Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық заңгер және саясаткер (1872–1960)
American lawyer and politician (1872–1960)
Джеймс Кроуфорд Биггс (29 тамыз 1872 – 30 қаңтар 1960) – американдық заңгер және саясаткер, Солтүстік Каролина штатының Оксфорд қаласында Уильям мен Элизабет Арлингтон (Купер) Биггстің отбасында туған.
James Crawford Biggs (August 29, 1872 – January 30, 1960) was an American lawyer and politician, born in Oxford, North Carolina to William and Elizabeth Arlington (Cooper) Biggs.
Білім
Биггс 1883-1887 жылдары Оксфордтағы Хорнер әскери мектебінде оқыды, содан кейін Шапел-Хиллдегі Солтүстік Каролина университетіне түсті. 1892 жылы ол Солтүстік Каролинаның алғашқы танымал футбол командасының шабуылшысы болды. Биггс 1893 жылы Солтүстік Каролина университетін (UNC) философия мамандығы бойынша summa cum laude атағымен бітірді. Ол Zeta Psi студенттік қауымының және Phi Beta Kappa академиялық құрмет қауымының мүшесі болды. Биггс 1893-1894 жылдары Солтүстік Каролина заң мектебінде заңды оқыды және 1894 жылы Солтүстік Каролина адвокатурасына қабылданды. Ол туған қаласы Оксфордта заңгерлік тәжірибесін бастады, сонымен қатар ЮНС-те (1898-1900) және Тринити заң мектебінде (1911-1912) профессор болып сабақ берді, бұл мектептер Дурхэм, Солтүстік Каролинада орналасқан. 1894-1898 жылдары Биггс Солтүстік Каролина штатының ұлттық гвардиясында адъютант қызметін атқарды.
Biggs was a student at the Horner Military School in Oxford from 1883 to 1887 before attending the University of North Carolina at Chapel Hill. He was an end on North Carolina's first great football team in 1892. Biggs graduated summa cum laude from the University of North Carolina (UNC) in 1893 with a bachelor's degree in philosophy. He was a member of Zeta Psi fraternity as well as the scholastic honors fraternity, Phi Beta Kappa. Biggs studied law at University of North Carolina Law School from 1893 to 1894 and was admitted to the North Carolina bar in 1894. He began a law practice in his hometown of Oxford, while teaching simultaneously as a professor at UNC (1898–1900) and Trinity Law School (1911–1912), in Durham, NC. From 1894 to 1898, Biggs also served as an adjutant in the North Carolina state guard.
Саяси және заңгерлік мансап
Биггс 1897 және 1898 жылдары Оксфорд қаласының мэрі болып екі мерзімге сайланды. 1899 жылы ол Солтүстік Каролина адвокаттар қауымдастығын құруға көмектесті, ол оның бірінші хатшы-қазынашысы болды, кейіннен президент (1914-1915) қызметін атқарды. 1905 жылы ол Дурхэм округынан Солтүстік Каролина штатының Өкілдер палатасына сайланды. Биггс Солтүстік Каролинаның заң жүйесінде өркендеп, штаттық Жоғарғы соттың баяндамашысы (1905-1907) болды, содан кейін 1907 жылдан 1911 жылға дейін Солтүстік Каролинаның Жоғарғы сотының судьясы қызметін атқарды. 1911 жылы ол Рали қаласында жеке заң практикасын қайта бастау үшін осы лауазымынан кетті. 1917 жылдан 1918 жылға дейін Биггске федералдық деңгейде сот ісін жүргізу мүмкіндігі туды, ол Калифорния штатындағы Оңтүстік Тынық мұхиты темір жолына қарсы мұнайлық дауды қарау үшін АҚШ Бас прокурорының арнайы көмекшісі болып тағайындалды. Президент Франклин Д. Рузвельт 1933 жылдың мамыр айында Биггсті бас солиситор етіп тағайындады, бұл «Жаңа саясаттың» басталған кезі еді. Биггс жаңа қызметіне лайық емес еді және қызмет еткен алғашқы бес айында 17 істің 10-ын ұтырды. Бірінші мерзімінің соңында судья Стоун: «Биггс бейбіт судьяның алдында сиырға қатысты істі де қарауға лайық емес еді, егер сиыр өлімге шалдыққан болмаса» деді. Бұрынғы бас солиситор Сет Ваксманның айтуынша, «Соттар [президент] Рузвельтке Біггске АҚШ жеңе алатын кез келген істі талқылауға рұқсат бермеу керектігін жасырын түрде хабарлады. Бас прокурор Гомер Каммингс маңызды істерді бас солиситордың кеңсесінен тыс адвокаттармен қарауды қамтамасыз етті. Осылайша, «Жаңа саясатқа» қатысты алғашқы іс Жоғарғы сотта талқыланбастан бұрын, АҚШ мүдделерін қорғауға жауапты бас солиситор лауазымынан шеттетілді. Көбірек қабілетті ізбасар тағайындалған кезде «Жаңа саясат» заңдық қиындықтарға тап болды». (Каммингс және бас солиситордың көмекшісі Ангус Д. Маклин «Алтын клаусула» ісін қарады, ол «Жаңа саясаттың» экономикалық саясатының алғашқы табыстарының бірі болды.) Биггс 1935 жылдың 14 наурызында қызметінен кетті. Оның орнын басатын (және болашақ Жоғарғы сот судьясы) Стэнли Рид 18 наурызда тағайындалды және 25 наурызда Сенат бекітті. Рид дереу үкімет ұсынған бірнеше шағымдану өтініштерін (мысалы, Белчер АҚШ-қа қарсы) қараудан бас тартты, өйткені бұл істер «Жаңа саясатты» қолдайтын шешім шығаруға мүмкіндік бермейтін еді. Биггс 1935 жылдың наурыз айында Ролидегі жеке практикасына оралды. Содан кейін үкімет Биггстің тәжірибесіне сүйене отырып, Солтүстік Тынық мұхиты жер гранты ісі бойынша бас прокурорға көмектесуге шақырды. Ол сонымен қатар Солтүстік Каролина сайлау комиссиясының төрағасы, UNC Методист балалар үйінің қамқоршысы, сондай-ақ 1933-1935 жылдары Америка Қызыл Крестің атқару комитетінің мүшесі және кеңесшісі болды.
Biggs was elected to serve two terms as the mayor of Oxford in 1897 and 1898. In 1899, he helped found the North Carolina Bar Association, which he served as its first Secretary Treasurer, and later served as president (1914–1915). He served as a member of the North Carolina House of Representatives from Durham County in 1905. He continued his ascendency in the North Carolina legal system, serving as a state supreme court reporter (1905–1907), and then as a judge of the Superior Court of North Carolina, from 1907 to 1911. He resigned from this position in 1911 in order to resume private law practice in Raleigh, NC. From 1917 to 1918, Biggs was given an opportunity to litigate on the federal level when he was chosen to be a special assistant to the U. S. Attorney General in charge of oil litigation against the Southern Pacific Railroad in California. President Franklin D. Roosevelt appointed Biggs Solicitor General in May 1933, at the start of the New Deal. Biggs was well out of his depth in his new position, and lost 10 of the 17 cases he argued in his first five months in office. By the end of his first term, Justice Stone commented that "Biggs was not fit to argue a cow case before a justice of the peace, unless the cow was fatally sick." According to former Solicitor General Seth Waxman, "[t]he Justices informally sent word to [President] Roosevelt that Biggs should not be permitted to argue any case the United States hoped to win. Attorney General Homer Cummings stepped in to ensure that important cases would be handled by attorneys outside the Solicitor General's office. Thus, even before the first New Deal case was argued in the Supreme Court, the Solicitor General—the person whose principal responsibility it is to represent the interests of the United States—was out. By the time a more capable successor took office, the New Deal was in deep legal trouble." (Cummings and Assistant Solicitor General Angus D. MacLean argued the Gold Clause Cases, which eventually marked some of the first successes for New Deal economic policies.) Biggs resigned on March 14, 1935. His successor (and future Supreme Court Justice) Stanley Reed was named his replacement on March 18 and confirmed by the Senate on March 25. Reed immediately set about dismissing several cert petitions filed by the government (e. g., Belcher v. United States) because the cases were poorly postured to result in opinions upholding the New Deal. Biggs returned to private practice in Raleigh in March 1935. Soon afterward, the government called upon Biggs for his expertise to assist the attorney general in the Northern Pacific Land Grant Case. He also served as chairman on the North Carolina Board of Elections, trustee of the UNC Methodist Orphanage, and a member of the executive committee and counsel of the American Red Cross, 1933–1935.
Отбасы және өлім
Ол 53 жыл бойы Марджи Джорданмен үйленген, олардың Марджори деген бір қызы болды. Джеймс Биггс 1960 жылдың 30 қаңтарында Солтүстік Каролина штатындағы Рали қаласындағы үйінде қайтыс болды.
He was married to Margie Jordan for 53 years, with whom he had one daughter, Marjorie. James Biggs died on January 30, 1960, at his home in Raleigh, North Carolina.