Солтүстік Америкалық Битникалар: Өмір салты мен стереотиптері

Кіріспе

Бит ұрпағының ерекшеліктеріне негізделген медиа стереотиптері – параллель әдеби қозғалыстың авторлары.

Битниктер 20 ғасырдың ортасында антиматериалистік өмір салтын ұстанған әлеуметтік қозғалыстың мүшелері болды. Олар американдық мәдениеттің бағыныштылығы мен тұтынушылыққа қарсы шығып, өзін әдебиет, поэзия, музыка және сурет сияқты түрлі өнер арқылы білдірді. Сонымен қатар, олар руханилық, есірткі, сексуалдық тәжірибелер мен саяхаттармен айналысты. "Битник" термині 1958 жылы Сан-Франциско хроникасының журналисі Херб Кейн тарапынан Бит ұрпағының ізбасарларына қатысты тұрған қарапайым атау ретінде пайда болды. Бұл 1946 жылдан 1963 жылға дейін дамыған, ықпалды жазушылар мен суретшілер тобы, "Үнсіз ұрпақтың" жасөспірім кезеңінде пайда болды, бірақ бұл субмәдениет 1950 жылдары кеңінен таралды. Атау орыс тіліндегі "ник" жұрнағынан шабыттанды, ол түрлі саяси немесе әлеуметтік топтардың мүшелерін білдіру үшін қолданылды. "Бит" терминін алғаш 1948 жылы Джек Керуак өзінің достары мен әріптес жазушылары, мысалы, Аллен Гинзберг, Уильям С. Берроуз және Нил Кассади сияқты әлеуметтік айналымын сипаттау үшін қолданды. Керуактың айтуынша, "бит" сөзінің бірнеше мағынасы бар: "қайырсушы", "батыл", "жараланған" және "жеңіліске ұшыраған". Ол сондай-ақ оны джаздың ырғақты үлгілерін білдіретін "бит" музыкалық терминімен байланыстырды, ол көптеген битниктерге әсер еткен жанр. Битниктер көбінесе қара киім, берет, қара көзілдірік және сақал киіп, "круто", "қазып", "көрікті" және "қалыпты" сияқты сөздерді қолданатын сленгпен сөйлейтін стереотип ретінде бейнеленді. Олар көбінесе кофеханаларға, кітап дүкендеріне, барлар мен клубтарға барып, джаз тыңдап, поэзия оқып, философия талқылап, саяси белсенділікпен айналысты. Сан-Францискодағы Six Gallery, онда Гинзберг 1955 жылы алғаш рет "Аулау" өлеңін оқыды; Нью-Йорктегі Gaslight Cafe, онда көптеген ақындар өнер көрсетті; және Сан-Францискодағы City Lights кітап дүкені, онда Керуактың "Жолда" романы 1957 жылы жарық көрді – бұл ең танымал битник орындарының бірі еді. Битниктер жаңа тәжірибелер мен шабыт іздеп елді және шетелді аралады. Олардың бағыттары Мексика, Марокко, Үндістан, Жапония және Франция болды. Битниктер өз заманының нормалары мен құндылықтарына қарсы шығып, американдық мәдениет пен қоғамға елеулі әсер етті. Олар өнер, әдебиет, музыка, кино, сән және тілдің көптеген салаларын ықпал етті. Олар сондай-ақ олардан кейін пайда болған көптеген әлеуметтік қозғалыстар мен субмәдениеттерге, мысалы, хиппилерге, контрмәдениетке, Жаңа солшылдыққа, азаматтық құқық қозғалысына, феминистік қозғалысқа, экологиялық қозғалысқа және ЛГБТ қозғалысына әсер етті. Битниктерге ықпал еткен немесе олармен байланысты болған танымал тұлғалардың қатарында Боб Дилан, The Beatles, Энди Уорхол, Кен Кизи және Тимоти Лири бар. Битниктер көптеген көркем шығармаларда бейнеленген немесе пародияланған, мысалы, "Добби Гиллистің көптеген махаббаттары", "Чарли Браунның Рождествосы", "Манстерлер", "Флинтстондар", "Симпсондар" және "Губка Боб".

Beatniks were members of a social movement in the mid 20th century, who subscribed to an anti materialistic lifestyle. They rejected the conformity and consumerism of mainstream American culture and expressed themselves through various forms of art, such as literature, poetry, music, and painting. They also experimented with spirituality, drugs, sexuality, and travel. The term "beatnik" was coined by San Francisco Chronicle columnist Herb Caen in 1958, as a derogatory label for the followers of the Beat Generation, a group of influential writers and artists who emerged during the era of the Silent Generation's maturing, from as early as 1946 to as late as 1963, but the subculture was at its most prevalent in the 1950s. The name was inspired by the Russian suffix " nik", which was used to denote members of various political or social groups. The term "beat" originally was used by Jack Kerouac in 1948 to describe his social circle of friends and fellow writers, such as Allen Ginsberg, William S. Burroughs, and Neal Cassady. Kerouac said that "beat" had multiple meanings, such as "beaten down", "beatific", "beat up", and "beat out". He also associated it with the musical term "beat", which referred to the rhythmic patterns of jazz, a genre that influenced many beatniks. Beatniks often were stereotyped as wearing black clothing, berets, sunglasses, and goatees, and speaking in hip slang that incorporated words like "cool", "dig", "groovy", and "square". They frequented coffeehouses, bookstores, bars, and clubs, where they listened to jazz, read poetry, discussed philosophy, and engaged in political activism. Some of the most famous beatnik venues were the Six Gallery in San Francisco, where Ginsberg first read his poem "Howl" in 1955; the Gaslight Cafe in New York City, where many poets performed; and the City Lights Bookstore, also in San Francisco, where Kerouac's novel On the Road was published in 1957. Beatniks also traveled across the country and abroad, seeking new experiences and inspiration. Some of their destinations included Mexico, Morocco, India, Japan, and France. Beatniks had a significant impact on American culture and society as they challenged the norms and values of their time. They influenced many aspects of art, literature, music, film, fashion, and language. They also inspired many social movements and subcultures that followed them, such as the hippies, the counterculture, the New Left, the civil rights movement, the feminist movement, the environmental movement, and the LGBT movement. Some of the more notable figures who were influenced by or associated with beatniks include Bob Dylan, The Beatles, Andy Warhol, Ken Kesey, and Timothy Leary. Beatniks have been portrayed or parodied in many works of fiction, such as The Many Loves of Dobie Gillis, A Charlie Brown Christmas, The Munsters, The Flintstones, The Simpsons, and SpongeBob SquarePants.

Этимология

"Битник" сөзінің шығу тегі дәстүрлі түрде Герб Кейнге байланысты, ол 1958 жылғы 2 сәуірде "Сан-Франциско хроникасы" газетіндегі бағанында былай жазды: "Look журналы, S. F. Beat Generation туралы суреттер жинағын дайындап жатқан (о, жоқ, тағы да емес!), No. Beach үйінде 50 битникке кеш өткізді, ал хабар тараған кезде 250-ден астам сақалды жігіттер мен қыздар Майк Коулздің тегін ішімдігін ішіп отырды. Олар жұмыс істегенде ғана 'Beat' деп есептеледі, білесіз бе". Дегендей, Кейн "Beat" сөзіне идиш тілінен алынған "-ник" жұрнағын қосып, осы терминді ойлап тапқан. "-Ник" жұрнағы 1957 жылы іске қосылған және планета айналасында айнала бастаған алғашқы спутник – "Спутникке" байланысты да болды. Бұл жұрнақ "Ногудник" сияқты көптеген күнделікті тілде қолданылатын сөздерде де пайда болды. Алайда, 1954 жылғы немесе, мүмкін, "Спутник" ұшырылғаннан кейін 1957 жылғы дереккөз Сан-Францискодағы өнер галереясының белгілі иесі Этель (Этя) Гехтоффқа тиесілі. Аллен Гинзберг бұл терминге қарсылық білдіріп, "Нью-Йорк Таймс" газетіне "жағымсыз 'битник' сөзіне" наразылық білдіріп, "Егер битниктер және жарықтанған Beat ақындары осы елді басып алса, оларды Керуак емес, адамдардың санасын улауды жалғастыратын бұқаралық ақпарат құралдары индустриясы жаратқан болар еді" деп жазды.

Бит мәдениеті

Кезеңнің тілінде "Beat" Beat мәдениетін, көзқарасын және әдебиетін білдірді; ал "beatnik" мультфильмдердегі стереотиптік бейнелерді және (кей жағдайларда ең жаман жағдайда) бұрмаланған, кейде зорлық-зомбылыққа толы медиа кейіпкерлерін білдірді. 1995 жылы кинотанушы Рей Карни биттіктің стереотиптік медиа бейнелеуінен ерекшеленетін шынайы биттік көзқарас туралы жазды: Beat мәдениетінің көп бөлігі оң емес, теріс ұстанымды білдірді. Ол нақты мақсат немесе бағдарлама болмағанда, мәдени және эмоционалдық орынсыздық, қанағаттанбаушылық және құштарлық сезімімен жандандырылды. Бұл – түрлі, қақтығысты, өзгермелі сана жағдайларының жиынтығы еді. 1958 жылдан бері "Beat ұрпағы" және "Beat" терминдері 1940 жылдары Керуакпен басталып, 1960 жылдары жалғасқан антиматериалистік әдеби қозғалысты сипаттау үшін қолданылып келеді. Beat-тің антиматериализм және жан іздеу философиясы 1960 жылдардағы Боб Дилан, ертедегі Pink Floyd және The Beatles сияқты музыканттарға әсер етті. Дегенмен, Beat қозғалысының саундтрегі – саксофоншы Чарли Паркер мен трубашы Диззи Гиллеспи бастаған қазіргі заманғы джаз, оны бұқаралық ақпарат құралдары бибоп деп атады. Джек Керуак пен Аллен Гинзберг Нью-Йорктегі Royal Roost, Minton's Playhouse, Birdland және Open Door сияқты джаз клубтарында көп уақытын "әңгімелесіп" және "музыканы тыңдап" өткізді. Чарли Паркер, Диззи Гиллеспи және Майлс Дэвис Гинзбергтің "жасырын батырларына" айналды. Beat авторлары 1940 жылдардың джаз/хипстер жаргонынан көп нәрсе алды, өздерінің шығармаларын "квадрат", "мысықтар", "круто" және "қаз" сияқты сөздермен байытты. "Beatnik" термині пайда болған кезде, жас колледж студенттері арасында осы стереотипті қабылдауға бейімділік болды. Ер адамдар бибоп трубашысы Диззи Гиллеспидің танымал бейнесін теке терісі, мүйіз жиегі бар көзілдіріктер, берет кию арқылы, темекіні өздері орап, бонго ойнау арқылы қайталап бақты. Әйелдер сәніне қара триколар мен ұзын, түзу, әшекейсіз шаштар кірді, бұл сұлулық салондарының орта тап мәдениетіне қарсылық болды. Марихуана қолдануы осы субмәдениетпен байланысты болды, ал 1950 жылдары Альдус Хакслидің "Түсініктің есіктері" есірткіге қатысты көзқарастарға әсер етті. 1960 жылы Англияның Корнуолл аймағындағы Ньюквей қаласындағы шағын "beatnik" тобы (оның ішінде жас Wizz Jones) иықтарынан ұзын шаш өсіргені үшін көршілерінің назарын аударып, олардың наразылығына ұшырады, нәтижесінде BBC телеарнасының Tonight бағдарламасында Алан Уикермен сұхбаттасты. Beat философиясы көбінесе контрмәдениеттік және антиматериалистік болды, материалдық игіліктерден гөрі ішкі жанды жетілдірудің маңыздылығын баса көрсетті. Кейбір Beat жазушылары, мысалы, Гэри Снайдер буддизм және даосизм сияқты шығыс діндерін зерттей бастады. Саясат көбінесе либералды, солшыл және соғысқа қарсы болды, сегрегацияға қарсы күресті қолдады (дегенмен Beat қозғалысымен байланысты көптеген тұлғалар, әсіресе Керуак, либертариандық және консервативтік идеяларды қабылдады). Африкалық американдық мәдениет пен өнерге деген ашықтық әдебиет пен музыкада, әсіресе джазда байқалды. Caen және басқа жазушылар коммунизммен байланыс бар екенін айтса да, Beat философиясы мен коммунистік қозғалыстың арасында ешқандай айқын немесе тікелей байланыс болған жоқ, екеуінің де капитализмге деген қарсылығынан басқа. Beat қозғалысымен беткі танысқандар көбінесе осы ұқсастықты көріп, екі қозғалыстың ортақ нәрселері бар деп ойлады. Beat қозғалысы Азия діндерін Батыс қоғамына енгізді. Бұл діндер Beat ұрпағына әлемге жаңа көзқарас ұсынды және 1950 жылдардың консервативті орта тап құндылықтарына, 1930 жылдардан кейінгі ескі радикализмге, Америкадағы бағытты мәдениетке және институционалдық діндерге қарсы көтерілуге ұмтылысымен үйлесті. 1958 жылы көптеген Beat жазушылары буддизм туралы жазбаларын жариялады. Осы жылы Джек Керуак өзінің "Дхарма бамдары" романын жариялады, оның басты кейіпкері (Керуак өзінен үлгі алған) өміріндегі оқиғаларға буддалық контекст іздеді. Аллен Гинзбергтің 1963 жылы Үндістанға жасаған рухани саяхаты да Beat қозғалысына әсер етті. Дін мәтіндерін монахтармен бірге зерттегеннен кейін Гинзберг поэзияның Азия діндерімен байланысын түпкілікті шындыққа жетудің ортақ мақсаты екенін түсінді. Оның ауызша жеткізудің бір түрі – индус мантраларын оқуы кейіннен Beat поэзиясына әсер етті. Буддизмнің ықпалында болған рухани жолды ұстанған Beat жазушылары Азия діндері адам табиғатын терең түсінуді және адамзаттың болуы мен шынайылығына жаңаша көзқарас ұсынады деп сенді. Керуак, Гинзберг және Гэри Снайдер сияқты көрнекті Beat жазушылары буддизмге осылай тартылды, олар әрқайсысы өмірінің әртүрлі кезеңдерінде әмбебап сұрақтар мен ұғымдарға жауап іздеу үшін рухани жол ұстанды. Нәтижесінде, Beat философиясы ішкі жанды жетілдіруді және материализмді жобауды баса көрсетті, сондай-ақ Шығыс Азия діндері американдықтардың көптеген адамдарының рухани және діни бос орындарын толтыра алатынын болжады. Қозғалыс өзі, "жоғалған ұрпақ" сияқты, қоғамды өзгертуді мақсат етпеді, бірақ одан қашықтап, өз контрмәдениетін құруға тырысты. Суретшілер жасаған өнер джаз, есірткі, оккультизм және Beat қозғалысының басқа да ерекшеліктеріне ұшырады. Суретшілер поэзия жазды, ақындар сурет салды, қозғалыс аясында болып жатқан процестерді осылай сипаттауға болады. 1952 жылғы Black Mountain College-тегі Театрлық оқиға немесе Джек Керуактың 1951 жылы "Жолда" романын 31 метрлік қағаз рулонына бір отырыста теріп жазуы сияқты өнерлеу Beat өнерінің маңызды бөлігі болды.

In the vernacular of the period, "Beat" referred to Beat culture, attitude and literature; while "beatnik" referred to a stereotype found in cartoon drawings and (in some cases at worst) twisted, sometimes violent media characters. In 1995, film scholar Ray Carney wrote about the authentic beat attitude as differentiated from stereotypical media portrayals of the beatnik:
Much of Beat culture represented a negative stance rather than a positive one. It was animated more by a vague feeling of cultural and emotional displacement, dissatisfaction, and yearning, than by a specific purpose or program It was many different, conflicting, shifting states of mind. Since 1958, the terms Beat Generation and Beat have been used to describe the antimaterialistic literary movement that began with Kerouac in the 1940s and continued into the 1960s. The Beat philosophy of antimaterialism and soul searching influenced 1960s musicians such as Bob Dylan, the early Pink Floyd and The Beatles. However, the soundtrack of the beat movement was the modern jazz pioneered by saxophonist Charlie Parker and trumpeter Dizzy Gillespie, which the media dubbed bebop. Jack Kerouac and Allen Ginsberg spent much of their time in New York jazz clubs such as the Royal Roost, Minton's Playhouse, Birdland and the Open Door, "shooting the breeze" and "digging the music". Charlie Parker, Dizzy Gillespie and Miles Davis rapidly became what Ginsberg dubbed "secret heroes" to this group of aesthetes. The Beat authors borrowed much from the jazz/hipster slang of the 1940s, peppering their works with words such as "square", "cats", "cool" and "dig". At the time the term "beatnik" was coined, a trend existed among young college students to adopt the stereotype. Men emulated the trademark look of bebop trumpeter Dizzy Gillespie by wearing goatees, horn rimmed glasses and berets, rolling their own cigarettes, and playing bongos. Fashions for women included black leotards and long, straight, unadorned hair, in a rebellion against the middle class culture of beauty salons. Marijuana use was associated with the subculture, and during the 1950s, Aldous Huxley's The Doors of Perception further influenced views on drugs. By 1960, a small "beatnik" group in Newquay, Cornwall, England (including a young Wizz Jones) had attracted the attention and abhorrence of their neighbours for growing their hair beyond shoulder length, resulting in a television interview with Alan Whicker on BBC television's Tonight series. The Beat philosophy was generally countercultural and antimaterialistic, and stressed the importance of bettering one's inner self over material possessions. Some Beat writers, such as Gary Snyder, began to delve into Eastern religions such as Buddhism and Taoism. Politics tended to be liberal, left wing and anti war, with support for causes such as desegregation (although many of the figures associated with the original Beat movement, particularly Kerouac, embraced libertarian and conservative ideas). An openness to African American culture and arts was apparent in literature and music, notably jazz. While Caen and other writers implied a connection with communism, no obvious or direct connection occurred between Beat philosophy, as expressed by the literary movement's leading authors, and that of the communist movement, other than the antipathy both philosophies shared towards capitalism. Those with only a superficial familiarity with the Beat movement often saw this similarity and assumed the two movements had more in common. The Beat movement introduced Asian religions to Western society. These religions provided the Beat generation with new views of the world and corresponded with its desire to rebel against conservative middle class values of the 1950s, old post 1930s radicalism, mainstream culture, and institutional religions in America. By 1958, many Beat writers published writings on Buddhism. This was the year Jack Kerouac published his novel The Dharma Bums, whose central character (whom Kerouac based on himself) sought Buddhist contexts for events in his life. Allen Ginsberg's spiritual journey to India in 1963 also influenced the Beat movement. After studying religious texts alongside monks, Ginsberg deduced that what linked the function of poetry to Asian religions was their mutual goal of achieving ultimate truth. His discovery of Hindu mantra chants, a form of oral delivery, subsequently influenced Beat poetry. Beat pioneers who followed a Buddhism influenced spiritual path felt that Asian religions offered a profound understanding of human nature and insights into the being, existence and reality of mankind. Notable Beat writers such as Kerouac, Ginsberg, and Gary Snyder were drawn to Buddhism to the extent that they each, at different periods in their lives, followed a spiritual path in their quests to provide answers to universal questions and concepts. As a result, the Beat philosophy stressed the bettering of the inner self and the rejection of materialism, and postulated that East Asian religions could fill a religious and spiritual void in the lives of many Americans. The movement itself, unlike the so called "Lost Generation" did not set itself the task of changing society, but tried to distance itself from it, while at the same time trying to create its own counter culture. The art created by artists was influenced by jazz, drugs, occultism, and other attributes of beat movement. Artists wrote poetry and poets painted, something like this can describe the processes taking place within the framework of the movement. Performances were a key element in the art of beats, whether it was the Theatrical Event of 1952 at Black Mountain College or Jack Kerouac typing in 1951 the novel On the Road on a typewriter in a single session on a single roll of 31 meter long paper.

Бейтниктер БАҚ-та

Бәлкім, Beat қоғамының алғашқы бейнесі 1950 жылы шыққан «D.O.A.» фильмінде, режиссері Рудольф Мате. Фильмде басты кейіпкер Сан-Францискодағы шулы барға барады, онда бір әйел музыканттарға: «Керемет! Керемет! Ғажайып!» деп айғайлайды. Бір кейіпкер: «Мен шынымен де сәндімін ба?» деп сұрайды, ал екіншісі: «Сен ешқайдадан келмедің!» деп жауап береді. Жалғыз бишілер ритммен қозғалады. Кейбіреулері кейінірек түсірілген фильмдерде көрінетін киім-кешектер мен шаш үлгілерін киіп жүр. 1940-шы жылдардың киімдері битниктер киімдерімен араластырылған, әсіресе битниктер шапаны, ұзын шашы, мұрты мен сақалы бар, бірақ әлі де костюм киген бір еркек. Бармен клиентті «Джив Крейзи» деп атайды және музыканың ізбасарларын есінен шығарғанын айтады. Ол бір жігітке: «Жак, тыныштал!» дейді, ал ол: «Маған тиіспе, жігіт. Мен аянды болып жатырмын!» деп жауап береді. Бұл сахнада сондай-ақ, 1940-шы жылдардағы африкалық-американдық музыка жанрларының, мысалы, бибоптың Beat мәдениетінің пайда болуына әсері көрсетіледі. «Jive» тобының барлығы қара нәсілді, ал музыкаға деген ризашылығын Beat мәдениетінің стереотиптерін сипаттайтын жаргонмен білдіретін клиенттер жас ақ хапстерлер. 1953 жылы Дальтон Трамбоның Одри Хепберн мен Грегори Пектің қатысуымен түсірілген «Римдік демалыс» фильмінде Эдди Альберт ойнаған кейіпкер, ол стереотиптік битник, бұл термин пайда болғанға дейін бес жыл бұрын пайда болды. Оның шығыс еуропалық фамилиясы Радович, ол кең киім киетін, жолақты футболка киетін және сценарийде төрт рет айтылған сақалды фотограф. 1954 жылы түсірілген «Ақ Рождество» фильмінде «Хореография» атты би-шоу номері бар. Стенли Донен бұл тақырыпты фильмнің мюзикліне «Funny Face» (1957) фильмінде, 2006 жылы Gap жарнамасына қайта өңделген Одри Хепберннің бір өндіріс нөмірімен әкелді. Джерри Юлсманның Керуактың суретінің бірі Gap баспа жарнамасында пайдалану үшін өзгертілді, онда Джойс Джонсон суреттен алынып тасталды. Битниктер мәдениетіне қатысты тағы бір фильм — Роджер Корманның 1959 жылғы қара комедиясы «A Bucket of Blood», Чарльз Б. Гриффит жазған. Фильмде кофехананың қызметшісі битниктердің қолына түсуді аңсайды, сондықтан ол өлі жануарлар мен адамдарды қолдана отырып, мүсін жасау стилін дамытады. Фильмдегі ықпалды кейіпкер — битник ақын, ол топты автобус жігітін маңызды суретші ретінде қабылдауға сендіреді. Теледидарда Боб Денвердің «Доби Гиллистің көптеген махаббаттары» (1959–1963) фильмінде ойнаған Мейнард Г. Кребс кейіпкері бейшара бейконформист битник стереотипін нығайтты, ол 1950-ші жылдардың басында және ортасында танымал кино актерлері, атап айтқанда Марлон Брандо мен Джеймс Дин ұсынған агрессивті бүлікшіл Beat бейнелеріне қарама-қарсы болды. «High School Confidential» (1958) фильмінде биттік қызды Филлипа Фэллон ойнайды, ол нигилистік биттік өлеңді, «High School Drag»-ті айтады. «The Beat Generation» (1959) қозғалысты қылмыс пен зорлық-зомбылықпен байланыстырды, сондай-ақ «The Beatniks» (1960) жасады. «Альфред Хичкок таныстырды» атты эпизодтың бір бөлімі, 1959 жылдың 10 мамырында «Балалармен бірге түн» деп аталды. 1960 жылы Джерри Льюис түсірген «Кіші планетаға сапар» фильмінде Гор Видалдың сатиралық пьесасына негізделген Льюис бейтаныс ретінде түнгі клубтағы битниктерге («Біз еденді қолданбаймыз, тұманды қолданамыз») кіреді және ол скет әнін түсінікті тілінде түсінетіндей көрінеді. 1961 жылы Дик Трейси мультфильмінде Ник есімді битник пайда болады. Ол ешқашан сөйлемейді, бірақ ол Хеп О'Калориге «көшедегі сөзді» өзінің бонголарында кодталған хабарламалар түрінде береді. Looney Tunes мультфильмінің кейіпкері Cool Cat жиі битник ретінде бейнеленеді, сондай-ақ 1963 жылы Foghorn Leghorn қысқа «Banty Raids»-те Banty Rooster бейнеленген. Сол сияқты, Бини мен Сесил мультфильмдер сериясында да битник кейіпкері бар, Го Ман Ван Гог (яғни «Жабайы адам»), ол көбінесе джунглиде тұрады және жауларын алдау үшін әр түрлі суреттер мен фондарды суреттейді, ол алғаш рет «Вайлдсвиллдің жабайы адамы» эпизодында пайда болды. Ханна Барбераның «Top Cat» сериясында битник мысығы Spook, ал оның «Scooby Doo» сериясында битник кейіпкері Shaggy бар. Екі битник (The Cars тобының Рик Окасек және Пиа Задора ойнады) Джон Уотерстің 1988 жылғы «Hairspray» фильмінде ашулы бояулар мен бонго ойнады. «The Addams Family» эпизодының бір бөлімінде: «The Addams Family Meets a Beatnik:», 1965 жылдың 1 қаңтарында эфирге шыққан, оқиғадан кейін өзін-өзі жарақаттаған жас байкер / битник көрсетеді және Адамс отбасында қалады. Бит кофеханалары «Гүл барабан әнінде» (1961), «Оны ал, ол менікі» (1964), «Американдық поп» (1981), «Абсолюттік жаңадан келгендер» (1986), «Мен бір балта өлтірушіге үйлендім» (1993), «The Hudsucker Proxy» (1994), «An Extremely Goofy Movie» (2000) және «Mad Men» (2007) сериалының алтыншы эпизоды «Babylon» көрсетілген. «Mystery Science Theater 3000» культты телесериалында екі Beat-ке қатысты фильмдер талқыланды: 1960 жылғы «The Beatniks» және 1959 жылғы «The Rebel Set». Кэролин Джонс «A Hole in the Head» (1959) фильмінде битник кейіпкерін ойнады. Гарри Конник-младший Брэд Бердтің «The Iron Giant» (1999) фильмінде битник, Дин рөлін ойнады. «Daria» сериалының үшінші маусымындағы «The Lawndale File» эпизодында Куинн Моргендорффер және Fashion Club битник киімін кигенін көруге болады. «The Detectives» сериалының «Tobey’s Place» эпизоды, 1961 жылдың 29 қыркүйегінде эфирге шықты, Адам Уэст кейіпкері, сержант Стив Нельсон, су жағасындағы битниктермен араласады, онда ол өзінің өлеңдерін оқиды. Осы үшін ол полиция қызметкерлерінен айып алады және қысым көреді. «My Little Pony: Friendship Is Magic» сериалының тоғызыншы эпизоды «Sweet and Smokey» атты эпизодында Спайк драконының бұрынғы зорлап алушысы Гарбл битник ақын екені белгілі болды. «The Simpsons» сериалының сегізінші эпизоды «Hurricane Neddy» атты эпизодында Нед Фландерстің ата-анасы битниктер ретінде бейнеленген. HBO Family сериалы «Crashbox»-та Sketch кейіпкері битник ретінде бейнеленген.

Possibly the first film portrayal of the Beat society was in the 1950 noir film D. O. A, directed by Rudolph Maté. In the film the main character goes to a loud San Francisco bar, where one woman shouts to the musicians: "Cool! Cool! Really cool!" One of the characters says, "Man, am I really hip", and another replies, "You're from nowhere, nowhere!" Lone dancers are seen moving to the beat. Some are dressed with accessories and have hairstyles that one would expect to see in much later films. Typical 1940s attire is mixed with beatnik clothing styles, particularly in one male who has a beatnik hat, long hair, and a mustache and goatee, but is still wearing a dress suit. The bartender refers to a patron as "Jive Crazy" and talks of the music driving its followers crazy. He then tells one man to "Calm down Jack!" and the man replies, "Oh don't bother me, man. I'm being enlightened!". The scene also demonstrates the connection to and influence of 1940s genres of African American music such as Bebop on the emergence of Beat culture. The featured band "Jive" is all black, while the customers who express their appreciation for the music in a jargon that would come to characterize the stereotype of Beat culture are young white hipsters. The 1953 Dalton Trumbo film Roman Holiday starring Audrey Hepburn and Gregory Peck features a supporting character played by Eddie Albert that is a stereotypical beatnik, appearing five years before the term was coined. He has an Eastern European surname, Radovich, and is a promiscuous photographer who wears baggy clothes, a striped T shirt and a beard, which is mentioned four times in the screenplay. The 1954 film White Christmas features a beatnik themed dance number titled "Choreography". Stanley Donen brought the theme to the film musical in Funny Face (1957) with one Audrey Hepburn production number revamped into a Gap commercial in 2006. One of Jerry Yulsman's photographs of Kerouac was altered for use in a Gap print ad, in which Joyce Johnson was omitted from the image. Another film involving beatnik culture is Roger Corman's 1959 black comedy A Bucket of Blood, written by Charles B. Griffith. In the film, a coffee house busboy longs for acceptance by the beatnik patrons, so he develops a style of sculpture using dead animals and people. An influential character in the film is the beatnik poet, who convinces the group to accept the busboy as a significant artist. The character Maynard G. Krebs, played on TV by Bob Denver in The Many Loves of Dobie Gillis (1959–63), solidified the stereotype of the indolent non conformist beatnik, which contrasted with the aggressively rebellious Beat related images presented by popular film actors of the early and mid 1950s, notably Marlon Brando and James Dean. High School Confidential (1958) features a beatnik girl played by Phillipa Fallon who recites a nihilistic beat poem, High School Drag. The Beat Generation (1959) made an association of the movement with crime and violence, as did The Beatniks (1960). An episode of Alfred Hitchcock Presents, titled A Night with the Boys, broadcast May 10, 1959, features Hitchcock's introducing and closing the episode dressed as a beatnik, and using beat slang. The 1960 Jerry Lewis film Visit to a Small Planet, based on a satirical Gore Vidal play, features Lewis as an alien who entrances beatniks at a nightclub ("We don't use floors we use fog") and who appears to understand a scat song as being in an intelligible language. A beatnik named Nick appears in the 1961 Dick Tracy cartoon. He never speaks, but he assists Heap O'Calorie by giving "word on the street" in the form of coded messages on his bongos. The Looney Tunes cartoon character Cool Cat often is portrayed as a beatnik as is the banty rooster in the 1963 Foghorn Leghorn short Banty Raids. Similarly, the Beany and Cecil cartoon series also had a beatnik character, Go Man Van Gogh (aka "The Wildman"), who often lives in the jungle and paints various pictures and backgrounds to fool his enemies, first appearing in the episode, "The Wildman of Wildsville". Hanna Barbera's series Top Cat features Spook, a beatnik cat, and its series Scooby Doo features a beatnik character Shaggy. Two beatniks (played by Ric Ocasek of The Cars and Pia Zadora) painted furiously and played bongos in John Waters' 1988 Hairspray. An episode of The Addams Family, titled :The Addams Family Meets a Beatnik:, broadcast January 1, 1965, features a young biker/beatnik who injures himself in an accident, and ends up staying with the Addams Family. Beat coffeehouses are depicted in The Flower Drum Song (1961), Take Her, She's Mine (1964), American Pop (1981), Absolute Beginners (1986), So I Married an Axe Murderer (1993), The Hudsucker Proxy (1994), An Extremely Goofy Movie (2000) and episode six, "Babylon", of Mad Men (2007). Two Beatnik related films were riffed on the cult TV series Mystery Science Theater 3000: 1960's The Beatniks and 1959's The Rebel Set. Carolyn Jones in A Hole in the Head (1959) played a beatnik character. Harry Connick Jr. portrays Dean, a beatnik, in Brad Bird's film The Iron Giant (1999). In "The Lawndale File", the eleventh episode of the third season of Daria, character Quinn Morgendorffer and the Fashion Club are seen wearing a beatnik outfit. An episode of The Detectives, titled "Tobey's Place" broadcast September 29, 1961, features Adam West's character, Sgt. Steve Nelson, fraternising with beatniks at a waterfront hang out, where he also reads aloud his own poetry. For this, he receives admonishments and mockery from his colleagues on the police force. In the Season 9 episode of My Little Pony: Friendship Is Magic titled "Sweet and Smokey", Spike's dragon bully Garble is revealed to be a Beatnik poet. In the Season 8 episode of The Simpsons titled "Hurricane Neddy", Ned Flanders' parents are depicted as beatniks. In the HBO Family series Crashbox, the character Sketch is depicted as a beatnik.

Битник кітаптары

Алан Бисборттың «Битниктер: американдық субмәдениетке арналған нұсқаулық» атты зерттемесі 2009 жылы Greenwood Press баспасынан «Greenwood Press субмәдениеттер мен қарсы мәдениеттерге арналған нұсқаулықтар» сериясының бір бөлігі ретінде жарық көрді. Кітапта уақыт жолағы, сөздік және өмірбаяндық очерктер бар. Greenwood сериясындағы басқалары: панктар, хиппилер, готтар және флэпперлер. Эд Сандерстің «Битник даңқы туралы әңгімелер: I және II томдары» атты жинағы, атынан көрініп тұрғандай, әңгімелер жинағы және оның қатысушыларының өмірінен алынған битник ортасына толық кіріспе. The Fugs тобын құрған автор 1950 жылдардың соңы мен 1960 жылдардың басында Гринвич Виллидж және Лоуэр Ист-Сайдтағы битниктердің орталығына көшті. Юморлық кітаптардың ішінде «Beat, Beat, Beat» 1959 жылы Phi Beta Kappa Принстон университетінің түлегі Уильям Ф. Браунның карикатураларынан тұратын Signet баспасынан шықты, ол Batten, Barton, Durstine & Osborn жарнама агенттігінің теледидар бөліміндегі қызметінен осы қозғалысқа сын көзбен қарады. Сандра Скоппеттоненың Луиза Фитцхугтың суреттерімен бірге жазған «Сузуки Бийн» (1961) кітабы Кей Томпсонның «Элоиз» (1956–1959) сериясының Бликер-стриттегі битник пародиасы болды. 1960 жылдардағы комиксте Америка Әділет лигасының көмекшісі Снаппер Карр сөйлеу тілі мен киім-кешегіне дейін стереотиптік битник ретінде бейнеленді. DC Comics кейіпкері Джонни Дабл битник ретінде көрсетілген.

Мұражайлар

Сан-Францискода Джерри мен Эстель Симино өздерінің Beat мұражайын басқарады, ол 2003 жылы Калифорния штатының Монтерей қаласында ашылды және 2006 жылы Сан-Францискоға көшірілді. Эд "Биг Дэдди" Рот 1960 жылы Beatnik Bandit көлігін жасау үшін шыны талшығын пайдаланды. Бүгінде бұл көлік Невада штатының Рино қаласындағы Ұлттық автомобиль мұражайында тоқтатылған.