Кіріспе
Англияның оңтүстігіндегі Жаңа Орман аймағында 20-ғасырдың басында кездесетін, пұтқа табынушы сиқыршылар тобы ретінде белгілі болған «Жаңа Орман үйі». 1939 жылдың қыркүйегінде британдық оккультист Джеральд Гарднер осы үйге қабылданып, кейіннен оның сенімдері мен тәжірибелерін негіз етіп Гарднерлік Викка дәстүрін құрды. Гарднер «Сиқыршылық бүгін» (1954) және «Сиқыршылықтың мәні» (1959) кітаптарында үймен байланысты кейбір тәжірибелерін сипаттады, бірақ мүшелерінің жеке өміріне құрмет көрсеткендіктен, олар туралы көп мәлімет бермеді. Сол кезде тағы бір оккультист Луис Уилкинсон, жазушы Фрэнсис Кингпен сұхбаттасып, Гарднердің айтқандарын растады, сондай-ақ ол да үймен кездескенін және Гарднер берген ақпаратты кеңейткенін мәлімдеді. Гарднердің сөзіне сүйенсек, олар Еуропа христиан дініне өткеннен кейін құпия сақталған, пұтқа табынушылық діні – «Сыртқы культ» дінін ұстанған. Бұл Маргарет Мюррей мен оның жақтастарының қазірге уақытқа дейін сенімсіздік тудырып отырған теорияларымен үйлеседі. Викка 20-ғасырдың соңында дамыған кезде, оның шығу тегін зерттеген Эйдан Келли және кейін Лео Руикби сияқты зерттеушілер, Жаңа Орман үйі Гарднердің өзінің дініне тарихи негіз беру үшін ойдан шығарған құрастырма екеніне келді. Тарихшы Рональд Хаттон мұны мүмкін деп қабылдады, бірақ үйдің шындығында болғаны да "әбден ықтимал" екенін мойындады. Филипп Хесселтонның 21-ғасырдың басында жарияланған кейінгі зерттеулері, үйдің мүшелері Дороти Клаттербак, Эдит Вудфорд Граймс, Эрнест Мейсон, Сюзи Мейсон, Розамунд Сабина және Кэтрин Олдмидоу болған тәжірибелілер үйіне көптеген дәлелдер бар екенін көрсетті.
The New Forest coven were an alleged group of pagan witches who met around the area of the New Forest in southern England during the early 20th century. According to his own claims, in September 1939, a British occultist named Gerald Gardner was initiated into the coven and subsequently used its beliefs and practices as a basis from which he formed the tradition of Gardnerian Wicca. Gardner described some of his experiences with the coven in his published books Witchcraft Today (1954) and The Meaning of Witchcraft (1959) although on the whole revealed little about it, saying he was respecting the privacy of its members. Meanwhile, another occultist, Louis Wilkinson, corroborated Gardner's claims by revealing in an interview with the writer Francis X. King that he too had encountered the coven and expanded on some of the information that Gardner had provided about them. According to Gardner, the faith they followed was the Witch Cult, a supposed pagan religion that had survived in secret after the Christianization of Europe. This was in keeping with the now discredited theories of Margaret Murray and her supporters. As Wicca developed in the latter decades of the twentieth century, some of the figures who were researching its origins, such as Aidan Kelly and later Leo Ruickbie, came to the conclusion that the New Forest coven was simply a fictional invention of Gardner's to provide a historical basis for his faith. The historian Ronald Hutton accepted this as a possibility, although recognised that it was not "implausible" that the coven had indeed existed. Later research by Philip Heselton which was published in the early twenty first century, indicated that there was much evidence for a coven of practitioners, whose members he identified as being Dorothy Clutterbuck, Edith Woodford Grimes, Ernest Mason, Susie Mason, Rosamund Sabine and Katherine Oldmeadow.
Шығу тегі
Джеральд Гарднер Нью-Форест ковенінің Сиқыршылық Кұлтінің қалдығы екенін, яғни христиандыққа дейінгі пұтқа табынушылық дінін, мүйізді құдай мен үштік қадірлі құдайға табынушылықты және ерте замандағы сиқыршылық соттар кезінде қудаланғанын айтты. Бұл теорияны 19 ғасырда Жюль Мишелет және Чарльз Лиланд сияқты бірнеше авторлар ұсынған, бірақ 20 ғасырдың басында египтолог доктор Маргарет Мюррейдің еңбектерінде – «Батыс Еуропадағы Сиқыршылық Кұлті» (1921) және «Сиқыршылардың Құдайы» (1933) – кеңінен танылды. Мюррей 1963 жылы қайтыс болғаннан кейін, ерте заманғы сиқыршылық соттарын зерттейтін тарихшылар, Эллиот Роуз, Норман Кон, Карло Гинзбург және Кит Томас сияқты ғалымдардың еңбектері арқылы Сиқыршылық Кұлті идеясы жоққа шығарылды. Олар сиқыршылық соттардың нақты себебін әлеуметтік, экономикалық және діни факторлардың жиынтығы ретінде көрсетті. Осы себепті тарихшы Рональд Хаттон (1999) Нью-Форест ковенінің пұтқа табынушылықтың қалдығы болу мүмкіндігін жоққа шығарды. Керісінше, Нью-Форест ковенінің 20 ғасырдың басында Мюррейдің еңбектерінде сипатталған Сиқыршылық Кұлтін «қайта тірілтуге» ниеттенген түрлі оккультистер құрған деген болжам бар. Топты ең жан-жақты зерттеген Филипп Хеслтон (2003) ковенді Розамунд Сабина атты әйел құрғанын болжады. Ол 1924 жылы Нью-Форестке көшіп келгенге дейін Алтын Таңның Герметикалық Ордені сияқты эзотерикалық топтарда қатысқан. Ол «Батыс Еуропадағы Сиқыршылық Кұлті» кітабын оқығаннан кейін сиқыршыларға қызығушылық танытып, өзін біреудің жаңадан туған нұсқасы деп санады. Оның ойынша, осы себепті ол оккультизмге қызығушылық танытқан достарын жинап, ковен құрды. Алайда зерттеуші Викки Брамшоу Гарднердің сол кездегі жергілікті дәстүрлермен қысқа болса да, кездесуі болған болуы мүмкін деп санайды. Ол ковен мүшелерінің көпшілігі жоғары қоғамның масондық немесе академиялық ортасынан шықса, қалғандары сол сыныптық ұйымдарға жатпайтын жұмысшы табынан еді. Олардың арасында теміршілер, қолөнершілер және Орманмен байланысы бар кейбір цығандар болды. Дэвис Стэнтон былай деп жазады: «Демек, Викка тек Нью-Форест сияқты «жаңа» болды – бұрыннан бар нәрсенің басқа атпен қайта аталуы». Стив Уилсон (1996) басқа бір шығу тегі туралы теория ұсынды, ковенді скауттық ұйымның мүшелері, Вудкрафт рыцарлық ордені құрған болуы мүмкін екенін болжады. Хеслтон Орден мен ковеннің ұқсастығын мойындады, бірақ тікелей байланыс болмады деп ойлады.
Джеральд Гарднердің қатысуы
Джеральд Гарднер 1939 жылы Крайстчерч, Дорсет қаласына көшіп келгеннен кейін Розенкрейцерлік орденді Кротона қауымдастығына, Розенкрейцерлік негізінде құрылған оккульттік ұйымға қатысқанын айтты. Бірақ ол Орденге, әсіресе оның басшысы Джордж Александр Салливанға көңілі толмады, олардың нағыз эзотерикалық білімі жоқ деп ойлады. Осы уақытта ол Феллоратудағы адамдар тобымен танысты, олар масондық өнерінің бір түрі – Ко-масондықпен айналысқандарын айтты. Оларға олардың досы және әріптесі Мейбел Бесант Скотт солай істеген кезде, олар Розенкрейцерлік орденіне қосылған аймаққа көшіп келгендерін хабарлады. Зерттеуші Филипп Хезельтон осы екі адамды Эрнест және Сюзи Мейсон деп атады, олар бұрынғы онжылдықтарда түрлі оккульттік топтарға, соның ішінде Ко-масондық пен Теософияға қатысқан және жақында Саутгемптоннан осы аймаққа көшіп келген. Гарднердің сөзінше:
Олар басқалардан қатты қысым көргендей, өзіне-өзі ұстанып, жабық болды. Дегенмен, олар ең қызықты топ еді. Көптеген басқалардан айырмашылығы, олар өмір көрінетін жұмыс істеді, көңілді, оң көзқараста болды және оккультизмге шынайы қызығушылық танытты. Бұл топ Гарднерді бұрынғы өмірден танитынын мәлімдеді және 1939 жылдың қыркүйегінде оған олардың Ведьмалар үйінің мүшелері екенін айтты, содан кейін оны Дороти Клаттербакқа тиесілі үйлердің бірінде өткен рәсімде Виккаға қабылдады.
Қуат шоғыры операциясы
Гарднер шоқ және оның мүшелері туралы көп мәлімет бермеді, бірақ 1940 жылдың тамызында, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде, олар «Қуат конусы операциясы» деп аталатын рәсімді өткізді, оның нәтижесінде нацистік Германияның жоғарғы басшылығына әсер етіп, Ұлыбританияға шабуыл жасаудан тоқтатуды үміттенеді. Гарднердің сөзіне қарағанда, бұл сиқырлы рәсім Орман ішінде өтті, онда сиқыршылар Германияға бағытталған Қуат конусын көтеріп, неміс басшыларының санасына олар Англия жолынан өте алмайтындығын жеткізуге тырысты. Гарднер сонымен қатар, бірнеше қарт және дені әлсіз сиқыршылар рәсімнен кейін қайтыс болғанын айтты, бұл Луис Уилкинсон растады. Оның айтуынша, олар рәсімді жалаңаш орындаған, терілерін жылы ұстау үшін қаз майын жақпағандықтан, нәтижесінде пневмонияға шалдыққан. Бұл мәлімдемелерді зерттеген Хеслтон рәсімнен кейін көп ұзамай қайтыс болған екі жергілікті тұрғынды тапты: журналист Уолтер Фордер (1881–1940) және темірші Чарльз Лоадер (1864–1940), олардың рәсімге қатысқан болуы мүмкін деп болжады.
Құл табының мүшелері
Гарднердің айтуынша, оның сиқыршылармен алғашқы байланысы Крайстчерчте театр ұстаған Розенкрейцерлер қоғамы – Кротона Браттығының ішкі тобы арқылы болды. Олар реттің және театрдың басқа мүшелерінен біршама бөлек, жабық топ болды. Тарихшы Филип Хеслтон осы топтың кейбір мүшелерін Эдит Вудфорд Граймс, Эрни Мейсон және оның қарындастары Сюзи Мейсон мен Розетта Фадж деп атады. 1930 жылдардың соңында Маргарет Мюррейдің еңбектерінен шабыттанған Кротона Браттығының кейбір мүшелері Ко-Масондыққа негізделген және халықтық фольклор элементтерін қамтыған рәсімдерді орындаған болуы мүмкін, және Гарднер осы рәсімдермен танысқан.
Мейсон отбасы
Мейсон отбасы, Хеслтон зерттеген, Саутгемптон қаласында 150 жылдан астам уақыт бойы тұрды. Хеслтонның бірінші көзі, әсіресе Эрниді және отбасын жалпы алғанда, «сынықшылар» деп сипаттады, сондай-ақ Эрни, ол бірнеше жылдан бері таныс болған, ритуалдардың тым қиын болғандықтан тоқтауға мәжбүр болды. Бұл көзді атамайды. 1881 жылғы халық санағында сол шағын ауылдың шамамен төрттен бір бөлігі (үш отбасы) Мейсон тегін алып жүрді (Англияның бұл бөлігінде бұл есім сирек кездеседі); осы және басқа да жағдайларға сүйене отырып, Хеслтон Мейсон отбасысы мұралық сиқыршылық дәстүрін сақтаған болуы мүмкін деп болжайды. Ол музыка және дикцияны оқытқан, ал оның қызы тіс дәрігеріне үйленген; осы және басқа да егжей-тегжейлі мәліметтер оны Эдит Роуз Вудфорд Граймс екенін көрсетеді. Ол 1922-1937 жылдар аралығында Мейсон отбасымен бір көшеде тұрды, сол кезде олар эзотерикалық қызметке белсенді түрде қатысты. 1938 жылы ол Розенкрейцер театрының жанындағы Крайстчерч қаласына көшіп, белсенді мүше болды. 1940 жылдың тамызында қызының үйлену тойында келіншекті «жақын досы» деп таныстырылған Джеральд Гарднер сыйлады. Эдит Гарднердің өмірінің соңына дейін оның жақын досы болып қалды.