Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бұрынғы ағылшын теміржол компаниясы
Former English railway company
Плимут, Девонпорт және Оңтүстік-Батыс Жоғарғы Желі жолы (PD&SWJR) – ағылшын теміржол компаниясы. Ол Англияның Девон графтығында Лидфорд пен Девонпорт арасындағы басты теміржол желісін салды, бұл Лондон және Оңтүстік-Батыс теміржолының (LSWR) Плимутқа бұрынғыдан гөрі ыңғайлырақ жетіп келуіне мүмкіндік берді. Бұл желі LSWR-мен өз жүйесінің бір бөлігі ретінде жұмыс істеді, бірақ PD&SWJR Келли Брей мен Калстокты байланыстыратын Шығыс Корнуолл минералды теміржолын қабылдап, оны Бере Алстондағы басты желіге қосты. Осыдан Каллингтон тармағы пайда болды, ал PD&SWJR осы желіні еншілес компания арқылы дербес басқарды. 1960 жылдары Лидфордтан басты желі жабылды, сондай-ақ Каллингтон желісінің батыс бөлігі де жабылды, бірақ Сент-Бюдодан Гуннислейкке дейінгі бөлігі ашық күйінде қалды және жолаушылар тасымалы Тамар аңғары желісі деп аталады.
The Plymouth, Devonport and South Western Junction Railway (PD&SWJR) was an English railway company. It constructed a main line railway between Lydford and Devonport, in Devon, England, enabling the London and South Western Railway (LSWR) to reach Plymouth more conveniently than before. The line was worked by the LSWR as part of its own system, but the PD&SWJR adopted the East Cornwall Mineral Railway which connected Kelly Bray and Calstock, and connected it to the main line at Bere Alston. This became the Callington branch, and the PD&SWJR operated the line itself through a subsidiary company. In the 1960s, the main line from Lydford closed, as did the western end of the Callington line, but the section from St Budeaux to Gunnislake remains open and the passenger operation is known as the Tamar Valley Line.
Плимут Оңтүстік Девон темір жолынан
Ұлы Батыс темір жолы (GWR) және оның "бірлескен компаниялары", Бристоль және Эксетер темір жолы және Оңтүстік Девон темір жолы компаниясы (SDR) 1849 жылы Плимут пен Лондонды байланыстырды, кең еңістік тобына үлкен аумақта басымдық берді. 1859 жылы Плимут маңындағы Тависток пен SDR-ді қосатын желі ашылды; бұл Оңтүстік Девон және Тависток темір жолы болды, және ол 1865 жылы SDR-ге өткізілді. Лаунсестон және Оңтүстік Девон темір жолы серіктес компаниясы Лидфорд арқылы Лаунсестонға дейін желіні ұзартты (кейін Лидфорд деп аталды). Лаунсестоннан Плимутқа дейінгі барлық желі SDR бақылауында болды. Бәсекелес Лондон және Оңтүстік-Батыс темір жолы (LSWR) да Плимутқа жетуді көздеді; ол Эксетерден Океэмптон арқылы солтүстік бағытта өтуді жоспарлады, сондай-ақ достық Девон және Корнуолл темір жолы компаниясын желі салуға ынталандырды; LSWR 1872 жылдың 1 қаңтарында кіші компанияны өзіне қосты. Таңдалған бағыт аз халқы бар қиын жерлерден өтуі керек еді, ал бастапқыда ол Лидфордқа жетумен ғана шектелді: алдымен тек SDR стансасының жанындағы аялдамаға дейін, ол 1876 жылы салынды. Бұл көңіл көнші болмаса да, SDR компаниясымен басқа да тактикалық келісімдер жасауға және қиын парламенттік күрестен қашуға мүмкіндік берді; келісімнің бір бөлігі ретінде D&CR белгілі бір рұқсат етілген кеңейтулерден бас тартты, ал SDR Лидфорд пен Девонпорт арасындағы желіде өткізу құқығын берді және Плимутте (Корнуолл Loop) және Плимут стансасын Солтүстік жолда салуға келісті. LSWR Девонпортта жаңа терминалды станса (шығыстан жақындасатын) салды, сондықтан аймаққа жақындаған LSWR жолаушылар пойыздары шығыстан батысқа қарай Солтүстік жол стансасы арқылы, Корнуолл Loop арқылы Девонпорт терминалына дейін жүрді. Осы уақытта қаланың шығысындағы Фрайриде Плимут жүк стансасы да салынды. Бәсекелестің ұсыныс еткен мүмкіндіктеріне сену әрқашан қанағаттандырмайтын еді: SDR табиғи түрде өз пойыздарына басымдық берді; оның Тависток желісі тек тармақ желісі ретінде салынған, өткір бұрылыстармен және үлкен еңістермен; және SDR желісінде LSWR табысының әрбір шиллингінен 10½d (87,5%) төленуі керек еді. Сонымен қатар, LSWR өзінің Девон желілерінде рельстерді екі еселеп жатты, ал SDR бөлімі, SDR-дің және LSWR-дің жүктерін тасымалдаумен бірге, кедергі ретінде көріне бастады.
The Great Western Railway (GWR) and its "associated companies", the Bristol and Exeter Railway and the South Devon Railway Company (SDR), had connected Plymouth and London in 1849, giving the broad gauge group dominance over a large area. In 1859 a line was opened connecting Tavistock to the SDR near Plymouth; this was the South Devon and Tavistock Railway, and it was taken over by the SDR in 1865. An affiliated company, the Launceston and South Devon Railway, extended the line to Launceston via Lidford (later spelt Lydford). The entire line from Launceston to Plymouth was controlled by the SDR. The rival London and South Western Railway (LSWR) sought to reach Plymouth too; it planned an approach by a northern alignment from Exeter through Okehampton, encouraging the friendly Devon and Cornwall Railway Company to build the line; the LSWR took the smaller company over on 1 January 1872. The chosen course had to penetrate difficult terrain with little population, and at first it limited its ambitions to reaching Lidford: at first only to a terminus there adjacent to the SDR station, reached in 1876. Although this was a disappointment, it enabled other tactical agreements to be made with the SDR company, and avoided a difficult Parliamentary battle; as part of the agreement that the D&CR would abandon certain authorised extensions, the SDR granted running powers over its line between Lidford and Devonport, and agreed to build a connecting line in Plymouth (the Cornwall Loop) and a Plymouth station at North Road. The LSWR built a new terminal station (approached from the east) at Devonport, so that down LSWR passenger trains approaching the area ran east to west through the North Road station, via the Cornwall Loop to the Devonport terminus. A Plymouth goods station at Friary on the east side of the city was also built at this time. Relying on facilities provided by a competitor was always unsatisfactory: the SDR naturally gave precedence to its own trains; its Tavistock line had been laid out as a branch line only, with sharp curves and heavy gradients; and the SDR was to be paid 10½d in every shilling (87.5%) of LSWR income on the SDR line. Moreover, the LSWR was progressively doubling the track on its Devon lines, and the SDR section, remaining single with the SDR's own traffic as well as the LSWR's, was increasingly seen as an obstruction.
Қайта ашу туралы ұсыныс
Эксетер – Ньютон-Аббот тармағы Даулиш арқылы 2014 жылдың басындағы ауа райының қалыптан тыс жағдайларынан бірнеше апта бойы тоқтатылды, және бүкіл Эксетер – Кредитон – Океэмптон – Тависток – Сент-Бюдо желісі, егер осындай жағдай қайталанар болса, төтенше жағдайдағы балама маршрут ретінде қайта жаңартылуы керек деп ұсынылды. Сыншылар бұл жобаның қымбатқа түсетінін (дегенмен, ешқандай құн бағасы келтірілмеген) және Торбейге қызмет ете алмайтынын атап көрсетеді. Тависток (12 627 адам) және Океэмптон (7 138 адам) – төтенше жағдайлардың сыртында осындай қайта ашылудан ең көп пайда көретін ең ірі елді мекендер.
The Exeter Newton Abbot main line via Dawlish was severed for several weeks by extreme weather in early 2014, and it has been suggested that the entire Exeter Crediton Okehampton Tavistock St Budeaux line should be reconstituted as an emergency diversionary route, in case of a repetition. Critics observe that this scheme would be expensive, (although no cost has been quoted) and would fail to serve Torbay. Tavistock (population 12,627), and Okehampton (population 7,138) are the largest communities that would be served by such a re opening outside of emergency periods.