Кіріспе

Калифорния штатының Су ресурстары департаменті (DWR) Калифорния штатының Табиғи ресурстар агенттігінің құрамына кіреді және штаттың су пайдалануын басқару және реттеуге жауапты. Департамент 1956 жылы Губернатор Гудвин Найттың 1955 жылы Солтүстік Калифорнияда болған ауыр су тасқынынан кейін құрылды. Ол Қоғамдық жұмыстар департаментінің Су ресурстары бөлімін, Мемлекеттік инженерлер кеңсесін, Су жобалары басқармасын және Мемлекеттік су ресурстары кеңесін біріктірді.

1850-1875 жылдар

Калифорнияда су құқығының көптеген түрлері бар. 1848 жылы Гваделупе-Идальго шартына дейін Калифорния Мексиканың құрамында болды. Жағалаудағы су құқығы – су құқығының ең көп таралған түрі. Рим құқығына негізделген жағалаудағы су құқығы бойынша, жер иесі өз жерінде суды пайдалануға құқылы. Калифорния АҚШ құрамына кіргенде, АҚШ қолданыстағы заңды мойындауға келісті. Ол кезде тек пуэбло құқығы ғана қолданыста болды. Пуэбло құқығы испан және мексикалық пуэблолардың қала арқылы өтетін өзеннің барлық суынан қажетті суды пайдалануға басым құқығы бар екенін қамтамасыз етті. 1848 жылы алтынның табылуымен әлемнің түкпір-түкпірінен иммигранттар Калифорнияға келді. Калифорниядағы алтын асыру кезеңінде алтын кеншілері гидравликалық әдіспен алтын өндіру үшін өзендерден және ағындардан үлкен көлемде суды бұрып жіберді. Кеншілер лагерьлерінде суды бөлісу тәртібі жергілікті әдет-ғұрыптармен реттелді, бірақ, әдетте, кеншілер суды бөлуде, сондай-ақ минералдық талаптарды белгілеуде бірдей тәжірибе сақтады. Бастапқыда, суды иемдену құқығы суды алып, оны пайдалы мақсатта қолдану арқылы туындады. Бірақ, «талап ету» үшін кеншілер суды алып, пайдаланып жатқандарын басқаларға хабарлайтын. 1850 жылы Калифорния АҚШ штаты болғаннан кейін, Калифорния штатының заң шығарушы органының бірінші сессиясы штаттың су мәселелерін реттеу үшін заңдар қабылдады. Бұл ағылшын ортақ құқығы жүйесін қабылдауды қамтыды, соның ішінде жағалау құқығының қағидалары да болды, бірақ бұл жүйе АҚШ-тың шығыс, суға бай аймақтарына көбірек сәйкес келді. Одан кейін, Калифорния соттары суды иемдену құқығын мойындады. Суды бөлудің осы көптеген жүйелерінен туындаған даулар мемлекеттік соттармен шешілді. 1872 жылы заң шығарушы орган азаматтық кодекске су құқығын талап ететіндерге өз талаптарын әр округтің тіркеушісіне тіркеу рәсімін енгізді. 1886 жылы соттар «Люкске қарсы Хаггин» ісінде жағалаудағы және иемденушілер арасындағы таластарды қарады. Бірақ, 25 жыл ішінде су құқығына шамадан тыс талаптар штаттың экономикалық дамуына кедерілді. Осыған жауап ретінде, губернатор Калифорнияның су заңнамасына қатысты ұсыныстар жасау үшін Су комиссиясын құрды. 1913 жылы Калифорниялық сайлаушылар референдум арқылы Су комиссиясы туралы заңды қабылдады, ол мемлекеттік Су комиссиясын құрды және иемдену құқығын алудың әкімшілік тәртібін белгіледі. 1926 жылы соттар су пайдаланушының өзеннің толық ағынына құқылы екенін, пайдаланудың ақылға қонымдылығына қарамастан, шешті. Осыған жауап ретінде, 1928 жылы Калифорния Конституциясына өзгерістер енгізіліп, Калифорниядағы барлық су пайдалануының ақылға қонымды және пайдалы болуы талап етілді (X баптың 2-тармағы).

1875 1900 жыл

1878 жылы Мемлекеттік инженер кеңсесінің қызметкері Уильям Хаммонд Холл Калифорнияның Орталық аңғарында бірқатар зерттеулер жүргізіп, түрлі мемлекеттік қаржыландырылатын және мемлекеттік меншіктегі суару жобаларын көздейтін бірнеше жоспар әзірледі. Холлдың зерттеуіне 100 000 доллар жұмсалды. Мемлекеттік жоба болмаған жағдайда да Орталық аңғар дамуын жалғастырды, бірақ Орталық аңғардың жер иелері мен жағалау қалалары (Сан-Франциско қаласының ішінде) аңғарда пайдалану үшін Сьерра-Невада тауларынан су құқықтарын алуға қол жеткізді.

1900-1925 жылдар

Су ресурстарының шектеулі болуына байланысты күшейе бастаған саяси және құқықтық таластарға жауап ретінде 1913 жылғы Су комиссиясы туралы заң, жер бетіндегі суды пайдалану құқықтарымен байланысты рұқсаттарды бақылау үшін Су комиссиясын құрды. Су комиссиясы туралы заң 1914 жылдың 19 желтоқсанында күшіне енді. 1914 жылға дейін су пайдалануды белгілеген жер иелері немесе су пайдаланушылар штаттағы көптеген қолжетімді су алаптарында басымдыққа ие су құқығының иелері болды. Суды тиімді пайдалану құқықтарын бастапқыда Мемлекеттік инженерлік бөлім, кейін Су ресурстары департаменті, Мемлекеттік су құқықтары жөніндегі кеңес және соңында Мемлекеттік су ресурстарын бақылау жөніндегі кеңес қарады. 1919 жылы АҚШ Геологиялық қызметінің бас геодезисі полковник Роберт Б. Маршалл, Сакраменто және Сан-Хоакин аңғарларының бойында бірнеше бөгеттер мен екі ірі канал салу арқылы Калифорнияның Орталық аңғарын суғару жоспарын ұсынды. Маршаллдың жоспарына ұлттық деңгейде қызығушылық аз болғанымен, Калифорнияда осы ұсынылған жобаны іске асыруға ниет білдірілді.

1925-1950 жылдар

1927 жылы Калифорния штатының заң шығарушы органы Қаржы департаментіне Су құқығы бөліміне болашақ даму үшін әлі пайдаланылмаған жер үсті суларын резервке алуға өтініш беруді уәкілеттенетін заң қабылдады. 1927 жылдың 30 шілдесінде бірнеше талап арыз берілді. Кейіннен департамент осы өтініштердің кейбіреуінен туындаған су құқықтарына рұқсат алды. 1933 жылы Калифорния штатының заң шығарушы органы және губернатор Джеймс Ролф Кеннетте 420 фут биіктіктегі бөгет салу жоспарымен Орталық аңғар жобасын құруға келісім берді. Бұл Сан-Франциско шығанауына үнемі су ағынын қамтамасыз етіп, Сакраменто-Сан-Хоакин дельтасына тұзды судың енуін азайтуға тиіс болды. Кеннет бөгетін салуға қаржыландыру мүмкіндігі болмағандықтан, штат федералдық үкіметтен көмек сұрады. АҚШ Өкілдер палатасының Өзендер мен портер жөніндегі комитеті штаттың жоспарларын қарастырғаннан кейін, Конгресс 1935 жылғы Өзендер мен портер туралы заңды қабылдады, ол АҚШ федералдық үкіметіне Орталық аңғар жобасын (CVP) басқару құқығын берді.

1950-1975 жылдар

1950 жылдардың ортасында Калифорнияда үлкен өсім болды. Калифорния Ассамблеясының Үкіметтік ұйымдастыру комитетінің төрағасы, Сан-Франциско қаласының тұрғыны Каспар У. Вайнбергер 1954 және 1955 жылдары штаттың өсіп келе жатқан қалалық және ауыл шаруашылығы қажеттіліктерін қамтамасыз ететін Мемлекеттік су жобасын құруға бағытталған бірнеше штаттық тыңдаулар өткізді. 1956 жылдың 5 шілдесінде Калифорния Ассамблеясының арнайы сессиясында губернатор Гудвин Дж. Найт Вайнбергердің заң жобасына қол қойды, ол сол кездегі Мемлекеттік құрылыс департаментінің Су ресурстары бөлімін, Мемлекеттік инженер кеңсесін, Су жобалары басқармасын және Мемлекеттік су ресурстары кеңесін жаңа департаментке біріктірді: Су ресурстары департаменті. Консультант-инженер Харви О. Банкс губернатор Найт тарапынан департаменттің бірінші директоры болып тағайындалды және оған ұсынылып отырған Мемлекеттік су жобасының жоспарын әзірлеу міндеті жүктелді. 1959 жылы заң шығарушы орган Бернс Портер заңын қабылдады, ол ұсынылып отырған Мемлекеттік су жобасының құрылысына 1,75 миллиард доллар бөлді. Бернс Портер заңы 1960 жылы Калифорниялық сайлаушылармен бекітілді, ал сол жылы Сан-Луис-Обиспоға жақын орналасқан DWR-дің алғашқы ірі су жобасы – Whale Rock бөгеті аяқталды. 1961 жылы Уильям Уорн департамент директоры болып тағайындалды және Мемлекеттік су жобасының жұмысындағы маңызды нысанның – Оровилл бөгетінің құрылысын қадағалады. DWR және АҚШ-тың Қайта құру бюросы Сан-Луиске бірлескен су қоймасын жобалау туралы келісімге келді. Оровиль және Шаста бөгеттерінен (бар Орталық аңғар жобасынан) су ағымдағы Сакраменто өзені арнасы арқылы Сакраменто-Сан-Хоакин өзендері дельтасына жіберілгендіктен, артық су ағындары дельта арқылы ағып, қажет болғанша Орталық аңғарда сақталады. Харви О. Банкс сорғы станциясының құрылысы, Калифорния штатының Трейси қаласының жанында, 1963 жылы басталды.

Құқықтық және саяси өкілеттік

ДВР 1956 жылы Мемлекеттік су жобасын салу және пайдалану мақсатында құрылған. Су ресурстарын дамыту және қорғауға жауапты мемлекеттік ұйым ретінде, департамент көптеген заңнамалық, сот және әкімшілік бұйрықтарға бағынған, олар департаменттің қоғамдық мүдделерді қалай қорғау керектігін анықтайды. Басқа су пайдаланушылар сияқты, ДВР да Су ресурстарын басқару жөніндегі мемлекеттік басқармадан су құқығына рұқсат алу үшін өтініш беруі керек. Басқарманың су құқықтарына қатысты шешімдері департаменттің қауымдарға бере алатын су мөлшерін шектейді және департамент қабылдаған көптеген заңдық, әкімшілік және экологиялық жобаларға да жауапкершілік жүктейді. Көптеген басқа пайдаланушылардан өзгеше, департамент Губернатор кеңсесі мен Мемлекеттік заң шығарушы органға да есеп беруге міндетті. Су тасқынынан қорғау және жергілікті көмек бағдарламалары көбінесе ДВР-дің ресурсқа сенімді сақтаушы ретіндегі рөліне негізделген, ал сумен жабдықтау, қоршаған ортаны қорғау және электр энергиясын өндіру ДВР-дің су пайдаланушысы ретіндегі қызметімен байланысты.

Қолданылу аясы

Жоба Калифорния халқының үштен екі бөлігіне су жеткізеді. Оған 34 сақтау нысаны, суқоймалар мен көлдер; 20 сорғы станциясы; төрт сорғы-генераторлық станция; бес гидроэлектр станциясы; және шамамен 701 миль ашық каналдар мен құбырлар кіреді.

Мемлекеттік су жобасының деректері мен цифрлары

Қоймалар саны33 Көлдер/суқоймалар (негізгі)21 Суқоймалардың жалпы көлемі5,8 миллион акр-фут = 7,2 куб километр Ең биік бөгет құрылысы770 фут (235 м) Ең көп жылдық энергия өндірісі8,57 миллиард кВт·сағ (2002) Орташа таза энергия тұтынуы5,1 миллиард кВт·сағ

Директорлар тізімі

Бұл DWR директорларының тізімі. Директордың қызмет мерзімі туралы ескертулерХарви Орен Банкс5 шілде 1956 – 12 желтоқсан 1960DWR-дің алғашқы директоры. Уильям Э. Уорн1 қаңтар 1961 – 30 желтоқсан 1966Уильям Р. Джаннелли1 қаңтар 1967 – 30 сәуір 1973Джон Р. Тьерринк1 қыркүйек 1973 – 3 наурыз 1975Рональд Б. Роби6 наурыз 1975 – 31 желтоқсан 1982Ховард Ист3 қаңтар 1983 – 21 маусым 1983Уақытша директорДэвид Н. Кеннеди22 маусым 1983 – 31 желтоқсан 1998Томас М. Ханниган1 наурыз 1999 – 1 маусым 2003Майкл Дж. Спир9 маусым 2003 – 16 қараша 2003Уақытша директорЛинда С. Адамс17 қараша 2003 – 23 ақпан 2004DWR-дің алғашқы әйел директоры. Лестер А. Сноу24 ақпан 2004 – 31 қаңтар 2010Марк У. Коуин1 ақпан 2010 – 31 желтоқсан 2016Билл Кройл1 қаңтар 2017 – 1 шілде 2017Уақытша директорГрант Дэвис19 шілде 2017 – 10 қаңтар 2018Карла Немет10 қаңтар 2018 – қазіргі уақытқа дейін