Калифорния су ресурстары департаменті: суды басқару, реттеу, тарихы, су құқықтары. 1956 жылы құрылған. Толып кетудің алдын алу мақсаты. Су ресурстарын басқару.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Калифорния штатының Су ресурстары департаменті (DWR) Калифорния штатының Табиғи ресурстар агенттігінің құрамына кіреді және штаттың су пайдалануын басқару және реттеуге жауапты. Департамент 1956 жылы Губернатор Гудвин Найттың 1955 жылы Солтүстік Калифорнияда болған ауыр су тасқынынан кейін құрылды. Ол Қоғамдық жұмыстар департаментінің Су ресурстары бөлімін, Мемлекеттік инженерлер кеңсесін, Су жобалары басқармасын және Мемлекеттік су ресурстары кеңесін біріктірді.
The California Department of Water Resources (DWR) is part of the California Natural Resources Agency and is responsible for the management and regulation of the State of California's water usage. The department was created in 1956 by Governor Goodwin Knight following severe flooding across Northern California in 1955, where they combined the Division of Water Resources of the Department of Public Works with the State Engineer's Office, the Water Project Authority, and the State Water Resources Board.
1850-1875 жылдар
Калифорнияда су құқығының көптеген түрлері бар. 1848 жылы Гваделупе-Идальго шартына дейін Калифорния Мексиканың құрамында болды. Жағалаудағы су құқығы – су құқығының ең көп таралған түрі. Рим құқығына негізделген жағалаудағы су құқығы бойынша, жер иесі өз жерінде суды пайдалануға құқылы. Калифорния АҚШ құрамына кіргенде, АҚШ қолданыстағы заңды мойындауға келісті. Ол кезде тек пуэбло құқығы ғана қолданыста болды. Пуэбло құқығы испан және мексикалық пуэблолардың қала арқылы өтетін өзеннің барлық суынан қажетті суды пайдалануға басым құқығы бар екенін қамтамасыз етті. 1848 жылы алтынның табылуымен әлемнің түкпір-түкпірінен иммигранттар Калифорнияға келді. Калифорниядағы алтын асыру кезеңінде алтын кеншілері гидравликалық әдіспен алтын өндіру үшін өзендерден және ағындардан үлкен көлемде суды бұрып жіберді. Кеншілер лагерьлерінде суды бөлісу тәртібі жергілікті әдет-ғұрыптармен реттелді, бірақ, әдетте, кеншілер суды бөлуде, сондай-ақ минералдық талаптарды белгілеуде бірдей тәжірибе сақтады. Бастапқыда, суды иемдену құқығы суды алып, оны пайдалы мақсатта қолдану арқылы туындады. Бірақ, «талап ету» үшін кеншілер суды алып, пайдаланып жатқандарын басқаларға хабарлайтын. 1850 жылы Калифорния АҚШ штаты болғаннан кейін, Калифорния штатының заң шығарушы органының бірінші сессиясы штаттың су мәселелерін реттеу үшін заңдар қабылдады. Бұл ағылшын ортақ құқығы жүйесін қабылдауды қамтыды, соның ішінде жағалау құқығының қағидалары да болды, бірақ бұл жүйе АҚШ-тың шығыс, суға бай аймақтарына көбірек сәйкес келді. Одан кейін, Калифорния соттары суды иемдену құқығын мойындады. Суды бөлудің осы көптеген жүйелерінен туындаған даулар мемлекеттік соттармен шешілді. 1872 жылы заң шығарушы орган азаматтық кодекске су құқығын талап ететіндерге өз талаптарын әр округтің тіркеушісіне тіркеу рәсімін енгізді. 1886 жылы соттар «Люкске қарсы Хаггин» ісінде жағалаудағы және иемденушілер арасындағы таластарды қарады. Бірақ, 25 жыл ішінде су құқығына шамадан тыс талаптар штаттың экономикалық дамуына кедерілді. Осыған жауап ретінде, губернатор Калифорнияның су заңнамасына қатысты ұсыныстар жасау үшін Су комиссиясын құрды. 1913 жылы Калифорниялық сайлаушылар референдум арқылы Су комиссиясы туралы заңды қабылдады, ол мемлекеттік Су комиссиясын құрды және иемдену құқығын алудың әкімшілік тәртібін белгіледі. 1926 жылы соттар су пайдаланушының өзеннің толық ағынына құқылы екенін, пайдаланудың ақылға қонымдылығына қарамастан, шешті. Осыған жауап ретінде, 1928 жылы Калифорния Конституциясына өзгерістер енгізіліп, Калифорниядағы барлық су пайдалануының ақылға қонымды және пайдалы болуы талап етілді (X баптың 2-тармағы).
California recognizes many types of water rights. Prior to the Treaty of Guadalupe Hidalgo, signed in 1848, California was part of Mexico. Riparian rights were the most prevalent type of water right. Under riparian rights, which have their origins in Roman law, a landowner can use water flowing by his property for use on his property. When California became part of the United States, the United States agreed to recognize existing law. Pueblo rights were the only vested water rights at the time. Pueblo rights provided that Spanish and Mexican pueblos were entitled to the paramount beneficial use of all needed naturally occurring water from the entire watershed of a stream flowing through the pueblo. When gold was discovered in 1848, immigrants from all over the world came to California. During the California Gold Rush, gold miners would divert large quantities of water from rivers and streams for hydraulic mining. Local custom dictated how water was shared in mining camps, but in general, the miners followed the same practice in allocating water as they did in staking their mineral claims. In its earliest form, an appropriative water right was created simply by taking water and putting it to beneficial use. However, to "state a claim" miners would often post a notice to others that they were taking and using water. Soon after California became a U. S. state in 1850, the first session of the California State Legislature immediately adopted laws to deal with the state's water. This included the adoption of the English common law system, which also included the doctrine of riparian rights, although this system was better suited to the water rich eastern United States. Shortly thereafter, Californian courts recognized appropriative water rights. Because of these plural systems of water allocation, disputes soon ensued; these differences were resolved by the state courts. In 1872, the Legislature adopted a procedure in the Civil Code to provide a method for those claiming an appropriative water right to record their claims with the county recorder of each county. In 1886, the courts addressed competing claims between riparians and appropriators in the case of "Lux v. Haggin." However, within 25 years, excessive claims to water rights threatened to affect economic development in the state. In response, the governor formed a Water Commission to make recommendations regarding California's water law. In 1913, Californian voters adopted by referendum the Water Commission Act, which created the state Water Commission and set forth an administrative procedure for acquiring an appropriative right. In 1926, the courts held that a riparian water user was entitled to the full flow of a stream, without regard to the reasonableness of the use. In response, in 1928, the California Constitution was amended to require that all water use in California be reasonable and beneficial. (Article X, Section 2).
1875 1900 жыл
1878 жылы Мемлекеттік инженер кеңсесінің қызметкері Уильям Хаммонд Холл Калифорнияның Орталық аңғарында бірқатар зерттеулер жүргізіп, түрлі мемлекеттік қаржыландырылатын және мемлекеттік меншіктегі суару жобаларын көздейтін бірнеше жоспар әзірледі. Холлдың зерттеуіне 100 000 доллар жұмсалды. Мемлекеттік жоба болмаған жағдайда да Орталық аңғар дамуын жалғастырды, бірақ Орталық аңғардың жер иелері мен жағалау қалалары (Сан-Франциско қаласының ішінде) аңғарда пайдалану үшін Сьерра-Невада тауларынан су құқықтарын алуға қол жеткізді.
In 1878, William Hammond Hall of the Office of State Engineer conducted a series of investigations in California's Central Valley and drafted a series of plans calling for various publicly funded and owned irrigation projects. Hall's study was accomplished on a budget of $100,000. The Central Valley continued to grow in the absence of a state run project, yet Central Valley landowners and coastal cities (including San Francisco) managed to acquire water rights in the Sierra Nevada mountain range for use in the valley.
1900-1925 жылдар
Су ресурстарының шектеулі болуына байланысты күшейе бастаған саяси және құқықтық таластарға жауап ретінде 1913 жылғы Су комиссиясы туралы заң, жер бетіндегі суды пайдалану құқықтарымен байланысты рұқсаттарды бақылау үшін Су комиссиясын құрды. Су комиссиясы туралы заң 1914 жылдың 19 желтоқсанында күшіне енді. 1914 жылға дейін су пайдалануды белгілеген жер иелері немесе су пайдаланушылар штаттағы көптеген қолжетімді су алаптарында басымдыққа ие су құқығының иелері болды. Суды тиімді пайдалану құқықтарын бастапқыда Мемлекеттік инженерлік бөлім, кейін Су ресурстары департаменті, Мемлекеттік су құқықтары жөніндегі кеңес және соңында Мемлекеттік су ресурстарын бақылау жөніндегі кеңес қарады. 1919 жылы АҚШ Геологиялық қызметінің бас геодезисі полковник Роберт Б. Маршалл, Сакраменто және Сан-Хоакин аңғарларының бойында бірнеше бөгеттер мен екі ірі канал салу арқылы Калифорнияның Орталық аңғарын суғару жоспарын ұсынды. Маршаллдың жоспарына ұлттық деңгейде қызығушылық аз болғанымен, Калифорнияда осы ұсынылған жобаны іске асыруға ниет білдірілді.
In response to growing political and legal contests for limited water resources, the Water Commission Act of 1913 established the Water Commission to oversee permits associated with the rights to use surface water. The Water Commission Act became effective on December 19, 1914. Landowners or water users that had established water usage prior to 1914 became senior water rights users in many of the more accessible watersheds in the state. Appropriative water rights were processed by the Division of Water Rights, originally under the State Engineer, and subsequently under the Department of Water Resources, the State Water Rights Board, and finally, the State Water Resources Control Board. In 1919, Col. Robert B. Marshall, Chief Surveyor for the U. S. Geological Survey, proposed a plan for the federal government to build a series of diversion dams, and two grand canals along the sides of the Sacramento and San Joaquin Valleys, consequently irrigating California's Central Valley. Though national interest in Marshall's plan was limited, there was an interest in California for pursuing the proposed project.
1925-1950 жылдар
1927 жылы Калифорния штатының заң шығарушы органы Қаржы департаментіне Су құқығы бөліміне болашақ даму үшін әлі пайдаланылмаған жер үсті суларын резервке алуға өтініш беруді уәкілеттенетін заң қабылдады. 1927 жылдың 30 шілдесінде бірнеше талап арыз берілді. Кейіннен департамент осы өтініштердің кейбіреуінен туындаған су құқықтарына рұқсат алды. 1933 жылы Калифорния штатының заң шығарушы органы және губернатор Джеймс Ролф Кеннетте 420 фут биіктіктегі бөгет салу жоспарымен Орталық аңғар жобасын құруға келісім берді. Бұл Сан-Франциско шығанауына үнемі су ағынын қамтамасыз етіп, Сакраменто-Сан-Хоакин дельтасына тұзды судың енуін азайтуға тиіс болды. Кеннет бөгетін салуға қаржыландыру мүмкіндігі болмағандықтан, штат федералдық үкіметтен көмек сұрады. АҚШ Өкілдер палатасының Өзендер мен портер жөніндегі комитеті штаттың жоспарларын қарастырғаннан кейін, Конгресс 1935 жылғы Өзендер мен портер туралы заңды қабылдады, ол АҚШ федералдық үкіметіне Орталық аңғар жобасын (CVP) басқару құқығын берді.
In 1927, the California State Legislature passed a law authorizing the Department of Finance to file applications with the Division of Water Rights to reserve any unappropriated surface water for future development. A number of claims were filed on July 30, 1927. The department subsequently acquired water rights permits that resulted from some of these filings. In 1933, the California State Legislature and Governor James Rolph approved the construction of the Central Valley Project, with initial plans to build a 420 foot dam at Kennett. This would provide regular flows out to the San Francisco Estuary, reducing salinity intrusion into the Sacramento San Joaquin Delta. Unable to finance the construction of Kennett Dam, the state applied to the federal government for aid. After the U. S. House of Representatives Committee on Rivers and Harbors reviewed the state plans, Congress enacted the Rivers and Harbors Act of 1935, giving the U. S. federal government control over the Central Valley Project (CVP).
1950-1975 жылдар
1950 жылдардың ортасында Калифорнияда үлкен өсім болды. Калифорния Ассамблеясының Үкіметтік ұйымдастыру комитетінің төрағасы, Сан-Франциско қаласының тұрғыны Каспар У. Вайнбергер 1954 және 1955 жылдары штаттың өсіп келе жатқан қалалық және ауыл шаруашылығы қажеттіліктерін қамтамасыз ететін Мемлекеттік су жобасын құруға бағытталған бірнеше штаттық тыңдаулар өткізді. 1956 жылдың 5 шілдесінде Калифорния Ассамблеясының арнайы сессиясында губернатор Гудвин Дж. Найт Вайнбергердің заң жобасына қол қойды, ол сол кездегі Мемлекеттік құрылыс департаментінің Су ресурстары бөлімін, Мемлекеттік инженер кеңсесін, Су жобалары басқармасын және Мемлекеттік су ресурстары кеңесін жаңа департаментке біріктірді: Су ресурстары департаменті. Консультант-инженер Харви О. Банкс губернатор Найт тарапынан департаменттің бірінші директоры болып тағайындалды және оған ұсынылып отырған Мемлекеттік су жобасының жоспарын әзірлеу міндеті жүктелді. 1959 жылы заң шығарушы орган Бернс Портер заңын қабылдады, ол ұсынылып отырған Мемлекеттік су жобасының құрылысына 1,75 миллиард доллар бөлді. Бернс Портер заңы 1960 жылы Калифорниялық сайлаушылармен бекітілді, ал сол жылы Сан-Луис-Обиспоға жақын орналасқан DWR-дің алғашқы ірі су жобасы – Whale Rock бөгеті аяқталды. 1961 жылы Уильям Уорн департамент директоры болып тағайындалды және Мемлекеттік су жобасының жұмысындағы маңызды нысанның – Оровилл бөгетінің құрылысын қадағалады. DWR және АҚШ-тың Қайта құру бюросы Сан-Луиске бірлескен су қоймасын жобалау туралы келісімге келді. Оровиль және Шаста бөгеттерінен (бар Орталық аңғар жобасынан) су ағымдағы Сакраменто өзені арнасы арқылы Сакраменто-Сан-Хоакин өзендері дельтасына жіберілгендіктен, артық су ағындары дельта арқылы ағып, қажет болғанша Орталық аңғарда сақталады. Харви О. Банкс сорғы станциясының құрылысы, Калифорния штатының Трейси қаласының жанында, 1963 жылы басталды.
In the mid 1950s, California was experiencing substantial growth. San Francisco's Caspar W. Weinberger, Chairman of the California Assembly Government Organization Committee, held a series of statewide hearings in 1954 and 1955 focused on creating a State Water Project that could supply the growing municipal and agricultural demands of the state. On July 5, 1956, in a special session of the California Assembly, Governor Goodwin J. Knight signed Weinberger's bill to combine the then Division of Water Resources of the Department of Public Works with the State Engineer's Office, the Water Project Authority, and the State Water Resources Board into a new department: the Department of Water Resources. Consulting engineer Harvey O. Banks was appointed by Governor Knight as the department's first director and given the task of developing a plan for the proposed State Water Project. In 1959, the Legislature enacted the Burns Porter Act which authorized $1.75 billion for the construction of the proposed State Water Project. The Burns Porter Act was approved by Californian voters in 1960 and in the same year the Whale Rock Dam, DWR's first major water project located near San Luis Obispo, was completed. In 1961, William Warne was appointed director of the department and oversaw the construction of a key facility in the operation of the State Water Project: Oroville Dam. The DWR and the United States Bureau of Reclamation also signed an agreement to design a joint reservoir in San Luis. Because water from the Oroville and Shasta dams (from the existing Central Valley Project) would be moved down the existing Sacramento River channel into the Sacramento San Joaquin River Delta, excess flows would roll through the delta and then be stored in the Central Valley until needed. Construction of the Harvey O. Banks Pumping Plant, located near Tracy, California, also began in 1963.
Құқықтық және саяси өкілеттік
ДВР 1956 жылы Мемлекеттік су жобасын салу және пайдалану мақсатында құрылған. Су ресурстарын дамыту және қорғауға жауапты мемлекеттік ұйым ретінде, департамент көптеген заңнамалық, сот және әкімшілік бұйрықтарға бағынған, олар департаменттің қоғамдық мүдделерді қалай қорғау керектігін анықтайды. Басқа су пайдаланушылар сияқты, ДВР да Су ресурстарын басқару жөніндегі мемлекеттік басқармадан су құқығына рұқсат алу үшін өтініш беруі керек. Басқарманың су құқықтарына қатысты шешімдері департаменттің қауымдарға бере алатын су мөлшерін шектейді және департамент қабылдаған көптеген заңдық, әкімшілік және экологиялық жобаларға да жауапкершілік жүктейді. Көптеген басқа пайдаланушылардан өзгеше, департамент Губернатор кеңсесі мен Мемлекеттік заң шығарушы органға да есеп беруге міндетті. Су тасқынынан қорғау және жергілікті көмек бағдарламалары көбінесе ДВР-дің ресурсқа сенімді сақтаушы ретіндегі рөліне негізделген, ал сумен жабдықтау, қоршаған ортаны қорғау және электр энергиясын өндіру ДВР-дің су пайдаланушысы ретіндегі қызметімен байланысты.
Though the DWR was formed in 1956 with the purpose to build and operate the State Water Project, as a state organization responsible for the development and protection of water resources, the department has since been subject to numerous legislative, judicial, and administrative orders that dictate how the department should protect the public trust. Like any other water user, the DWR must apply for water rights permits from the State Water Resources Control Board. The water rights decisions of the Control Board limit the amount of water that the department can provide to communities and also are responsible for many of the legal, administrative, and environmental projects that the department has adopted. Unlike most other users, the department also must answer to the Governor's Office and State Legislature. Flood control and local assistance programs often have a basis in the DWR's role as a resource trustee, while water supply, environmental mitigation, and electricity generation are often related to the DWR's role as a water permittee.
Қолданылу аясы
Жоба Калифорния халқының үштен екі бөлігіне су жеткізеді. Оған 34 сақтау нысаны, суқоймалар мен көлдер; 20 сорғы станциясы; төрт сорғы-генераторлық станция; бес гидроэлектр станциясы; және шамамен 701 миль ашық каналдар мен құбырлар кіреді.
The project makes deliveries to two thirds of California's population. It includes 34 storage facilities, reservoirs and lakes; 20 pumping plants; four pumping generating plants; five hydroelectric power plants; and about 701 miles of open canals and pipelines.
Мемлекеттік су жобасының деректері мен цифрлары
Қоймалар саны33 Көлдер/суқоймалар (негізгі)21 Суқоймалардың жалпы көлемі5,8 миллион акр-фут = 7,2 куб километр Ең биік бөгет құрылысы770 фут (235 м) Ең көп жылдық энергия өндірісі8,57 миллиард кВт·сағ (2002) Орташа таза энергия тұтынуы5,1 миллиард кВт·сағ
Number of storage Facilities33 Lakes/Reservoirs (primary)21 Total Reservoir Storage5.8 million acre feet = 7.2 cubic kilometers Highest Dam Structure770 feet (235 m) Largest Annual Energy Output8.57 Billion kWh (2002) Average Net Energy Use5.1 Billion kWh
Директорлар тізімі
Бұл DWR директорларының тізімі. Директордың қызмет мерзімі туралы ескертулерХарви Орен Банкс5 шілде 1956 – 12 желтоқсан 1960DWR-дің алғашқы директоры. Уильям Э. Уорн1 қаңтар 1961 – 30 желтоқсан 1966Уильям Р. Джаннелли1 қаңтар 1967 – 30 сәуір 1973Джон Р. Тьерринк1 қыркүйек 1973 – 3 наурыз 1975Рональд Б. Роби6 наурыз 1975 – 31 желтоқсан 1982Ховард Ист3 қаңтар 1983 – 21 маусым 1983Уақытша директорДэвид Н. Кеннеди22 маусым 1983 – 31 желтоқсан 1998Томас М. Ханниган1 наурыз 1999 – 1 маусым 2003Майкл Дж. Спир9 маусым 2003 – 16 қараша 2003Уақытша директорЛинда С. Адамс17 қараша 2003 – 23 ақпан 2004DWR-дің алғашқы әйел директоры. Лестер А. Сноу24 ақпан 2004 – 31 қаңтар 2010Марк У. Коуин1 ақпан 2010 – 31 желтоқсан 2016Билл Кройл1 қаңтар 2017 – 1 шілде 2017Уақытша директорГрант Дэвис19 шілде 2017 – 10 қаңтар 2018Карла Немет10 қаңтар 2018 – қазіргі уақытқа дейін
This is a list of DWR directors. Director Term NotesHarvey Oren BanksJuly 5, 1956–December 12, 1960DWR's first director. William E. WarneJanuary 1, 1961–December 30, 1966William R. GianelliJanuary 1, 1967–April 31, 1973John R. TeerinkSeptember 1, 1973–March 3, 1975Ronald B. RobieMarch 6, 1975–December 31, 1982Howard EastinJanuary 3, 1983–June 21, 1983Interim DirectorDavid N. KennedyJune 22, 1983–December 31, 1998Thomas M. HanniganMarch 1, 1999–June 1, 2003Michael J. SpearJune 9, 2003–November 16, 2003Interim DirectorLinda S. AdamsNovember 17, 2003–February 23, 2004 DWR's first female director. Lester A. SnowFebruary 24, 2004–January 31, 2010Mark W. CowinFebruary 1, 2010–Dec 31, 2016Bill CroyleJanuary 1, 2017 July 1, 2017Interim DirectorGrant DavisJuly 19, 2017 January 10, 2018Karla NemethJanuary 10, 2018 – Present