Британдық оңшыл саяхатшы Джон О'Брайеннің өмірі мен қызметі

Кіріспе

Джон О'Брайен (20 қаңтар 1922 – 21 қыркүйек 1982) – британдық ағымдық оңшыл саясаткер, 1970 жылдардың басында ағымдық оңшыл қозғалыстың жетекші тұлғасы ретінде белгілі болған.

Өмірбаян

Джон О'Брайен 1922 жылы Шропширде дүниеге келген. Ол Бирмингемдегі Санкт-Петер колледжінде білім алып, кейін жарнамалық копирайтер болып жұмыс істей бастады және Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде REME-де бес жыл қызмет етті. Соғыстан кейін ол Шропширге оралғанға дейін өнеркәсіпте біраз уақыт өткізді, онда өзінің бау-бақша бизнесін жүргізді. Кәсібі бойынша жеміс өсіруші О'Брайен бастапқыда Шрусберидегі Консервативтік партияның мүшесі болған. Энох Пауэллдің жақтасы, ол "Қан өзендері" сөзінен кейін "Премьер үшін Пауэлл" қозғалысын ұйымдастыруға тырысты. Бұл іске аспай қалғанда ол Ұлттық Демократиялық партияға қысқа уақытқа қосылып, кейін Ұлттық майданның мүшесі болып шықты. О'Брайен оңшылдардың бірлігін қамтамасыз ету үшін жұмыс істеді, ол тек қана NDP-мен ғана емес, сонымен қатар "Дүйсенбі клубы", "Одақ қозғалысы", ақ ресейлік Джордж Кнупфер басқарған интегралистермен және иммиграцияға қарсы бірқатар жергілікті топтармен байланыстар орнатты, NF-мен осындай топтардың бірқатарын сіңіріп алды. Партияның ішкі дау-дамайларынан кейін О'Брайен 1970 жылы А. К. Честертонның (О'Брайенді NF кеңсесінің менеджері етіп әкелген) отставкасынан және босатылғаннан кейін NF басшысы болып тағайындалды. Бастапқыда ол келісімдік кандидат ретінде көрінді (Честертонға қарсы көтерілістен кейін ешкім бұл лауазымға орналасуға дайын болмады), ол көп ұзамай партияны жаңғыртуға тырысты және Джон Тиндалл мен Мартин Вебстермен бұл мәселе бойынша қақтығысты, олар О'Брайен кандидатурасын қолдады, өйткені оны оңай басқара алады деп қате ойлады. О'Брайен Вебстерді Солтүстік лигамен жұмыс істеген деп айыптағанда, бұл жанжал шықты. О'Брайен Вебстерді шығаруды ұсынды, бірақ Тиндаллдың қолдауына ие бола алмады, бұл ашық қақтығысқа әкелді. О'Брайен қысқа уақытқа сахнадан шығып, бал айына кетті, ал ол болмаған кезде Тиндаллға қолдау білдіргендер оның бірнеше жақтастарын қуып жіберуге әрекет жасады. О'Брайен мен оның жақтастары Тиндаллдың айналасындағы шағын неонацистік топтың партияның көптеген қырларын басып алғандығына қатты таңғалған, олар күресте жеңіске жетпей, Джон Дэвистің Ұлттық тәуелсіздік партиясына топ ретінде қосылды. Бастапқыда NIP NF-ке қарсы шығатын сияқты көрінсе де, Тиндаллдың партиясы Уганданың Иди Амин қуып жіберген Азия халқының Ұлыбританияға келуінен кейін жанданды. Ұлыбританияда олардың қоныс аударуына қарсылық таныту танымал NF-ге серпін берді және NIP-дің ешқандай серпін ала алмағанын білдірді, бірақ олар 1974 жылдың ақпан айында Тоттенхэмде бұрынғы Тори кандидаты, Ұлттық майдан кандидаты Рой Пейнтерді жеңіп шықты (оның кампаниясы сайлау кезінде The Guardian-да күнделгіштік алаңға ие болғанына қарамастан) және 1976 жылға дейін күресті, ол жабылғанға дейін. О'Брайен осыдан кейін саяси аренаға қайтып келмеді, бірақ ол британдық Candour ұлттық журналына үлес қосты. 1982 жылы 21 қыркүйекте 60 жасында кенеттен қайтыс болды. Ұлтшылдар партиясының бұрынғы жетекшісі соғыстан кейінгі Ұлыбританиядағы неонацизмге қарсы ең маңызды соққылардың біріне қол жеткізді деп айтуға болады. Оның ITV-де NF туралы This Week деректі фильмге қатысуы (Thames Television, ITV, 1974 жылдың қыркүйегі, онда ол сонымен қатар өзінің төрағасы болған кезде тастаған партиясы туралы ұзақ сұхбат алды) Ұлттық майданға үлкен зиян келтірді және партияның қарапайым мүшелері арасында ашу тудырды, өйткені олар неонацистік өткеннің толық көлемін және Тиндалл мен Мартин Вебстер сияқты жалғасушы байланыстарды білмеді. Эфирге шыққаннан кейін бір ай ішінде Тиндалл NF төрағалық қызметінен босатылды. О'Брайенді Ақ ұлтшыл партиямен байланысты Джон О'Брайенмен шатастыруға болмайды, өйткені соңғысы одан ұзақ уақыт бойы аман қалды.

John O'Brien was born in Shropshire in 1922. He was educated at St. Peter's College in Birmingham before beginning work as a publicity copywriter and served for five years in the REME during the Second World War. After the war, he spent some time in industry before returning to Shropshire where he ran his own horticultural business. A fruit farmer by trade, O'Brien had initially been a member of the Conservative Party in Shrewsbury. A supporter of Enoch Powell, he attempted to organise a 'Powell for Premier' movement following the Rivers of Blood speech. When this failed to get off the ground he briefly joined the National Democratic Party before emerging as a member of the National Front. O'Brien gained a reputation for working towards unity on the far right, establishing contacts not only with the NDP, but also the Monday Club, the Union Movement, the Integralists led by white Russian George Knuppfer and a number of local anti immigration groups, with the NF ultimately absorbing a number of such groups. Following internal wranglings within the party, O'Brien was appointed leader of the NF in 1970, following the resignation and removal of A. K. Chesterton (who had brought O'Brien in to be NF Office Manager). Initially seen as a compromise candidate (after the rebellion against Chesterton, no one was willing to take the post), he soon set about trying to modernise the party and clashed with John Tyndall and Martin Webster over the issue, who had backed the O'Brien candidacy because they thought erroneously that he could be easily manipulated. The simmering conflict came to a head when O'Brien accused Webster of working with the Northern League, which had been proscribed in the NF. O'Brien moved to expel Webster but failed to get Tyndall's backing leading to open conflict. During the resulting struggle O'Brien briefly departed from the scene to go on honeymoon and during his absence the pro Tyndall contingent made moves to expel a number of his supporters. O'Brien and his supporters, appalled at the extent to which a small neo Nazi clique around Tyndall had taken over most of the facets of the party, failed to win the struggle and left to join John Davis' National Independence Party as a group. Although the NIP initially looked like it might challenge the NF, Tyndall's party was galvanised by the arrival in Britain of Uganda's Asian population, who had been expelled by Idi Amin. The opposition to their resettlement in the UK gave the better known NF a boost and meant that the NIP failed to gain any momentumalthough they famously beat former Tory candidate turned National Front candidate Roy Painter in Tottenham at the February 1974 General Election (despite his campaign enjoying a campaign diary spot during the election with The Guardian)and struggled on until 1976, when it was closed down. O'Brien did not return to the political arena after this although he contributed to the British nationalist journal Candour. He died suddenly on 21 September 1982 aged 60. The former leader of the NF can claim to have made one of the most significant blows against neo Nazism in post war Britain. His involvement with the This Week documentary on ITV about the NF (Thames Television, ITV, September 1974where he was also interviewed at length about the party he left whilst its chairman) caused immense damage to the National Front and instigated fury within the party's ordinary membership that they had not been made aware as to the full extent of the neo Nazi pasts and continuing links of the likes of Tyndall and Martin Webster. Within one month of the broadcast, Tyndall was fired as NF Chairman. O'Brien should not be confused with the John O'Brien involved with the White Nationalist Party, as the latter long survived him.