Энтони Троллоптың «Кешіресіз бе?» романы, сюжеті, кейіпкерлер (Алиса Вавасор, Джон Грей) және иллюстрациялар туралы ақпарат. Кітап туралы толық мәлімет!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
1864-1865 жылдары Энтони Троллоптың жазған романы, Pet Shop Boys тобының осы аттас әні.
1864 1865 novel by Anthony Trollope
the Pet Shop Boys song of the same name
Троллоп "Оны кешіре аласың ба?" романын 1864 жыл бойы ай сайын бөлім-бөлім жариялады, содан кейін Chapman and Hall баспасы арқылы екі томдық романға айналдырды. Бірінші томды белгілі Диккенс суретшісі Физ суреттеді; алайда Троллоп дайын болған нұсқасына наразылық білдіріп, одан нашар суретші таба алмайтынын және кітабында мұндай суреттер болуын қаламағанын айтты. Екінші томды Маркус Стоун суреттеді.
Trollope published Can You Forgive Her? in monthly installments throughout 1864, before turning it into a two volume novel through the Chapman and Hall publishing house. The first volume was illustrated by noted Dickens artist Phiz; however, Trollope complained of the finished product, stating that he could not think of a worse illustrator, and that he refused to see his book contain such pictures. The second volume was instead illustrated by Marcus Stone.
Сюжет
Элис Вавасор, жиырма төрт жастағы жас әйел, бай, құрметті, сенімді, бірақ амбициясыз және қарапайым Джон Грейге құда болды. Бұрын ол өзінің туысы Джорджбен ниеттесетін, бірақ ол жабайы кезеңнен өткеннен кейін одан бас тартты. Джон, махаббатына сеніп, Элис Швейцарияға туысы Кейтпен, Джорджтың қарындасымен сапарға баруына ең аз қарсылық білдіреді, тіпті Джордж олардың еркек қорғаушысы ретінде олармен бірге баратынын білгенде де. Швейцарияның романтикасына, Кейттің Джоржды Элис махаббатына қайтаруға тырысуына және Джонның кемшіліктеріне қатысты өзінің күмәніне ықпал етіп, Элис екінші күйеуінен бас тартады. Элис асыл, бірақ жек көрінетін туыстары оған қарсы шығады, бірақ олардың наразылығы Элис шешімін ғана нығайтады, және ол ақырында Джоннан айырмашылығы, харизматикалық, амбициялық және тартымды көрінетін Джорджбен ниетін жаңартады. Ол оның некеге тұруға ұсынған хатында оның ақшасы оның парламенттік амбицияларын қолдайтынын мойындаған адалдығын құрметтейді және оған үйленуге дейін де оның қаражатынан пайдалана алатынын айтады. Джон ақшаны жасырын түрде төлейді. Джордж қосымша сайлауда жеңіске жетеді, бірақ алдағы жалпы сайлаудың қаржылық талаптары мен перспективалары оны қатты күңкілдетеді. Енді үмітсіздікке түскен ол өзінің қараңғы жағын көрсете бастайды. Ол атасының өлімі туралы қиялдайды және атасы Джорджқа мұрасын бермей, табиғи себептерден қайтыс болғаннан кейін Кейттің қолын сындырады. Атасының өлімінен және Кейттен алыстағаннан кейін ол жалпы сайлауда соңғы орынға ие болады. Жүрегінен үміт үзген ол Джонның сайлау науқанына араласқанын білгеннен кейін, Америкаға қашып кетуден бұрын, Джонды өлтіруге жақындап келеді. Екінші оқиға бай фермер Чизакер мен кедей солдат капитан Беллфилдтің жесір әйел Гринноудың махаббатына (және айтарлықтай мұрасына) қатысты күлдірмелі бәсекелестігін көрсетеді. Алисаның, Джордж пен Кейттің әпкесі Гринноу жас кезінде өте бай қарт адамға тұрмысқа шыққан, ол жақында қайтыс болды. Ол әлі де аза тұрып, көптеген формалдықтарды сақтайды, сонымен қатар ол өзінің күйеулерінің назарында болудан ләззат алады және оларды бір-біріне қарсы қояды. Ақырында ол өзін бақылай алатынын білген соң, тартымды капитан Беллфилдке үйленуді шешеді. Үшінші оқиға өте бай Плантагенет Паллизердің одан да бай мұрагер леди Гленкора М'Клускимен некелесуімен байланысты. Олар өте жақсы үйлеспейді. Ол - қатал, еңбекқор саясатшы, ол қаржы министрі болуға тағайындалуы мүмкін, ал ол - жан-жақты, көңілді тұлға және жақсы дамыған әзіл-қалжың сезіміне ие. Ол ашық сөйлейді және жиі Элисқа өзінің тікелейлігімен таң қалдырады. Гленкораның балалы бола алмауы олардың некесін одан да шиеленісті етеді. Бұрын ол аристократиялық ысырапшыл Бурго Фицджеральдпен ниеттесетін, бірақ Элис Джон Грейді тастауына наразылық білдірген сол ақсүйектер Гленкораны Бургоны тастап, Плантагенетке үйленуге мәжбүр етті. Бірақ Гленкора әлі де Бургоға ғашық, ол онымен бірге қашып кетуді жоспарлайды. Элис қорқынышпен Гленкора Бургомен бірге қашып кетсе, жақсы болар еді дейді, өйткені онда Плантагенет онымен ажырасып, оған бала әкелетін басқа біреумен үйленуі мүмкін. Ол Бургомен биге қатысып, тіпті байлығы мен абыройын қауіпке тіге отырып, онымен бірге баруға келіседі. Плантагенет Гленкораны Еуропаға саяхатқа алып, Элис олармен бірге болып, некелерін сақтап қалу үшін саяси амбицияларын құрбан етеді. Кейбір қаһарлы саяхаттан кейін Гленкора жүкті екенін біледі, бұл олардың некесін нығайтады және Плантагенеттің өмірін толықтырады, бірақ Гленкора оны сүймейтіні анық. Джон Грей Элиспен Швейцарияға барып, оның махаббатын қайтадан жеңіп алады. Элис оны жақсы көрсе де, оны қабылдауы шын жүректен емес және берілу ретінде сипатталады. Ол өзін кешіру үшін күреседі және өзін оған лайықсыз сезінеді. Ақырында ол оның "бақытты болудан басқа амалы қалмады" деп айтқан сөзіне мойынсұнады. Олар құда болып, Плантагенет жаңа досын парламентке үміткер болуға көндіреді. Бұл Элисқа біршама ұнайды, өйткені ол Джонның бұрынғы амбициясыздығына қанағаттанбаған. Англияға оралғанда миссис Гринноу Беллфилдке үйленеді, Гленкора ұл туады, ал Элис ақыры Джонға үйленеді. Элис бақыты уақытша жеңілгендік сезімімен алмасады, өйткені оның үйлену тойы ресми әлеуметтік оқиғаға айналды, онда ол жоғары дәрежелі туыстарының өзін айыптаған сөздерін тыңдайды, олардан қашып құтылуға тырысқан. Троллоп оның әлеуметтік конвенцияны бұзуға тырысып, одан да көп зиян шекпегеніне қуанғанын айтады.
Alice Vavasor, a young woman of twenty four, is engaged to the wealthy, respectable, dependable if unambitious and bland, John Grey. She had previously been engaged to her cousin George, but broke it off after he went through a wild period. John, trusting in his love, makes only the slightest protest about Alice’s planned tour of Switzerland with her cousin Kate, George's sister, even when he learns George is to go with them as their male protector. Influenced by the romance of Switzerland, by Kate's contriving to restore George to Alice's favour, and by her own misgivings about John's shortcomings, Alice jilts her second fiancé. Alice's noble but despised relations are shocked, but their protests only strengthen Alice's resolve, and she eventually renews her engagement to George, who seems charismatic, ambitious and alluring, in contrast to John. She respects his honesty in acknowledging in his letter proposing their marriage that her money would support his parliamentary ambitions, and she tells him that he can draw on her funds even before they marry. Ever attentive to Alice's welfare, John secretly pays the money instead. George wins the byelection, but finds the financial demands and prospect of the forthcoming General Election to be crushingly disappointing. Now desperate, his darker side becomes increasingly visible. He has fantasies about murdering his grandfather, and breaks Kate's arm when the old man dies of natural causes having denied George his inheritance. He comes last in the General Election after his grandfather's death and estrangement from Kate. In despair, and after learning of John's interference in his campaign and engagement, he almost murders John before escaping to America. A second story involves the comic rivalry between the wealthy farmer Cheesacre and the pauper soldier Captain Bellfield for the affections (and substantial inheritance) of the widow Mrs Greenow. Mrs Greenow, the aunt of Alice, George, and Kate, had married young to a very rich older man who had recently died. Still in mourning, which for her involves a great deal of performance, she also enjoys basking in the attentions of her beaux and pitting them against each other. Finally she decides to marry the more attractive Captain Bellfield, knowing that she can keep him under control. The third story deals with the marriage of the extremely rich Plantagenet Palliser to the even wealthier heiress Lady Glencora M'Cluskie. They are not very well suited. He is a stiff necked, hardworking politician in line to be Chancellor of the Exchequer, while she has a lively, fun loving personality and a well developed sense of humour. She is outspoken and often shocks Alice by her frankness. The marital situation is made more tense by Glencora's failure to conceive a child. Previously, she had been engaged to Burgo Fitzgerald, an aristocratic wastrel, but the same noble relations that protested about Alice's jilting of John Grey had successfully pressured Glencora to abandon Burgo to marry Plantagenet. But Glencora is still passionately in love with Burgo, who plots to elope with her. To Alice's dismay, Glencora argues that it would be for the best if she eloped with Burgo, as then Plantagenet could divorce her and marry someone else who could give him children. She publicly dances with Burgo at a ball and nearly agrees to go with him, even at the risk of her fortune and reputation. Plantagenet sacrifices his political ambitions to save his marriage by taking Glencora on a European tour, with Alice accompanying them. After some rancorous travelling, Glencora finds that she is pregnant, which solidifies her marriage and fulfils Plantagenet's life, though it is clear that Glencora does not love him. John Grey pursues Alice to Switzerland to renew his courtship and eventually wins her over again. Although Alice loves him, her acceptance of him is not whole hearted and is described in terms of a surrender. Having jilted him before, she struggles to forgive herself and feels she is unworthy of him. She finally relents, noting that he had "left her no alternative but to be happy." They become engaged and Plantagenet persuades his new friend to run for Parliament. Alice is somewhat pleased by this as she had been dissatisfied with John's earlier lack of ambition. Back in England, Mrs Greenow marries Bellfield, Glencora gives birth to a son, and Alice finally marries John. Alice’s happiness is temporarily alloyed by a sense of defeat at having her wedding turned into a formal social event where she endures the reproachful lectures of high ranking relations she had sought to avoid. Trollope suggests that she is fortunate not to have suffered more by trying to defy social convention.