Уоллес Брайан Воэн Синклер: «Жан-жануарлардың дәрігері» және Джеймс Харриоттың прототипі

Кіріспе

Британдық ветеринар дәрігер (1915–1988)

Уоллес Брайан Воган Синклер (27 қыркүйек 1915 – 13 желтоқсан 1988) – британдық ветеринариялық хирург. Ол ағасы Дональд пен Дональдтың бизнес серіктесі Альф Уайтпен бірге жұмыс істеді. Уайт «Джеймс Эрриот» псевдонімімен жартылай автобиографиялық романдар сериясын жазды, Синклер мен Дональд аңыз бойынша Тристан мен Зигфрид Фарнон ағайындылары ретінде бейнеленді. Романдар «Барлық жаратылыстар ұлы да, кішкентай да» деген атпен екі фильм мен телесериалға бейімделді. Тристан ертедегі кітаптарда ветеринарияны оқып жүрген, емтихандарды үнемі қайта тапсыруға мәжбүр болатын, көбінесе пабта кездесетін және өзінің қатал ағасы Зигфридтен ашулы сөздер еститін сүйкімді алаяқ ретінде сипатталды. Синклер Эдинбургтағы Корольдік ветеринариялық колледжінде ветеринария мамандығын оқыды. 1943 жылы бітіріп, ағасының практикасына қайтып оралды. Келесі жылы ол Корольдік армияның ветеринариялық корпусына қосылды және Лидстегі жалпы тәжірибелі дәрігер Дуглас Ситонның жалғыз қызы Шила Роузға үйленді. Ол үйленгеннен кейін Үндістанның Харьяна штатына жіберілді, ал демобилизациядан кейін Шотландияның Инвернесс қаласындағы Ауыл шаруашылығы министрлігінің тұқымсыздық жөніндегі кеңес бөліміне қосылды. 1950 жылы министрлік оған Йоркширдегі ветеринариялық дәрігерлерге арналған диагностикалық зертхана – Лидстегі Уитвуд-Лейндегі Ветеринариялық зерттеу орталығына ауысуды ұсынды. Синклер 1977 жылы зерттеу орталығының басшысы болып тағайындалғаннан кейін зейнеткерлікке шықты. Зейнеткерлікке шыққаннан кейін ол Херриот пен Йоркшир туралы лекциялар оқыды және Ұлыбритания мен АҚШ-тағы ветеринариялық мектептерде сөз сөйледі. Уайттың алғашқы кітабы жарық көрген кезде ол Тристан ретінде бейнеленгеніне қуанды және Уайттың барлық кітаптарына ынта танытты. Ол танымал болуді ұнататын сияқты көрінді және «Херриот еліне» саяхаттап келген туристерге бейресми кештер ұйымдастыратын. Ол Нью-Йорк штатының ветеринариялық медицина қоғамының жылдық жиналысында баяндама жасауға тиіс болған, бірақ кездесуге дейін Лидс жалпы ауруханасында қайтыс болды.

Wallace Brian Vaughan Sinclair (27 September 191513 December 1988) was a British veterinary surgeon who worked for a time with his older brother Donald, and Donald's business partner, Alf Wight. Wight wrote a series of semiautobiographical novels under the pen name James Herriot, with Sinclair and Donald appearing in fictional form as brothers Tristan and Siegfried Farnon. The novels were adapted in two films and television series under the name All Creatures Great and Small. Tristan was portrayed as a charming rogue who was still studying veterinary medicine in the early books, constantly having to retake examinations because of his lack of application, often found in the pub, and provoking tirades from his bombastic elder brother Siegfried. Sinclair studied veterinary medicine at the Royal Veterinary College in Edinburgh. He graduated in 1943 and returned to his brother's practice at 23 Kirkgate in Thirsk, Yorkshire. In the following year, he enlisted in the Royal Army Veterinary Corps and married Sheila Rose, the only daughter of Douglas Seaton, a general practitioner based in Leeds. Shortly after his marriage, he was posted to Haryana in India, and on demobilisation, he joined the Ministry of Agriculture's Sterility Advisory unit in Inverness, Scotland. In 1950, the ministry offered him a transfer to the Veterinary Investigation Centre in Weetwood Lane, Leeds, a diagnostic laboratory for veterinarians in Yorkshire. Sinclair retired in 1977 after he had risen to become head of the investigation centre. In retirement, he gave talks on Herriot and Yorkshire, and spoke at veterinary schools in the United Kingdom and the United States. When Wight's first book was published, he was delighted to be captured as Tristan and remained enthusiastic about all Wight's books. He seemed to enjoy being a celebrity and would host informal evenings for tourist groups visiting "Herriot country". He was due to appear as the lead speaker at the annual meeting of the New York State Veterinary Medical Society but he died at Leeds General Infirmary before the meeting could take place.

Ерте өмір және білім

Синклер 1915 жылы 27 қыркүйекте Харрогейт қаласында дүниеге келді. Оның әкесі, Джеймс, 19 ғасырдың соңында Сандай аралынан көшіп келген шаруаның ұлы еді. Джеймс былғары өндіруші болған деген аңыз бар, бірақ Синклер екі жасқа толғанда қайтыс болды. Синклердің үлкен әпкесі, Эльза Воган, 1934 жылғы 5 маусымда Харрогейттегі Сент-Роберт католик шіркеуінде Сирил Уолтер Расселге тұрмысқа шықты, оны әкесі құда түсірді. 1920 жылдары оның үлкен ағасы, Дональд, Эдинбург университетінің Корольдік ветеринариялық мектебінде ветеринарияны оқыды. Жастық шағында Синклер тіс дәрігері болуды ойлаған, бірақ ол жергілікті ветеринар болған туысына сиыр туберкулезіне тест жүргізуге көмектескеннен кейін ветеринарияға қызығушылық танытты. 1932 жылы ол Эдинбургтегі ветеринариялық мектепке түсті, бірақ бакалавриат емтихандарын тапсара алмады. Ағасы оны Глазго ветеринариялық колледжіне ауыстырды, бірақ ол профессор Джон Уильям Эмслидің патология сабағында күлгені үшін колледжден шығарылды. Соңғы кезде 1943 жылдың желтоқсан айында Эдинбургте кәсіби емтихандарын тапсырып, сол айда Корольдік ветеринариялық хирургтар колледжінің мүшесі атанды. Ол ветеринарияны оқыған кезеңде ағасына жұмыс істеді, ал бітіргеннен кейін Йоркширдегі Тирск қаласындағы 23 Kirkgate мекенжайындағы ағасының практикасына оралды.

Ветеринариялық мамандық

1944 жылдың 23 наурызында Синклер Корольдік әскери ветеринариялық корпусына (RAVC) қабылданып, лейтенант шеніне ие болды. Ол Эдинбург колледжінің офицерлерді даярлау корпусының (OTC) мүшесі болған. Бір айдан кейін, 1944 жылдың 20 сәуірінде, ол Харрогаттағы Сент-Робертс шіркеуінде Лидсте тұратын жалпы тәжірибелі дәрігер Дуглас Ситонның жалғыз қызы Шила Роуз Ситонға үйленді. Тойдан кейін төрт ай өткен соң, ол Үндістанның Харьяна штатындағы Амбала ауданына жіберілді. Синклер Бирмадағы әскерлерге тиесілі есектің және түйенің күтімін жүргізді. Соғыс аяқталғаннан кейін ол Үндістанның сүт өнімдерін дамыту бағдарламасына қатысып, әскери шаруашылықтарда жетпіс мың су бұқасын бақылады және жергілікті ветеринарларға жүктілікті анықтауды үйретті. Ол әскери қимылға ең жақын келген кезде, жергілікті тайпа лагерьке қолдан жасалған мылтықтармен оқ атқан. Альф Уайт Синклерге жиырма бетке дейін созылатын ұзақ хаттар жазатын, онда үйден жаңалықтар беріліп, Йоркширдің табиғаты сипатталатын. Кейін Синклер: «[Херриот] кітаптарын оқығанда, ауылдың сипаттамалары сол ескі хаттардағыдай екенін байқадым» деді. Капитан шеніне жеткен Синклер 1946 жылы демобилизацияланды. Англияға оралғаннан кейін ол жұмыс іздеу үшін Суррейдегі Ауыл шаруашылығы, балық шаруашылығы және тағам министрлігінің (MAFF) бас кеңсесіне барды. Оған Шотландияның Инвернесс қаласындағы Черч-стриттегі тұқымдық сапаны жақсарту бөлімінде жұмыс ұсынылды. Ол әйелімен бірге Инвернесс қаласындағы 109 Culduthel Road мекенжайында тұрды және Шотландияны аралап, фермерлер мен шаруаларға малдың өнімділігін арттыру бойынша кеңес берді. 1950 жылы министрлік оған Йоркширдегі ветеринарларға арналған диагностикалық зертхана – Лидстегі Уитвуд-Лейндегі MAFF ветеринариялық зерттеу орталығына ауысуды ұсынды. Ол Хайлендте жұмыс істеуді және өмір сүруді ұнатқанмен, туған Йоркширіне оралуды қабылдады, кейін: «Мен Йоркширден басқа ешқандай ауысуды қабылдамас едім, мен Солтүстік және Солтүстік-Шығысты осылай жақсы көретінмін» деді. 1953 жылы Синклер мен Кен Селлерс, орталықтағы ветеринариялық әріптесі, Нортумберлендтегі фермадағы қысқа мүйізді сиырларда Salmonella typhimurium жұқпасын анықтады. Малдың сүтін аталған фермада сауған. Шошқалар, тауықтар және қаздардың барлығы Salmonella typhimurium тасымалдаушылары болып табылған, бірақ ешқайсысында инфекцияның белгілері байқалмады. Синклер мен Селлерс құс шаруашылығына жақында ғана енгізілгендіктен, олар жұқпаның себебін құстармен байланыстырды. 1959 жылы ол сальмонеллез мәселесі бойынша MAFF ветеринариялық зертханалық қызметтері мен қоғамдық денсаулық сақтау зертханалық қызметтері комитетіне қосылды. 1965 жылдан 1977 жылы зейнетке шыққанға дейін ол орталықтың жетекші ветеринариялық инспекторы болды. 1970 жылдан 1974 жылға дейін Синклер қойлардағы скрейпи ауруын жоюға бағытталған ветеринариялық клиникалық сынаққа кеңесші болды. Скрейпи жұққан қойдың 25%-ына дейін өлуі мүмкін, және оған белгілі бір ем жоқ. Сынаққа Йоркшир мен Камберлендте орналасқан алты қой шаруашылығы қатысты. Фермерлер егіздер мен қошақандардың ұрпақтарын тіркеп, оларда скрейпи ауруының белгілері байқалса, барлық ауру қойлар, соның ішінде олардың туыстары да, шаруашылықтан шығарылатын. Мұндай есепке алу және іріктеу белгілі бір нәтиже берді, өйткені 1974 жылға дейін кем дегенде бір шаруашылық өзін скрейпиден азат деп жариялай алды. Синклер ірі қара мен қойлардағы инфекциялар туралы көптеген мақалалардың авторы болды, мысалы, бруцеллез және тері ауруы, бірақ ол академиялық салаға көп қызығушылық танытпады. Ол «жануарларға жауапкершілік сезіну» – ветеринардың ең маңызды қасиеті деп есептеді.

On 23March 1944, Sinclair enlisted in the Royal Army Veterinary Corps (RAVC) and was given the rank of lieutenant. He had been a member of the Edinburgh college Officers' Training Corps (OTC). A month later, on 20April 1944, he married Sheila Rose Seaton, the only daughter of Douglas Seaton, a general practitioner based in Leeds, at StRobert's in Harrogate. Four months after the wedding, he was deployed to the Ambala district in the state of Haryana, India. Sinclair was put in charge of the mules and camels used by troops in Burma. At the end of the war, he joined India's dairy programme, supervising the care of seventy thousand water buffalo on military farms, and teaching pregnancy testing to local veterinarians. The closest he got to military action was when a local tribe fired shots into the camp using homemade rifles. Alf Wight would write long letters to Sinclair, often twenty pages, that would give news from home and would finish with a description of the Yorkshire countryside. Sinclair would later say that "Reading the [Herriot] books I find that the descriptions of the countryside are just the same as in those old letters." Making the rank of captain, Sinclair was demobilised in 1946. On his return to England, he visited the Ministry of Agriculture, Fisheries and Food (MAFF) headquarters in Surrey in search of a job. He was offered a post at the ministry's Sterility Advisory unit at Church Street, Inverness, in the Scottish Highlands. He and his wife lived at 109Culduthel Road, Inverness, and he travelled around Scotland advising farmers and crofters on livestock fertility. In 1950, the ministry offered him a transfer to the MAFF Veterinary Investigation Centre in Weetwood Lane, Leeds, a diagnostic laboratory for veterinarians in Yorkshire. He had enjoyed working and living in the Highlands, but decided to accept the transfer to his native Yorkshire, saying later, "I would never have accepted any transfer other than one to Yorkshire I loved the North and Northeast that much." In 1953, Sinclair and Ken Sellers, a veterinary colleague at the centre, reported a crossspecies infection of Salmonella typhimurium in shorthorn cows on a farm in Northumberland. The herd was milked in a shed that opened onto a duck house and a pigsty. The pigs, hens, and ducks were all found to be carrying Salmonella typhimurium, although none showed signs of infection. Sinclair and Sellers concluded that the poultry had caused the infection as they had only recently been introduced to the farm. In 1959, he joined the joint MAFF Veterinary Laboratory Services and Public Health Laboratory Services committee on salmonellosis. From 1965 until his retirement in 1977, he was the lead veterinary investigation officer for the centre. From 1970 to 1974, Sinclair was the advisor to a veterinary clinical trial that attempted to eliminate scrapie from sheep by breeding out susceptibility to it. Scrapie can kill up to twentyfive percent of sheep in an infected flock and there is no known cure. Six sheep farms, located in Yorkshire and Cumberland, were included in the trial. The farmers recorded the offspring of ewes and rams, and if they displayed symptoms of scrapie, then all affected sheep, including their relatives, would be culled from the flock. The detailed recording and culling did have some success as at least one farm was able to declare itself free of scrapie by 1974. Sinclair coauthored a number of papers on infections in cattle and sheep, such as Brucellosis and ringworm, but in general, he was not interested in academia. He considered that "having a sense of responsibility to the animal" is the most important value a veterinarian must have.

Әдеби және драмалық бейнелеулер

Уайттың алғашқы кітабы жарық көрген кезде Синклер Тристан рөлінде сомдалғанына қуанды және Уайттың барлық кітаптарына деген қызығушылығын сақтады. Ол Хэрриоттың кітаптары мен телешоуларының шындыққа адал екенін, бірақ кейде сюжет үшін шындыққа өзгерістер енгізілгенін айтты. Мысалы, бір жазбада Синклердің көлігін қашырып, жергілікті гольф клубының ғимаратын қиратқаны туралы айтылған. Ол оны оқыды, ал келесі кездесуде Уайтқа: «Мен мұны істегенімді есімде ұстамаймын», – деді, ол: «Жоқ, ол менің ісім емес», – деп жауап берді. Көрініп тұрғанындай, ол Джеймс Хэрриоттың кітаптағы бейнесіне сай келмеді, сондықтан ол оны Тристанға жатқызды. 2017 жылы Альф Уайттың ұлы Джим Уайт сұхбат берді және Джеймс Хэрриот франшизасы туралы әңгімеледі. Ол Синклер туралы былай деді: мәтін = Брайан [Синклер] дәл бейнеленген. Жақсы жігіт, өте жағымды жас жігіт, бірақ оның өмірлік мақсаты – мүмкіндігінше аз жұмыс істеу және барынша жақсы уақыт өткізу. [Брайан] ветеринариялық мектепте оқып жүргенде емтиханды жиі тапса алмаған сайын, Дональд [Синклер] төлеуге тиіс болды, ал Дональдтың сол кезде ақшасы болмады. Сондықтан екі [бауыр] арасындағы махаббат-назары бірінші кітапта жақсы көрсетілген. 1975 жылғы «All Creatures Great and Small» фильмі Уайттың Джеймс Хэрриоттың жартылай автобиографиялық романдарының алғашқы бейімделуі болды. Оны Клод Уотхэм режиссерлік етті, ал Джеймс Хэрриот және Зигфрид Фарнон рөлдерін Саймон Уорд және Энтони Хопкинс сомдады, ал Тристан рөліне Брайн Стирнер тартылды. Фильм түсірілімі кезінде Стирнер Стюарт Купердің 1975 жылғы «Оверлорд» фильмінде басты рөлді ойнаған. Алғашқы фильмнен бастап Уайт фильм және телешоу құқығынан түскен табысының бір бөлігін Синклер мен оның бауырына берді. «Бұл ветеринарға орынсыз» фильмінің жалғасы 1976 жылы шықты, бірақ онда Тристан кейіпкері болмады. Фильмдердің сәттілігінен шабыттанған BBC «All Creatures Great and Small» телесериалын жасауды тапсырды. Кристофер Тимоти Хэрриот, Роберт Харди Зигфрид, ал Питер Дэвисон Тристан рөлінде ойнады. Алғашқы репетициядан кейін Дэвисон Синклермен кездесті және онымен кездесудің «пайдалы болғанын, өйткені мен Тристанды қалай сүйкімді ету керектігін ойладым, тіпті ол қорқынышты мінез-құлық танытса да» деді. Синклер бұған жауап ретінде «Питер Дэвисон сияқты бойлы және әдемі адамның оны экранда ойнағанына қуанғанын» айтты. Сериал 1978 жылы көрсетілімге түсті және 1980 жылы аяқталды, ол кезде Хэрриот пен Тристан Дарроубиден соғысқа қатысу үшін кетіп қалды. 1988 жылы жаңа сериалға тапсырыс берілді, бірақ Дэвисонның басқа актерлік міндеттемелері болды және ол осы сериалда Тристан рөлінде тек бірнеше рет ғана пайда бола алды. «Барлық ұлы және кіші жаратылыстар» пьесасын Саймон Столворти сахнаға қойды. Пьеса алғаш рет 2010 жылы Дарем қаласындағы Гала театрында сахналанды, онда Джек Уорриер Тристан рөлін ойнады. 2014 жылы Билл Кенрайт пьесаның провинциялық гастрольдік көрсетілімін ұйымдастырды, Тристан рөлін Ли Латчфорд Эванс сомдады. 2020 жылдан бастап Ұлыбританиядағы 5-ші арна үшін Playground Entertainment және АҚШ-тағы PBS компаниясы «All Creatures Great and Small» телесериалын қайта жасады. Каллум Вудхаус алғашқы үш маусымда Тристан Фарнон рөлін ойнады, бірақ төртінші маусымда пайда болмады, өйткені үшінші маусымның Рождестволық арнайы эпизодында Тристан кейіпкері Корольдік армиялық ветеринариялық корпусына қызмет етуге шақырылды.

When Wight's first book was published, Sinclair was delighted to be captured as Tristan and remained enthusiastic about all Wight's books. He had stated that the Herriot books and television shows were faithful to the truth, although occasionally, the truth was adapted for the purposes of the plot. For example, in there is an account of Sinclair letting a car run away and demolishing the local golf club hut. He read this and the next time he met Wight he said "'I don't remember doing that', and he said, 'You didn't it was me.' You see, it didn't fit James Herriot's image in the book, so he put it on to Tristan." In 2017, Alf Wight's son, Jim Wight, was interviewed and he discussed the James Herriot franchise. He made these comments about Sinclair:
text = Brian [Sinclair] was accurately portrayed. A young man who was a delightful young fellow, but his whole aim in life was to work as little as possible and have as good a time as possible every time [Brian] failed his exams, which he did often when he was at veterinary school, Donald [Sinclair] had to pay and Donald didn't have money in those days So there was always that love hate relationship between the two [brothers], very well portrayed in that first book. The 1975 film All Creatures Great and Small was the first adaptation of Wight's semiautobiographical novels of James Herriot. It was directed by Claude Whatham, and starred Simon Ward and Anthony Hopkins as James Herriot and Siegfried Farnon, with Brian Stirner taking the part of Tristan. At the time of filming, Stirner had played the lead role in Overlord, Stuart Cooper's 1975 film about the D Day landings. From the first film onwards, Wight gave a percentage of his income from film and television rights to Sinclair and his brother. The sequel, It Shouldn't Happen to a Vet, premiered in 1976, but did not feature a Tristan character. Encouraged by the cinematic success of the films, the BBC commissioned a television adaption of All Creatures Great and Small. Christopher Timothy starred as Herriot, Robert Hardy as Siegfried, and Peter Davison as Tristan. After the first rehearsal, Davison met Sinclair, and stated that meeting him "was useful because I'd worried about how to make my Tristan endearing even though he behaved appallingly." In return, Sinclair has said that he was "flattered that someone as tall and handsome as Peter Davison would play him on screen." The series premiered in 1978, and ended in 1980, when Herriot and Tristan were shown to leave Darrowby to join the war effort. A new series was commissioned in 1988, but Davison had other acting commitments, and was only able to make a few appearances as Tristan in that series. All Creatures Great and Small has been adapted for the stage by Simon Stallworthy. The play was first staged in 2010 at the Gala Theatre, Durham, with Jack Wharrier playing Tristan. In 2014, a provincial tour of the play was produced by Bill Kenwright, with Tristan being played by Lee Latchford Evans. Since 2020, a new television adaptation of All Creatures Great and Small has been produced by Playground Entertainment for Channel 5 in the United Kingdom, and PBS in the United States. Callum Woodhouse played Tristan Farnon in the first three series, however, he did not appear in series four as the Tristan character had been called up to serve in the Royal Army Veterinary Corps in the series three Christmas special.

Кейінгі өмір және өлім

Зейнеткерлікке шыққаннан кейін Синклер кешкі астан кейін сөйлейтін агенттікке қосылды және Англияның солтүстігінде фермерлердің жиналыстарында сөйлеуге жиі шақырылатын болды. 1979 жылы ол Ұлыбритания бойынша «Херриот» және ветеринар дәрігер болу тақырыбында әйелдер үйірмелері мен әйелдер институтында лекциялар оқыды. Кейіннен оған осы тақырыптар бойынша сөйлеу үшін круизге ақы төленді. Бұл лекциялардан өзге, ол «Херриот еліне» келген американдық туристік топтар үшін ашық кештер ұйымдастыратын, бұл саяхаттарды Эрл Пил ұйымдастырды. Саяхаттардың ішінде Аскриггтегі «Кингс Армс» қонақ үйіндегі түскі ас болды, онда «Барлық жаратылыстар, үлкен-кіші» телесериалының көп бөлігі түсірілді. 1979 жылдың соңында Синклер Америка Құрама Штаттарындағы ветеринариялық училищаларда лекциялық тур жасады. 7 қараша 1979 жылы ол Айова штатының Америкалық ветеринариялық медицина қауымдастығының (AVMA) студенттік бөліміне С.Я. Стивенс аудиториясында сөз сөйледі. Тыңдаушылар саны мыңнан асып, ветеринария саласына қосқан үлесі үшін «Мейірімді дәрігер» мүсілімен марапатталды. Сол айдың соңында ол Американың ірі қара мал дәрігерлері қауымдастығының он екінші конференциясында сөйледі. Осы оқиғаны белгілеу үшін Техас штатының губернаторы оны штаттың құрметті азаматы деп жариялаған жарлыққа қол қойды. Сан-Антонио қаласының мэрі де оны қаланың құрметті алькальдісі (мэрі) деп атады. Синклермен 21 қазан 1980 жылы Сью Макгрегор сұхбаттасты, ол Харрогейттен «Әйелдер сағаты» эфиріне тікелей эфирде шықты. Алайда, ол салмақ жоғалта бастады және тексеру үшін Лидстегі Сент-Джеймс университетінің ауруханасына жатқызылды. Оның сирек кездесетін гипофиз безінің бұзылуынан зардап шегіп жүргені болжалды. Ол бұрыннан қан айналымымен байланысты мәселелерге тап болғандықтан, Австралияға бару жоспары күштен шықты. Ол сондай-ақ Нью-Йорк штатының ветеринариялық медицина қоғамының жүз жылдық жылдық мәжілісіне қатысуы керек еді, бірақ 1988 жылдың 13 желтоқсанында жүрек талмасына ұшырап, 73 жасында Лидс қалалық ауруханасында қайтыс болды. 1988 жылдың 19 желтоқсанында Харрогейттегі Сент-Робертс шіркеуінде реквием қызметі өтті, оған Синклердің інісі мен Уайт қатысты. Одан кейін оны Харрогейттегі Стоунфолл зиратында жерледі. Ол мен Уайт өмір бойы дос болып, Харрогейттегі кітап дүкенінде дерлік әр апта сайын кездесіп тұратын. Оның өлімі Уайт үшін ауыр соққы болды, ол кейін «Брайан [Синклер] өмірінің көп бөлігінде әзілкеш болғанмен, оның осы көңілді сыртқы бейнесінің астында сенімді және адал адам жатыр. Ол - әрқашан қолдау көрсеткен нағыз дос» деді. Оның артында әйелі мен үш қызы қалды.

In retirement, Sinclair joined an afterdinner speaking agency, and was often invited to give speeches at farmers' functions in the north of England. In 1979, he toured the United Kingdom giving talks to the Ladies' Circle and the Women's Institute, on the subjects of Herriot and being a veterinary surgeon. He was later paid to go on a cruise to speak on the same themes. In addition to these talks, he would host informal evenings for American tourist groups visiting "Herriot country", on tours organised by Earl Peel. The tours would include lunch at the Kings Arms Hotel, Askrigg, where much of the television series of All Creatures Great and Small was filmed. Later in 1979, Sinclair embarked on a lecture tour of veterinary schools in the United States. On 7November 1979, he spoke to the student chapter of the Iowa American Veterinary Medical Association (AVMA) at the C. Y. Stephens Auditorium. The audience numbered over a thousand and he was presented with a replica statue of "The Gentle Doctor" for his contribution to veterinary medicine. Later in the same month, he spoke at the twelfth conference of the American Association of Bovine Practitioners. To mark the occasion, the governor of Texas signed a proclamation declaring him an honorary citizen of the state. The mayor of San Antonio also issued a proclamation naming him honorary alcalde (mayor) of the city. Sinclair was interviewed on 21October 1980 by Sue MacGregor when Woman's Hour broadcast from Harrogate. However, he had begun to lose weight, and was admitted to St James's University Hospital, Leeds, for tests. It was thought he was suffering from a rare pituitary gland disorder. He had been suffering from circulatory problems for some time and a visit to Australia had to be cancelled. He was also due to appear at the centennial annual meeting of the New York State Veterinary Medical Society, but he had a heart attack on 13December 1988, and died at Leeds General Infirmary, aged 73 years. A requiem was held on 19December 1988 at StRobert's, Harrogate, attended by Sinclair's brother and Wight. Interment followed at Stonefall cemetery in Harrogate. He and Wight had been lifelong friends and had met almost every week in a bookshop at Harrogate. His death was an emotional blow to Wight and he would later say that "Brian [Sinclair] may have been a practical joker for most of his life but, beneath that hilarious veneer, was a sound and dependable man. A true friend in every sense of the word." He was survived by his wife and their three daughters.