Кіріспе

Ричард Уильям Джельф (25 қаңтар 1798 – 19 қыркүйек 1871) – Лондон Король колледжінің төртінші басшысы. Ол Итон колледжінде және Оксфордтың Крайст-Черч колледжінде білім алды, сосын Оксфордтың Ориел колледжінің стипендиаты атанды. Ол Оксфордтағы Крайст шіркеуінің каноны және Лондондағы Кингс колледжінің басшысы қызметін 1844 жылдан 1868 жылға дейін атқарды.

Ерте өмір

Ол Глостерлік сэр Джеймс Джельфтің екінші ұлы және Уильям Эдвард Джельфтің інісі болды. Ол Итон колледжінде оқыды, онда Эдвард Бувери Пузибен өмір бойына созылатын достық қарым-қатынас бастады, ал 1816 жылдың желтоқсанында Оксфордтағы Христ-Черч колледжіне түсті, онда 1820 жылы классикадан екінші дәрежедегі дипломмен B.A., 1823 жылы магистр, 1831 жылы бакалавр, 1839 жылы доктор ғылымының дәрежесін алды.

Мансап

1820 жылы ол Ориел колледжінің мүшесі болып сайланды, 1821 жылы қасиетті міндеттерді атқаруға бекітілді және 1823 жылы магистр дәрежесін алғаннан кейін оқытушылардың бірі болды. 1824 жылы ол мектептердің басшысы болды, ал 1825 жылы классикалық сарапшы болып тағайындалды. Сэр Джордж Нюгенттің жеке тәрбиешісі қызметін қысқа ғана уақыт атқарғаннан кейін, 1826 жылы Джельф Камберленд принці Джорджтың ұстазы болып тағайындалды. Ол осы лауазымда он үш жыл бойы болды, шәкіртінің әкесі Ганновердің королі болғанға дейін (1837 жылы) көбінесе Берлинде тұрды. 1830 жылы ол Мәсіх шіркеуінің каноны болып тағайындалды және сонымен қатар үйленді. Джельф ешқашан көрнекті трактарист болған жоқ, бірақ Джон Генри Ньюман мен оның досы Пузи 1841 жылы «Таймс трактаттарының» 90-шы трактатында жақтаған Отыз тоғыз мақаланың түсіндірілуі туралы хаттарын оған жолдады. 1842 жылы ол университет алдында уағыз айтты, ол «Via Media; немесе Англия шіркеуі – римдіктер мен диссиденттер арасындағы біздің тағдырлы жолымыз» деген атпен жарияланды. 1847 жылы ол Пузидің уағызын тексеруге және оның нәтижесі туралы есеп беруге тағайындалған алты дәрігердің бірі болды, нәтижесінде Пузи екі жылға уағыз айтудан шеттетілді. 1844 жылы Джельф епископ Джон Лонсдейлден кейін Лондон Король колледжінің директоры болды, бұл колледж 1829 жылы Лондон университетінің теологиялық дауларына жауап ретінде құрылған. Ол он төрт жыл бойы сол жерде қызмет етті, теология факультетін құрды. Теология профессоры Ф. Д. Морис 1853 жылы «Теологиялық эсселерін» жариялағанда, Джельф оның көзқарастарын айыптап, кеңес Мористі профессорлық лауазымынан шеттетуге себеп болды, бірақ Морис 1866 жылы Кембридж университетіндегі Найтбридж профессоры болып бірауыздан сайланды. Джельф сонымен қатар Мәсіх шіркеуінің бөлімі үшін конвокацияда проктор және королеваның суб-алмонер қызметтерін атқарды. 1868 жылы Лондон Король колледжінің директоры қызметінен кеткеннен кейін Джельф Оксфордтағы канониясына тиісті үйде тұрды, ол 1871 жылдың 19 қыркүйегінде қайтыс болды.

Шығармалары

1844 жылы Оксфордта Джельф Бэмптон лекцияларын оқыды, оның тақырыбы – Рақымның жолдарына қатысты зерттеу, олардың өзара байланысы және біріктірілген пайдалануы, әсіресе Англия шіркеуіне қатысты. Ол «Доктриналық және практикалық уағыздар» (Лондон, 1835) және «Қасиетті діни қызметке талапкерлерді дайындауда еврей тілін оқымау туралы ұсыныстар» (Лондон, 1832) атты еңбектерін жариялады. Ол сондай-ақ епископ Джон Джуэлдің еңбектерін редакциялады, Оксфорд, 1848, 8 томдық. Ол сонымен қатар Отыз тоғыз қағида бойынша лекциялар сериясын қалдырды, ол 1873 жылы қайтыс болғаннан кейін күйеу баласы, пастор Дж.Р. Кингтің күшімен жарық көрді.

Мұра

Лондон Корольдік колледжінде оның есімімен "Желф" медалі тағайындалды. Бұл медаль, колледж директорының пікірінше, бакалавриат білімін алған кезеңінде ең көрнекті жетістіктерге қол жеткізген студентке табыс етіледі.

Отбасы

1830 жылы Джельф Камберленд герцогинясының күтімшісі, графиня Эмма Шлиппенбахқа үйленді; ол жеті бала өсірді, олардың ішінде Джордж Эдвард Джельф, Рочестер каноны, сэр Артур Ричард Джельф және полковник Ричард Генри Джельф болды. Оның немерелері Уилфрид Джельф пен Генри Джельф, екеуі де бірінші сыныпты крикет ойыншылары және әскери шенеуніктер еді.