1918-1970 жылдардағы Йемен Корольдігі

Кіріспе

1918–1970 жылдар аралығында Йеменнің солтүстік-батысындағы патшалық. Йемен патшалығы (المملكة اليمنية), ресми түрде Йеменнің Мутавакилиттік патшалығы (المملكة المتوكلية اليمنية) деп аталса, көбінесе Йемен немесе, кейіннен Солтүстік Йемен деп те аталады. Бұл мемлекет 1918 және 1962 жылдар аралығында қазіргі Йеменнің солтүстік-батыс бөлігінде өмір сүрді. Таяу Шығыста орналасқан Йемен патшалығының ауданы 195 000 км² құрады. Елдің солтүстігінде Сауд Арабиясымен, оңтүстігінде Аден протекторатымен шектесетін. 1918 жылдан 1948 жылға дейін астанасы Сана, ал 1948 жылдан 1962 жылға дейін Таиз қаласы болды. Йемен 1947 жылдың 30 қыркүйегінде Біріккен Ұлттар Ұйымына қабылданды. 1962 жылдан 1970 жылға дейін Солтүстік Йемендегі азамат соғысында жеңіліске ұшырағанға дейін Йеменнің бір бөлігін бақылауда ұстады. 1918 жылғы Мудрос келісімінен кейін Осман империясы Йеменнен кету туралы шешім қабылдағаннан кейін үш күн өткен соң, аймақтың діни басшысы имам Яхья Санаға кіріп, Йеменнің билеушісі деп жариялады. Өз билігін жариялағаннан кейін, ол британдықтардың басқаруындағы Аденге шабуыл жасады, бірақ британдықтар шабуылдарды тойтарды. Осы шабуылдардан кейін ол Оңтүстік Тихамадағы тайпалардың көтерілісін басып, Асир әмірлігіне қарай жылды. Италия Корольдігімен және Кеңес Одағымен келісімдер жасасу арқылы өзінің заңдылығын арттырды. 1927 жылы ол тағы да британдықтардың басқаруындағы елдерге шабуыл жасады, бірақ бұл шабуылдар да сәтсіз аяқталды. 1934 жылы ол Ұлыбританиямен достық шартына қол қойып, шекаралық келіссөздер үшін Аденге шабуыл жасамауға уәде берді. Сауд-Йемен соғысы сол кезде Сауд Арабиясына адал болған және бүлік көтерген Әсир әмірін тапсырмау ниетінен туындады. Төрт айдан кейін Йемен Джизан, Наджран және Асирді Сауд Арабиясына беру арқылы бейбітшілікке келді. Осы соғыстан кейін Йемен патшалығы оқшаулану саясатын ұстанды. Имам Яхья солтүстік аймақтардағы зәйді тайпалары арасында беделді болса, жағалау және оңтүстік аймақтардағы сүннит халқы оның билігін қабылдауға көбірек қарсы болды. Билікті сақтап қалу үшін ол авторитарлық билік жүргізіп, әртүрлі провинцияларды басқаруға өз ұлдарын тағайындады. Нәтижесінде, наразылықтың күшеюіне байланысты 1948 жылы конституциялық үкімет құруды көздеген революционерлер имам Яхьяны өлтірді, бірақ оның ұлы Ахмад бин Яхья, сол кездегі мұрагер ханзада, адал зәйді тайпаларының көмегімен билікті басып алды. 1958 жылы Ахмед бин Яхья Мысыр президенті Әбдел Насердің қысымымен Араб Біріккен Республикасына қосылды. Алайда, 1961 жылы Сирия одақтан шыққаннан кейін Йемен де одақтан шықты. Ахмед бин Яхьяның қайтысынан кейін, оның ұлы Мұхаммед әл-Бадр билікке келгеннен бір апта өткен соң, Мысырдың қолдауымен Абдулла әл-Саллал басшылығындағы әскерлер төңкеріс жасап, Йемен Араб Республикасын құрды. Әл-Бадр тауларға қашып, зәйді тайпаларының көмегімен азамат соғысын бастады. Сауд Арабиясы Әл-Бадрды қолдады, ал Мысыр Әл-Саллалды қолдау үшін әскер жіберді. 1967 жылы Мысыр Израильге жеңілгеннен кейін, патшашылдар мен республикашылдар арасында атысты тоқтату туралы келіссөздер басталды, ал 1970 жылы Йеменнің Мутавакилиттік патшалығы патшашылдар үкіметте ықпалға ие болу шартымен ресми түрде таратылды. Йеменнің Мутавакилиттік патшалығы – абсолюттік монархия жүйесімен басқарылатын автократиялық, теократиялық патшалық болды. Елде ресми тіл болмады, халықтың көпшілігі араб және йемендік еврей тілдерінде сөйледі. Ел халқының 90% арабтар, ~10% афро-арабтар, ал 1949 және 1950 жылдар аралығында өткен «Сиқырлы кілем» операциясына дейін аз бөлігі йемендік еврейлерді құрады. Халқының ~55% зәйді мұсылмандары, ~45% сүнни мұсылмандары, ал «Сиқырлы кілем» операциясына дейін аз бөлігі еврейлерді құрады. Біріккен Ұлттар Ұйымы мен Араб Лигасының мүшесі Йеменнің Мутавакилиттік Корольдігі 1958 жылы Араб Біріккен Республикасына қосылып, 1961 жылы одан шықты.

1918–1970 kingdom in northwestern Yemen

The Kingdom of Yemen (المملكة اليمنية), officially the Mutawakkilite Kingdom of Yemen (المملكة المتوكلية اليمنية), also known simply as Yemen or, retrospectively, as North Yemen, was a state that existed between 1918 and 1962 in the northwestern part of what is now Yemen. Located in the Middle East, the Kingdom of Yemen had an area of 195,000 km2. The country was bordered by Saudi Arabia in the north, and the Aden Protectorate to the south. Its capital was Sana'a from 1918 to 1948, then Taiz from 1948 to 1962. Yemen was admitted to the United Nations on 30 September 1947. From 1962 to 1970, it maintained control over portions of Yemen until its final defeat in the North Yemen Civil War. Three days after the Ottoman Empire's decision to withdraw from Yemen following the 1918 Armistice of Mudros, Imam Yahya, the religious leader of the region, entered Sana'a and declared himself the ruler of Yemen. After declaring his rule, he launched attacks on Aden, which was under the auspices of the British Empire, but the British repelled the attacks. After these attacks, he suppressed the rebellions of the tribes in Southern Tihama and advanced towards the Emirate of Asir. It increased its legitimacy by making agreements with the Kingdom of Italy and the Soviet Union. Then, in 1927, he again attacked the countries under the auspices of the British Empire, and these attacks also failed. In 1934, he signed a friendship treaty with the United Kingdom, promising not to attack Aden in exchange for border negotiations. The Saudi Yemeni War broke out because he did not accept to surrender the Emir of Asir, who was loyal to Saudi Arabia at that time and rebelled. Four months later, Yemen made peace by giving Jizan, Najran, and Asir to Saudi Arabia. After this war, the Kingdom of Yemen began to pursue an isolationist policy. While Imam Yahya enjoyed legitimacy among the Zaydi tribes in the northern areas, the Sunni population in the coastal and southern regions were less inclined to accept his rule. To maintain power, he maintained authoritarian rule and appointed his sons to rule various provinces. Therefore, as a result of the growing discontent, Imam Yahya was assassinated in 1948 by revolutionaries who wanted to establish a constitutional government, but his son Ahmad bin Yahya, who was the crown prince at the time, seized power with the help of loyal Zaydi tribes. In 1958, Ahmed bin Yahya joined the United Arab States under pressure from Egyptian president Abdel Nasser. However, when Syria left the union in 1961, Yemen also left the union. After the death of Ahmed bin Yahya, one week after his son Muhammad al Badr came to power, the soldiers under the leadership of Abdullah al Sallal, supported by Egypt, staged a coup and established the Yemen Arab Republic. Al Badr fled to the mountains and started a civil war with the help of Zaydi tribes. Saudi Arabia supported al Badr, while Egypt sent troops to support al Sallal. After Egypt's defeat by Israel in 1967, negotiations began between royalists and republicans for a ceasefire, and in 1970, the Mutawakkilite Kingdom of Yemen was officially dissolved in exchange for royalists having influence in the government. The Mutawakkilite Kingdom of Yemen was an autocratic, theocratic kingdom governed by an absolute monarchy system. The country did not have an official language, the majority of the population spoke Arabic, and Yemenite Hebrew. Of the country, 90% were Arabs, ~10% were Afro Arabs, and a small portion were Yemeni Jews before Operation Magic Carpet, which took place between 1949 and 1950. The population was ~55% Zaydi Muslim, ~45% Sunni Muslim, and a small portion was Jewish before Operation Magic Carpet. The Mutawakkilite Kingdom of Yemen, a member of the United Nations and the Arab League, joined the United Arab States in 1958 and left in 1961.

Этимология

Йеменнің этимологиясы туралы әртүрлі деректер бар. Ямнат термині ежелгі Оңтүстік Арабия жазуларында екінші Химиярит патшасына сілтеме жасайды. Ол Шаммар Яриш тақырыбында айтылады. Бұл термин, бастысы, Аден мен Хадрамаут арасындағы жағалау аймағын білдіреді. Тарихи тұрғыдан алғанда, Йемен Сауд Арабиясының солтүстігіндегі Асирден Оманның оңтүстігіндегі Дуфарға дейінгі аумақты қамтыды. Бұл аймақ Үлкен Йемен деп аталады. Йеменнің әл-ямин (اليمين) деген аттан шыққандығы айтылады, себебі Йемен Каабаның оңтүстігінде, яғни картада оң жағында орналасқан, Меккеге қарап шығысқа бұрылғанда, ислам географтарының пікірінше, бұл әлемнің орталығы болып саналады. Басқа көздер Йеменнің "ямн" немесе "юмн" түбірінен шыққандығын, яғни "бақыт" немесе "береке" деген мағынаны білдіреді дейді. Ал Арабияның қалған бөлігі гректерде Arabia Deserta, римдік географтарда Arabia Eudaimon, арабтарда Arabia Felix (ағылшын тілінде: Fertile / Fortunate Arabia) деп аталған. Йемен Саид (اليمن السعيد) деп те аталды.

Өмірбаян

1849 жылы Осман империясы Тихама аймағын басып алды, Зейди имамдары Османның билігін мойындап, Осман әскерлерінің Санаға орналасуына рұқсат берді. Ахмед Мұхтар паша, өзіне бекітілген Фырка и Ихтиятия армиясымен бірге, Асирде Мұхаммед Аизды талқан еткен соң, 1872 жылы Йемен губернаторы болып тағайындалғанда Йеменнің ең маңызды қаласы Сананы жаулап алып, Осман билігін қайта орнатты. Ахмет паша билікті орнату ғана емес, Йеменде құрылыс жұмыстарын да бастады. Ол сарай, мешіт және имараттан бөлек, Санада баспахана ашып, Сана мен Худайдах арасына телеграф желісі салды. Бірақ, Йеменді өз имамдары басқаруын қалаған Зейдилер, аймақтағы Осман шенеуніктерінің сыбайлас жемқорлыққа араласуына байланысты 1889 жылы көтеріліс ұйымдастырды. Көтерілісті басуға жіберілген Хиджаз губернаторы Ахмет Фейзи паша Худайдахтан Сана мен Таизға қарай жылжып, көтерілісті қысқа мерзімде басты. Йемендегі көтерілістерді басу қиын болды, сонымен қатар, реформалардың қымбатқа түсуіне байланысты жүргізілмеуінен Йемен халқының жағдайы нашарлап, кедейлік артты. Халықтың наразылығын басу мүмкін болмағандықтан, олар одан да күшті көтеріліс жасады. Абдул Хамид II имам Яхьяның билігін әлсірету үшін реформалар жасап, Йемендегі кедейлердің салық жүктемесін жеңілдетіп, мектептер салды. Көтерілістерді тоқтату үшін, араб тілін білетін офицерлерді Йеменге тағайындады. 1882, 1896, 1902, 1904 және 1910 жылдардағы көтерілістерден кейін, Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін, 1913 жылы Осман империясы ресми түрде Зейди имамы болған имам Яхьяға бір бөлігі билікті беруге мәжбүр болды. Қарсылық ретінде, имам Яхья Осман империясына қарсы Сейид Идрисипен бірікпеуге уәде берді. Содан кейін, Бірінші дүниежүзілік соғыспен бірге, Йеменде көптеген соғыстар болды.

Имам Яхья дәуірі (1918-1948)

Бірінші дүниежүзілік соғыста майдан дағдарысқа ұшырағанда, зайд имамы Яхья өзінің және Йеменнің болашағы туралы алаңдады. Өзіне зиян келтірмеу үшін имам Яхья Лахиджді британдықтарға беруді ойлады және теңіз жолдарын ашуды, сондай-ақ британдықтар мен Сейид Идрисидің шабуылдарын тоқтатуды сұрады. 1918 жылдың 30 қазанында ол Осман империясының Мудрос келісімін қол қойды. Осы жағдайдан кейін имам Яхья Санаға кірді және Йеменнің тәуелсіздігін жариялады. Тәуелсіздік алғаннан кейін үш күн өткен соң имам Яхья өзін Йеменнің Зайд әмірлігінің билеушісі деп жариялады. Келісім бойынша Осман империясы Йеменнің барлық аймағынан шығуға тиіс болды, бірақ қаланың әкімі Махмут Недим Бей және 40-шы дивизияның командирі Галиб Бей бұл бұйрықты 45 күн бойы орындамады. Корпус командирі Ахмет Тевфик-паша провинциялық қазынадан әскерилердің төленбеген жалақысының бір бөлігін төледі. Имам Яхья корпус бөлімшелерін тапсыруды шешсе, ол қарсы болмайтынын мәлімдеді және болашақта болуы мүмкін шабуылдарға қарсы сақтық шарасы ретінде әскердегі кейбір қару-жарақ пен оқ-дәрілерді өзіне беруді сұрады, бірақ кейбір командирлер бұған қарсы шықты. Таиз операцияларының аймақтық қолбасшысы Әли Саит-паша бастама көтеріп, Аденге барып, британдықтармен кездесті. Ахмет Тевфик-паша Йеменді эвакуациялауға уақыт кеткендіктен, британдықтар VII корпусы мен Яхьяның делегациясын британдықтармен бірге келіссөздер жүргізуге шақырды, бірақ бұл келіссөздерден ешқандай нәтиже шықпады. Көптеген офицерлер кеткенімен, Махмут Недим Бей мен 200 Осман офицері әлі де имам Яхьяның Санада ұстауында болды. Йеменде қалған мемлекеттік қызметкерлер Лозанна келісіміне қол қойылғанға дейін Стамбул мен Анкара үкіметтеріне жалақыларын төлеу үшін бірнеше рет хат жазды. 1923 жылдың 13 қазанындағы хатында ол йемендіктердің өз әкімшілігін құруы орынды және қажетті екенін, қаржылық талаптарды қанағаттандыру мүмкін емес екенін, бірақ ұйымдастыру үшін қажетті сарапшылар немесе мемлекеттік қызметкерлер қажет екенін айтты. Түркия көмектесе алатыны, бірақ олардың жалақысын йемендік әкімшілік төлейтіні жазылған. Олар Сананың әкімі Махмут Недим және сыртқы істер министрі Рағып Паша сияқты маңызды лауазымдарды атқарды. Имам Яхья Лаузан келісімінен кейін ресми қызметі аяқталған Махмут Недим Бейдің Йеменде қалуын қалады. Алайда, 1924 жылы Махмут Недим Бей Түркияға оралды. Содан кейін ол қалған түріктерді Түркияға әкелуге тырысты. 1926 жылы кейбір мемлекеттік қызметкерлер Түркияға оралды. Йеменде қалған түріктер жергілікті тұрғындармен үйленді, ал кейінірек олардың көпшілігі Түркияда қайтыс болды деп есептелді. Имам Яхья Касимид дәуіріндегі Ұлы Йемен идеясын іске асыруды көздеді. Сондықтан ол 1914 жылдың наурызында Осман империясы мен Англия белгілеген Күлгін сызықты мойындамайтынын мәлімдеді және Ұлы Йемен 1919 жылы өзінің идеалын іске асыру үшін британдықтар бақылайтын Аден протекторатына қарай жылжи бастады, бірақ йемендіктер британдық армияның қарсы шабуылымен кері шегінді. Имам Яхьяның кері шегінген армиясынан кейін британдық армия да әл-Худейда портын басып алып, оны Асир әмірлігіне тапсырды. Худейдадан кейін имам Яхья 1922 жылы Аденге қайта шабуыл жасады. Аденге 50 шақырым жеткенде, британдық әуе күштері имам Яхьяның армиясы қатты бомбалауға ұшырағандықтан кері шегінуге мәжбүр болды. 1922 жылы Йемендегі тайпаларды жақсырақ бақылау үшін ол бүлікші Хашид және Бакил тайпаларына қарсы соғыс бастады. Имам Яхья ханзада Ахмет бин Яхьяның қатыгездігін білгендіктен, оны көтерілістердің қолбасшысы етіп тағайындады. Хашид бандиттері мен Жеңімпаз армия арасындағы көптеген қақтығыстардан кейін Хашид тайпасы жеңілді. Ханзада Ахмет бин Яхьяның бұйрығымен әскер Хашид тайпасын тонап, көптеген адамдарды зорлады. Осы оқиғадан кейін имам Яхья ханзада Ахмет бин Яхьяға Хашид тайпаларының басшылары мен шейхтерін тұтқындауға, тұтқындарды жинауға және Хашид тайпасынан соғыс шығындарын өтеуді талап етуге бұйрық берді. Ол оған аз мөлшерде салық жинауды және бас тартқандардың үйлерін қиратуды бұйырды. Қамауға алынған хашид шейхтері мен ру басшылары Гамдан түрмесіне жіберілді. Балалардан басқа барлығы да азаптап, өлтірілді. 1924 жылы әл-Джауф және Байда тайпалары бүлік шығарды. Осыдан кейін имам Яхья көтерілісті басу үшін Сайид Абдулла әл-Вазир бастаған Жаңа армияны жіберді. 1923 жылы Мұхаммед ибн Әли әл-Идрисидің қайтысынан кейін Асир әмірлігінде пайда болған тақ үшін күресті пайдалануды көздеген имам Яхья, Хашид тайпасынан көптеген мүшелері бар әскермен Худейданы басып алды. Худейдадағы тұрғындары қасиетті санайтын бірнеше мазарлар имам Яхьяның армиясы тарапынан қиратылды. Худейда басып алынғанда, әл-Джауф тайпалары бүлік шығарды және бүлік қысқа қақтығыстан кейін аяқталды. Содан кейін ол Сабяға беттеп, әл-Идрисидің ұлы Әли бин Идрисиді қоршады. 1926 жылы имамның армиясы Жизән және Нажранда өзін мойындамайтын тайпаларға шабуыл жасады. Әли бин Идриси Оңтүстік Асирдің билеушісі ретінде оны мойындаса, имам Яхьяға адал болатынын уәде берді. Бірақ имам Яхья Идрисилердің марокколық шығу тегінен екенін айтып, бұл ұсыныстан бас тартты. Имам Яхьяның пікірінше, британдықтармен бірге Идрисилер Йеменге енген жат элементтер еді және оларды Йеменнен толығымен қуу керек. Бұл саясат Ұлыбританиямен және Хижаз және Неджд Корольдығымен оның арасындағы қарым-қатынаста проблема тудырды. 1926 жылы Нажран аумағын бөлісу мәселесі бойынша Хижаз және Неджд Корольдығы мен Йемен арасында дау туды. Имам Яхья Оңтүстік Йемендегі британдықтарға қысым көрсету үшін және екі оккупациялық державаның өздеріне тиесілі емес жерде шекараны белгілеуіне наразылық білдіру үшін Аден протекторатына шабуыл жасады. Жауап ретінде британдықтар Йеменді, әсіресе Таиз және Иббті бомбалауды бастады. Йеменде әуе күші мен әуе қорғаныс жүйесі болмағандықтан, Йемен қарсы шара көре алмады және көптеген жандар қаза тапты. Сондықтан имам шабуылдарды тоқтатуға мәжбүр болды. Кейін Әли Насыр әл-Кардей Күлгін сызықтың оңтүстігінде жатқан Шабваны басып алу үшін тайпалық одақпен аттанды. Тайпалар қарсылық көрсетпестен имам Яхьяға бағынды. Шабва тайпалары имамның ықпалына өткеннен кейін, британдықтар Шабва тайпаларын бомбалауды бастады. Олардың бомбалаудың нақты себебі имамның діңгезекті билігін одан әрі шайқау еді. Имам Яхьяны король ретінде алғаш мойындаған ел 1926 жылы қол қойылған Итальян-Йемен келісімімен Италия Корольдығы болды. Осылайша, имам Араб географиясында ерекше маңызға ие болды.

As the fronts turned into a stalemate in the First World War, Imam Yahya, the Zaydi imam of the time, became worried about what would happen to himself and Yemen. In order to avoid any harm to himself, Imam Yahya began to think of leaving Lahij to the British and asking for the opening of sea lanes and the stopping of British and Seyyid Idrisi attacks in return. On 30 October 1918, he signed the Mudros Armistice of the Ottoman Empire. After this situation, Imam Yahya entered Sana'a and declared the independence of Yemen, and 3 days after independence, Imam Yahya declared himself the ruler of the Zaydi Emirate of Yemen. According to the armistice, the Ottoman Empire was to withdraw from all of Yemen, but the governor of the city, Mahmut Nedim Bey, and the commander of the 40th Division, Galib Bey, did not comply with this order for 45 days. Corps Commander Ahmet Tevfik Pasha paid a small amount of the soldiers' overdue salaries from the Provincial coffers. Imam Yahya stated that he would not object if the corps decided to surrender the Corps units, and he requested that some of the weapons and ammunition in the troops be given to him as a precaution against possible attacks in the future, but some commanders objected to this. Taiz Operations Regional Commander Ali Sait Pasha took the initiative and went to Aden and met with the British. Since Ahmet Tevfik Pasha took the time to evacuate Yemen, the British ordered VII. The corps and Yahya's delegation sat at the table with the British, but no result came out of this negotiation. Although most of the officers had left, Mahmud Nedim Bey and 200 Ottoman officers were still detained by Imam Yahya in Sana'a. The civil servants who stayed in Yemen repeatedly wrote letters to the governments of Istanbul and Ankara for the payment of their salaries until the Treaty of Lausanne was signed. In a letter dated October 13, 1923, he stated that it was appropriate and necessary for the Yemenis to establish their own administration, that it was not possible to meet the financial demands, but that the necessary experts or civil servants were needed for organization. It was written that Turkey could help, provided that their salaries were paid by the Yemeni administration. They held important positions such as Mahmut Nedim the governor of Sana'a and Ragıp Pasha the minister of foreign affairs. Imam Yahya wanted Mahmud Nedim Bey, whose official duty ended after the Treaty of Lausanne, to stay in Yemen. However, Mahmud Nedim Bey returned to Turkey in 1924. Then he tried to bring the remaining Turks to Turkey. In 1926, some civil servants returned to Turkey. The Turks who remained in Yemen intermarried with the locals, and most of them were later presumed dead by those in Turkey. Imam Yahya wanted to realize the Greater Yemen ideal from the Kasimid period. That's why he declared that he did not recognize the Violet Line determined by the Ottoman Empire and England in March 1914 and Greater Yemen began to advance towards the British controlled Aden Protectorate in 1919 to realize its ideal, but the Yemenis retreated with the counter attack of the British army. Coming after the retreating army of Imam Yahya The British army also occupied the port of al Hudaydah and handed it over to Asir Emirate. After the loss of Hudaydah, Imam Yahya attacked Aden again in 1922. 50 km before Aden, British Air Force had to retreat because Imam Yahya's army was under heavy bombardment. In order to gain more control over the tribes in Yemen, he waged war against the rebellious Hashid and Bakil tribes in 1922. Since Imam Yahya knew about the brutality of crown Prince Ahmed bin Yahya, he appointed him as a commander in the rebellions. After many clashes between the Hashid bandits and the Victorious Army, the Hashid tribe was defeated. By the order of Prince Ahmed bin Yahya, the army plundered the Hashid tribe and raped many people. After this incident, Imam Yahya ordered the crown Prince Ahmed bin Yahya to arrest the chiefs and sheikhs of the Hashid tribes, collect the captives, and also ask the Hashid tribe to cover the war damages. He ordered him to collect a small amount of taxes and to demolish the houses of those who refused. The arrested Hashid sheikhs and tribal leaders were sent to Ghamdan prison. Everyone except the children was tortured and killed. In 1924, al Jawf and Bayda tribes rebelled. Thereupon, Imam Yahya sent the New Army led by Sayyid Abdullah al Wazir to suppress the rebellion. After establishing his authority over the tribes, Imam Yahya, who wanted to benefit from the struggle for the throne that emerged in the Emirate of Asir after the death of Muhammad ibn Ali al Idrisi in 1923, captured Hudaydah with troops consisting of tribal members, most of whom were from the Hashid tribe. A number of shrines, considered saints by the inhabitants of Hudaydah, were destroyed by Imam Yahya's army during these conflicts. While Hudaydah was captured, al Jawf tribes rebelled and the rebellion ended after a short conflict. Then he headed towards Sabya and besieged al Idrisi's son Ali bin Idrisi. In 1926, the Imam's army raided tribes that did not recognize him in Jizan and Najran Ali bin Idrisi He pledged his allegiance to Imam Yahya on condition that he recognized him as the ruler of Southern Asir But Imam Yahya rejected this offer, claiming that the Idrisis were of Moroccan origin. According to Imam Yahya; Along with the British, the Idrisians were nothing but intruders and had to be permanently expelled from Yemen. This policy was negotiated with the United Kingdom and the Kingdom of Hejaz and Nejd under their pressure. caused him to have problems. In 1926, A dispute broke out between the Kingdom of Hejaz and Nejd and Yemen over the territorial sharing of Najran. Imam Yahya, British in South Yemen to put pressure on the 's and to draw a borderline between two occupying powers in a land that does not belong to them' and started to raid the Aden Protectorate. In response, the British began bombing Yemen, especially Taiz and Ibb. Since Yemen did not have an air force and air defense system, Yemen could not react and suffered too many casualties. That's why the imam had to stop the raids. Later, Ali Nasır el Kardey set out with a tribal union to capture Shabwa, which lies to the south of Violet Line. Without conflict, the tribes submitted to Imam Yahya. After the tribes in Shabwa came under the yoke of the imam, the British started bombing the tribes in Shabwa. The real reason they bombed the tribes was to further shake the Imam's shaken authority. The country that first recognized Imam Yahya as the king of all Yemen became the Kingdom of Italy with the Italo Yemeni Treaty signed in 1926. Thus, the Imam is especially important in Arab geography.

Сауд Арабиясы мен Йемен арасындағы соғыс

Идрисилер Сауд Арабиясына қарсы көтерілді, ал Сауд Арабиясы көтерілісті тез арада басып тастады. Эмир Идриси Йеменге қашып кетті. Сондықтан Йемен мен Сауд Арабиясы арасындағы қарым-қатынас шиеленісе бастады. Имам Яхья келісімді орындамай, Наджранға шабуыл жасады. Имам Яхья Асирдегі билікті әл-Идрисиге беруді талап етті. Сауд Арабиясы жіберген елшілермен келісімге келе алмағандықтан, елшілер түрмеге қамалды. Ұлыбритания екі тараппен де бейтарап болу үшін достық шарттарға қол қойды, бірақ соғыстан бұрын Сауд Арабиясына ұшақтар мен қару-жарақ көмегін берді. Ұлыбритания Йеменнің тәуелсіздігін қырық жыл бойы сақтап келді. Имам Яхья қызғылт сызықты қабылдамаса да, шекара бойынша келіссөздер үшін Аденге шабуыл жасамауға уәде берді. 1934 жылдың наурыз айында Абдулазиз ибн Сауд ұлы, Сауд ханзадасына Тихама мен әл-Худайданы басып алуға бұйрық берді. 1934 жылдың 20 наурызында Сауд Арабиясы Йеменге ресми түрде соғыс жариялады. Осылайша Сауд Арабиясы – Йемен соғысы басталды. Соғыста Йеменнің 37 мың әскері, ал Сауд Арабиясының 30 мың әскері болды. Соғыс басталғанда саудиялықтар жылдам ілгерілеп, 7 және 21 сәуірде Хаджара мен Наджранды басып алды. 1934 жылдың мамыр айында Йемен тауларын айналып өтіп, әл-Худайданы басып алды. Олар қаланы басып алғаннан кейін, оны тонауға кірісті. Үндістан доминионының саудагерлерін тонауға қауіп төндірген кезде, Патшалық теңіз күштерінен келген сарбаздар тәртіпті қалпына келтірген соң тонау тоқтатылды. Санада ашаршылық басталды. Имам ұлының қашып бара жатқанда қаза тапқаны туралы қауесеттерді жоққа шығарды. Йемен Сана қаласында қалды. Аймаққа британдық немесе итальяндық әскерлердің араласуы күтілмеді. Ибн Сауд имамның орнынан бас тартуын, шекара аймағын бес жылға бақылауға алуын және бұрынғы Асир әмірін Йеменнен қууын талап етті, бірақ Имам Яхья қабылдамады. Сауд Арабиясы жақсы қару-жараққа, әсіресе танктерге ие болғанымен, Санға түсе алмады, өйткені Сауд Арабиясының әскері таулы жерге бейімделе алмады, ал Йемен әскері одан тәжірибелі болды. Ибн Сауд соғысты жалғастыруға жағдайдың болмауына және Мұсылман бауырластығының жаңа көтерілісіне мүмкіндік тууына байланысты Йеменмен келісімге келуге шешім қабылдады. 1934 жылдың 12 мамырында бейбіт келіссөздер басталды. Ибн Сауд Йемен жеріне қызығушылық танытпағанын мәлімдеді. Ол Имам Яхьяның орнынан бас тартуын талап етуден бас тарды және 20 жылға атысты тоқтатуды талап етті. Қазіргі Йемен мен Сауд Арабиясының шекарасы 1934 жылдың 14 маусымында қол қойылған Тайф шартымен белгіленді. Йемен Корольдігі; Наджран, Асир және Джизанды Хиджаз және Неджд Корольдігіне беруге мәжбүр болды. Сауд Арабиясының әскері 7 шілдеде Йеменді тастап кетті. Тарихшы Ханс Конн Foreign Affairs журналында жазғандай, кейбір еуропалық сарапшылар бұл қақтығысты британдық және итальяндық мүдделердің қақтығысы деп қарады. Ол Сауд Арабиясының Англиямен, ал Йеменнің Италиямен байланысы бар екенін атап өткенмен, екі әмірліктің арасындағы бәсекелестік екі елдің арасындағы бәсекелестікке әсер етпейді деп бағалады.

The Idrisis rebelled against Saudi Arabia and Saudi Arabia soon suppressed the rebellion. Emir Idrisi took refuge in Yemen. That's why Yemen Saudi Arabia relations began to become tense. Imam Yahya did not comply with the agreement and attacked Najran. Imam Yahya demanded that the administration in Asir be left to al Idrisi. When an agreement could not be reached with the ambassadors sent by Saudi Arabia, the ambassadors were imprisoned. The United Kingdom signed friendship treaties with both sides to remain neutral but still provided aircraft and weapons aid to Saudi Arabia before the war. The British maintained Yemen's independence for forty years. and although Imam Yahya did not accept the Violet line, he promised not to attack Aden in exchange for border negotiations. In March 1934, Abdulaziz ibn Saud ordered his son Prince Saud to occupy the shadow of Tihama and al Hudaydah. 20 March 1934' Saudi Arabia officially declared war on Yemen. Thus began the Saudi Yemen War. In the war, Yemen had an army of 37,000 and the Saudis had an army of 30,000. At the beginning of the war, the Saudis advanced rapidly and captured Hajara and Najran on 7 and 21 April, respectively. May 1934, bypassing the Yemen Mountains They captured al Hudaydah. After capturing it, they began to plunder the city. When they threatened to plunder the traders from the Dominion of India, they gave up plundering when soldiers from the Royal Navy arrived to restore order. Famine began to occur in Sana'a. The imam denied rumors that his son was killed while escaping. Yemen is stuck in the city of Sana'a. Neither British nor Italian forces were expected to intervene in the region. Ibn Saud demanded the imam's abdication, five year control of the border region and the exile of the former Emir of Asir from Yemen, but Imam Yahya did not accept. Although the Saudis had better weapons, especially tanks, they did not fall to San because Saudi Arabia's soldiers could not adapt to the mountainous region and Yemeni soldiers were more experienced. Ibn Saud decided to make an agreement with Yemen because he was not in a position to continue the war and there was a possibility of a new Muslim Brotherhood rebellion.12 May 1934' Peace talks started in. Ibn Saud claimed that he was not interested in Yemeni lands. He gave up his demand for Imam Yahya's abdication and demanded a 20 year ceasefire. The present day Yemen Saudi Arabia border was determined with the Taif Treaty signed on 14 June 1934. Kingdom of Yemen; He had to leave Najran, Asir and Jizan to the Kingdom of Hejaz and Nejd. End Saudi troops left Yemen on July 7. Historian Hans Kohn writing in Foreign Affairs Magazine noted that some European observers tended to view this conflict as actually a clash of British and Italian interests. He evaluated that although Saudis have ties with England and Yemen with Italy, ultimately the rivalry between the two emirates will not feed the rivalry between the two countries.

Соғыстан кейінгі

1937 жылғы 15 қазанда Италия-Йемен шарты ұзартылды.

Екінші дүниежүзілік соғыс және одан кейінгі кезең

Имам Яхья британдыққа қарсы болғандықтан және Италия Корольдігіне жататын Ок державаларына жақын болса да, ол II дүниежүзілік соғыс кезінде оқшаулану саясатын ұстанды. Соғысқа қатыспағанымен, Түркия сияқты Йеменде де аштық болды. 1943 жылы Йеменде ауыр ашаршылық орын алды. Имамға мемлекеттік резервтерді ашу ұсынылғанымен, ол оған келіспеді. 1944 жылы солтүстікте «Революцияның әкесі» деп аталған ақын Мұхаммед Махмуд Әл-Зубайри Мысырдан Йеменге оралды, бірақ көп ұзамай оңтүстікке қашып, Ұлы Йемен Жиналысын құрды. 1945 жылы Йемен Араб Лигасының негізін қалаушы мүшесі болды. 1946 жылдың 4 наурызында президент Гарри Трумэн Йемен Корольдігін егемен мемлекет деп таныды және Йеменнің королі, имам Яхьяға хат жолдады. Ибрахим ибн Яхья 1946 жылы әкесі, имам Яхья әл-Рауда қаласында ауырған кезде бірнеше қолбасшылар мен тайпа басшыларымен байланысып, Сана қаласындағы Дар-әл-Хажар, әл-Салала үшін жағдай жасады. Ол сарай сияқты маңызды нысандарды басып алып, әкесі мен інісі Әли ибн Яхьяны тұтқындау арқылы билікті басып алуды жоспарлады. Ол жоспарын ақын Ахмед ибн Мұхаммед әл-Шами сияқты сенген адамдарына көрсетті, бірақ ешкім оны қолдамады. Жоспары әкесіне жетіп барады деп қорқып, ол ауруға шалдыққандай болып көрінді және Йеменнен қашу үшін ақылдан адасқандай және эпилепсияға шалдыққандай әңгімелер таратты. Дәрігерлер шешім таба алмағандықтан, олар оның әкесіне Эфиопияға жіберуді ұсынды. Олар ағылшын тілін жақсы білетін профессор Ахмет әл-Буракты аудармашы ретінде алып, Йеменнен кетіп қалды. Біршама уақыт Асмарада болғаннан кейін, олар Аден қаласына барды және Ибрахим әкесінің билігіне қарсы құрылған «Ахрар» партиясына қосылды. 1947 жылдың 30 қыркүйегінде Йемен Біріккен Ұлттар Ұйымына қосылды. ХХ ғасырдың ортасында Йемендегі еврейлердің көп бөлігі Йеменді тастап, жаңадан құрылған Израильге көшіп кетті. 1948 жылы «Еркін Йемен қоғамының» 100-ге жуық мүшесі авторитарлық билікке қарсы үнқағаздар таратқаны үшін тұтқындалды. 1948 жылғы Араб-Израиль соғысына шағын әскери топ жіберілді.

Although Imam Yahya was anti British and close to the Axis powers, to which the Kingdom of Italy belonged, II. He pursued a isolationist policy throughout World War II. Although it did not participate in the war, it faced famines in Yemen like Türkiye. In 1943, a major famine occurred in Yemen. Although it was suggested to the Imam to open the state's reserves, he did not accept it. In 1944, the poet Muhammad Mahmud Al Zubayri, nicknamed the "Father of the Revolution" in the North, returned to Yemen from Egypt, but soon fled to the south and founded the Great Yemen Assembly. In 1945, Yemen became a founding member of the Arab League. On March 4, 1946, President Harry Truman recognized the Kingdom of Yemen as a sovereign state in a letter to Imam Yahya, the king of Yemen. Ibrahim bin Yahya When his father, Imam Yahya, fell ill in the city of al Rawda in 1946, he contacted several commanders and tribal leaders and arranged for the Dar Al Hajar, al Salalah in the city of Sana'a. He planned to seize power by capturing important points such as the Palace and arresting his father and brother Ali bin Yahya. He showed his plan to people he trusted, such as the poet Ahmed bin Muhammad al Shami, but no one supported him. Because he was worried that his plan would go to his father, he faked being sick and started rumors that he was going crazy and having epileptic seizures in order to escape from Yemen. Since doctors could not find a solution, they advised his father to be sent to Ethiopia. They left Yemen with Professor Ahmed al Burak, who knew English well, to be their translator. After staying in Asmara for a while, they went to the city of Aden and Ibrahim joined the Ahrar Party, which was established against his father's rule. On September 30, 1947, Yemen joined the United Nations. In the mid 20th century, most Yemeni Jews left Yemen and emigrated to the newly established Israel. In 1948, nearly 100 members of the Free Yemen Society were arrested for distributing leaflets against authoritarian rule. A small expeditionary force was sent to the 1948 Arab Israeli War.

Әл-Вазири төңкерісі

Билікті басып алу үшін әл-Вазирилер 1948 жылдың 17 ақпанында Сананың оңтүстігіндегі Савад Хизиязда имам Яхьяға шабуыл жасады. Әли Кардей тобы конвойға оқ ашты, конвой жолдың ортасына тасталған тасқа соқтығып тоқтады, нәтижесінде имам Яхья, оның немересі және екі сарбаз қаза тапты. Имамның денесінен 50 оқ табылды. Содан кейін әл-Вазирилер Абдулла әл-Вазирді патшалықты басқаруға тағайындады. Әл-Вәзир конституциялық құрылысты жариялап, уақытша Шура кеңесін құрды. Парламентте Ибраһим бин Яхья басқаратын 60 белгілі ғалым мен заңгер болды. Жаңа үкімет құрылды, оның төрағасы Әли бин Абдулла болды, сондай-ақ Ахмет Мұхаммед тағайындалды. Нұман Ауыл шаруашылығы министрі, шейх Мұхаммед Ахмет Нұман Ішкі істер министрі, Мұхаммед Махмуд әз-Зубари Білім министрі, ал судья Абдулла әл-Агбари Мемлекеттік министр, Хусейн Абдул Қадыр Қорғаныс министрі, Галиб әл-Ваджих Қаржы министрі, судья Ахмет әл-Агбари Білім министрі болды. Қарафи Экономика және Кен өнеркәсібі министрі, ал Ахмет әл-Мута Сауда және Өнеркәсіп министрі болып тағайындалды. Әли бин Яхья Хамиддин ханзадасы Мемлекеттік министр және судья болып тағайындалды. Хасан әл-Омари Мемлекеттік министр болып тағайындалды. Ибраһим бин Яхья Адендегі Каир газеттеріне: «Біздің әкеміз, имам Яхья Хамиддин дүниеден өтті. Ахмет әл-Вәзир имам сайланды, ал мен Кеңестің төрағасымын» деп хабарлама жіберді. Төңкеріс кезінде Лондонда болған Абдулла бин Яхья әкесінің қазасын жоққа шығарып, «жағдай күрделі және Йеменнен шамадан тыс хабарлардың таралуы түсінікті» деді. Бұл төңкеріс араб елдері тарапынан қолдау таппады. Әсіресе Сауд Арабиясы мен басқа араб патшалары жаңа үкіметті мойындамады. Төңкерістен кейін оның ұлы Ахмад бин Яхья Солтүстік Йеменді аралап, тайпаларды және Сауд Арабиясын өз тарапына жинады, содан кейін жиналған тайпаларымен Сананы қоршады. Бірнеше аптадан кейін ол қаланың бақылауын алды. Ол өз тарапына жиналған тайпаларға астананы тонауға рұқсат берді. Сананың тонаулары жеті күнге созылды және шамамен 250 000 тайпа адамы қатысқан деп есептеледі. Джордж Вашингтон университетінің Саяси ғылымдар және халықаралық қатынастар профессоры Бернард Рейхтің пікірінше, имам Яхья өз бабалары сияқты, түрік және британдық басқыншыларға қарсы солтүстік платодағы Зайди тайпаларын ұйымдастырып, Йеменді біріктіріп, оны тағы бір зиратқа айналдыруға болатын еді.

In order to seize power, the Al Wazirids ambushed Imam Yahya on 17 February 1948 in Savad Hizyaz, south of Sana'a. Ali Kardey's group opened fire on the convoy, which had to stop because of a stone placed in the middle of the road, and Imam Yahya, his grandson and two soldiers were killed. It was said that 50 bullets were found in Imam's body. Then the Al Waziris appointed Abdullah al Wazir to rule the kingdom. Al Wazir declared constitutionalism and established a provisional Shura Council. There were sixty prominent scholars and jurists in the parliament, led by İbrahim bin Yahya. The new government was formed, headed by Ali bin Abdullah, who also included Ahmed Muhammad. Numan as the Minister of Agriculture, Sheikh Muhammad Ahmed Numan as the Minister of Internal Affairs, Muhammad Mahmud al Zubari as the Minister of Education and Judge Abdullah Al Agbari as the Minister of State, Hussein Abdul Qadir as the Minister of Defense, Servant Galib al Wajih as the Minister of Finance, Judge Ahmed al Agbari as the Minister of Education. Carafi took office as Minister of Economy and Mining and Mr. Ahmed al Mutaa as Minister of Trade and Industry. Prince Ali bin Yahya Hamideddin was appointed as Minister of State and Judge. Hasan al Omari was appointed Minister of State. "Our father, Imam Yahya Hamideddin, passed away. Ahmed al Wazir was elected imam and I am the chairman of the Council," written by Ibrahim bin Yahya to Cairo newspapers from Aden. The telegram was sent. Abdullah bin Yahya, who was in London at the time of the coup, denied his father's death and added cryptically: "The circumstances are complex and it is understandable that some exaggerated news is coming out of Yemen." This coup was not welcomed by Arab countries. Especially the Saudis and the remaining Arab kings did not recognize the new government. After the coup, his son Ahmad bin Yahya traveled around North Yemen, gathered the tribes and Saudi Arabia behind him, and besieged Sana'a with the tribes he gathered. He took control of the city a few weeks later. He allowed the tribes he took behind him to plunder the capital. The sack of Sana'a lasted seven days and is assumed to have involved around 250,000 tribesmen. George Washington University According to Professor of Political Science and International Relations Bernard Reich, Imam Yahya, like his ancestors, could have done better and organized the Zaydi tribes in the northern plateaus against the Turks and British invaders, uniting Yemen and turning it into another cemetery.

Ахмет бин Яхья кезеңі (1948-1962)

1948 жылы Имам Яхья төңкеріс кезінде қаза тапқаннан кейін, билікке Имам Ахмет бин Яхьяның ұлы келді. Оның билігі Ұлыбританиямен оңтүстіктегі британдықтардың болуына байланысты жаңадан туған шиеленіспен белгіленді, бұл оның дамуына, ашықтығына және Үлкен Йеменді құруға деген ұмтылысына кедергі келтірді. Ахмет бин Яхья әкесіне қарағанда көбірек алға талпыныс жасады және шетелдік қатынастарға көбірек ашық болды. Дегенмен, оның режимі де, әкесінің режимі сияқты, автократиялық болды; тіпті ең қарапайым жағдайларда да оның келісімі қажет болды. Ахмет бин Яхьяның қатаңдығы мен қатыгездігіне байланысты, йемендіктер оны сол кезде Ахмет Я Джинах (أحمد يا جناه) деп атады, және осы қасиеті үшін оны тағайындаған оның әкесі болды. Ол оған Хашид және Тихамедегі бүліктерді басу міндетін тапсырды. Ахмет бин Яхья, әкесі Имам Яхья сияқты, Үлкен Йемен идеясын қолдады. Британдықтар соғыста жеңіске жетті. 1952 жылы Имам Ахмет қоғамдық орындарда радио тыңдауға тыйым салды. 1955 жылдың наурыз айында әскери офицерлер тобы мен Ахметтің екі бауыры патшаны уақытша биліктен құлатты. Бірақ төңкеріс тез арада басылды. Ахмет бин Яхья араб ұлтшылдары мен панарабистердің қолдауымен Мысыр президенті Гамаль Абдель Насердің күшейе түскен қысымына тап болды және 1956 жылдың сәуір айында Мысырмен өзара қорғаныс туралы келісімге қол қойды. 1958 жылдың наурыз айында Йемен Араб Біріккен Штаттарына қосылды. Алайда, Сирия 1961 жылдың қыркүйегінде Біріккен Араб Республикасынан, ал 1961 жылдың желтоқсанында Араб Біріккен Штаттарынан шыққаннан кейін бұл конфедерация көп ұзамай тарап кетті. Осы оқиғалардан кейін Йемен мен Мысыр арасындағы қарым-қатынас нашарлады. 1959 жылы Кеңес Қызыл Крест және Қызыл Жарты Ай қоғамы Йеменге құрғақшылықтың салдарымен күресуге көмектесу үшін 10 000 тонна бидай жіберді.

Солтүстік Йемендегі азаматтық соғыс (1962-1970)

Имам Ахмет 1962 жылдың қыркүйегінде қайтыс болды, ал оның орнын ұлы Мұхаммед әл-Бадр басады. Насердің «Еркін офицерлер» қозғалысынан шабыттанған египеттік офицерлер, патшалық гвардиясының қолбасшысы Абдулла әл-Саллал басшылығымен, Мұхаммед әл-Бадр билікке келген жылы оны құлатты, Сананы бақылауға алды және Йемен Араб Республикасын құрды. Осы оқиға Солтүстік Йемендегі азамат соғысын тудырды. Имам Сауд Арабиясының шекарасына қашып, солтүстіктегі Зайди тайпаларының қолдауымен бақылауды қайтару үшін қарсы шабуылға шықты, бұл азамат соғысын одан әрі күшейтті. Кеңес Одағы осы оқиғалардан кейін, 1962 жылдың 29 қыркүйегінде Йемен Араб Республикасын мойындады. Сауд Арабиясы мен Иордания монархистерді қолдауға кірісті. 1962 жылдың 5 қазанында ханзада Хасан Сауд Арабиясының Джидда қаласында патшалық үкіметін құрды. 55 мың египеттік әскер мен 3 мың республикашыл 40 447 адамнан тұратын Корольдік армиясына қарсы тұрды. Кейіннен ол әскер санын 130 мыңға дейін арттырып, алты күндік соғыстағы жеңілісін жеделдетті. Корольдік жақтастар республикашылардың сандық артықшылығын төмендету үшін йемендік тайпалармен келісім жасады, ал 1965 жылға қарай корольдік жақтастардың саны шамамен 220 000 адамға жетті. Египет 1965 жылдың соңында химиялық қару қолдана бастады. 1966 жылдың 11 желтоқсанында 15 жауынгерлік газ бомбасынан екі адам қаза тауып, 35 адам жарақат алды. 1967 жылдың 5 қаңтарында ханзада Хасан бин Яхьяның штаб-пәтері Кітаф ауылына газбен шабуыл жасалып, 140 адам қаза тауып, 130 адам жарақат алды. Осы оқиғалардан кейін Ұлыбритания мен АҚШ Египетке қысым көрсетті. Египет бұл айыптауларды қабылдамады және хабарланған оқиғалар газ емес, напалмнан туындаған болуы мүмкін деп мәлімдеді. Қызыл Крест 2 маусымда Женевада алаңдаушылық білдіретін мәлімдеме жасады. Берн университетінің сот медицинасы институты Қызыл Кресттің баяндамасына сүйене отырып, газдың галогендік туындылары болуы мүмкін деген қорытындыға келді – фосген, қыша газы, левизит, хлорид немесе цианоген бромид. Газ шабуылдары алты күндік соғыстан кейін 3 аптадан соң тоқтатылды. Химиялық шабуылдар салдарынан шамамен 1500 адам қаза тауып, 2000 адам жарақат алды. Қақтығыстар 1967 жылға дейін, египеттік әскерлер кері қайтқанға дейін жалғасты. 1968 жылы Сананы соңғы патшалық қоршаудан кейін, 1970 жылы өткен Ислам конференциясында саудиялықтармен келісімге қол жеткізілді, ал 1970 жылдың 30 желтоқсанында алғашқы тұрақты конституция қабылданды, бұл республикалық режимді бекітті. Соғыс кезінде екі тараптан да 100 мыңнан астам адам қаза тапты. Египет тарихшылары бұл азамат соғысын монархистердің партизандық соғыс тактикасының нәтижесінде «Египеттің Вьетнам соғысы» деп атайды.

Imam Ahmed died in September 1962 and was succeeded by his son Muhammad al Badr. Inspired by Nasser's Free Officers movement, Egyptian trained officers led by the commander of the royal guard, Abdullah al Sallal, deposed Muhammad al Badr the year he came to power, took control of Sanaa, and founded the Yemen Arab Republic. This incident sparked the North Yemen Civil War. The Imam then fled to the Saudi Arabia border and launched a counter attack with the support of the Zaidi tribes in the north to regain control, which soon escalated the civil war. Soviets recognized the Yemen Arab Republic immediately after these events, on September 29, 1962. Saudi Arabia and Jordan began to support the monarchists. On October 5, 1962, Prince Hassan established a royalist government in exile in Jeddah, Saudi Arabia. There were 55,000 Egyptian soldiers and 3,000 Republicans against the Kingdom Army of 40,447 people. Later, as he increased the number of soldiers to 130,000, he accelerated his loss in the Six Day War. The Royalists made an agreement with the Yemeni tribes to reduce the numerical superiority of the Republicans, and by 1965 the Royalists had increased to approximately 220,000 people. Egypt began using chemical weapons in late 1965. On December 11, 1966, two people died and thirty five people were injured due to fifteen tear gas bombs. On January 5, 1967, 140 people died and 130 people were injured in the gas attack on Kitaf village, the headquarters of Prince Hasan bin Yahya. After these events, the United Kingdom and the United States put pressure on Egypt. Egypt did not accept the allegations and suggested that the reported incidents were probably caused by napalm, not gas. The Red Cross was alarmed and issued a statement expressing concern in Geneva on 2 June. The University of Bern Institute of Forensic Medicine, based on the report of the Red Cross, concluded that the gas was probably halogen derivatives – phosgene, mustard gas, lewisite, chloride or cyanogen bromide Gas attacks stopped 3 weeks after the Six Day War. An estimated 1,500 people died and 2,000 were injured due to chemical attacks. Conflicts continued until 1967, when Egyptian troops withdrew. By 1968, after a final royalist siege of Sana'a, an agreement was reached with the Saudis at the Islamic conference in 1970, and the first permanent constitution was adopted on December 30, 1970, consolidating the Republican regime. More than 100,000 people died on both sides during the conflict. Egyptian historians call this civil war "Egypt's Vietnam War" due to the guerrilla warfare tactics used by the monarchists.

Тұрақсыздық пен құлдырау

Имам Яхья 1948 жылы сәтсіз төңкеріс кезінде қаза тапты, бірақ оның ұлы, Имам Ахмад бин Яхья, бірнеше айдан кейін билікті қайта алды. Оның билеуі даму мен ашықтықтың артуымен, сондай-ақ Ұлыбританияның оңтүстікте болуына байланысты Ұлыбританиямен жаңадан туған шиеленіспен ерекшеленді, бұл оның Ұлы Йемен құруға деген ниетіне кедергі келтірді. Имам Ахмад әкесіне қарағанда көрегендірек болды және шетелдік байланыстарға көбірек бейімділік танытты. Дегенмен, оның режимі, әкесінің режимі сияқты, автократиялық және жартылай ортағасырлық сипатта болды; тіпті ең қарапайым мәселелерге де оның жеке мақұлдауы қажет болды. 1955 жылдың наурыз айында офицерлер тобы мен Ахмадтың екі бауыры патшаны уақытша биліктен ығыстырды, бірақ бұл әрекет тез арада басылды. Ахмад Египет президенті Гамаль Абдель Насердің араб ұлтшылдығы және панарабизм мақсаттарымен қолдау тапқан күшті қысымға тап болды және 1956 жылдың сәуірінде Египетпен өзара қорғаныс шартын жасасты. 1958 жылдың наурызында Йемен Біріккен Араб Республикасына (1958 жылдың ақпанында Египет пен Сирия құрған федерация) Біріккен Араб Мемлекеттері деп аталатын конфедерацияға қосылды. Алайда, бұл конфедерация 1961 жылдың желтоқсанында, Сирияның 1961 жылдың қыркүйегінде Біріккен Араб Республикасы мен Біріккен Араб Мемлекеттерінен шыққаннан кейін көп ұзамай таратылды. Содан кейін Египет пен Йемен арасындағы қарым-қатынас нашарлады. Имам Ахмад 1962 жылдың қыркүйегінде қайтыс болды, оның орнын ұлы, тәж мұрагері Мұхаммед әл-Бадр басты, бірақ оның билеуі қысқа ғана болды. Насердің идеяларымен шабыттанған және патшалық гвардиясының командирі Абдулла ас-Саллал басқарған египеттік әскери офицерлер, Бадр таққа отырған жылы оны биліктен құлатты, Сананы бақылауға алды және Йемен Араб Республикасын (ЯАР) құрды. Бұл Солтүстік Йемендегі азамат соғысын тудырды және арабтардың суық соғысында жаңа майдан ашты. Египет имаматқа адал күштерге қарсы күресу үшін әскерлер мен жабдықтармен ЯАР-ға көмектесті, ал Сауд Арабиясы мен Иордания монархиялары Бадрдың роялистік күштерін, жаңадан құрылған республикаға қарсы тұру үшін қолдады. Қақтығыс 1967 жылға дейін, египеттік әскерлер шығарылғанға дейін мерзімімен жалғасты. 1968 жылы Сананы соңғы роялистік қоршаудан кейін көптеген қарсыластың басшылары келісімге келді, ал Сауд Арабиясы 1970 жылы республиканы мойындады.

Imam Yahya was assassinated in an unsuccessful coup d'état in 1948, but his son, Imam Ahmad bin Yahya, regained power several months later. His reign was marked by growing development and openness, as well as renewed friction with the United Kingdom over the British presence in the south, which stood in the way of his aspirations to create a Greater Yemen. Imam Ahmad was slightly more forward thinking than his father and was more open to foreign contacts. Nonetheless, his regime, like his father's, was autocratic and semi medieval in character; even the most mundane measures required his personal approval. In March 1955, a coup by a group of officers and two of Ahmad's brothers briefly deposed the king but was quickly suppressed. Ahmad faced growing pressures, supported by the Arab nationalist and pan Arabist objectives of the President of Egypt, Gamal Abdel Nasser, and, in April 1956, he signed a mutual defense pact with Egypt. In March 1958, Yemen joined the United Arab Republic (a federation of Egypt and Syria formed in February 1958) in a confederation known as the United Arab States. However, this confederation was dissolved in December 1961, soon after Syria withdrew from the United Arab Republic and the United Arab States in September 1961. Relations between Egypt and Yemen subsequently deteriorated. Imam Ahmad died in September 1962 and was succeeded by his son, Crown Prince Muhammad al Badr, whose reign was brief. Egyptian trained military officers inspired by Nasser and led by the commander of the royal guard, Abdullah as Sallal, deposed him the same year he was crowned, took control of Sana'a, and created the Yemen Arab Republic (YAR). This sparked the North Yemen Civil War and created a new front in the Arab Cold War, in which Egypt assisted the YAR with troops and supplies to combat forces loyal to the imamate, while the monarchies of Saudi Arabia and Jordan supported Badr's royalist forces in opposing the newly formed republic. Conflict continued periodically until 1967 when Egyptian troops were withdrawn. By 1968, following a final royalist siege of Sana'a, most of the opposing leaders had reached a reconciliation, and Saudi Arabia recognized the republic in 1970.

Саясат

Йеменнің Мутавакилиттік патшалығы – абсолютті монархия жүзеге асырылатын біртұтас мемлекет. Билікте болған Зайдилер имаматты жақсы түсінген. Имамдыққа байланысты түсініктерінің арқасында 26 қыркүйек революциясына дейін Йемен имамдары саясатқа белсенді қатысты. 10 саидтан тұратын кеңес, имамның қайтысынан кейін оның орнын басатын имамды сайлап отырды. Олар мамлюктер мен Осман империясының билігінде болған кездерде де Йеменде, әсіресе Зайдилердің көп шоғырланған Солтүстік Йемен тауларында ықпалды болды. 1926 жылы имам Яхья ұлын мұрагер хан етіп тағайындап, династиялық принципке көшті. Осылайша, имамдық талаптарға сай келетін адамдарға емес, әкеден балаға мұра болып беріле бастады. Бұл, Зайди дәстүрінде имамды тағайындауда маңызды рөл атқарған Сейидтердің бір бөлігінің наразылығын тудырды. Соның салдарынан Италия патшалығы имам Яхьяны бүкіл Йеменнің патшасы ретінде мойындады. Одан әрі, Йемен Корольдігіне қатысты мүдделері бар Сауд Арабиясына қарсы дипломатиялық қолдау көрсетті. 1934 жылы Сауд Арабиясымен Тайф шартын жасасу арқылы солтүстік шекара белгіленді және сауда сияқты өзге де қарым-қатынастар дамытылды. Тайф шарты 20 жыл сайын жаңарып, 1995 жылы қайта күшіне енді. Аденді бақылаған Ұлыбритания мен бүкіл Йеменді өз билігінде ұстауды көздеген Йемен Корольдігі арасындағы қарым-қатынас көбінесе шиеленісті болды. Сонымен қатар, Кеңес Одағы және Қытай Халық Республикасымен байланыстар нығайтылды. Бұл елдер көп көмек көрсетті. 26 қыркүйек революциясы азамат соғысына ұласқаннан кейін екіжақты жағдай туды. Кеңес Одағы, Қытай Халық Республикасы және Египет Йемен Араб Республикасын, ал Сауд Арабиясы мен Ұлыбритания Йеменнің Мутавакилиттік Корольдігін мойындады.

Әкімшілік бөлімшелер

Йеменнің Мутавакилиттік патшалығы әкімшілік тұрғысынан біртұтас құрылымға ие. Жергілікті басқарудың өкілеттіктері шектеулі. Елдің ең ірі әкімшілік бірліктері – ливалар, және соңғы регламент бойынша 8 лива бар. Бұл ливалар михлафтарға бөлінген. Йеменнің Мутавакилиттік патшалығының астанасы 1948 жылға дейін Сана қаласы болды, содан кейін Таиз қаласына көшті. 1918 жылы Осман империясы Йемен Эялетін Имам Яхьяға қалдырды. Имам Яхья бұрынғы құрылымды сақтап, бірқатар өзгерістер енгізді. Біріншіден, ол Хаджур ауданы, Эш-Шарфин аймағы, Калан және Ахнум аудандарын біріктіріп Хаджа санджағын құрды. Хаббур мен Әл-Суданы басып алғаннан кейін көтеріліс бастаған Мүхсин бин Насер, Шайбаннан кейін өзінің үлкен ұлы Ахмет бин Яхьяны басшы етіп тағайындады. Имамның билігі кеңейгеннен кейін, Миди және Абс аймақтары жаулап алынды. 1922 жылы ол Қайым мен Иб аймағын Таиз санджағынан бөліп, Замар санджағына қосып, тікелей Санаға бағындырды. Соңынан Сааданы жеке санджаққа айналдырып, «Лива әл-Шам» санджағын құрды. Забид аймағы Замар санджағына қосылды, ал Абдулла әл-Вәзир оның басшысы болып тағайындалды. Абдулла әл-Вәзир басқа қызметке кеткен соң, 1938 жылы Таиз санджағынан жер алып, Имам Яхьяның Ибб аймағына қосып, жеке санджақ құрылды. Ол Хасан бин Яхьяны басшы етіп тағайындады. Ибб санджағына Хөбейшиййе және Рада ауданынан Рияшиййе михлафының бір бөлігі қосылды. Ахмет бин Яхья билік еткен кезеңде ол Кавкабан, Тавила, Хафаш және Мельхан аймақтарын біріктіріп Махвит санджағын құрды. Нәтижесінде Йемен 8 санджаққа бөлінді.

Әскер

Йемен армиясы екі бөлімнен тұрады: Құрлықтық әскерлер және Әуе күштері. Армияның бір бөлігі жалақы алатын кәсіби сарбаздар болса, қалғаны соғыс кезінде шақырылған тайпалық сарбаздардан құралды. Йемен тәуелсіздік алғанға дейін имамдардың беделі арқасында тайпаларды басқару құқығына ие болды, бірақ бұл әскерлер тұрақты болған жоқ. Алғашқы тұрақты Йемен армиясы 19-ғасырдың соңында құрылды, осы кезде Осман империясы төрт жандармерия батальоны мен үш атты әскер полкін құру үшін тайпалық сарбаздарды тартты. Осман империясы Йемен аумағынан шыққаннан кейін және Имам Яхья Йеменде толық билікке ие болғаннан кейін, Осман империясындағы Йемен бригадалары, соның ішінде Тайз бригадасы, Имам Яхьяның жағына көшті. Имам Яхьяның аймақтағы әскери тәжірибесі мен билігіне байланысты, оның әскері салыстырмалы түрде үлкен болды. Құрлықтық әскерлер 5 бөлімге бөлінеді. Имамдық гвардия (Укфа әскерлері): Бұл әскерлер имамды қорғауға тағайындалған әскери бөлімдер еді. Бұл қатарға қабылдану үшін ерекше табыс көрсету және имамға адал екенін дәлелдеу қажет болды. Олардың құрамында шамамен 5000 сарбаз болды. Жеңіс армиясы: 1919 жылы құрылған, оның алғашқы сарбаздары Осман империясының бұрынғы Йемен сарбаздары болды. Армия құрылған кезде арсеналдарда әртүрлі калибрлі және салмақты жеңіл және ауыр артиллерия батареяларымен қатар, шамамен 400 000 түрлі мылтықтар жиналды. Жыл сайын әр тайпа мемлекетке белгілі бір сандағы сарбаз жіберуге міндетті болды. Әр тайпада өздерінің мінез-құлқы, сыйлықтары және жамандықтары туралы есеп беретін хатшы болды. Егер сарбаз ұрлық жасаса немесе рұқсатсыз армиядан кетсе, тайпа басшысы имамға келтірілген залапты өтеуге міндетті болды. Көтерілісшіл тайпаларды бағындырудан, әскери операцияларды жүргізуден және имамдарды, ханзадаларды және мемлекеттік қызметкерлерді қорғаудан басқа, армия билікті сақтау және салық жинау сияқты міндеттерді де орындады. Қорғаныс армиясы: 1937 жылы Жеңіс армиясының жеткіліксіздігіне байланысты құрылды. Сауд Арабиясымен және Ұлыбританиямен соғыстан кейін Йеменнің маңызды бөлігін жоғалтқаннан кейін, Имам Яхья өз армиясын жаңғырту және жақсы оқу жағдайларын қажет деп шешті. Жеңіс армиясындағы реформалар сәтсіз аяқталып, офицерлер арасында наразылық туды және зиялылардың қысымымен Имам Яхья «барлық қару ұстаушылар үшін міндетті әскери қызметке негізделген жаңа, тұрақты Қорғаныс армиясын құруға» шешім қабылдады. Хеджаз Корольдігі құлағаннан кейін генерал-лейтенант Хасан Тахсин әл-Факир Йеменге келіп, 1930 жылдан 1944 жылға дейін Имам Яхьяға әскери кеңесші ретінде көмектесті. Ол армияны құруға үлкен үлес қосты. Дамаскіде туып, өсіп, білім алған, Осман армиясында әскери қызмет өткерген командир. Жеңіс армиясынан айырмашылығы, оқу теорияға емес, тәжірибеге негізделген, бірақ бұл оқу кезеңі сарбаздарға әскери дайындық, жауынгерлік дағдылар мен әскери іс өнерін толық меңгеру үшін жеткіліксіз болды. Ол міндетті әскери қызметке алынған барлық Йемен азаматтарынан құралды. Армияға шақырылғаннан кейін олар 10 жыл бойы мерзімді түрде оқу-жаттығудан өтті. Ұлттық армия: Жеңіс және Қорғаныс армияларына ұқсас тәуелсіз армия. Оның командирі полковник Мұхаммед Хамид болды. Барани армиясы (Тайпалық армия): Бұл ерікті түрде қызмет ететін, ретсіз бөлімдер еді. Олар әдетте 1-2 жыл қызмет ететін, өз мылтықтары мен жабдықтарын әкелетін жаяу әскер мен атты әскерден тұратын. Йемен өзінің қарсыластарына қарсы соғыстарында негізінен тайпалық қолдауға сүйенді. Бұл тайпалар көбінесе солтүстік, солтүстік-батыс және шығыс аймақтарда қоныстанды. Мұндай жауынгерлер «дәстүрлі ұлттық армиялар» деп жіктеледі, оларды тайпа басшылары басқарады және тұрақты құрылымы жоқ.

The Yemeni army consists of two parts: the Ground Forces and the Air Force. While some of the army was paid professional soldiers, the rest were tribal soldiers called in during wartime. Before Yemen became independent, it had the authority to govern the tribes thanks to the prestige of the Imams, but these troops were not regular. The first regular Yemeni army dates back to the late 19th century, when the Ottoman Empire began recruiting tribal soldiers to form four gendarmerie battalions and three cavalry regiments. After the Ottoman Empire withdrew from Yemeni territory and Imam Yahya had full control in Yemen, Yemeni brigades in the Ottoman Empire, including the Taiz Brigade at first, began to side with Imam Yahya. Although it is complicated, Imam Yahya has a large army compared to his region due to his military experience and authority in the region. The Land Army is divided into 5 branches. Imamate Guards (Ukfa troops): These were military units assigned to protect the Imam. To be accepted into this union, one had to show outstanding success and prove that he was loyal to the Imam. It consisted of an average of 5,000 soldiers. Victorious Army: It was founded in 1919, and its first soldiers were former Yemeni soldiers of the Ottoman Empire. When the army was first established; The arsenals were filled with a large number of approximately 400,000 rifles of various types, in addition to light and heavy artillery batteries of different calibers and weights. Every year, each tribe had to send a specified number of soldiers to the state. Each tribe contained a scribe who reported the behavior, rewards, and misdeeds of the tribe's members. If a soldier stole or left the army without permission, the tribal leader had to compensate the imam for the damage. In addition to subjugating rebellious tribes, carrying out military operations and protecting imams, princes and public officials in the state, the army also carries out operations such as maintaining authority and collecting taxes. Defense Army: It was established in 1937 due to the inadequacy of the Victorious Army. After losing a significant part of Yemen following the war with the Saudis and the British, Imam Yahya came to the conclusion that his army needed modernization and better training conditions. After the failure of the reform attempts in the Victorious Army and the emergence of complaints among the officers, and under the pressure of the intellectuals, Imam Yahya decided to "establish a new army, which is a regular Defense Army based on compulsory service for all gun owners, regardless of age." The following is the case: After the fall of the Kingdom of Hejaz Lieutenant General Hasan Tahsin al F akîr came to Yemen and assisted Imam Yahya as a military advisor from 1930 to 1944. Defense during aid He played a major role in establishing the Army. efn|Born, raised and educated in Damascus; A commander who did military service in the Ottoman army Unlike the Victorious Army, training was based on experience rather than theory, but this training period was still not enough for the soldiers to master military training, combat skills and military training. It consisted of all Yemenis with compulsory military service. After being drafted into the army, they received training periodically for 10 years. National Army: An independent army similar to the Victorious and Defending armies. Its commander was Colonel Muhammed Hamid. Barani Army (Tribal Army): They were irregular units that served voluntarily. It consisted of infantry and cavalry, who usually served for 1–2 years and brought their own rifles and supplies. Yemen has always relied primarily on tribal supporters in its wars against its rivals. These tribes generally live in the northern, northwestern and eastern regions. These types of warriors are classified as "traditional national armies", which are led by tribal chiefs and have no regular formation.

Әуе күштері

1926 жылы неміс және итальяндықтардың көмегімен Йемен әуе күштері құрылды. Имам Яхья Италия Корольдігімен байланысып, еліне ұшақ беруді сұрады, себебі 1920 жылдары британдық-йемендік шекара қақтығыстары кезінде Ұлыбритания Корольдік әуе күштері Йеменді бомбалады, ал Йеменде ұшақ немесе оған қарсы қару болмағандықтан, оған жауап беру мүмкін болмады. 1926 жылдың қаңтар айында Италиямен 6 ұшақ жеткізу туралы келісім жасалды, олардың алғашқы 3-і сәуір айында жеткізілуі тиіс болды. 1926 жылы 12 йемендік азамат Италияға ұшқыш дайындығын алуға жіберілді, ал итальяндық мамандардың көмегімен Йеменде ұшқыштар мектебі ашылды. Италиядан келген ұшақтардың жағдайы нашар екені анықталғаннан кейін, Имам Яхья итальяндық тарапқа шағымданды. Осыдан кейін Италия Йеменге жақсырақ ұшақтар беруге келісті. Жақсырақ ұшақтардың бірі тамыз айында Йеменге жетті. Сол жылы Германиядан Junkers A 35 және Junkers F 13 ұшақтары сатып алынды. Йеменге жеткізілген Junkers A35 ұшағы екі айдан кейін апатқа ұшырап, үш экипаж мүшесі де қаза тапты. Осы оқиғалардан кейін британдықтармен шекаралық қақтығыстар басталып кеткендіктен, Имам Яхья әуе күшін құруға бағытталған күш-жігерін тоқтатуға мәжбүр болды және оның барлық ұшақтарына тыйым салынды. 1940 жылдың соңы мен 1960 жылдардың басында әуе күшін құруға бағытталған қозғалыс қайта жанданды. Ливаннан қолданылған Junkers Ju 52/3m көлік ұшақтары, Мысырдан C64 Norseman, Италия Республикасынан Douglas C 47 Skytrain ұшақтары алынды. 1955 жылы Сауд Арабиясы Йеменнің Мутавакили Корольдығына 2 USAAF AT 6C оқу ұшағын сыйға берді. 1957 жылы Чехословакия Социалистік Республикасымен 24 Іл-10 шабуылдық ұшақтарын жеткізу бойынша қару-жарақ келісіміне қол қойылды. Алайда, техникалық қолдау материалдары мен қосалқы бөлшектердің жетіспеуіне байланысты, бұл ұшақтардың ешқайсысы ұшуға қолданылмады. Осы кезеңде Кеңес Одағынан 2 Ми-1 және 4 Ми-4 тікұшақтары, Ил-14 көлік ұшақтары сатып алынды және Йеменде кеңестік ұшқыштар мектебі ашылды. Ұшқыштар мектептері 10 чехословакиялық Zlín Z 26 оқу ұшақтарымен жабдықталды.

With the help of the Germans and Italians, the Yemeni Air Force was established in 1926. Imam Yahya contacted the Kingdom of Italy to provide aircraft to his country because the Royal Air Force bombed Yemen during the British Yemeni border conflicts in the 1920s and Yemen could not respond to this since it did not have any aircraft or anti aircraft guns. In January 1926, a contract was made with Italy for the delivery of 6 aircraft, the first 3 of which would arrive in April. In 1926, 12 Yemenis were sent to Italy to receive flight training, and a flight school was established in Yemen with the help of an Italian team. After it was determined that the planes coming from Italy were in bad condition, Imam Yahya complained about this situation to the Italians. After this situation, Italy agreed to provide better aircraft to Yemen. One of the better planes arrived in Yemen in August. In the same year, he purchased Junkers designed Junkers A 35 and Junkers F 13 aircraft from Germany. The Junkers A35 plane delivered to Yemen crashed less than two months later, killing all three crew members. Since border conflicts with the British began immediately after these events, Imam Yahya had to stop his efforts to establish an air force, and all his planes were banned. 1940 At the end of the 1960s, the movement to establish an air force was revived. Second hand Junkers Ju 52/3m transport aircraft from Lebanon, C64 Norseman from Egypt, Douglas C 47 Skytrain aircraft from the Republic of Italy Retrieved. In 1955, 2 USAAF AT 6C training aircraft were donated by Saudi Arabia to the Mutawakkili Kingdom of Yemen. An arms agreement was signed with the Socialist Republic of Czechoslovakia in 1957 for 24 Ilyushin Il 10 attack aircraft. However, due to the lack of support materials and spare parts, none of these planes could be flown. In the same period, 2 Mil Mi 1 and 4 Mil Mi 4 helicopters from the Soviet Union; Ilyushin Il 14 transport aircraft were purchased and a Soviet flight school was opened in Yemen. Flight schools were equipped with 10 Czechoslovak made Zlín Z 26 training aircraft.

География

Йеменнің Мутавакилиттік Корольдігі Азиядағы мемлекет болды. Оңтүстік-батыс Арабияда орналасқан елдің батысында Қызыл теңіз, солтүстігінде Сауд Арабиясы, оңтүстігінде британдық қорғау подендегі Аден протектораты, Аден колониясы, шығысында Оман және оңтүстік-батысында Баб-эль-Мандеб бұғазы жатқан. Елдің шекаралары Таиф шарты мен Санаға бейбітлік шартында белгіленгендерден басқа, нақты болмады. Йеменнің Мутавакилиттік Корольдігінің аумағы шамамен төртбұрыш пішіндес. Оның ұзындығы 450 километр, ені 490 километрді құрады. 17° және 13° солтүстік ендіктермен, 43° және 45° шығыс бойлықтары арасында орналасқан. Елдің аумағы шамамен 195 000 км² болды. Ол көбінесе құрлықтан тұрды, көлдердің үлесі өте шағын болды. Елде шөлді климат басым болды және жыл бойы шаң мен құм дауылдары жиі кездесті.

Дін

Солтүстік таулы аймақтағы зәйдшілер Йеменде ғасырлар бойы саяси және мәдени үстемдік құрды. Зәйдшілердің Йемен аймағына көшіп, ерекше әлеуметтік-мәдени құрылымы бар жерде мемлекет құрғаннан бергі қазірге дейінгі сабақтастығы, саяси тұрақсыздық пен беймарлыққа толы жолмен уақыт-уақыт үзіліп отырады. Зәйдшілердің діни-саяси билігін мойындамаған сүннит халқының алғашқы көтерілістері Йемен имамы Әл-Хади ила'л-Хақ Яхьяның кезінде болды. Йеменнің Мутавакилиттік Корольдығы бақылаған аймақтардағы діни ағымдардың шамамен 55%-ы зәйдшілерді, ал 45%-ы сүнниттерді құрады.

Йемендік яһудилер

Иудаизм Йеменге алғаш келген Ыбырайым діні болды. Ислам дініне енгенге дейін христиан діні Йеменде басым дін болып келді. 1948 жылға дейін Йеменнің Мутавакилиттік Корольдігінде шамамен 50 000 йемендік яһуди тұрды. Хасан билік еткен кезде яһудилер жер аударылды, бірақ кейіннен экономикалық себептермен, қолөнершілер болған яһудилер қаладан және мұсылмандардан оқшауланған жеке аудандарға қоныстанды. 18 ғасырдың соңында Йемен имамдары өздерінің заңдық түсіндірмелеріне негізделген "Жетімдер жарлығы" деп аталатын заң шығарды. Осман билігі тұсында (1872–1918) бұл жарлыққа мән берілмеді. Бірақ 1921 жылы имам Яхья Йеменде толық билікке ие болғаннан кейін, ол бұл заңды қайта қолданысқа енгізді. Ол 1910 жылы Ибб қаласында яһуди отбасында Зекария Хадад болып дүниеге келді. Ата-анасы сегіз жасында жұқпалы аурудан қайтыс болғаннан кейін, ол және оның бес жасар әпкесі Жетімдер жарлығымен қорғалды. Ол ағасымен бірге жеке қорғауға алынып, Әбдірахман әл-Эриани деп ат қойылды. Кейіннен Эриани Йемен Араб Республикасындағы діни қызметтер министрі болды, Солтүстік Йеменді басқарған жалғыз азаматтық тұлға атанды. Алайда, YemenOnline онлайн газетіне берген сұхбатында әл-Эриани отбасының бірнеше мүшесі Абдурахман әл-Эрианидің яһуди екендігі туралы мәлімдемені жоққа шығарды. Олардың сөзіне қарағанда, бұл 1967 жылы израильдік журналист Хаолам Хазех тарапынан таратылған бұрмалау. Зекария Хаддад – шын мәнінде Абдулрахман әл-Эрианидің жартылай бауыры және күзетшісі Абдулрахман әл-Хаддат. Яһудилер таза емес деп есептелді, сондықтан оларға мұсылманға немесе мұсылман тағамына тиюге тыйым салынды.

Көлік

Йемендегі шөлдер мен таулы жерлердің салдарынан көлікпен қарым-қатынас әрқашан қиын және ұзақ болды. Осман империясы Йеменге келгеннен кейін салынған бірнеше жолдардан басқа, Йеменнің Мутавакилиттік Корольдығында көптеген жолдар болған жоқ. Бұл жолдарды әдетте соғыс тұтқындары немесе қылмыскерлер жөндеушілік етті. Осман империясы Йеменге бірнеше көлік әкелгенімен, әскерлер Йеменнен шыққанда, Мудрос келісіміне сәйкес, көптеген көліктерді өздерімен алып кетті. Йеменге алғашқы автомобиль 1923 жылы бригадир-генерал Якуптың Имам Яхьяға сапармен келген кезде, оған Ford үлгісіндегі автомобильді сыйлық ретінде әкелген кезде келді. Бұл автомобиль бастапқыда құптамаға ие болмаса да, себебі Йеменде сол кезге дейін тек атпен жүретін арбалар болды, бірақ Имам Яхья осы шетелдік өнертабысты пайдалануға рұқсат бергеннен кейін, ханзадалар, жоғары лауазымды шенеуніктер, бай саудагерлер және жоғары әскери шенділер автомобильдерді сатып ала бастады. Автомобильдерді басты және айналма жолдардан басқа жерлерде пайдалануға тыйым салынды. Бұл ережені бұзғандарға ауыр айыппұл салынды. 1950 жылдардың басына дейін Худайдахта тек маңызды мемлекеттік қызметтердегілер мен еуропалық саудагерлерде ғана автомобильдер болды. Имам Яхья қалаларға тауар сату және тасымалдау үшін ауыл тұрғындарына арналған ұлттық көлік және тасымалдау компаниясын құрды, бірақ бұл компанияның маршруттары бүкіл Йеменді қамтыған жоқ. Маршруттар жоқ таулы аймақтарда көлік көбінесе түйелер, есектер және қашырлардан тұратын керуендер арқылы жолдармен жүзеге асырылды. Лива әл-Шам, Хаси, Мариб және Ибб сияқты түрлі бригадалардың базалары осы жолдардың қиылысқан жерлерінде орналастырылды. Осылайша керуендер қарақшылардан қорғалды. Осман империясы кезінде Худайдах пен Сананы байланыстыратын теміржол салынды. 1908 жылы француздар Худайдах портында жөндеу жұмыстарын жүргізіп жатқанда 8 шақырымдық теміржол салынды, бірақ 1912 жылы италиялықтар портты бомбалағаннан кейін, Йемендегі теміржолдар тоқтатылды және оған көп көңіл бөлмеді. 1934 жылғы Сана достық шартынан кейін Ұлыбритания Имам Яхьяға Аден мен Сананы теміржолмен байланыстыру идеясын ұсынды. Имам Яхьяның пікірінше, "олардың нақты ниеті және басты мақсаты – исламды ыдырату және бізді құлдыққа салу, осылайша бізге үстемдік ету".

Transportation has always been challenging and long due to Yemen's deserts and mountainous terrain. Except for a few roads built by the Ottoman Empire after its arrival in Yemen, there were not many roads in the Mutawakkilite Kingdom of Yemen. The repair of these roads was usually done by prisoners of war or prisoners. Although the Ottoman Empire brought some cars to Yemen, they took most cars with them when troops withdrew from Yemen in accordance with the Armistice of Mudros. The first automobile to arrive in Yemen was when Brigadier General Yakup brought a Ford model automobile as a gift while visiting Imam Yahya in 1923. Although this automobile was not welcomed at first because there were only horse drawn carriages in Yemen until then, when Imam Yahya declared that the use of this foreign invention was permissible, princes, high ranking officials, rich merchants, and high ranking soldiers began to buy automobiles. The use of automobiles is prohibited except on main roads and ring roads. Heavy fines were imposed on those who used it. Until the early 1950s, only those with important government jobs and European merchants in Hudaydah had cars. Imam Yahya established a national transportation and transportation company for the villagers who went to the cities to sell goods and for transportation, but the expeditions of this company did not cover the whole of Yemen. In more mountainous regions where there were no expeditions, transportation was generally provided by caravans consisting of camels, mules, and donkeys, via paths. The bases of various brigades such as Liva al Sham, Haci, Ma'rib, and Ibb were established at the points where these paths meet. Thus, the caravans could be protected from bandits. During the Ottoman Empire, a railway connecting Hudaydah and Sana'a was built. While some repairs were being made in the port of Hudaydah by the French in 1908, an 8 km railway was built, but after the port was bombed by the Italians in 1912, it was closed to the railways in Yemen. Not much attention has been paid. Following the 1934 Sana'a Friendship Treaty, the United Kingdom presented Imam Yahya with the idea of connecting Aden and Sana'a by railway. According to Imam Yahya, "their real desire and main goal is to disintegrate and disperse Islam, so that they can dominate us and make us slaves".