Екінші дүниежүзілік соғысындағы британ арнайы операциялар тобы: Force 136
Force 136
Екінші дүниежүзілік соғысындағы британдық арнайы операциялар ұйымы Force 136 туралы ақпарат. Жапония басып алған Оңтүстік-Шығыс Азиядағы қарсылық қозғалыстарын қолдады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Force 136 – Ұлыбританияның Екінші дүниежүзілік соғыстағы арнайы операциялар басқармасының (СОЭ) алыс шығыс бөлімшесі. 1941 жылы GSI(k) деген жасырын атпен Үндістан миссиясы ретінде құрылған, ол 1942 жылдың сәуір айында СОЭ-нің Шығыс миссиясының қалдықтарын қабылдады. Ұйымның барлық өмір сүру кезеңіндегі басшысы Колин Маккензи болды. Ұйымның мақсаты – жау басып алған аймақтардағы жергілікті қарсылық қозғалыстарын қолдау және жабдықтау, сондай-ақ кейде құпия саботаж операцияларын жүргізу. Force 136, 1941-1945 жылдары Жапония басып алған Екінші дүниежүзілік соғыстың Оңтүстік-Шығыс Азия театрының аймақтарында – Бирма, Малайя, Қытай, Суматра, Сиам және Француз Индокитайында (FIC) қызмет етті. Force 136-ның жоғарғы командасы британдық офицерлер мен азаматтардан тұрса да, олар оқытып, агент ретінде жұмысқа алғандардың көпшілігі сол аймақтардың жергілікті халқы болды. Мысалы, бірмалықтар, үндістер және қытайлар Бирмадағы миссиялар үшін агенттер ретінде даярланды. Британдық және басқа еуропалық офицерлер мен сержанттар қарсылық қозғалыстарын оқыту үшін жау тылына өтті. Бұрынғы отарлық шенеуніктер мен осы елдерде әртүрлі компанияларда жұмыс істеген адамдар жергілікті тілдерді, халықты және жерді жақсы білгендіктен, СОЭ үшін аса құнды болды. Осы офицерлердің арасында ең танымалдары – Малайядағы Фредди Спенсер Чэпман және Бирмадағы Хью Сигрим.
Force 136 was a far eastern branch of the British World War II intelligence organisation, the Special Operations Executive (SOE). Originally set up in 1941 as the India Mission with the cover name of GSI(k), it absorbed what was left of SOE's Oriental Mission in April 1942. The man in overall charge for the duration of its existence was Colin Mackenzie. The organisation was established to encourage and supply indigenous resistance movements in enemy occupied territory, and occasionally mount clandestine sabotage operations. Force 136 operated in the regions of the South East Asian Theatre of World War II which were occupied by Japan from 1941 to 1945: Burma, Malaya, China, Sumatra, Siam, and French Indochina (FIC). Although the top command of Force 136 were British officers and civilians, most of those it trained and employed as agents were indigenous to the regions in which they operated. Burmese, Indians and Chinese were trained as agents for missions in Burma, for example. British and other European officers and NCOs went behind the lines to train resistance movements. Former colonial officials and men who had worked in these countries for various companies knew the local languages, the peoples and the land and so became invaluable to SOE. Most famous amongst these officers are Freddie Spencer Chapman in Malaya and Hugh Seagrim in Burma.
Тарих
SOE 1940 жылы Соғыс министрлігі мен Экономикалық соғыс министрлігінің бірігуі арқылы құрылды. Оның мақсаты – жау басып алған аумақтардағы жергілікті қарсылық күштерін қоздыру, ұйымдастыру және жабдықтау болды. Алғашқыда жаулар – нацистік Германия мен Италия еді, бірақ 1940 жылдың соңында Жапониямен де қақтығыс болатыны анық болды. Қиыр Шығыста SOE құру (және оның саяси бақылауын өз қолына алу) үшін екі миссия жіберілді. Біріншісін Императорлық химиялық өнеркәсіп (ICI) компаниясының бұрынғы бизнесмені Валентин Киллерри басқарды, ол Сингапурда штаб-пәтерін құрды. Малайяда қарсылық ұйымы құрылды, бірақ Сингапур 1942 жылдың 15 ақпанында, Жапония соғысқа кіргеннен кейін көп ұзамай жауға түсті. Екінші миссияны Үндістанда Дж. және П. Коутс киім-кешек фабрикасының бұрынғы бизнесмені Колин Маккензи құрды. Маккензидің Үндістан миссиясы бастапқыда Солтүстік-Батыс Үндістандағы Мерут қаласынан жұмыс істеді. Оның орналасуы немістердің Таяу Шығысты және Кавказды басып алуы мүмкін деген қауіппен байланысты болды, сонда Ауғанстан, Парсы және Иракта қарсылық қозғалыстары құрылатын еді. Бұл қауіп 1942 жылдың соңында Сталинград және Эль-Аламейн шайқастарынан кейін сейілген соң, назар Оңтүстік-Шығыс Азияға ауыстырылды. Үндістан миссиясының алғашқы кодолық аты GS I(k) болды, ол оны GHQ India-ның ақпаратты жинау бөлімі ретінде көрсетті. 1944 жылдың наурыз айында «136-шы күш» атауы қабылданды. 1944 жылдың желтоқсанынан бастап ұйымның штаб-пәтері Цейлонның Канди қаласына көшірілді және сол жерде орналасқан Оңтүстік-Шығыс Азия командованиесімен тығыз байланыспен жұмыс істеді. 1946 жылы 136-шы күш SOE-нің қалған бөлігімен бірге таратылды.
SOE was formed in 1940, by the merger of existing Departments of the War Office and the Ministry of Economic Warfare. Its purpose was to incite, organise and supply indigenous resistance forces in enemy occupied territory. Initially, the enemy was Nazi Germany and Italy, but from late 1940, it became clear that a conflict with Japan was also inevitable. Two missions were sent to set up (and assume political control of) the SOE in the Far East. The first was led by a former businessman, Valentine Killery of Imperial Chemical Industries (ICI), who set up his HQ in Singapore. A scratch resistance organisation was set up in Malaya, but Singapore was captured on 15 February 1942, soon after Japan entered the war. A second mission was set up in India by another former businessman, Colin Mackenzie of J. and P. Coats, a clothing manufacturer. Mackenzie's India Mission originally operated from Meerut in North West India. Its location was governed by the fear that the Germans might overrun the Middle East and the Caucasus, in which case resistance movements would be established in Afghanistan, Persia and Iraq. When this threat was removed late in 1942 after the battles of Stalingrad and El Alamein, the focus was switched to South East Asia. The India Mission's first cover name was GS I(k), which made it appear to be a record keeping branch of GHQ India. The name, Force 136 was adopted in March 1944. From December 1944, the organisation's headquarters moved to Kandy in Ceylon and co operated closely with South East Asia Command which was also located there. In 1946, Force 136 was wound up, along with the rest of SOE.
Гоминьдан
Гоминьдан (КМТ) соғысқа дейінгі кезеңде Малайядағы қытай қауымдастығы арасында кең қолдауға ие болды, бірақ жапондықтарға қарсы айтарлықтай жасырын қарсылық көрсетуге мүкіндік алмады. Бұл, олардың негізінен қала халқы арасында орналасқандығымен байланысты, ал Малайя Коммунистік партиясы (МКП) көбінесе кендерде және плантациялардағы жұмысшылардың, сондай-ақ орман шетіндегі шала-жанды елді мекендерде тұратын адамдардың қолдауын алды. Сондықтан КМТ-ның көптеген жақтастары мен олардың отбасы мүшелері жапондықтардың жаппай жазалау шараларына кепіл ретінде ұсталды. Лим Бо Сенг және 136-шы жасақтың басқа да агенттері Густавус операциясы аясында Ипо қаласындағы Гоминьдан желілерімен байланыс орнатуға тырысқанда, КМТ-ның астыртын әрекеттерінің жемқорлыққа немесе жеке дау-жанжалға себеп болғанын анықтады.
The Kuomintang (KMT) also had a widespread following in the Malayan Chinese community in the days before the War, but were unable to mount any significant clandestine resistance to the Japanese. This was partly because they were based mainly among the population in the towns, unlike the MCP which drew much of its support from mine or plantation workers in remote encampments or "squatters" on the edge of the forest. Most of the KMT's supporters and their dependents were therefore hostages to any Japanese mass reprisal. When Lim Bo Seng and other agents from Force 136 attempted to make contact with Kuomintang networks in Ipoh as part of Operation Gustavus, they found that the KMT's underground actions there were tainted by corruption or private feuding.
Қытай
1938 жылдан бастап Ұлыбритания Қытай Республикасына жапондықтарға қарсы қолдау көрсетіп, Қытайға Бурма арқылы өтетін Бурма жолы арқылы жабдықтауға мүмкіндік берді. Соғыстың басында ҚХР-ға қатысты әртүрлі жоспарлары болды. Бірма арқылы Қытайға күштер жіберу жоспарланды және Майкл Калверт басқарған Буш соғысы мектебі құрылды, ол қытай және одақтас әскери қызметкерлерін партизандық соғысқа дайындауға арналған еді. Бұл жоспарлар 1942 жылы жапондар Бурманы басып алғаннан кейін тоқтатылды. Рас айтқанда, 1943 жылдан кейін SOE-ге Қытайда жұмыс істеуге тапсырма берілмеді, бұл жұмыс американдықтарға жүктелді. Дегенмен, Миссия 204 тобы, ресми түрде Қытайға 204 британдық әскери миссиясы, сондай-ақ Тюльпан күштері деп белгілі болды, қытай ұлтшыл армиясына көмек көрсетуге тырысты. Бірінші кезең аз нәтиже берді, бірақ екінші, табысты кезең Ичи Го шабуылы оларды 1944 жылы кері шегінуге мәжбүр еткенше жүргізілді. Линдсей "Блю" Райд атты офицер басқаратын Британ армиясының көмек тобы Гонконг маңында, Қытай Коммунистік партиясы бақылайтын аумақта жұмыс істеді. "Өкініш" операциясы аясында Уолтер Флетчер атты кәсіпкер жапондықтар басып алған Қытайда контрабандалық резеңке алу, валюталық спекуляция және т.б. сияқты жасырын экономикалық операциялар жүргізді. Осы іс-әрекеттердің нәтижесінде SOE Шығыс Азияда 77 миллион фунт стерлингтен астам қаржылық пайда тапты (SOE штаб-пәтерінде Лондондағы бухгалтер Джон Веннер көмектесті). Бұл қаражаттың көп бөлігі және оларды алуға қолданылған желілер кейіннен түрлі көмек және репатриациялау операцияларында пайдаланылды, бірақ сыншылар бұл SOE-ге кез келген қалыпты билік немесе есеп беруден тыс пайдалана алатын қаражат қорын жасады деп атап көрсетті.
From 1938, Britain had been supporting the Republic of China against the Japanese, by allowing supplies to reach the Chinese via the Burma Road running through Burma. SOE had various plans regarding China in the early days of the war. Forces were to be sent into China through Burma and a Bush Warfare School under Michael Calvert was established in Burma to train Chinese and Allied personnel in irregular warfare. These plans came to an end with the Japanese conquest of Burma in 1942. Strictly speaking, SOE was not tasked to operate inside China after 1943, when it was left to the Americans. However, one group, Mission 204, formally known as 204 British Military Mission to China and also known as Tulip Force attempted to provide assistance to the Chinese Nationalist Army. The first phase achieved very little but a second more successful phase was conducted before the Ichi Go offensive forced their withdrawal in 1944. The British Army Aid Group under an officer named Lindsay "Blue" Ride did operate near Hong Kong, in territory controlled by the Chinese Communist Party. In Operation Remorse, a businessman named Walter Fletcher carried out covert economic operations such as trying to obtain smuggled rubber, currency speculation and so on, in Japanese occupied China. As a result of these activities, SOE actually returned a financial profit of GBP 77 million in the Far East (aided by an accountant at SOE HQ in London, John Venner). Many of these funds and the networks used to acquire them were subsequently used in various relief and repatriation operations, but critics pointed out that this created a pool of money that SOE could use beyond the oversight of any normal authority or accountability.
Тайланд
1941 жылдың 21 желтоқсанында фельдмаршал Плейк Пибульсонгграм басшылығымен Таиланд пен Жапония арасында ресми әскери одақ жасалды. 1942 жылдың 25 қаңтарында Таиланд Америка Құрама Штаттары мен Ұлыбританияға соғыс жариялады. Кейбір тайлықтар одақты қолдады, оны ұлттық мүддеге сай деп санай отырып, немесе жеңіске ұмтылған күшпен одақтасудың дұрыс екенін айтты. Ал басқалары қарсылық көрсету үшін "Тайланд еркіндігі" қозғалысын құрды. "Тайланд еркіндігі" қозғалысына Force 136 және OSS қолдау көрсетіп, Таиланд ішінде құнды барлау ақпаратын ұсынды. Ақырында, соғыс Жапонияға қарсы бұрылғанда, Фибун отставкаға кетуге мәжбүр болды және "Тайланд еркіндігі" бақылауындағы үкімет құрылды. 1945 жылы жапондық оккупациялық күштерді жою мақсатында төңкеріс жоспарланып жатты, бірақ соғыс аяқталғаннан кейін ол орындалмады.
On 21 December 1941, a formal military alliance between Thailand under Field Marshal Plaek Pibulsonggram and Japan was concluded. At noon on 25 January 1942, Thailand declared war on the United States and Great Britain. Some Thais supported the alliance, arguing that it was in the national interest, or that it was better sense to ally oneself with a victorious power. Others formed the Free Thai Movement to resist. The Free Thai Movement was supported by Force 136 and the OSS, and provided valuable intelligence from within Thailand. Eventually, when the war turned against the Japanese, Phibun was forced to resign, and a Free Thai controlled government was formed. A coup was being planned to disrupt the Japanese occupying forces in 1945 but was forestalled by the ending of the war.
Бірма
Бірма (қазіргі Мьянма) 1942 жылдың соңынан бастап Оңтүстік-Шығыс Азияда одақтастардың басты күш салып шайқасқан аймағы болды, ал 136-шы жасақ оған белсенді қатысты. Бастапқыда, оған лайықты кадрлар, ұшақтар және басқа да ресурстар үшін Чиндиттер және басқа да жартылай әскери ұйымдармен бәсекелесуге тура келді. Соңында, ол 1945 жылы тиімді пайдаланылған ұлттық ұйымды қадамдық түрде құру арқылы елдің азаттығына үлкен үлес қосты. Арнайы операциялар басқармасының (SOE) екі бөлімі Бірмамен айналысты. Бірі негізінен шекаралық аймақтарда тұратын аз ұлт өкілдеріне бағытталған, ал екіншісі елдің орталық бөлігіндегі және ірі қалалардағы бамар халқының ұлттық қозғалыстарымен байланыс орнатты. Бұл саяси күш-жігерді бөлу, әскери тұрғысынан қажет болғанымен, Бірмада (Мьянмада) бүгінгі күнге дейін жалғасып келе жатқан қауымдық қақтығыстарға себеп болды деген пікір бар. 136-шы жасақта үндістер мен ауғандар да болды, олар бірмалық операцияға белсенді қатысты, мысалы, Үндістандағы британдық армия штабында тіл білімінен сабақ берген үнді профессоры К. Л. Шарма, кейіннен 136-шы жасақтың белсенді мүшесі болып, Бірмадағы жасақтың түрлі тапсырмаларында шамамен 6 жыл өткізді.
Burma (now known as Myanmar) was the theatre in which the major Allied effort was made in South East Asia from late 1942 onwards, and Force 136 was heavily involved. Initially, it had to compete with regular formations such as the Chindits and other irregular organisations for suitable personnel, aircraft and other resources. It eventually played a significant part in the liberation of the country by slowly building up a national organisation which was used to great effect in 1945. Two separate sections of SOE dealt with Burma. One concentrated on the minority communities who mainly inhabited the frontier regions; the other established links with the nationalist movements among the majority Bamar peoples in the central parts of the country and the major cities. It has been argued that this division of political effort, although necessary on military grounds, contributed to the inter community conflicts which have continued in Burma (Myanmar) to the present day. There were Indians and Afghans who were part of Force 136 and were heavily involved in Burmese operation, like C. L. Sharma, an Indian professor of linguistics at British Army Headquarters in India who later became an active member of Force 136 and spent almost 6 years mainly in various missions of the Force in Burma.
Карендер, чиндар, аракандықтар және качиндер
Бірма халқының басым бөлігі бамарлар болды. Бірмадағы азшылық халықтарының арасында, соның ішінде чиндер, карендер және качиндер, бамарларға, жапондарға қарсы және британдықтарды қолдайтын сезімдер болды. 1942 жылы жапондықтарды қолдаған Бірма тәуелсіздік армиясы, жапондықтардың көмегімен құрылып, Иравади өзенінің дельта аймағындағы карендерді қарусыздандыруға тырысты. Бұл ірі масштабты азаматтық қақтығысқа әкелді, ол карендерді жапондарға қарсы шығарды. Карендер азшылық қауымдастықтарының ең ірісі болды. Көптегендері Иравади дельтасында өмір сүргенімен, олардың отаны Таиландпен шектес таулы, орманды аймақ – «Каренни» деп есептеледі. Олар Бірма мылтық жасағына (соғыстың басында Бірмадағы британдық күштердің бір бөлігі) көптеген сарбаздарды берді. Британдықтардың Үндістанға шегінуінің салдарынан көптеген сарбаздарға мылтық, оқ-дәрі және үш айлық жалақы беріліп, бұдан әрі нұсқау күту үшін өз ауылдарына оралуға бұйрық берілді. Осындай жаттықтырылған сарбаздардың болуы карендердің қарсылық күресінің тиімділігіне септі. Бірнеше британдық әскер офицерлері «артта қалу» ұйымын құру үшін асығыс түрде Каренниде қалды. 1943 жылы жапондықтар британдық офицердің жұмыс істеп жатқанын білген Каренниге қатыгез жазалау экспедициясын ұйымдастырды. Халықты сақтау үшін британдық байланыс офицері Хью Сигрим ерікті түрде жапондықтарға берілді және бірнеше карен сарбаздарымен бірге өлім жазасын алды. Алайда, 136-шы топ карендерді жабдықтауды жалғастырды және 1944 жылдың соңында үш адамнан тұратын командаларды парашютпен Каренниге жіберіп, нацистік Франциядағы «Джедбург» операциясына ұқсас кең ауқымды қарсылықты ұйымдастырды. Кейбір «Карактер» командалары бұрын «Джедбург» операциясында, ал басқалары «Чиндиттер» жасағында қызмет еткен. 1945 жылдың сәуірінде 136-шы топ Бирмаға одақтастардың шабуылына қолдау көрсету үшін аймақта ірі көтеріліс ұйымдастырды, бұл жапондық 15-ші армияның Рангунға шабуылдауын болдырмады. Рангунды басып алғаннан кейін карен қарсылық күресшілері Ситтанг өзенінің шығысындағы жапондық бөлімшелерді және шатастырғандарды қуғынға алды. Ең белсенді кезеңінде карендердің 8000-ге жуық партизандық отряды болды деп есептелді (кейбір дереккөздер 12000 деп хабарлайды), сонымен қатар көптеген жанашырлар мен көмекшілер де болды. SOE Качин штатына алғашқы миссияларын жіберді, ол солтүстік Бирмадағы качиндердің мекендейтін жері, бірақ соғыстың көп бөлігінде бұл аймақ Американың бақылауындағы Қытай-Бирма-Үндістан театрының жауапкершілігінде болды, ал качин партизандары американдық байланыс ұйымы OSS 101 жасағымен қаруландырылып, үйлестірілді. Бирма мен Үндістанның шекаралық аймақтарында тұратын әртүрлі этникалық топтар (чиндер, лушай, аракан) 136-шы топтың емес, әскердің тікелей бақылауындағы V-ші топтың жауапкершілігінде болды. 1942 жылдан 1944 жылға дейін шекаралық аймақтардағы таулы халықтар екі тарапта да соғысты: кейбіреулері V-ші топ пен басқа да одақтас жауынгерлік бөлімдер штабының құрамында, ал енді біреулері жергілікті немесе жапондықтардың қолдауымен құрылған ұйымдарда, мысалы, Чин қорғаныс күштері мен Аракан қорғаныс күштері.
The majority community of Burma were the Bamar. Among the minority peoples of Burma, including Chins, Karens and Kachins, there were a mixture of anti Bamar, anti Japanese and pro British sentiments. In 1942, the pro Japanese Burma Independence Army raised with Japanese assistance, attempted to disarm Karens in the Irrawaddy River delta region. This created a large scale civil conflict which turned the Karens firmly against the Japanese. The Karens were the largest of the minority communities. Although many lived in the Irrawaddy delta, their homeland can be considered to be the "Karenni", a mountainous and heavily forested tract along the border with Thailand. They had supplied many recruits to the Burma Rifles (part of the British forces in Burma during the early part of the war), and in the chaos of the British retreat into India, many of them had been given a rifle and ammunition and three months' pay, and were instructed to return to their home villages to await further orders. The presence of such trained soldiers contributed to the effectiveness of the Karen resistance. A few British army officers had also been left behind in the Karenni, in a hasty attempt to organise a "stay behind" organisation. In 1943, the Japanese made a ruthless punitive expedition into the Karenni, where they knew a British officer was operating. To spare the population, a British liaison officer, Hugh Seagrim, voluntarily surrendered himself to the Japanese and was executed along with several of his Karen fighters. However, Force 136 continued to supply the Karens, and from late 1944 they mounted Operation Character, in execution similar to Operation Jedburgh in Nazi occupied France, in which three man teams were parachuted to organise large scale resistance in the Karenni. Some of the Character teams had previously served on Jedburgh, others had previously served in the Chindits. In April 1945, Force 136 stage managed a major uprising in the region in support of the Allied offensive into Burma, which prevented the Japanese Fifteenth Army forestalling the Allied advance on Rangoon. After the capture of Rangoon, Karen resistance fighters continued to harass Japanese units and stragglers east of the Sittang River. It was estimated that at their moment of maximum effort, the Karens mustered 8,000 active guerrillas. or "levies" (some sources claim 12,000), plus many more sympathisers and auxiliaries. SOE had some early missions to Kachin State, the territory inhabited by the Kachins of northern Burma, but for much of the war, this area was the responsibility of the American controlled China Burma India Theater, and the Kachin guerrillas were armed and coordinated by the American liaison organisation, OSS Detachment 101. The various ethnic groups (Chins, Lushai, Arakanese) who inhabited the border areas between Burma and India were not the responsibility of Force 136 but of V Force, an irregular force which was under direct control of the Army. From 1942 to 1944, hill peoples in the frontier regions fought on both sides; some under V Force and other Allied irregular forces HQ, others under local or Japanese sponsored organisations such as the Chin Defence Force and Arakan Defence Force.
Мьянмалық саяси байланыстар
136-шы күштің Бирма бөлімін Джон Ричи Гардинер басқарды, ол соғыстан бұрын орман шаруашылығы компаниясын басқарған және Рангун қалалық кеңесінде қызмет еткен. Ол Ба Мау сияқты бірнеше бірмалық саясаткерлерді жеке білген, ол кейін номиналды түрде тәуелсіз, бірақ қажеттілік туғанда жапон басқыншыларымен ынтымақтасқан үкімет құрған. 1942 жылы жапондықтар Бирманы басып алған кезде, бамар (бирман) халқының көпшілігі оларға көңіл білдірді немесе кем дегенде британдық отаршылдық үкіметіне және жаңа құрылған өнеркәсіптер үшін жұмыс күші ретінде көшіп келген немесе әкелінген үнді қауымына жаулық танытты. Бамар еріктілері британ күштеріне қарсы бірнеше шайқасқа қатысқан Бирма тәуелсіздік армиясына (БТА) ағылып келді. Басып алу жылдарында бұл көзқарас өзгерді. БТА жапондық бақылауда Бирма Ұлттық Армиясы (БҰА) ретінде қайта ұйымдастырылды. 1944 жылы Аун Сан, жапондық көмекпен БТА-ны құрған, Ба Мау үкіметінде қорғаныс министрі және БҰА қолбасшысы болып тағайындалған, жапондықтарға қарсы көтеріліс бастаған бірнеше бірмалық коммунист және социалист көшбасшыларымен байланысқа түсті. Олар Такин Соның басшылығымен Антифашистік Ұйымды (АФҰ) құрды. 136-шы күш бірмалық коммунистік топтарымен байланыс арқылы осы ұйыммен байланыс орната алды. 1945 жылы Бирмаға одақтас күштердің соңғы шабуылы кезінде Бирмада жапондықтарға қарсы бірқатар көтерілістер болды, оларды 136-шы күш қолдады, бірақ БҰА мен оның жақтастарына бақылау немесе ықпалы шамалы болды. Бірінші көтеріліс Аракан қорғаныс армиясы деп аталған жергілікті жұмылдырылған күштің Аракандағы жапондықтарға қарсы көтерілуі болды. Екіншісі 1945 жылғы 8 наурызда Орталық Бирмадағы Тунгуо маңында БҰА бөлімшелерінің көтерілісі болды. Соңғы көтеріліс 27 наурызда БҰА толығымен жақын күшке ауысқанда болды. АФҰ күштері, соның ішінде БҰА, Патриоттық Бирма күштері деп аталды. Олар Рангунды қайта басып алу және Орталық Бирмадағы жапондық қарсылықты жою үшін соңғы науқанға қатысты. БҰА-ның қарулы күштерінің саны шамамен 11 000 болды. Патриоттық Бирма күштеріне сонымен қатар белгілі бір топтарға адал коммунистер мен басқа да жалдамалы күштер, сондай-ақ Иравади дельтасында БҰА және Карен қарсылық топтарында қызмет еткен Карендер кірді. Аун Сан мен оның күштерін одақтас жауынгерлер ретінде қабылдау мәселесінде 136-шы күш Оңтүстік-Шығыс Азия командалығы штаб-пәтеріндегі Азаматтық істер қызметінің офицерлерімен тікелей қақтығысқа түсті. Олар соғыстан кейін ереуілсіз және әлеуетті түрде британдықтарға қарсы күштерге көптеген қару-жарақ берудің және Аун Санның немесе коммунистік көшбасшылардың саяси мансабын ілгерілетудің салдарынан қорқыды. Көтеріліс кезінде АФҰ өзін Бирманың уақытша үкіметі ретінде көрсетті. Оңтүстік-Шығыс Азия командалығымен келіссөздер жүргізгеннен кейін, саяси қозғалыс (АФФФ) ретінде танылу үшін бұл талаптан бас тартуға көндірілді.
The Burma section of Force 136 was commanded by John Ritchie Gardiner, who had managed a forestry company before the war and also served on the Municipal Council of Rangoon. He had known personally some Burmese politicians such as Ba Maw who had later formed a government which, although nominally independent, collaborated through necessity with the Japanese occupiers. In 1942, when the Japanese invaded Burma, the majority Bamar (Burman) people had been sympathetic to them, or at least hostile to the British colonial government and the Indian community which had immigrated or had been imported as workers for newly created industries. Bamar volunteers flocked to the Burma Independence Army which fought several actions against British forces. During the years of occupation, this attitude changed. The Burma Independence Army was reorganised as the Burma National Army (BNA), under Japanese control. In 1944, Aung San, the Burmese nationalist who had founded the BIA with Japanese assistance and had been appointed Minister of Defence in Ba Maw's government and commander of the Burma National Army, contacted Burmese communist and socialist leaders, some of whom were already leading insurgencies against the Japanese. Together they formed the Anti Fascist Organisation (AFO) under the overall leadership of Thakin Soe. Force 136 was able to establish contact with this organisation through links with Burmese communist groups. During the final Allied offensive into Burma in 1945, there were a series of uprisings in Burma against the Japanese, which Force 136 supported although it had little control or even influence over the rebellious BNA and its supporters. The first rebellion involved a locally recruited force known as the Arakan Defence Army turning on the Japanese in Arakan. The second involved an uprising by BNA units near Toungoo in Central Burma, beginning on 8 March 1945. The final uprising occurred when the entire BNA changed sides on 27 March. The forces of the AFO, including the BNA, were renamed the Patriotic Burmese Forces. They played a part in the final campaign to recapture Rangoon, and eliminate Japanese resistance in Central Burma. The BNA's armed strength at the time of their defection was around 11,000. The Patriotic Burmese Forces also included large numbers of communists and other irregulars with loyalty to particular groups and those Karens who had served in the BNA and Karen resistance groups in the Irrawaddy Delta. In arranging the acceptance of Aung San and his forces as Allied combatants, Force 136 was in direct conflict with the more staid Civil Affairs Service Officers at South East Asia Command's headquarters, who feared the postwar implications of handing out large numbers of weapons to irregular and potentially anti British forces, and of promoting the political careers of Aung San or the communist leaders. The AFO at the time of the uprising represented itself as the provisional government of Burma. It was eventually persuaded to drop this claim after negotiations with South East Asia Command, in return for recognition as a political movement (the AFPFL).
Үндістан Ұлттық Армиясы
Бірмада жапондық басшылықпен әрекет ететін тағы бір күш – Сингапурда жапондықтар тұтқындаған бұрынғы соғыс тұтқындарынан және Малайяда тұратын бірқатар тамильдерден құралған Үнді ұлттық армиясы болды. Дегенмен, 136-шы топтың ниеттеріне қарамастан, Үнді ұлттық армиясының ешкіммен жұмыс істеуіне рұқсат берілмеді. INA-ға қатысты саясатты британдық Үнді армиясы қалыптастырып, басқарды, ол одақтас емес, британдық ұйым еді.
Another force operating under Japanese command in Burma was the Indian National Army, a force composed of former prisoners of war captured by the Japanese at Singapore and some Tamils living in Malaya. However, Force 136 was prevented from working with anyone in the Indian National Army, regardless of their intentions. The policy towards the INA was formed and administered by the British Indian Army, a British rather than an Allied organisation.
Ауладағы операциялар
136-шы күш сонымен қатар Бурмадағы жапондық шептердің артында дәстүрлі әскери операциялар жүргізуде белсенді болды. Мұндай операцияға офицерлер мен радиооператордан тұратын, 40-қа дейін жаяу әскер тобы кіруі мүмкін, олар барлау және дискрециялық іздеу-жою миссияларымен жапондық шептерге енуі мүмкін. Мұндай миссиялар бірнеше аптаға созылуы мүмкін (C47 көлік ұшақтарымен жабдықталады), жоғары сапалы шифрларды (күн сайын ауыстырылады) және герметикалық жабық сымсыз/Морзе құралдарын пайдалана отырып, Үндістандағы операциялық базалармен тығыз сымсыз байланыс ұстады. Күн сайын (жапондықтарға мүмкіндік болғанда) алдын ала белгіленген уақытта радиооператор (қауіпсіздік қамтамасыз етіліп) биікке көтеріліп, көбінесе тайғақ, биік, орманды қыраттың басына қиын жолмен шығып, соңғы барлау ақпаратын, топтың жабдықтау туралы өтініштерін және т.б. жіберіп, керісінше жаңа бұйрықтар алатын. Радиооператор миссияның сәтті аяқталуы үшін өте маңызды болды, оның тұтқындалуы немесе қазасы миссия үшін қасіретті соққы болар еді. Жапондықтардың қолға түсіруінен және күштеп пайдалануынан сақтану үшін, әрбір SOE оператившісіне цианид таблеткасы берілді. Осындай радиооператорлардың бірі – Джеймс Гоу (бастапқыда Корольдік сигнал корпусынан), ол өзінің алғашқы миссиясын «Рхунахаориннен Рангунға» атты кітабында баяндады. 1944 жылдың жазында Кохима шайқасында жапондықтардың Үндістанға қарайғы шабуылы тоқтатылды. Шайқастан кейін жапондық күштер бөлініп, орманның тереңіне шегінді. Жапондықтардың қайтадан күш жинап, шабуылға көшуі мүмкін емеспе, соны анықтау мақсатымен, ол Димапурдан 40 гүркхалық сарбаздан тұратын топпен жапондық күштердің топтарын іздеуге, олардың күшін және ұйымдасқан деңгейін анықтауға жіберілді. Жапондықтардың шашыраңқы топтарына кез келген шабуылға рұқсат берілді (тұтқындар алынбауы керек), сондай-ақ жабдықтау қоймаларын жоюға да рұқсат болды. Джеймс Гоутың бағынысында болған гүркха офицерлерінің бірі – майор Уильям Линдон Траверс, кейіннен «Азат Туған» фильмімен танымал актер Билл Траверске айналды.
Force 136 was also active in more conventional military style operations behind Japanese lines in Burma. Such an operation could comprise a group of up to 40 infantry with officers and a radio operator, infiltrating Japanese lines on intelligence and discretionary search and destroy missions. Such missions, which could last several weeks (supplied by C47 transport aircraft) kept close wireless contact with operational bases in India, using high grade cyphers (changed daily) and hermetically sealed wireless/morse sets. Every day (Japanese permitting) at pre arranged times, the radio operator (with escorts) climbed to a high vantage point, usually necessitating a gruelling climb to the top of some slippery, high, jungle clad ridge, and sent the latest intelligence information and the group's supply requests etc., and received further orders in return. The radio operator was central to a mission's success and his capture or death would spell disaster for the mission. To avoid capture and use under duress by the Japanese, every SOE operative was issued a cyanide pill. One such radio operator was James Gow (originally from the Royal Corps of Signals), who recounted his first mission in his book From Rhunahaorine to Rangoon. In the summer of 1944, the Japanese push toward India had been stopped at the Battle of Kohima. In the aftermath of the battle, Japanese forces split up and retreated deep into the jungle. As part of the initiative to find out if they were reforming for a further push, he was sent from Dimapur with a 40 strong group of Gurkhas, to locate groups of Japanese forces, identify their strengths and their organised status. Discretionary attacks on isolated Japanese groups were permitted (no prisoners to be taken), as was the destruction of supply dumps. One particular Gurkha officer under whom James Gow operated was Major William Lindon Travers, later to become Bill Travers, the well known actor of Born Free fame.
ФРК-ның Индо-Қытай секциясы (1943-1945 жж.)
Force 136 француздық Индокитайда жергілікті қарсылықты ұйымдастыруға көмектесті, бірақ бұл жұмыс негізінен француздық Қиыр Шығыс экспедициялық корпусының (FEFEO) командирі Роджер Блейзо мен әскери қарсылықтың басшысы генерал Эжен Мордан басшылығымен жүргізілді. 1944-1945 жылдары Force 136-ға қарасты ұзақ қашықтықтағы B 24 Liberator бомбалаушы ұшақтары француздық BCRA барлау қызметінің 40 "Jedburgh" коммандосын және лейтенант-полковник Пол Хуард басқаратын "Gaur" деп те аталатын Жеңіл араласу корпусының агенттерін Солтүстік Индокитайға тастады. Бірақ француздар 1945 жылғы наурыздағы жапон төңкерісіне тойтарыс бере алмады, сол себепті кейбіреулері тұтқындалды немесе шегінуге мәжбүр болды. Индокитай бастапқыда Оңтүстік-Шығыс Азия театрының құрамына кірмегендіктен, бұл SOE-нің жауапкершілігіне кірмейтін. 1945 жылы француздық Индокитайға тасталған Force 136-ның белгілі мүшелері: Жан Дюв (22 қаңтар), Жан Ле Морильон (28 ақпан), Жан Сасси (4 маусым), Боб Малубиер (тамыз). Индокитайдағы Виши үкіметін қолдайтын шенеуніктермен, сондай-ақ Жироуди және Голлистік қарсылық қозғалыстары арасындағы күрделі қарым-қатынастар байланыстың орнатуын қиын етіп берді. SOE-нің жергілікті Вьетмин қозғалысымен байланысы шамалы болды.
Force 136 played only a minor part in attempts to organise local resistance in French Indochina, led mainly by Roger Blaizot, commander of the French Far East Expeditionary Corps (FEFEO) and General Eugène Mordant, chief of the military resistance. From 1944 to 1945 long range B 24 Liberator bomber aircraft attached to Force 136 dropped 40 "Jedburgh" commandos from the French intelligence service BCRA, and agents from the Corps Léger d'Intervention also known as "Gaur", commanded by Lieutenant Colonel Paul Huard, into North Indochina. The French however were not able to counter the Japanese coup in March 1945 and thus some were either captured or forced to withdraw. Indochina was also not originally part of the South East Asian theatre, and therefore not SOE's responsibility. Notable French Force 136 members dropped in French Indochina in 1945 include: Jean Deuve (22 January), Jean Le Morillon (28 February), Jean Sassi (4 June), Bob Maloubier (August). Together with the complexities of the relationships between the Vichy leaning officials in Indochina, and the rival Giraudist and Gaullist resistance movements, this made liaison very difficult. SOE had few links with the indigenous Viet Minh movement.
Голландиялық Шығыс Үндістан және Австралия
Суматра аралын қоспағанда, Голландиялық Шығыс Үндістан да Жапонияның капитуляциясына дейін Оңтүстік-Шығыс Азия командованиесінің жауапкершілік аймағынан тыс болды. 1943 жылы Суматраға басып кіру жоспарланды, оған "Кулверин" операциясы деген код берілді. SOE солтүстік Суматраны (қазіргі Ачех провинциясы) барлаудан өтті. Алайда, жоспар тоқтатылды және Суматрадағы SOE-нің шағын күш-жігері нәтижесіз аяқталды. 1945 жылдың қыркүйегінде, Жапония капитуляциялағаннан кейін, 20-ға дейін шағын топ (әдетте 4 адамнан: атқарушы офицер, радист, медициналық офицер және медициналық санитар) Голландиялық Шығыс Үндістан аралдарына парашютпен жіберілді, бұл басқа одақтас әскерлерінен 6 апта бұрын болды. Олар RAPWI (Одақтас әскер тұтқындары мен интернирленгендерді қайтару) тобы деп аталды. Олардың міндеті – лагерьлерде ұсталғандарды анықтап, оларға көмек көрсетуді ұйымдастыру болды. Жапондықтардың бас сауғалап беруімен, олар ондаған мың тұтқындар мен интернирленгендерге азық-түлік, тұру орындары және медициналық жабдықтармен қамтамасыз етіп, көптеген өмірді сақтап қалды. Көптеген атқарушы офицерлер 136-шы күштің ағылшын-голланд бөлімінің (ADCS) мүшелері болды. Тағы бір біріктірілген одақтас барлау ұйымы, Австралияның арнайы операциялары (SOA), британдық кодтық атауы Force 137 болды, Австралиядан Сингапурдағы жапон нысаналарына, Голландиялық Шығыс Үндістанның басқа аралдарына және Борнеоға қарсы операциялар жүргізді. Оның құрамында "Z" арнайы бөлімі болды, ол Сингапур портындағы кемелерге сәтті шабуыл жасады, бұл операция "Джейвик" деп аталды.
Except for the island of Sumatra, the Dutch East Indies were also outside South East Asia Command's area of responsibility until after the Japanese surrender. In 1943, an invasion of Sumatra, codenamed Operation Culverin, was tentatively planned. SOE mounted some reconnaissances of northern Sumatra (in the present day province of Aceh). In the event, the plan was cancelled, and nothing came of SOE's small scale efforts in Sumatra. During September 1945, after the Japanese surrender, up to 20 small teams (normally 4 men, an Executive Officer, a signaller, a medical officer and a medical orderly) were parachuted into the islands of the Dutch East Indies, 6 weeks ahead of any other allied troops. Known as RAPWI (Repatriation of Allied Prisoners of War and Internees) Teams, they were tasked with locating and arranging care for all those who had been held in camps. Using Japanese Surrendered Troops, they arranged food, quarters and medical supplies for the tens of thousands of POW and internees, saving many lives. Many of the Executive Officers were members of the Anglo Dutch Country Section (ADCS) of Force 136. Another combined Allied intelligence organisation, Special Operations Australia (SOA), which had the British codename Force 137, operated out of Australia against Japanese targets in Singapore, the other islands of the Dutch East Indies, and Borneo. It included Z Special Unit, which carried out a successful attack on shipping in Singapore Harbour, known as Operation Jaywick.
Транзит әдістері
1944 жылдың ортасына дейін Force 136 операциялары үлкен қашықтықтармен қиындыққа тап болды; мысалы, Цейлоннан Малайяға және кері қашықтық 2800 мильді (4506 км) құрады. Мұндай қашықтықтар теңіз арқылы жабдықтарды немесе қызметкерлерді жеткізу үшін шағын құпия кемелерді пайдалануды да қиындатты (дегенмен, соғыстың соңында мұндай кемелер Перактағы МПАЖА-ны жабдықтау үшін қолданылды). Корольдік теңіз күштері мен Голландия теңіз күштері Force 136 үшін аз ғана су асты кемелерді бөлді. Соңында, B-24 Liberator ұшақтары агенттер мен жабдықтарды парашютпен тастауға берілді. Бірмада қашықтықтар осылай үлкен болмағандықтан, Dakota көліктік ұшақтары немесе Westland Lysander байланыс ұшақтары қысқа қашықтықтарда да қолданылуы мүмкін еді.
Until mid 1944, Force 136's operations were hampered by the great distances involved; for example, from Ceylon to Malaya and back required a flight of 2800 mile (4506 km). Such distances also made it difficult to use small clandestine craft to deliver supplies or personnel by sea (although such craft was used to supply the MPAJA in Perak late in the war). The Royal Navy and Dutch Navy made few submarines available to Force 136. Eventually, converted B 24 Liberator aircraft were made available to parachute agents and stores. In Burma, where the distances involved were not so great, Dakota transport aircraft or Westland Lysander liaison aircraft could also be used over shorter distances.
Белгілі тұлғалар
Үндістанда, Цейлон (қазіргі Шри-Ланка) немесе Канададағы SOE-ден тікелей оқыту алған құпия агенттер. Боб Малубиер – SOE-де жұмыс істейтін француз. Жапондықтар басып алған Лаостың 136-шы күшінің құрамында парашютпен түсірілді және жапондық төңкерістен кейін тұтқындалды. Кейіннен SDECE (DGSE-нің алдыңғысы; CIA-ның француз тіліндегі баламасы) негізін қалаушылардың бірі болды. Әлемдегі алғашқы суға түсу сағатын жасады. Дэвид Смайли – британдық арнайы күштер мен барлау офицері. Таяу Шығыста Корольдік атты әскерлерімен, кейін Сомалиленд түйе корпусымен соғысты, содан кейін 52-ші командаға қосылды. SOE-ге жұмысқа қабылданды және Таяу Шығыста SOE-мен бірнеше операциялар жүргізді. Смайли 136-шы күшке жау тылынан әскери тұтқындарды құтқару миссиясымен жіберілді. Ол Сиамға (қазіргі Таиланд) 136-шы күштің тобымен бірге парашютпен түсті. Ол француз Индокитайына құрлықпен барды, онда ол және команда француздық 136-шы күш агенті Жан Ле Морильонды құтқарып алды. Смайли мен Морильон кейіннен француздық Индокитандан тағы да тұтқындарды құтқарып, Сиамға әкелді. Ол өрт сөндіруге арналған құрылғысы бар портфельдің (бобы-қап ретінде немесе құпия құжаттарды жою үшін) мерзімінен бұрын жарылуынан жарақат алды. Әскери тұтқындарды құтқару операциялары үшін OBE орденімен марапатталды. Францияда Морильонды және басқа француз әскери тұтқындарын француз Индокитайында құтқаруға қатысқаны үшін жоғары бағаланды. Әскерден шыққаннан кейін жазушы болды. Чин Пхуи Конг – Екінші дүниежүзілік соғыстан бұрын Қытайда оқыған Борнеолық студент, SOE 136-шы күшіне үш тілді білуі үшін жұмысқа алынды; ағылшын, малай және қытай тілдерін білді. Индияда командалық, парашюттік және жарылғыш заттарды қолдану бойынша оқытылды. Камерон таулы аймағына жақын Бидорға МПАЖА партизандарын оқыту үшін парашютпен түсті. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін теңіз биологиясын зерттеуді жалғастырды. Кейіннен Сабах облысы Балық шаруашылығы департаментінің директоры, танымал ихтиолог және беделді кітаптардың авторы болды. Фредди Спенсер Чэпман – жапондықтар Малайзияны басып алғаннан кейін жау тылында қалған британдық әскери офицер. Бастапқыда Австралияда орналасқан, Сингапурдағы партизандық соғыс мектебіне, арнайы оқу мектебіне (STS 101) кірмес бұрын. Ол Малайяда екі жыл болды, содан кейін Джон Дэвис және Ричард Брум 136-шы күштің екі агентімен байланысқа түсті. Чэпман және басқа екі агент 1945 жылдың сәуірінде су асты кемелері арқылы Малайзиядан қашып кетуден бұрын, бір жыл бойы Малайзиядағы жапондық оккупациялық күштерді саботаждауды жалғастырды. Әскерден шыққаннан кейін жазушы болды. Ибрагим Исмаил – Жохор әскери күштерінің офицерлік курсанты, Жапонияның Малайзияға басып кіруінен бұрын Үндістан әскери академиясында оқыды. Британдық Үндістан армиясына шақырылып, 136-шы күшке қабылданды. Теренгганудың батыс жағалауына "Овсянка" операциясы аясында екі агентпен бірге парашютпен түсті. Оның командасына сатқындық жасап, жапондықтар тұтқынға алды. Бір ай бойы азап шеккеннен кейін жапондықтардың қос агенті болуға келісті, бірақ жағдай туралы 136-шы күштердің штабына хабарлауға қол жеткізді. Жапондықтарға "Зиппер" операциясы туралы жалған ақпарат берген үшжақты агентке айналды. Өзінің айлакерлігі мен алдамшылығы үшін Исмаил британдықтармен МБЕ орденіне ие болды. Соғыстан кейін JMF-те қызмет етуді жалғастырды, кейіннен 1951 жылы Малай полкіне (қазіргі Корольдік малай полкі деп аталады) ауыстырылды. 1970 жылы Малайзия қорғаныс күштерінің 5-ші бастығы болып тағайындалды. Лим Бо Сенг – Сингапурдың атақты соғыс батыры. Жапонияның Малайзияға басып кіруі басталғанда Сингапурдан қашып, Үндістанда SOE-ге қосылды. Густав операциясының бөлігі, голландтық суасты кемесі арқылы Малайзияға кірді. Кенпейтай тұтқындады және 1944 жылы түрмеде қайтыс болды. Ричард Брум – британдық әскери барлау офицері. Густав операциясының бөлігі, голландтық суасты кемесі арқылы Малайзияға кірді. Кейіннен Ferret Force компаниясы оны өз құрамына алды. Әскери қызметтен шыққаннан кейін жазушы болды. Тан Чонг Ти – Сингапурдың ұлттық бадминтоншысы, кейіннен агент болды. Жапонияның Малайзияға басып кіруі басталғанда Сингапурдан қашып, Үндістанда SOE-ге қосылды. 1944 жылы тұтқындалған, Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін босатылған Густав операциясының бір бөлігі. Сингапур ұлттық бадминтон құрамасында бадминтон ойнауды жалғастырды. 2012 жылы 96 жасында қайтыс болды. Тхам Сиен Йен – Малайзиялық қытайлық қарсылық батыры, Густав операциясының офицері. Лим Бо Сенгтің Кемпейтейлер тұтқындағаннан кейін операцияны басқарды. Ол Лондон қаласында өткен одақтастардың жеңіс шеруіне 136-шы күштен өкіл ретінде қатысты. Соғыстан кейін ол активті қызметтен кетіп, Ипох, Перак қаласындағы резеңке плантациясының иесінің үлкен қызы Тан Тох Йенге үйленді. Ол британдық үкіметтен алған қаражатпен әдеби газет ашты және Сингапурда 4 баласымен сәтті кәсіпкер атанды. 2003 жылы 85 жасында қайтыс болды. Оның соғыс күнделігі мен естелік заттары Сингапурдағы бұрынғы Форд фабрикасындағы соғыс мұражайына сыйға берілді. Оның қызы Ю Джинге Мәдени медаль табысталды. Тунку Осман – Екінші дүниежүзілік соғыстан бұрын Англияда оқыған малайзиялық студент. Жапонияның Малайзияға басып кіруінен кейін британдық армияның барлау корпусына қосылды. 136-шы күшке ауыстырылып, Индияда командалық және парашюттік оқытудан өтті. "Жауынгер" операциясының бөлігі, B-24 Liberator ұшағынан Малайзияға парашютпен түсті. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Малайзия армиясында қызметін жалғастырды және 1964 жылы Малайзия қорғаныс күштерінің 3-ші бастығы болып тағайындалды. Уолтер Флетчер – британдық бизнесмен, кейіннен агент болды. "Кешірім" операциясының бөлігі, жапондықтар басып алған Малайзия мен француз Индокитайынан резеңке өнімдерін, шетел валютасын, алмаздар мен машиналарды контрабандалық жолмен шығару үшін Қытайға жіберілді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Ланкаширдегі Бери округінен парламент депутаты болып сайланды. Уильям Фрэнк Хардинг Анселл (зоолог) – 3-ші Гуркха полкінде қызмет еткен кезінде Бірма кампаниясында соғысқан британдық әскери офицер. Капитан шынжырғына көтерілгеннен кейін 136-шы күшке қосылды. Мұғалім болуға оқытылған ол Бірмада соғысқанда зоологияға қызығушылық танытты. Соғыстан кейін атақты зоолог атанды, соның ішінде 1960 жылы зоолог ғылымдарының докторы атағын алды. Сүтқоректілер туралы бірнеше кітап жазды және оның атымен бес түрге атау берілді (мысалы, Анселлдің жер асты тышқаны). Лейтенант Дуглас Браунинг, 1920 жылдардың соңында және Жапонияның Малайзияға басып кіруіне дейін Малайзиядағы плантация менеджері. Браунинг, Сайм мен Эдгар Сингапурдың құлауынан Суматраға, содан кейін Австралияға қашып, AIF-ке тіркелді. Ол "Жүргізуші" операциясының идеясын ұсынды және Маунтбэттенмен кездесу үшін Перттен Цейлонға ұшырылды. Австралияға оралғаннан кейін (суасты кемесімен) Сингапурға жақын жерге түсіру үшін Экзмутқа жіберілді. Малярия және жарық сырғанынан эвакуацияланды. Ол қайтадан соғысқа қосылуға үлкермеді. 1946 жылы Англияға оралды, 1948 жылы малярияның салдарынан қайтыс болды. 'Эдвард Кэрни' (1911–2006) – британдық жедел қызметкері. Бұрын Лондонда бомбаларды жоюда ерікті болып жұмыс істеген, ол 1944 жылдың басында SOE арнайы күштерінің командасына қабылданды. D күнінен бұрын неміс желісінде әрекет етті, неміс нысандарына шабуыл жасады. Бірде оның бөлімі түнгі шабуылдағы кішкентай SS гарнизонын басып алғанын айтты. Ол D күніне жасалған шабуылдың бір бөлігі ретінде машиналық мылтық орналысын жоюға жіберілгенін де айтты, ол өте қорқынышты болғанын айтты. D күнінен кейін ол алыс Шығысқа 136-шы күштің құрамында жіберілді. Ол Цейлонның (қазіргі Шри-Ланка) Тринкмалиде орналасқан сегіз адамнан тұратын топтың мүшесі болды, Малайзияда жасырын миссияларды орындады. Оған ұнамайтын нәрселердің бірі – джунглінің арасынан өтуге тура келгені. Олар көп өзендерді кесіп өтуге тиіс болғандықтан, бір адамға қарсы жағалауға жүзуге және қалғандарына арқанды бекітуге міндеттелді. Ол күшті жүзуші болғандықтан, арқанды тартушы болуға ерікті. Ол сонымен қатар джунглідегі снайпер болды, ол ағашқа шығып, арқанмен өзін байлап қоюды қамтиды. Ол атып алғаннан кейін дереу түсіп қалу керектігін айтты. Оған бұйрық берілді...
Secret agents that received training directly from SOE in India, Ceylon (now Sri Lanka) or Canada. Bob Maloubier – A Frenchman working for SOE. Parachuted into Japanese occupied Laos as part of Force 136 and was captured in the aftermath of the Japanese coup d'état. Later became one of the founders of SDECE (Predecessor of DGSE; French equivalent of the CIA). Designed the world's first modern diving watches. David Smiley – British special forces and intelligence officer. He fought in the Middle East with the Royal Horse Guards and later with the Somaliland Camel Corps before joining No. 52 Commando. He was then recruited by SOE and performed several operations with SOE in the Middle East. Smiley was transferred to Force 136 for missions to rescue prisoners of war (POW) from behind enemy lines. He was parachuted into Siam (now Thailand) with a team from Force 136. He went to French Indochina by land, where he and the team rescued Jean Le Morillon [fr], a French Force 136 agent. Smiley and Morillon later rescued more POW from French Indochina and brought them back to Siam. He was injured when a briefcase fitted with an incendiary device (as a booby trap, or to incinerate compromising documents) exploded prematurely. He was appointed with the OBE for his POW rescue operations. Highly praised in France for his involvement in rescuing Morillon and other French POW in French Indochina. Became a writer after leaving the Army. Chin Phui Kong – A Bornean student studying in China before WWII, recruited by SOE for Force 136 for his tri lingual talents; English, Malay and Chinese. Received commando, parachute and demolition training in India. Parachuted into Bidor near the Cameron Highlands to train MPAJA guerrillas. He resumed his study in Marine biology after WWII. Later become Director of the Department of Fisheries Sabah, a renowned ichthyologist and author of authoritative books. Freddie Spencer Chapman – A British Army officer who stayed behind enemy lines after the Japanese occupied Malaya. Originally stationed in Australia before joining the Special Training School 101 (STS 101), a guerrilla warfare school in Singapore. He remained in Malaya for two years before he made contact with two Force 136 agents, John Davis and Richard Broome. Chapman and the other two agents continued to sabotage the Japanese occupation forces in Malaya for a year before escaping from Malaya via submarines in April 1945. Become a writer after retiring from military. Ibrahim Ismail – A Johor Military Force (JMF) officer cadet who was studying in Indian Military Academy before the Japanese invasion of Malaya. Commissioned into the British Indian Army and recruited to Force 136. Parachuted into the western coast of Terengganu as part of Operation Oatmeal with another two agents. His team was betrayed and captured by the Japanese. He agreed to become a double agent for the Japanese after being tortured for a month, but managed to tell Force 136 HQ about the situation. Effectively became a triple agent and gave false information about Operation Zipper to the Japanese forces. For his cunningness and deception, Ismail was appointed to MBE by the British. Continued to serve with JMF after the war and later transferred to the Malay Regiment (now known as the Royal Malay Regiment) in 1951. He was appointed the 5th Chief of Defence Forces (Malaysia) in 1970. Lim Bo Seng – A celebrated war hero of Singapore. Escaped from Singapore at the beginning of the Japanese invasion of Malaya and joined SOE in India. Part of Operation Gustavus, inserted into Malaya via Dutch Submarine. Captured by the Kenpeitai and died in prison in 1944. Richard Broome – A British Army intelligence officer. Part of Operation Gustavus, inserted into Malaya via Dutch Submarine. Later absorbed by Ferret Force. Became a writer after retiring from military. Tan Chong Tee – A Singaporean national badminton player turned agent. Escaped from Singapore at the beginning of the Japanese invasion of Malaya and joined SOE in India. Part of Operation Gustavus, captured in 1944 and released after WWII ended. Continued to play badminton for Singapore national badminton team. Died in 2012 at the age of 96. Tham Sien Yen – A Malayan Chinese resistance hero who was an officer in Operation Gustavus. Assumed command of the operation after Lim Bo Seng was captured by the Kempeitei. He represented Force 136 at the Allied victory parade in London. After the war, he retired from active service and married Tan Toh Yen, the eldest daughter of a rubber plantation magnate in Ipoh, Perak. He started a literary newspaper with the funds given to him by the British Government and became a successful businessman in Singapore with 4 children. He died in 2003 at the age of 85. His war diary and memorabilia were donated to the war museum at the Former Ford Factory in Singapore. His daughter You Jin was awarded a Cultural Medallion. Tunku Osman – A Malayan student studying in England before WWII. Joined British Army's Reconnaissance Corps after the Japanese invasion of Malaya. Transferred to Force 136 and received commando and parachute training in India. Part of Operation Fighter, parachuted into Malaya from a B 24 Liberator. Continued to serve with Malaysian Army after WWII and later appointed as the 3rd Chief of Defence Forces (Malaysia) in 1964. Walter Fletcher – A British businessman turned agent. Part of Operation Remorse, sent into China to smuggle rubber products, foreign currency, diamonds and machinery out of Japanese occupied Malaya and French Indochina. Elected as Member of Parliament for Bury in Lancashire after WWII. William Frank Harding Ansell (zoologist) [de] – A British Army officer fought in the Burma campaign while served in the 3rd Gurkha Rifles. Attached to Force 136 after being promoted to the rank of Captain. Educated to be a teacher, he became interested in zoology while fighting in Burma. Became a renowned zoologist after the war including receiving Doctor of Philosophy in zoologist in 1960. Wrote several books about mammals and has five species named after him (e. g. Ansell's mole rat). Lt. Douglas Browning, a plantation manager in Malaya during the late 1920s and until the Japanese invasion of Malaya. Browning, with Syme and Edgar, escaped the fall of Singapore to Sumatra then to Australia where they enlisted in the AIF. He originated the idea of Operation Carpenter and was flown from Perth to Ceylon to meet with Mountbatten. After returning to Australia (by sub tender) he was sent to Exmouth to join a submarine to drop him off near Singapore. He was evacuated because of malaria and a hernia. Peace broke out before he could rejoin the fight. Returning to England in 1946, passing from malaria complications in 1948. 'Edward Cairney' (1911–2006) was a British operative. Having previously volunteered and worked in bomb disposal in London, he was recruited into SOE special forces commando early in 1944. He subsequently saw action behind German lines before D Day engaged in hit and run operations against German target. He related that in one instance his unit overran a small SS garrison in a night raid. He also told a story about being sent to take out a machine gun emplacement as part of the D Day landings, he said that the experience was terrifying. After D Day he was sent the far east as part of force 136. He was part of an eight man unit that operated out of Trincomalee, in what was then Ceylon, to carry out covert missions in Malaya. One of the aspects he hated was having to hack his way through the jungle. They had to cross many rivers so one person was tasked with swimming across and securing a rope the opposite bank to allow the rest to follow. Since he was a strong swimmer, he volunteered to be the rope man. He was also a jungle sniper which involved climbing a tree and tying yourself in with a rope. He related that once you fired a shot you had to get down as quickly as possible. He was ordered to test a new inflatable dingy in Mount Lavinia Bay in Sri Lanka, but the dinghy deflated whilst he was far out in the bay. He was nevertheless required to ensure he returned with the dingy, so had to swim back dragging the deflated dinghy behind. He also spoke of being asked to guard some Americans who had been freed from a Japanese prisoner of war camp. The Americans were so emaciated and starved that he was asked to forcefully stop them from eating at gun point to avoid them overeating and injuring themselves. He mentioned that all members of his unit were required to carry a cyanide capsules on missions as capture wasn't an option.
136-шы күш лагері, Пекан, Паханг
2011 жылдың 27 қазанында қайтыс болған Паханг сұлтаны Ахмад Шах Малайзияның Пекан қаласындағы жаңа армия лагерін Kem Force 136 («Force 136 лагері») деп атады. Бұл лагерь 505-ші батальон, Жергілікті армия полкінің штабы болып табылады.
On 27 October 2011, the late Sultan of Pahang, Sultan Ahmad Shah named a new Malaysian Army military camp in Pekan, Pahang, Malaysia as Kem Force 136 ('Force 136 Camp'). The camp serves as the headquarters for the 505th Battalion, Territorial Army Regiment.
Командо шығанағы, Оканаган көлі, Канада
Британдық Колумбиядағы Оканаган көлінің шығанағы, Канада, мұнда Азиялық канадалықтардың 136-шы жасағының алғашқы тобы коммандостық дайындықтан өтті. 2014 жылы Канада үкіметі бұл шығанақты Коммандо шығанағы деп атап, тарихи орын деп жариялады. Онда соғыс ескерткіші орнатылған.
A bay on Okanagan Lake in British Columbia, Canada, where the first batch of Asian Canadian Force 136 members received commando training. In 2014, the Canadian government renamed the bay Commando Bay and designated it as a historical site. There is a war memorial placard there.