Кіріспе

Британдық дәрігер және медицина тарихшысы (1828-1896) Бенджамин Уорд Ричардсон (англ. Sir Benjamin Ward Richardson) (1828 жылы 31 қазан - 1896 жылы 21 қараша) - британдық дәрігер, анестезиолог, физиолог, санитар және медицина тарихы бойынша еңбек сіңірген жазушы. Ол 1854 жылы Лондон медицина қоғамы берген Фотэргилл алтын медалі мен физиологиядағы эссе үшін Астли Купер үшжылдық сыйлығының иегері болды. Ол Джон Сноудың жақын досы және кәсіби әріптесі болды. Сноудың кенеттен қайтыс болуынан кейін ол Сноудың "Хлороформ және басқа да анестетикалар туралы" жобасын соңғы редакциялауды қолға алды және 1858 жылы оның жариялануын қадағалады. Уорд Ричардсон өмірінің соңына дейін Сноудың инфекциялық аурулардың микробтық себептері туралы радикалды көзқарастарының берік қорғаушысы болды. Ол Сноудың ингаляциялық анестезия бойынша жұмысын жалғастырып, оны кеңейтті және клиникалық қолдануға он төрт анестетиканы енгізді, олардың ішіндегі метилен бихлориді ең танымал, және ол хлороформды қолдану үшін алғашқы қос клапанды ауыздықты ойлап тапты. Ол сондай-ақ, амил нитритінің ерекше қасиеттерін танытты, бұл препарат ангина пекторисін емдеуде кеңінен қолданылды, және ол хинин, темір және стрихния, озон ефірі, стиптикалық және йодталған коллоид, сутек пероксиді және натрий этиоксиді, көп ұзамай медициналық мамандықтарда кеңінен қолданылатын заттардың бромдарын енгізді. 1893 жылы гуманитарлық істерге сіңірген еңбегі үшін ол рыцарь атағына ие болды.

Білім

Ричардсон Лестерширдегі Сомербиде Бенджамин Ричардсон мен Мэри Уордтың жалғыз ұлы болып дүниеге келді. Оны дін мұғалімі оқытқан . Осы округтегі Берроу Хилл мектебіндегі У. Янг Натт. Анасының өлім алдындағы тілегі бойынша медицина мамандығы бойынша білім алғандықтан, оның оқулары әрқашан осы мақсатқа бағытталған және ол ертеден-ақ Сомербидегі хирург Генри Хадсонға шәкірт болып оқыды. Ол Андерсон университетіне (қазіргі [Стратклайд университеті]) 1847 жылы оқуға түсті, бірақ ол Сент-Эндрюс ауруханасында (қазіргі Принцесса Корольдік аналар ауруханасы) оқушы болған кезде қатты аспан қызуының (тиф немесе қайталану қызуы) шабуылдары оның оқуын үзіп, оны ассистент болуға итермеледі, алдымен Эссектегі Сафрон Уолденнің Томас Браунға, содан кейін Лестер маңындағы Косбидің Литтлторп қаласында Эдвард Дадли Хадсонға. Хадсон бұрынғы қожайынының ағасы еді. 1854 жылы ол Санкт-Эндрюс университетінің магистрі және доктор-директоры болды, содан кейін университет сотының мүшесі, жалпы кеңестің бағалаушысы, ал 1877 жылы құрметті LL. Д .

Мансап

1849 жылы Ричардсон Хадсонды тастап, Уильям Харвидің еңбектерінің редакторы және Англияның Корольдік хирургтар колледжінің кітапханашысы (1828-1845) ретінде танымал Барнстың доктор Роберт Уиллиспен бірге болды. Ричардсон Мортлейкте өмір сүрді және осы уақытта "Біздің клубтың" мүшесі болды, онда ол Дуглас Джеррольд, Уильям Макепис Такеррей, Уильям Хепворт Диксон, Марк Лемон, Джон Доран және Джордж Крюкшенкті кездестірді, оның өсиетінің орындаушысы болды. 1850 жылы Ричардсон Глазгодағы дәрігерлер мен хирургтар факультетіне лицензиат ретінде қабылданды. 1877 жылы факультеттің оқытушысы болды, ал 1878 жылы 3 маусымда Fellow болып сайланды. Ричардсон - Санкт-Эндрюс медицина түлектері қауымдастығының құрылтайшысы және отыз бес рет президенті болды. Ол 1856 жылы Лондон Корольдік дәрігерлер колледжінің мүшесі болып қабылданды, ал 1865 жылы Fellow болып сайланды, 1866 жылы materia medica лекторы қызметін атқарды. 1867 жылы ол Корольдік қоғамның мүшесі болып сайланды және 1873 жылы "Системалық өлімнен кейінгі бұлшықеттің дәнжітушілігі" тақырыбында Круниан дәрісін оқыды. Ричардсон 1853 - 1854 жылдары Лондонға көшіп келді және 12 Хинде көшесіндегі үйді алды, одан кейін ол 25 Манчестер скверіне көшіп барды. 1854 жылы ол Бленхайм көшесіндегі диспансерге, ал 1856 жылы Сити-роудтағы Корольдік көкірек аурулары ауруханасына дәрігер болып тағайындалды. Ол сондай-ақ Метрополитен диспансерінің (1856), Мэрилебон және Маргарет стрит диспансерлерінің (1856) дәрігері болды, ал 1892 жылы Лондонның сабырлы ауруханасының дәрігері болды. Көп жылдар бойы ол "Газеттер баспасы қорының" және "Патшалық әдеби қордың" дәрігері болды, ол ұзақ уақыт бойы оның белсенді мүшесі болды. 1854 жылы Ричардсон Гровенор Плейс медицина мектебінде сот медицинасы бойынша оқытушы болды, кейін ол қоғамдық гигиена бойынша алғашқы оқытушы болып тағайындалды, ол 1857 жылы физиология бойынша оқытушылыққа кетті. Ол 1865 жылға дейін мектептің деканы болды, ол сатылып, ескі Таттерсалдың ауласындағы барлық басқа ғимараттармен бірге қиратылды. Ричардсон сонымен қатар осы уақытқа дейін Стоматология колледжінде оқытушы болды, содан кейін Регент көшесіндегі политехникалық институттың бір бөлігін иеленді. Ол 1875 жылы Брайтон қаласында "Гигея" тақырыбында атақты сөз сөйлегенде, санитарлық ғылым дұрыс дамыған жағдайда қала қандай болуы керектігін айтты. Сол жылы ол өнер қоғамында "алкогольді" тақырып ретінде Кантор дәрістерін оқыды. 1854 жылы Ричардсон өзінің "Тұқымсыз баланың аурулары" атты эссесі үшін Лондон медицина қоғамының Фотгергиллиан сыйлығын алды және 1868 жылы қоғамның президенті болып сайланды. Ричардсон 1863 жылы Америка философиялық қоғамының халықаралық мүшесі болып сайланды, ал 1867 жылы Император Леопольд Каролина ғылым академиясының мүшесі болды. 1877 жылы Антикварлар қоғамының мүшесі болды. 1880 жылы Лондон мектеп кеңесінің мүшесі болды. 1893 жылы маусымда ол гуманитарлық істерге сіңірген еңбегі үшін рыцарь атағын алды. Ол Ұлыбританияның қоғамдық санитарлық инспекторлар қауымдастығының президенті болып сайланды (кейіннен санитарлық инспекторлар қауымдастығы (SIA)) 1890 жылдан 1896 жылға дейін. Өзінің алдыңғысы сэр Эдвин Чадвик сияқты, ол қауымдастыққа үлкен қызығушылық танытты, көптеген жағдайларда жергілікті үкімет кеңесінің президентіне инспекторлардың өз бетімен босатылуына қарсы лауазымдық міндеттерін қамтамасыз ету туралы дау айту үшін өкілдіктерді басқарды. Жергілікті билік жұмыс берушілері көбінесе жергілікті ыдыс-аяқ иелері мен ұсақ бизнесмендерден, мысалы, касапаттардан, мал сою орындарының иелерінен, диірмендер мен фабрикалардың иелерінен тұратын, олардың қаржылық мүдделері инспекторлардың күш-жігерінен зардап шекті. Ол сондай-ақ онжылдықтар бойы медициналық мүдделер бойынша өздерінің емтихан және тіркеу кеңестерінен шеттетілген санитариялық инспекторлар атынан қатты пікір білдірді, олар инспекторларды "тиісті орында" ұстауға және медициналық сала ретінде қоғамдық денсаулық сақтауды сақтауға мүдделі болды. Оның адвокаты ұлы Обри де SIA атынан белсенді болды. 1862 жылы ол Asclepiad: клиникалық эсселер 1-томын жариялады, ол мерзімді журнал ретінде қарастырылды; дегенмен, ол кеңінен қабылданбады. 1884 жылы ол жаңа сериясын шығарған кезде ғана Асклепиада 1-томы, екінші сериясы, ол жеткілікті таралымы болды және тұрақты тоқсан сайынғы мерзімді журналға айналды, толық атын алды Асклепиада: ғылымдағы түпнұсқа зерттеулер мен байқаулар кітабы, өнер және медицина әдебиеті, алдын алу жән�...

Марапаттар

1854 жылы Ричардсонға "Денсаулыққа байланысты аурулар" атты эссесі үшін Лондон медицина қоғамы Фотгергиллиан алтын медалімен марапаттады. 1856 жылы "Қанның ұюы" атты эссесі үшін 300 гинейлік Астли Купер сыйлығын алды.

Эпилог

Ричардсон 1896 жылы 21 қарашада 25-ші Манчестер скверінде қайтыс болды, ал оның денесі Бруквудта, Суррейде өртелді. Ричардсон санитарлық реформатор болды, ол өзін тұрмыстық санитарлық жағдайдың көптеген кішігірім бөлшектерімен айналысты, олар әр ұрпақта орташа өмір сүру ұзақтығын ұзартуға ұмтылады. Ол көп жылдар бойы жалпы немесе жергілікті анестезияны шығаратын заттарды тауып, бейімдеу арқылы адамдар арасындағы ауырсынуды жеңілдетуге тырысты, ал жануарлар арасында сойылудың адамгершілік әдістерімен. Ол он төрт анестетиканы пайдаланған, олардың ішіндегі ең танымал - метилен бихлориді. Хлороформды қолдануға арналған екі клапанды тұңғыш ауыздықты ойлап тапқан. Ол сондай-ақ, эфир спрейімен бөлікті мұздату арқылы жергілікті сезімсіздікті пайда етті және жануарларды өлім камерасы арқылы евтаназияға ұшыратты. Ричардсон алкогольді толықтай ауыздықтаудың жалынды және қатаң қорғаушысы болды, өйткені ол алкогольді өте күшті есірткі деп санайды, оны тек ең төтенше жағдайларда шебер қолдар ғана қолдануы керек. Ол велосипедпен жүрудің алғашқы қорғаушыларының бірі болды; ол 1883 жылы Longman's Magazine журналына "Велосипедпен жүру - интеллектуалдық ізденіс" деп жазды. Ричардсон Нан реформасы лигасының вице-президенті болды. 1880 жылы "бидай ұнынан жасалған нанның тамақтануға пайдалы екендігі туралы білімді" тарату үшін осы Лига құрылды. Ричардсон жануарларды сойыуға қарсы болды, бірақ вегетариандық емес. Ол былай деп жазды: "Менің вегетариандық қозғалысқа қатты бейімделгенім рас. Алайда мен қатаң вегетариандыққа түспей, жануарларды азапсыз өлтіріп, ет нарығына жеткізу үшін мұқият тазалаудың мүмкіндігін көрсетумен айналыстым". Ричардсон өзінің ұрпағының ең көп шығарма жазған жазушыларының бірі болды. Ол өмірбаянын, пьесаларын, өлеңдерін және әндерін жазды, сонымен қатар оның ғылыми жұмысына көбірек қатысты. Ол "Асклепиада" атты ғылыми, көркем және медициналық әдебиеттердегі алғашқы зерттеулер сериясын жазды. 1861 жылы бір том шығарылды, содан кейін 1884 жылдан 1895 жылға дейін тоқсан сайын жарық көрді. Ол "Халық денсаулығы және санитарлық шолу" журналының (1855) негізін қалап, редакторы болды. Ол The Lancet, The Medical Times және The Gazette журналдарына қол қойылған және қол қойылмаған көптеген мақалалар жазды.

Отбасы

1857 жылы 21 ақпанда Мортлейк қаласының Мэри Дж. Смитке үйленді, оның екі ұлы мен бір қызы бар. Оның ұлы Обри жазушы және меценат Джеруша Дэвидсон Ричардсонға үйленді.

Таңдалған мақалалар

(1880 ж.) деген мақаласында "Білім арқылы денсаулық" ("The Gentleman's Magazine"), том. CCXLVI, 288-303 б. қараңыз. (1880 ж.) деген мақаласында "Денсаулыққа байланысты киім", "Жеке адам" журналы, том. CCXLVI, 469488 бет. (1881) деген кітап. "Авторлық электрші" ("The Gentleman's Magazine"), том. CCLI, 460-480 б. (1882) деген кітап. "Ағылшын жеріндегі нәсіл және өмір", The Eclectic Magazine 36, 606 621 бет. (1886) деген кітап. "Жаратылыста әйелдің рөлі" (Longman's Magazine), 8, с. 604 619-ға дейін.

Түрлі-түрлі

(1888) деп аталады. "Джордж Харристің өмірбаянының" алғы сөзі. Лондон: Hazell, Watson & Viney, Ltd. (1889) компаниясы. "Балмазалау өнері" атты "Вудтың медициналық және хирургиялық монографиялары" атты еңбегінде. Нью-Йорк: Уильям Вуд және компания. (1895) деген кітап. "Аударбаудың ішіндегі дөңгелек: мен велосипед тебуді қалай үйрендім" кітабының "Кіріспесі" Фрэнсис Элизабет Уиллард. Лондон: Хатчинсон & Co.