Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық судья және лорд-бас судья (1900–1972) оның әкесі, заң лорды.
British judge and Lord Chief Justice (1900–1972)
his father, the law lord
Хьюберт Листер Паркер, Уоддингтон бароны Паркер (28 мамыр 1900 – 15 қыркүйек 1972) – 1958 жылдан 1971 жылға дейін Англияның лорд-бас судьясы қызметін атқарған британдық судья. Оның қызмет мерзімі бұрынғы лорд Годдардқа қарағанда әлдеқайда аз даулы болды. Заң лордының ұлы Паркер Регби мектебінде және Кембридж университетінің Тринити колледжінде білім алған. Бастапқыда бизнеспен айналысуды жоспарлаған ол 1922 жылы ағылшын адвокатурасына қабылданды және коммерциялық істерге маманданған. 1945 жылы ол Қаржы министрлігінің адвокаты болып тағайындалды және бір рет қызметтен жаңарғаннан кейін 1950 жылы Корольдік соттың бөлімшесінде Жоғары сот судьясы болып тағайындалды. 1954 жылы ол Апелляциялық сотқа көтерілді. 1957 жылы ол банк ставкалары жөніндегі тергеу комиссиясының төрағасы болды.
Hubert Lister Parker, Baron Parker of Waddington, (28 May 1900 – 15 September 1972) was a British judge who served as Lord Chief Justice of England from 1958 to 1971. His term was marked by much less controversy than that of his predecessor, Lord Goddard. The son of a law lord, Parker was educated at Rugby School and Trinity College, Cambridge. Having initially intended to go into business, he was instead called to the English bar in 1922, and specialised in commercial cases. In 1945, he was appointed Treasury devil and, after refusing promotion once, was appointed to the High Court in 1950, sitting in the King's Bench Division. He was promoted to the Court of Appeal in 1954. In 1957, he presided over the bank rate tribunal of inquiry.
Отбасы және ерте өмірі
Паркер – Роберт Паркердің ұлы, Уоддингтон бароны Паркер, ол әдеттегі апелляциялық сот судьясы болған. Ол Регби мектебінде оқыды (оған ұнады; кейінірек ол директорлар кеңесінің төрағасы болды) және Кембридж университетінің Тринити колледжіне түсті. Ол табиғат ғылымдары бойынша екі мамандық бойынша бітірді, геологияға маманданып, мұнай бизнесімен айналысуды жоспарлады. Бірақ 1922 жылы бітіргеннен кейін ол адвокаттыққа дайындалу үшін (Линкольн қонақ үйі) оқуын жалғастырды, 1924 жылы адвокат болып шақырылды және Дональд Сомервеллдің кеңсесіне кірді.
Parker was the son of Robert Parker, Baron Parker of Waddington, who had been a Lord of Appeal in Ordinary. He went to Rugby School (which he enjoyed; in later years he was Chairman of the Governors) and Trinity College, Cambridge. He graduated with a double first in Natural Sciences, specialising in geology and intending to go into the oil business. This intention he abandoned on graduating in 1922 to read for the Bar (Lincoln's Inn) where he was called in 1924, entering the chambers of Donald Somervell.
Заң мансабы
Барда Паркер коммерциялық істерге маманданған және барлық таластарға әділдікпен қарауға, сондай-ақ істі сабырмен жүргізуге тырысатын сот стилін қалыптастырды. 1945 жылы ол Қазынашылықтың кіші кеңесшісі (жалпы құқық) қызметіне тағайындалды (бұл "Қазынашылық шайтаны" деп те аталады), бұл әдетте Жоғары Сот судьясы болып тағайындалуға алып келетін еді. Алайда, 1948 жылы Лорд Джовиттен шақыру келгенде, Паркер бұл әлі ерте деп ойлады және ол Қазынашылық кеңесшісіне енді ғана пайдалы болғандықтан, одан бас тартты. 1950 жылы ол екінші шақыруды қабылдады. Қазынашылық шайтанынан тікелей Жоғары Сотқа өтті, сондықтан ол ешқашан "жебекті" (яғни патшаның кеңесшісі) болған жоқ: Қазынашылық шайтаны ешқашан "жебек" бола алмайды.
At the Bar, Parker specialised in commercial cases and developed a courtroom style that tried to be fair to all the arguments and make a case with calmness. In 1945, he became the Junior Counsel to the Treasury (Common Law) (also referred to as the "Treasury devil"), an appointment which normally led on to promotion to the High Court bench; however, when the invitation came from Lord Jowitt in 1948, Parker thought it was too soon and that he had only just become useful to the Treasury Counsel, and therefore declined. He accepted the second invitation when it came in 1950. As he went straight from being Treasury Devil to the High Court, he never 'took silk' (that is to say, he was not a King's Counsel): the Treasury Devil was never a 'silk'.
Сот мансабы
Паркер судья ретінде өзі білмейтін заң салалары бойынша сот процестеріне төрағалық етті. Ол қылмыстық іс бойынша берген алғашқы қорытындысын өзі естіген алғашқы рет екенін айтты. Бірақ жұмысына белсенді кірісіп, ол ақырында кәсібін меңгерді және 1954 жылы Апелляциялық сотқа көтерілді. Апелляциялық соттардың салмақты стилі Паркерге Корольдік соттың қатаң пікір таласынан көбірек ұнады, ал оның істің маңызды мән-жайларын анықтау қабілеті оның алдындағылармен жақсы деп бағаланды. 1957 жылы ол пайыздық ставкаларды белгілеуге байланысты шағын саяси дауды қараған трибуналға төрағалық ету арқылы саяси салауаттылық танытты. Паркер кәсіби ортада танымал болды, себебі ол судьялардың жалақысын және зейнетақысын жақсартты. Паркер заңдық көмекті қолдаған және ескірген деп санайтын сот процедураларын, мысалы, округтік сот жүйесін жаңғыртуға тырысқан жұмсақ реформатор болды. Годдард сияқты Паркер де Лордтар палатасының отырыстарына белсенді қатысты. Ол жасаған ең маңызды сөйлеу 1965 жылғы Соғыс зардаптары заңын қабылдау кезінде болды, ол Лордтар палатасының «Берма Ойл Компанисы» мен Лорд адвокат арасындағы іс бойынша шешімін кері күшімен жойды, соның салдарынан талапкер зиян өтеуден айырылды. Паркер бұл идеяны принцип бойынша жағымсыз деп есептеді, бірақ оның пікірі қабылданбады. Ол өлім жазасын жоюға бағытталған бастамаларды қолдады.
As a judge, Parker found himself presiding over trials in areas of the law he was unfamiliar with. He claimed that the first summing up which he gave in a criminal trial was the first he had ever heard. However, by getting down to the work, he eventually mastered the job and by 1954 was promoted to the Court of Appeal. The more measured style of the appellate courts suited Parker more than the cut and thrust of the King's Bench, and his ability to get to the important details of a case was assessed as good by those who appeared before him. He proved that he had reasonable political judgment in 1957 when heading a tribunal over a minor political scandal connected with the setting of interest rates. However, Parker was popular among the profession as he secured improvements in judicial salaries and pensions. Parker was a mild reformer who supported legal aid and tried to modernise some judicial procedures which he thought were antiquated, such as the assize court system. Like Goddard, Parker took an active part in House of Lords debates. The most important speech he made was in debates during the passage of the War Damage Act 1965 which has the effect of retrospectively overturning the judicial decision of the House of Lords in Burmah Oil Co. v Lord Advocate thereby depriving the plaintiff of an award of damages. Parker regarded this as an abhorrent idea in principle, but his view did not carry the day. He supported moves to abolish the death penalty.