Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық журналист (1935–2016)
American journalist (1935–2016)
Джон "Джонатан" Гилмор (5 шілде, 1935 – 13 қазан, 2016) – американдық автор және гонзо журналисі. Ол Голливудтың иконалық естеліктері, нағыз қылмыс әдебиеті және қатал детективтік романдарымен танымал. 1950 жылдары Лос-Анджелесте және Нью-Йоркте кино, теледидар және сахна актері болған Гилмор жастығында Элизабет Шорт, әрі қарай "Қара Далия" деп белгілі болғанмен кездескенін де жазған. Гилмор 1960 жылдары Бит буынынан шыққан жазушы, Джек Керуактың ықпалында болды және автор Уильям С. Берроузбен дос болды. Оның "Бөлінген: Қара Далияның нағыз тарихы" атты қылмыстық кітабы жарық көргеннен кейін авторға жанкүйерлер пайда болды. Оның қолжазбалары мен түпнұсқа жазбалары Лос-Анджелестегі Калифорния университетінің зерттеу кітапханасының арнайы коллекциялар бөлімінде сақталады.
John "Jonathan" Gilmore (July 5, 1935 – October 13, 2016) was an American author and gonzo journalist known for iconoclastic Hollywood memoirs, true crime literature and hard boiled fiction. A motion picture, television and stage actor in Los Angeles and New York in the 1950s, Gilmore has also written about his encounter with Elizabeth Short a. k. a. "The Black Dahlia" during his youth. Gilmore emerged as a writer from the Beat Generation in the '60s, influenced by Jack Kerouac and befriended by author William S. Burroughs. The publication of his true crime book "Severed: The True Story of the Black Dahlia," ushered in a cult following for the author. His manuscripts and original writings are housed in the special collections department of the Research Library of the University of California at Los Angeles.
Өмірбаян
Джон Гилмор Лос-Анджелес округінің бас ауруханасының қайырымдылық бөлімінде дүниеге келді және Голливудта өсті. Оның анасы MGM студиясының келісімшарт ойыншысы болған, ал оның өгей әкесі RKO Pictures студиясының бас ағаш шеберi болып жұмыс істеген. Гилмордың ата-анасы ол алты айлық болған кезде ажырасып, кейіннен оны әжесі тәрбиеледі. Гилмордың әкесі Лос-Анджелес полиция департаментінің (LAPD) офицері болды, сонымен қатар радиошоуларда полицияның қоғамдық қызметі туралы материалдар жазып, актерлік рольдерде ойнады (шоуларда Бонита Гранвилл, Энн Рутерфорд, "жунгли қызы" Аккуанетта, Джоан Дэвис, Хиллари Брук, Энн Джеффрис, Бренда Маршалл және тағы басқа актерлер болды, жас Джон Гилмор олармен танысты). Бала кезінде ол Джин Отридің фильмінде және Republic Studios студиясында эпизодтық рөлдерде ойнады. Ол LAPD қауіпсіздік фильмдерінде жұмыс істеді және радиода да өнер көрсетті. Соңынан коммерциялық фильмдерде де түсті. Актерлер Ида Лупино мен Джон Ходиак Гилмордың ұстаздары болды, ол Warner Bros., 20th Century Fox және Universal International студияларында көптеген телешоуларда және көркем фильмдерде жұмыс істеді. 1950 жылдары Джон Ходиак арқылы Гилмор Мэрилин Монромен Голливудта, содан кейін Нью-Йоркте танысты, онда ол Актерлер студиясымен айналысып, Ли Страсбергтің лекцияларын кітапқа түсірді. Гилмор сахнада және тікелей эфирде өнер көрсетті, өлеңдер мен сценарийлер жазды және Жан Жене авторлығындағы пьесаны қоса, екі эксперименталды пьесаны қойды. Ол "Expressions" деген төмен бюджеттi фильмді жазып, режиссерлік етті, кейін ол "Blues for Benny" деп аталды. Фильм кеңінен көрсетілмеді, бірақ жеке көрсетімдерде көрсетілді. Бес жыл бойы оннан астам киносценарий жазғаннан кейін және режиссер Кертис Харрингтонпен бірге киножобаларды дамытқаннан кейін Гилмор журналист, криминалдық әдебиет жазушы және романист ретінде әдеби мансапқа қадам басты. Ол Антиохия университетіндегі жазу бағдарламасын басқарды және ұзақ жылдар бойы сабақ берді.
John Gilmore was born in the Charity Ward of the Los Angeles County General Hospital and was raised in Hollywood. His mother had been a studio contract player for MGM while his step grandfather worked as head carpenter for RKO Pictures. Gilmore's parents separated when he was six months old and he was subsequently raised by his grandmother. Gilmore's father became a Los Angeles Police Department (LAPD) officer, and also wrote and acted on radio shows, a police public service (the shows featured promising movie starlets as well as established performers like Bonita Granville, Ann Rutherford, the "jungle girl" Acquanetta, Joan Davis, Hillary Brooke, Ann Jeffreys, Brenda Marshall and other players young John Gilmore became acquainted with. As a child actor, he appeared in a Gene Autry movie and bit parts at Republic Studios. He worked in LAPD safety films and did stints on radio. Eventually he appeared in commercial films. Actors Ida Lupino and John Hodiak were mentors to Gilmore, who worked in numerous television shows and feature films at Warner Bros., 20th Century Fox, and Universal International studios. During the 1950s, through John Hodiak, Gilmore sustained an acquaintanceship with Marilyn Monroe in Hollywood, then in New York City, where Gilmore was involved with the Actors Studio, transcribing the lectures of Lee Strasberg into book form. Gilmore performed on stage and in live TV, wrote poetry and screenplays, and directed two experimental plays, one by Jean Genet. He wrote and directed a low budget film entitled "Expressions," later changed to "Blues for Benny." The film did not get a general release but was shown independently. After five years in which he wrote a dozen motion picture scripts and developed film projects with director Curtis Harrington, Gilmore eventually settled into a literary career as a journalist, true crime writer and novelist. He served as head of the writing program at Antioch University and has taught and lectured at length.
Актерлік және жазушылық мансап
Гилмордың актерлік мансабы негізінен сол кездегі ең танымал шоулар – «Боннанза» және «Жылаңаш қала» сияқты көптеген эпизодтардағы қатысуларынан тұрды, бірақ оны көрермендерге танымал еткен экраннан тыс оқиғалары болды. 1953 жылдың көктемінде Нью-Йорк қаласында тұрғанда, Гилмор ортақ досы, кинода эпизодтық рөлдерде ойнайтын және массовкаға қатысатын Рей Карри арқылы актер Джеймс Динмен танысты. Гилмор мен Дин теледиректор Джеймс Шелдон, Эрта Китт және Бродвей режиссері Джон Стикспен достық қарым-қатынас орнатты. Гилмор Голливудқа оралғаннан кейін Джеймс Динмен достығы жаңарып, Эрта Китт кейде оларды Сансет бульвары бойында мотоциклмен жүруге үштікке айналдыратын. Гилмор мен Дин Тынық мұхитының жағалау жолымен де мотоциклдерін тіркейтін, көбінесе рұқсат етілген жылдамдықтан асып кететін. Шабтың дәріханасының жанындағы Сансеттегі Googies Coffee Shop-та түндерін өткізетін, былғары күрте киген таңдалған достар тобы ретінде Дин, Гилмор және басқалар 1955 жылдың сәуірінде The Hollywood Reporter және 1955 жылдың мамырында Hollywood Citizen News басылымдарында «Түнгі күзетшілер» деп аталды, осы кезде Дин «Бұзғыш» фильмінде ойнап тұрған. 1975 жылы жарық көрген Дин туралы алғашқы кітабында, «Нағыз Джеймс Дин», Гилмор олардың достығында гомосексуалдық тәжірибе болғанын айтқанда қызу пікір тудырды. 1997 жылы Гилмор Джеймс Динмен қарым-қатынасы туралы «Жылдам өмір сүр, жас өл: Джеймс Диннің қысқа ғұмырын еске алу» атты екінші, толыққанды кітап жазды. Жазушы Дональд Спото Гилморды Дин туралы өзінің «Ребель: Джеймс Диннің өмірі мен аңызы» атты биографиясы үшін сұхбатқа алды, ал Джо Хаймс, Вал Холли, Пол Александр, Лиз Шеридан сияқты басқа авторлар да бұрын Гилмормен сұхбаттасқан. 1962-63 жылдары Солтүстік Голливудта Лу Кимзидің France Books баспасы үшін (Сол Табор, Нил Эгри және Морт Джиллиан псевдонимдерімен) «сенсациялық әдепсіз» романдар жазғаннан кейін, 1970 жылы Гилмор Нью-Йорктегі Dial Press арқылы «Тусон қырқындары» кітабын жариялады, ол Чарльз Шмидтің, «Тусонның әйгілі құбыжығының» өмірі мен қылмыстарын баяндайтын құжаттық деректерге негіделген туынды болды. Одан кейін Гилмор Чарльз Мэнсон мен оның «Отбасысы» туралы зерттеу жұмысы болған «Қалдық адамдар» атты екінші құжаттық кітабын жариялады. Мэнсонның «кісі өлтірулерінен» бірнеше жыл бұрын, актерлік қызметін атқарып жүрген Гилмор 20th Century Fox студиясында актриса Шарон Тейтпен танысты. Гилмор өзінің веб-сайтында Сал Минео туралы жазғанда, Диннің «Бұзғыш» фильміндегі басқа серіктестері Ник Адамс пен Натали Вудтан қашып, «съемочнай алаңнан шыққаннан кейін олардың қарама-қарсы бағытта жүруге тырысты» деді. «Бұзғыштар» фильміндегі тағы бір серігі Деннис Хоппердің досы Гилмор онымен Голливудта және Нью-Йоркте кездесетін. 1950 жылдардың соңында Джон Гилмор Парижге (Франция) барып, Beat Hotel-ге жиі баратын, романшы Франсуаза Саган және киножұлдыз Брижит Бардомен достық қарым-қатынас орнатты. Ол Уильям С. Берроузбен кездесіп, Генри Миллердің баспасынан Морис Жиродиас таңдаған роман жазды. Алайда, «Олимпия Пресс» баспасымен байланысты қаржылық қиындықтарға байланысты роман жарық көрген жоқ. Кейін Жиродиас Нью-Йоркте Girodias Press баспасын құрды, және Уильям Берроуздың ынтасымен Гилмордың романы қайтадан басылымға дайындалды, бұл жолы «Сайтанның жолаушысы» деген атпен. Бірақ компания қайтадан жабылып қалды. Кітап кейін Ұлыбританиядағы Creation Books баспасында «Фетиш Блондинка» деген атпен жарық көрді. Гилмор: «Роман сол онжылдықтарда бірнеше өзгерістерге ұшырады, бірақ оның негізгі мазмұны өзгермеді». 1971 жылы Гилмор «Қорлық адамдар» атты 1960 жылдардың культ жетекшісі және сотталған кісі өлтірушісі Чарльз Мэнсон туралы алғашқы есебін жариялады. Сәл табысқа ие болған бұл кітап 1996 жылы қайта басылғаннан кейін көпшілік назарына ілікті және Гилмордың көптеген кітаптары сияқты, қазірге дейін басылымда.
Gilmore's acting career consisted mainly of guest spots on many of the most popular shows of the time such as Bonanza and Naked City, but it was his offscreen exploits which made him a familiar face to audiences. While Gilmore was living in New York City in the spring of 1953, a mutual friend, movie bit player and extra, Ray Curry, introduced him to actor James Dean. Gilmore and Dean developed a friendship along with TV director James Sheldon, Eartha Kitt, and Broadway director, John Stix. After Gilmore returned to Hollywood, the friendship with James Dean was renewed, Eartha Kitt sometimes making it a trio in riding motorcycles along Sunset Boulevard. Gilmore and Dean also rode their motorcycles along Pacific Coast Highway, often at speeds in excess of the posted limits. As a select group of friends in leather jackets, hanging out nights at Googies Coffee Shop on Sunset, next door to Schwab's Drugstore, Dean, Gilmore and others were referred to as the "Night Watch," as reported in The Hollywood Reporter during April, 1955, and the Hollywood Citizen News during May, 1955, at the time Dean was starring in the film, Rebel Without a Cause. In his first book on Dean, The Real James Dean, published in 1975, Gilmore caused considerable controversy when he stated that their friendship involved an experimentation with homosexuality. In 1997, Gilmore wrote a second, more detailed book on his relationship with James Dean, entitled Live Fast, Die Young: Remembering the Short Life of James Dean. Author Donald Spoto interviewed Gilmore about Dean for his bio Rebel: The Life and Legend of James Dean, as other authors, i. e. Joe Hyams, Val Holley, Paul Alexander, Liz Sheridan had interviewed Gilmore previously. After writing a series of action oriented "pulp sleaze" novels in 1962 63 for Lou Kimzey's France Books in North Hollywood (under the pseudonyms Sol Tabor, Neil Egri and Mort Gillian), in 1970 Gilmore published The Tucson Murders, through Dial Press, New York, a hardcover nonfiction true crime detailing the life and crimes of Charles Schmid, the "notorious pied piper of Tucson". Following this, Gilmore published his second nonfiction, The Garbage People, a hardcover exploration into the lives of Charles Manson and the Family. A few years before the so called Manson Murders, and while an actor, Gilmore met actress Sharon Tate at 20th Century Fox studios. Writing on his Website about Sal Mineo, Gilmore says of Dean's other co stars in Rebel Without A Cause that Dean avoided both Nick Adams and Natalie Wood and that "once off the set, he went out of his way to go in the opposite direction." Also a friend of another Rebel co star, Dennis Hopper, Gilmore hung out with him in Hollywood and in New York City. In the late 1950s, John Gilmore spent time in Paris, France, frequented the Beat Hotel, sustained friendships with novelist Françoise Sagan and movie star Brigitte Bardot. He met William S. Burroughs and wrote a novel that was opted by Henry Miller's publisher, Maurice Girodias of Olympia Press. However, the novel was not published due to financial troubles related to Olympia Press. Girodias later started a publishing company in New York: Girodias Press, and with the encouragement of William Burroughs, Gilmore's novel was again set to go to press, this time under the title "Passenger of Satan." Again the company folded. The book was later published by Creation Books in the UK, under the original title, "Fetish Blonde". Gilmore says, "The novel underwent a number of changes in those decades but the guts remained the same." In 1971, Gilmore published his first account of '60s cult leader and convicted murderer, Charles Manson titled The Garbage People. Modestly successful, it gained a much larger audience through a 1996 re release, and like most of Gilmore's books, remains in print.
Кейінгі өмірі
1994 жылы Гилмор атақты Қара Далияның шешілмеген қылмысы туралы кітап жазды. 1947 жылы, оның әкесі полиция қызметінде болған кезде, Гилмордың «Серд: The True Story of the Black Dahlia Murder» кітабы оған кең танымалдылық әкелді. Publishers Weekly журналының пікірінше, кітапта «Гилмор Лос-Анджелес полициясының басты күдікті, Джек Уилсонға қарсы ісін нығайтатын дәлелдер ұсынады, ол усақ-түйекке көңілі толмайтын, алкогольге тәуелді ұры және мүмкін сериалдық кісі өлтіруші». Мэрилин Мэнсон, кітаптағы фотосуреттер негізінде суреттер салған: «Серд – менің сүйікті кітабым, Джон Гилмор – менің сүйікті жазушым. «Серд» фильмін режиссер ретінде түсіру – менің арманым, менің режиссерлік дебютім». «Серд: The True Story of the Black Dahlia Murder» фильмінің құқықтары алты жыл бойы Эдвард Прессман Фильмс компаниясында болды, осы уақыт ішінде Дэвид Линч режиссер ретінде шақырылды. Бірақ, сценарий дамығанына қарамастан, тақырыпқа қатысты пікір келіспеушілігінен Дэвид Линчпен келісім бұзылды. Кейін Крис Хэнли Эдвард Прессман Фильмс үшін «Серд: The True Story of the Black Dahlia Murder» фильмін өндірді, режиссер ретінде Флория Сигисмонди қатысты. Колин Уилсон Гилмордың «Серд: The True Story of the Black Dahlia Murder» кітабы туралы: «Қара Далия туралы ең жақсы кітап, тіпті жалғыз сенімді кітап» дейді. Джон Гилмордың 1996 жылғы екінші кітабы, бірнеше кісі өлтірген Чарльз Шмидтің өмірі мен қылмыстары туралы әңгімесі үшін New York Times Book Review-дан мақтау алды. 1997 жылы, «Laid Bare» атты алғашқы естелік кітабында Гилмор 1950-ші жылдардан бастап 1960-шы жылдарға дейінгі Хэнк Уильямс, Дженис Джоплин, Джек Николсон, Джейн Фонда, Денис Хоппер, Бриджит Бардо, Жан Себерг, Стив Маккуин, Ирланд Маккала, Джейн Мансфилд, Эд Вуд және басқа да танымал тұлғалармен қарым-қатынастарын еске алады.
In 1994, Gilmore wrote a book that chronicled the famous Black Dahlia unsolved homicide. Occurring in 1947, at a time when his father was on the police force, Gilmore's book Severed: The True Story of the Black Dahlia Murder earned him wide recognition. According to the Publishers Weekly review, in the book "Gilmore presents evidence that strengthens the LAPD's case against chief suspect Jack Wilson, a reclusive, alcoholic burglar and possible serial killer". Marilyn Manson, who made paintings based on photos from the book, said: "Severed is my favorite book John Gilmore is my favorite writer. It has been my desire to direct Severed as a movie my directorial debut ". The motion picture rights to Severed: The True Story of the Black Dahlia Murder had been under option by Edward Pressman Films for six years, during which time David Lynch was brought in to direct. Due to disagreements in the approach to the subject, despite having developed a script, the deal with David Lynch dissolved. Chris Hanley was then producing Severed: The True Story of the Black Dahlia Murder, for Edward Pressman Films, with Floria Sigismondi involved as director. Colin Wilson says of Gilmore's Severed: The True Story of the Black Dahlia Murder: "The best book on the Black Dahlia in fact, the only reliable book." John Gilmore's second 1996 release received praise from the New York Times Book Review for his story on the life and crimes of multiple murderer, Charles Schmid. In 1997, in "Laid Bare", his first book of memoirs, Gilmore recounts his associations beginning in the 1950s and through the 1960s with Hank Williams, Janis Joplin, Jack Nicholson, Jane Fonda, Dennis Hopper, Brigitte Bardot, Jean Seberg, Steve McQueen, Irish McCalla, Jayne Mansfield, Ed Wood, and other personalities.
Өлім
Джон Гилмор 2016 жылдың 13 қазанында дүниеден өтті. Оның ұлы Карсон Гилмор (кәсіби классикалық музыкант және жарияланған автор) және қызы Урсула Гилмор, суретші, журналист және кәсіпкер ретінде есте қалады.
John Gilmore died on October 13, 2016. He is survived by his son Carson Gilmore (a professional classical musician and published author), and a daughter, Ursula Gilmore, an artist, journalist and businesswoman.
Мұра
Үш рет үйленген және үш рет ажырасқан Джон Гилмордың екі баласы бар, ұлы Карсон Гилмор және қызы Урсула Гилмор. Ол Голливуд төбелерінде тұрды. Los Angeles Times және The New York Times сияқты басқа да халықаралық басылымдар мен деректі фильмдерде оны жиі сұхбатқа алды, оны "мәдени икона" және "нуар культ тұлғасы" деп сипаттады. Оның көптеген кітаптары әрдайым дайындық күйінде болды. Ол және оның еңбектері бүкіл әлемде жарияланып келеді. 2007 жылы Гилмор Мэрилин Монроның қысқа ғұмырына арналған "жеке саяхат" деп аталатын терең естеліктерін аяқтады: "Мэрилин Монроның ішкі әлемі". Гилмор "Голливуд бульвары" романын жариялады, ал 2012 жылдың қыркүйегінде "Бонни мен Клайдпен қашу" атты "шынайы қылмыс, көркем әдебиет" романын шығарды.
Married and divorced three times, John Gilmore is survived by two children, son Carson Gilmore and daughter Ursula Gilmore. He lived in the Hollywood Hills. He was frequently interviewed in the media by the Los Angeles Times and The New York Times as well as other international publications, and documentaries, and was described as a noir cult figure, a "cultural icon," with numerous books always in the works. He was and continues to be published worldwide. In 2007 Gilmore completed an in depth memoir, "a personal journey," Gilmore says, into the short life of Marilyn Monroe: Inside Marilyn Monroe. Gilmore published the novel, Hollywood Boulevard, and another in September 2012 which he called his "true crime, creative nonfiction", On the Run with Bonnie & Clyde.