Марико Мори: Технология, руханият және трансценденция ізденісіндегі жапон суретшісі
Mariko Mori
Марико Мори – жапон суретшісі (1967 ж.т.), фотосуреттері мен бейнелері арқылы технология, руханият, трансценденттік тақырыптарын зерттейді. Faou Foundation құрылтайшысы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жапон суретшісі (1967 жылы туған)
Жапон волейболшысы
Japanese artist (born 1967)
the Japanese volleyball player
Марико Мори (森 万里子) – жапон мультидисциплинарлық суретші. Ол өзінің болашақтағы гибридті бейнелерінің фотосуреттері мен бейнелерімен танымал, олар түрлі кейіпте және дәстүрлі жапон мотивтерімен ұсынылады. Оның туындылары көбінесе технология, руханият және асқандық тақырыптарын зерттейді. 2010 жылы ол Нью-Йорк қаласында орналасқан Faou Foundation атты коммерциялық емес өнер қорын құрды.
Mariko Mori (森 万里子) is a Japanese multidisciplinary artist. She is known for her photographs and videos of her hybridized future self, often presented in various guises and featuring traditional Japanese motifs. Her work often explores themes of technology, spirituality and transcendence. In 2010, she founded the Faou Foundation, an art nonprofit based in New York City.
Ерте өмір және білім
Марико Мори 1967 жылы Токиода дүниеге келген. Ол бай отбасынан шыққан; әкесі өнертапқыш және техник, ал анасы еуропалық өнер тарихының маманы. 1980-ші жылдардың соңында Токиодағы Бунка мода колледжінде оқып жүргенде Мори модель болып жұмыс істеді. 1989 жылы ол Лондонға көшіп, Бям Шоу өнер мектебінде, содан кейін Челси өнер және дизайн колледжінде оқыды, оны 1992 жылы бітірді. Бітіргеннен кейін Нью-Йоркке көшіп, Америка өнері мұражайындағы Уитни тәуелсіз оқу бағдарламасына қатысты.
Mariko Mori was born in Tokyo, Japan in 1967. She comes from a wealthy family; her father is an inventor and technician, and her mother is a historian of European Art. While studying at Bunka Fashion College in Tokyo in the late 1980s, Mori worked as a fashion model. In 1989, she moved to London to study at the Byam Shaw School of Art and then the Chelsea College of Art and Design, from where she graduated in 1992. After graduating, she moved to New York City and participated in the Whitney Independent Study Program at the Whitney Museum of American Art.
Мансап
Моридің алғашқы туындылары дәстүрлі жапон мәдениеті мен ежелгі тарихқа сілтеме жасайды, бірақ футуристикалық тақырыптар мен кейіпкерлермен ерекшеленеді. Оның алғашқы фотосуреттеріне косплейдің ықпалы зор. Видеолар мен фотосуреттерде суретшінің өзі жасаған түрлі костюмдермен әр түрлі кейіпкерлерде бейнеленген ғажайып құдайлар, роботтар, шетелдік жаратылыстар мен ғарыш кемелері орын алады. Оның мансабының басынан бері технология мен руханилыққа деген қызығушылық байқалады, технология – сана мен өзін-өзі асыру және өзгерту құралы ретінде қарастырылады. Моридің алғашқы жұмыстарының бірі – «Менімен ойна» (Play with Me, 1994) фотосуретінде өзінің денесін сюжет ретінде пайдаланады және күнделікті оқиғаларда өзін жыныстық тартымды, технологиялық шетелдік әйел ретінде көрсетеді. Оның туындылары фантастикалық және футуристикалық болғанымен, ол бейнелеген әйел кейіпкерлердің рөлі көбінесе дәстүрлі, гендерлік рөлдерді сомдайды, мысалы, «Шәй рәсімі» (Tea Ceremony, 1995) туындысындағы официантка, «Таза жер» (Pure Land, 1996-1998) туындысындағы буддалық әйел құдай Кичихотеннің футуристикалық нұсқасы немесе «Жұлдыз тууы» (Birth of a Star) туындысындағы жапондық поп-жұлдыз. Мори сана мен өлімге деген қызығушылығын жиырма жасында бірнеше сағатқа созылған ұйқы парализімен байланыстырады, ол оны тірі ме, өлген ме екеніне күмәндандырған. Шығыс мифологиясының Батыс мәдениетімен үйлесуі Моридің туындыларында жиі кездесетін тақырып, көбінесе фотосурет пен цифрлық бейнелеу арқылы, мысалы, 1995 жылғы «Жұлдыз тууы» (Birth of a Star) инсталляциясында. Кейінгі жұмыстарында, мысалы, «Нирвана» (Nirvana) туындысында ол құдай ретінде бейнеленеді, технология мен бейне арқылы бұрынғы рөлдерінен асып түседі және шынайы қалалық көріністерден шетелдік ландшафттарға көшеді. 47-ші Венеция биенналесінде (1997) Моридің екі туындысы көрсетілді: «Бос арман» (Empty Dream, 1995) атты фотоколлаж Жапон павильонында, ал «Нирвана» (Nirvana, 1997) атты 3D видео инсталляциясы – Нордикалық павильонында. Моридің туындылары көптеген қоғамдық мұражай коллекцияларында сақталған, оның ішінде Соломон Р. Гуггенхайм мұражайы, Чикаго қаласының Заманауи өнер мұражайы және тағы да басқалары бар.
Mori's early work references traditional Japanese culture and ancient history but is characterized by futuristic themes and characters. Her early photography is heavily influenced by cosplay. Fantastic deities, robots, alien creatures and spaceships are featured in videos and photographs with the artist herself dressed up in various self made costumes as characters. Present throughout her career is a fascination with technology and spirituality, with technology as a means of transcending and transforming consciousness and self. Mori's early works, such as photograph Play with Me (1994), use her own body as the subject, and she costumes herself as a sexualized, technological alien woman in everyday scenes. While her tableaus are fantastic and futuristic, the role played by the female characters she portrayed were often traditional, gendered roles such as a waitress in Tea Ceremony (1995), a futuristic version of the female Buddhist deity Kichijoten in Pure Land (1996 1998), or a female Japanese pop star in Birth of a Star. Mori attributes her fascination with consciousness and death to experiencing sleep paralysis in her early twenties for several hours which left her unsure if she was alive or dead. The juxtaposition of Eastern mythology with Western culture is a common theme in Mori's works, often through layering photography and digital imaging, such as in her 1995 installation Birth of a Star. Later works, such as Nirvana show her as a goddess, transcending her early roles via technology and image, and abandoning realistic urban scenes for more alien landscapes. At the 47th Venice Biennale (1997), Mori had two works exhibited, a photo collage titled, Empty Dream (1995) shown in the Japanese Pavillon, and the 3 D video installation, Nirvana (1997) which was shown in the Nordic Pavillon. Mori's work is featured in many public museum collections, including the Solomon R. Guggenheim Museum, Museum of Contemporary Art, Chicago, and others.
Жеке өмір
Ол композитор Кен Икедаға үйленген. Олар бірлесіп жұмыс істейді, Икеда Моридің көптеген туындыларына музыка немесе дыбыс жасайды.
She is married to composer Ken Ikeda. They have created collaborative work together, with Ikeda composing music and/or sound for many of Mori's pieces.
Метро (1994)
Мори Токио метросының вагонында ғарыштан келгендей киініп тұрды. Ол күміс металлдан жасалған костюм, құлаққап, микрофон және білегінде батырмалары бар еді. Осы трансформация, «Play With Me» жобасымен бірге, әртүрлі жасалған бейнелерді зерттеу мақсатында жасалған. Бұл образ, басқалармен қатар, биотехнология арқылы адамды жарату технологиясы мен философиясының дамуына сілтеме жасайды. «Oneness» ішінде сіз «Wave UFO» сияқты қосалқы туындыларды таба аласыз – бұл 6000 кг салмақты күмбез. Оның ішіндегі келуші компьютерлік графикамен өңделген және кейін «Wave UFO» күмбезінің ішкі бетіне фотосуреттер түрінде бейнеленген суреттерді көре алады.
Mori stood in a Tokyo subway car dressed as if she just landed from outer space. She was dressed in a silver metallic costume with a headset, microphone, and push buttons on her forearm. This transformation—along with Play With Me—was to explore different constructed identities. This image refers to, among other things, the rising of technology and philosophy around the creation of man through biotechnology. Including in Oneness you can find some sub works such as the Wave UFO, a 6.000 kg dome where the visitor, once inside it, can see projected paintings reworked with computer graphics and then transformed into photographs in the interior dome of the Wave UFO.
Қайта тууы
"Қайта туу" – бірнеше жылдық жұмыстарды қамтитын көрме, ол алғаш рет 2012 жылы Лондондағы Корольдік өнер академиясында, ал 2013 жылы Нью-Йорктегі Жапон қоғамында көрсетілді. Мори ежелгі кельт практикаларынан, әсіресе "Трансциркл 1.1" (2004) туындысындағы тас шеңберлерінен шабыттанды – бұл мезгіл-мезгіл түсі өзгеретін LED шамдары бар бағаналар тобы. Тарихи дәуірлердің мәдениеттерімен осылай байланысуы, оның адамзаттың ортақ құндылықтарын іздеуінен туындайды.
Rebirth is an exhibition from works spanning a number of years that was first shown in London at the Royal Academy of Art in 2012 and came to Japan Society in New York City in 2013. Mori also took inspiration from ancient Celtic practices, notably the stone circles in her Transcircle 1.1 (2004), a group of LED lit columns that periodically shift color. Such engagement with prehistoric cultures derive from her search for universal values shared by humanity.