы – жақсырақ нәрсе. Екеуі де бірге бақытты болар еді (әлдеқайда). Оған әйел керек еді, бұл сөзсіз". "Мен Бетховенмен ұзақ жылдар бойы жақын және зияткерлік байланыста болғаным үшін қаншалықты бақыттымын! Жозефинаның жақын досы, оның жанындас серігі! Олар бір-біріне жаралған, егер екеуі де тірі болса, олар бірігеді". Голдшмидт Жозефина гипотезасын бағалайды: "Қарсы дәлелдердің нақтылы болмауына байланысты, «Өлмес сүйікті» «Жалғыз сүйікті» емес деп ойлауға ертерек болмайды". Жозефинаның «Өлмес сүйікті» кандидатурасына Соломон (1988) қарсылық білдірді, негізінен Массин (1955, 1970), Голдшмидт (1980) және Телленбах (1983) жұмыстарына жауап ретінде.
Schmidt Görg (1957) published 13 heretofore unknown love letters by Beethoven to Josephine Brunsvik (and a draft letter by him that survived as a copy by Josephine), that could be dated to the period from 1804 to 1809/10 when she was a widow after the early death of her first husband Count Deym. Schmidt Görg dismissed Kaznelson's discoveries as "sensationalist". Goldschmidt (1980) explains why the German Beethoven scholarship was so reluctant to accept Kaznelson's theory (already published before these "13 letters"): "The fact that, as a result of this meeting, they had to take a natural daughter into account, appeared so venturesome to the professional world that the resistance to the Josephine hypothesis stiffened noticeably." Schmidt Görg (1957, p. 31) believed that with the last letter (which he still thought to have been written in 1807—not 1809) and with Josephine's marriage to Baron Stackelberg (in 1810) the love relationship was terminated. Ley (1957, p. 78) saw it differently: "Only on the negative side has one been able to arrive at certain conclusions: neither Giulietta Guicciardi, nor Amalie Sebald, nor Bettina Brentano can be considered any longer, and not even Therese Brunsvik, who for a long time was seriously regarded as the recipient of the famous love letter. But curiously enough, it is precisely the same documents which shed a definitive light, in the negative sense, on Therese which bear witness to Beethoven's passionate love for her sister Josephine." Riezler (1962, p. 46), still very much a "standard" German biography of Beethoven, followed Kaznelson regarding Josephine being his "only love", likewise Dahlhaus (1991, p. 247) who concluded that "internal evidence" points to Josephine. The French authors Jean and Brigitte Massin (1955) identified Josephine as the "Immortal Beloved", mainly based on comparisons of the "Letter to the Immortal Beloved" with the earlier 14 (15) love letters: "The letter to the 'Immortal Beloved' not only uses similar wording, but also emphasizes his long time faithfulness to his one and only Beloved." In addition, with regard to traces in Beethoven's compositions, the "Massins argue that the presence of Josephine in Beethoven's life left traces in his music From the standpoint of music theory, the connections make eminent sense." After Massin & Massin (1955) and Goldschmidt (1980), Tellenbach (1983, 1987, 1988, 1999) argued extensively the case for Josephine, based on many newly discovered documents, like Therese's later diary notes, e. g., on the discovery of the "Three letters by Beethoven they must have been to Josephine whom he loved passionately." "Beethoven! It is like a dream, that he was the friend, the confidant of our house—a beautiful mind! Why did not my sister Josephine, as widow Deym, take him as her husband? Josephine's soul mate! They were born for each other. She would have been happier with him than with Stackelberg. Maternal affection made her forgo her own happiness." She could not contemplate marrying Beethoven, a commoner, for the simple reason that she would have lost the guardianship of her aristocratic children. Again Therese on Beethoven: "How unhappy, with such intellectual talent. At the same time Josephine was unhappy! Le mieux est l'ennemi du bien—both together they would have been happy (perhaps). What he needed was a wife, that's for sure." "I was so lucky to have been acquainted with Beethoven, intimately and intellectually, for so many years! Josephine's intimate friend, her soul mate! They were born for each other, and if both were still alive, they would be united." Goldschmidt's evaluation of the Josephine hypothesis: "Without conclusive proofs of the opposite one should no longer want to part prematurely with the increasingly justified assumption that the 'Immortal Beloved' could hardly be anyone else but the 'Only Beloved'." Josephine's candidacy as the "Immortal Beloved" was contested by Solomon (1988), mainly in response to Massin (1955, 1970), Goldschmidt (1980) and Tellenbach (1983).
Жозефина қайта ашылды (2002 жылдан бастап)
Еуропалық мұрағаттардағы маңызды жаңа жаңалықтарды Steblin (2002, 2007, 2009, 2009a) және Skwara/Steblin (2007) жариялады. Бұларды екі маңызды мәселеге тоғыстыруға болады:
Significant new discoveries in European archives were made and published by Steblin (2002, 2007, 2009, 2009a) and Skwara/Steblin (2007). These can be summarized into two important items:
Жозефинаның ажырасқан күйеуі Барон Стаккельберг 1812 жылдың шілде айының басында үйден кетіп, шамамен екі айға (маусым айының соңынан бастап) жолға шыққан болуы мүмкін, оны күндігінде былай деп жазды: "Бүгін мен үшін ауыр күн болды. Тағдырдың қолы мен үстінен қараңғы нәрселер іздеп тұр. Өзімнің терең қайғыларымнан бөлек, балаларымның құлдырауын да көрдім, және – дерлік – барлық батылым мені тастап кетті –!!! Стаккельберг мені жалғыз қалдырғысы келеді. Ол мұқтаж адамдарға бейжай." Steblin (2007, 169-бет) сондай-ақ "Ережелер тізімі" деп аталатын, 5–11 шілдеде Кристоф фон Стаккельбергтің қолымен жазылған этикалық санаттардың тізімін қамтитын құжатты тапты: "Осылайша, болашағы туралы ойланып жатқан кезде жасалған бұл құжат 1812 жылдың маусым және шілде айларында Жозефина жалғыз қалғанының тағы бір дәлелі болып табылады." Жозефина Прагаға бару ниетін білдірді (1812 жылдың маусымында): "Мен Либертті Прагада көргім келеді. Балаларымды ешқашан өзімнен айырмаймын. Стаккельбергтің кесірінен денсаулығымды жойдым, оның арқасында көптеген қайғы-қасірет пен ауруға ұшырадым." "Ескі деректерге жаңаша қарау Жозефинаның Бетховеннің жалғыз "Өлмес сүйіктісі" екенін растайды. Бетховеннің "Өлмес сүйіктісімен" болған қарым-қатынасының барлық түйсікті жақтары, оның түрлі құпия пікірлерін оның бір ғана сүйіктісі – Жозефина арқылы түсіндіруге болады. Оның жүрегін бір ғана әйел бағындырғанына неге күмәнданамыз?" (Steblin 2007, 180-бет).
Josephine's estranged husband Baron Stackelberg was most likely away from home at the beginning of July 1812 (probably from the end of June for ca. two months), as noted in her diary: "Today has been a difficult day for me. – The hand of fate is resting ominously on me – I saw besides my own deep sorrows also the degeneration of my children, and – almost – all courage deserted me –!!! Stackelberg wants to leave me on my own. He is callous to supplicants in need." Steblin (2007, p. 169) also discovered a document headed "Table of Rules" and dated 5–11 July with a list of ethical categories in the handwriting of Christoph von Stackelberg: "Thus this whole document, dated at the time when he was deliberating about his future, is surely further proof that Josephine was left alone in June and July 1812." Josephine expressed her clear intention to go to Prague (in June 1812): "I want to see Liebert in Prague. I will never let the children be taken from me. On account of Stackelberg I have ruined myself physically, in that I have incurred so much distress and illness through him." "A new way of looking at old evidence confirms that Josephine was Beethoven's one and only 'Immortal Beloved'. All of the puzzling aspects about Beethoven's affair with the 'Immortal Beloved', including his various cryptic comments, can be explained in terms of his one known beloved – Josephine. Why do we doubt his word that there was only one woman who had captured his heart?" (Steblin 2007, p. 180).
"Өлмес сүйікті" 1994 жылғы фильм
Бернард Роуз жазған және түсірген "Өлсіз сүйікті" фильмінде Бетховеннің қарындасының күйеуі Йоханна Рейсс – ол Бетховеннің племяннигі Карл ван Бетховеннің қамқорлығы үшін ұзақ және көңіл көншітпейтін сот даусына қатысты.
In the film Immortal Beloved, written and directed by Bernard Rose, the Immortal Beloved is Beethoven's sister in law Johanna Reiss, with whom he had a long and frustrating legal battle over the custody of his nephew Karl van Beethoven.
Өлмейтін сүйікті музыка
Канадалық композитор Джеймс К. Райт баритонға (немесе меццо-сопраноға) және фортепиано триосы үшін «Briefe an die unsterbliche Geliebte / Letters to the Immortal Beloved» (2012) атты ән циклын жазды. Цикл Бетховеннің 1812 жылғы 6-7 шілдедегі хатынан алынған үзінділерге негізделген. Juno сыйлығының иегері атанған Gryphon Trio осы туынды канадалық меццо-сопрано Джули Несралламен (Нью-Йорк: Naxos, 2015) және люксембургтік баритон Дэвид Джон Пайкпен (Монреаль: Analekta, 2019) бірге жазды.
Canadian composer James K. Wright has written a song cycle for baritone (or mezzo soprano) and piano trio titled Briefe an die unsterbliche Geliebte/Letters to the Immortal Beloved (2012). The cycle sets excerpts from Beethoven's letter of 6–7 July 1812. The Juno award winning Gryphon Trio has recorded the work with both Canadian mezzo soprano Julie Nesrallah (New York: Naxos, 2015) and Luxembourg baritone David John Pike (Montreal: Analekta, 2019).