Кіріспе

Герхард "Герд" Баркхорн (20 наурыз 1919 – 11 қаңтар 1983) – екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі неміс әскери ұшқышы және истребитель ұшқышы. Люфтваффедегі атақты қанатты командир болған. Истребитель ұшқышы ретінде ол Эрих Хартманнан кейін барлық уақыттағы екінші ең табысты ұшқыш саналады. Хартманнан басқа, Баркхорн 300-ден астам жеңіске жеткен жалғыз истребитель ұшқышы. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Германия Федеративтік Республикасының әуе күштерінде жоғары шенді офицер болды. 1919 жылы Веймар Республикасында туған Баркхорн 1937 жылы Люфтваффеге қосылып, 1939 жылы оқуын аяқтады. Баркхорн алғашқы жауынгерлік тапсырмаларын "Соғыс алды" кезеңінде және содан кейін Ұлыбритания шайқасында орындады, бірақ ешқандай ұшақты атып түсірген жоқ. Jagdgeschwader 52 (JG 52 – 52-ші истребитель эскадрильясы) құрамында ұшу кезінде 1941 жылдың шілдесінде алғашқы жеңісін оді, ал Кеңес Әуе Күштеріне қарсы оның жеңістері тұрақты түрде артты. 1942 жылдың наурыз айында Баркхорн JG 52-нің 4-ші эскадрильясының командирі болып тағайындалды және 1942 жылдың тамызында Темір крестің рыцарь крестімен марапатталды. 1943 жылдың қыркүйегінде JG 52-нің II тобына (Gruppe) командир болып тағайындалды. Баркхорн 250 әуе жеңісі үшін Темір крестің рыцарь крестіне емен жапырақтары мен қылыштармен толықтырылған награда алғанда Вермахттың екінші жоғары наградасын иеленді. Баркхорн 1104 жауынгерлік ұшу жасады және Messerschmitt Bf 109 ұшағымен Шығыс майданында 301 жеңіске жетті. 1945 жылдың қаңтарында ол Шығыс майданындағы JG 52-ден шығып, Jagdgeschwader 6 (JG 6 – 6-шы истребитель эскадрильясы) құрамына Geschwaderkommodore (қанат командирі) ретінде қосылды, Германияны Батыс Одақтастарының әуе шабуылынан қорғады. 1945 жылдың сәуір айында Галландтың Jagdverband 44 (JV 44 – 44-ші истребитель отряды) құрамына қосылды және 1945 жылдың мамырында Батыс Одақтастарына тұтқынға берілді, содан кейін сол жылы босатылды. Соғыстан кейін Баркхорн Бундесвердің неміс әуе күштеріне қосылып, 1975 жылға дейін қызмет етті. 1983 жылдың 6 қаңтарында Баркхорн әйелі Кристалмен бірге автокөлік апатына ұшырады. Кристал оқиға орнында қаза тапты, ал Баркхорн бес күннен кейін, 11 қаңтарда қайтыс болды.

Ерте өмір және мансап

Баркхорн 1919 жылғы 20 наурызда Веймар республикасының Пруссия еркін мемлекетіндегі Кенигсберг қаласында дүниеге келді. Бүгінде ол Калининград облысындағы Калининград қаласы, Ресейдің Польша мен Литва арасындағы Балтық теңізіндегі эксклавы болып табылады. Ол жол құрылысы инспекторы Вильгельм мен оның әйелі Терезаның төрт баласының үшіншісі болды. Баркхорнның екі ағасы – Хельмут пен Дитер, және бір әпкесі – Мета болды. Төрт баланың барлығы неміс жастар қозғалысы – Бюндеш Югендке мүше болды. 1925 жылдан 1929 жылға дейін Баркхорн Кенигсбергтегі халық мектебінде (бастауыш мектеп) оқыды, содан кейін Вильгельмс гимназиясында орта білім алды, 1937 жылдың басында Абитур (диплом) алды. 1937 жылғы 1 сәуірде Баркхорн міндетті Рейхс-арбейтс-диенстін (Рейхс еңбек қызметі) Мелькехмендегі 6/12 жұмысшы бөлімінде (қазіргі Калининград облысындағы Калинино) бастады. Оның Рейхс-арбейтс-диенсті 30 қыркүйекте аяқталды. Бір айдан кейін, 1 қарашада Баркхорн нацистік Германияның Люфтваффе әскери қызметіне Дрездендегі Клоцше әуе соғыс мектебінде Фахненюнкер (кадет) ретінде қабылданды. 1938 жылғы наурызда Гатвтегі 2-ші Luftkriegsschule авиациялық мектебінде ұшуды үйрене бастады. Оның Гатовтағы сыныптастарының арасында Джулиус Меймберг пен Эгон Майер болды. 4 наурызда ол Heinkel He 72 бипланымен алғашқы ұшуын жасады. 25 наурызға дейін ол ұшу нұсқаушысымен бірге күніне тоғыз рет ұшып, әр ұшу 60 минутқа дейін созылды. Оның алғашқы жеке ұшуы, барлығы 68-і, 29 наурызда орындалды. Сәуір және мамыр айларында Focke Wulf Fw 44 және Bücker Bü 131 ұшақтарын басқаруды үйренді. 1 маусымда Готха Go 145 ұшағында аэробатикалық тәжірибелерге кірісті. Ол кездегі ұшу нұсқаушыларының бірі Франц Стиглер болды, ол бастапқыда Баркхорнды жақсы ұшқыш деп ойламады, бірақ кейіннен оны жақсы бағамен бітіруге рұқсат берді. 1938 жылғы желтоқсанда Баркхорн және басқа ұшқыштар студенттері Дрезденнен Узедом аралындағы Гарц әуежайына көшірілді. 6 желтоқсанда Баркхорн Heinkel He 51 бипланымен апатқа ұшырап, жеңіл жарақат алды. 1939 жылғы қаңтарда ұшқыштар бірінші рет басқа ұшқыштармен имитациялық шайқасқа қатысты. Ақпан айында студенттер Дрезденге оралды, онда теориялық оқуға баса назар аударылды. Оқуын аяқтамас бұрын Баркхорн жазғы демалысқа үйіне жіберілді. 1939 жылғы 1 тамыздан бастап Баркхорн Oberfähnrich (бас сержант шеніне тең) шеніне көтерілді, ал 27 тамызда лейтенант офицер шеніне ие болды. Дрездендегі оқуы сол күні аяқталды. 1939 жылғы 1 қыркүйекте Еуропадағы Екінші дүниежүзілік соғыс басталды, неміс әскерлері Польшаға басып кірді, және Баркхорн арнайы истребитель ұшқышын даярлауға іріктелді. Сол күні Баркхорн Шлейсхаймдегі истребитель ұшқыштар мектебіне жіберілді. Оқу He 51 ұшағында 10 қазанда басталды, кейін Messerschmitt Bf 108 Taifun бір қозғалтқышты спорттық және туристік ұшағына көшті. Баркхорн алғаш рет 21 қазан күні таңертең Messerschmitt Bf 109 ұшағын ұшырды. Оның алғашқы әуелік оқ ату жаттығуы 7 қарашада He 51 ұшағында өтті, 100 оқтың 20-сы нысанаға тиді, бұл салыстырмалы түрде нашар нәтиже болды. 16 қарашада жасаған келесі әрекеті одан да нашар болды, нысанаға 100 оқтың тек 10-ы тиді. Шлейсхаймдегі оқу 23 қарашада Bf 109 ұшағында әуелік оқ ату жаттығуымен және He 51 ұшағында навигациялық ұшумен аяқталды. 1 желтоқсанда Мерзебургте орналасқан қосымша оқу бөлімі Ergänzungs Jagdgruppe Merseburg-ке жіберілді. Сол жерде ол ұшақтарды ұшатын командада ұшуға даярланды. 1940 жылғы 7 қаңтарда Мерзебургте соңғы екі ұшуын жасады, екеуі де Bf 109 B ұшағындағы әуелік оқ ату жаттығуы болды. Оның соңғы ұшуы барлығы 615-ші ұшуы болды.

Екінші дүниежүзілік соғыс

Оқуын аяқтаған соң, 1940 жылдың 10 қаңтарында 3. Staffel (3-ші эскадрилья) Jagdgeschwader 2 "Richthofen" (JG 2 — 2-ші истребитель эскадрильясы), Бірінші дүниежүзілік соғыстағы ұшқыш Манфред фон Рихтхофеннің есімімен аталған, құрамына қосылды. Ол кезде эскадрилья Франкфурт-Ребсток әуежайында орналасқан және оған гауптман Хеннинг Стрюмпель басшылық еткен. Эскадрилья гауптман Юрген Рот басқаратын JG 2-нің I. Gruppe (1-ші тобына) бағынышты болды. Группа Bf 109 E ұшақтарымен жабдықталған және Екінші дүниежүзілік соғыстың «Фейк соғысы» кезеңінде Германияның батыс шекарасында ұрыс әуе патрульдерін ұштырды. Баркхорн JG 2-мен 22 рет осындай миссияларға қатысты. 1 сәуірден 30 маусымға дейін Баркхорн Пардубицте орналасқан Fliegerausbildungs Regiment 10 (10-шы авиаторлар оқу полкі) компания командирі болып тағайындалды. Маусым айында Баркхорн ауырғандықтан, қызыл жегіге шалдыққан. Ол қазіргі Чехиядағы Усти-над-Орлициде орналасқан Вильденшверт ауруханасына жіберілді. Шілде айына ол толық сауығып, 1 шілдеде 4. Staffel Jagdgeschwader 52 (JG 52 — 52-ші истребитель эскадрильясы), II. Gruppe құрамындағы эскадрильяға жіберілді. Бұл эскадрильяға обер-лейтенант Йоханнес Штейнхофф, ал группаға гауптман Хорст Гюнтер фон Корнацки басшылық етті. Баркхорн 4. Staffel-мен Нордхольц және Стадеде көптеген жаттығу ұшуларын жүргізді. 18 тамыздан кейін ол 6. Staffel-ге ауыстырылды. Оның жаңа Staffelkapitän (эскадрилья басшысы) — обер-лейтенант Вернер Ледерер болды. Ледерер 6 қазанға дейін эскадрильяға қолбасшылық етті, содан кейін ол ауыстырылып, орнына обер-лейтенант Рудольф Реш тағайындалды. 27 қыркүйекте Peuplingues әуежайынан ұшып шыққан Баркхорн Англия шайқасы кезінде Ла-Манш арқылы жаумен алғаш рет кездесті. Мейдстоун мен Чатемге жақын жердегі ұшу Корольдік әуе күштерінің (RAF) истребительдерімен кездесті. Ол Англияға көптеген истребительдерді сүйемелдеді, 29 қыркүйекте II. Gruppe-нің (LG 2 — 2-ші демонстрациялық қанаты) Лондонды нысанаға алған бомбалаушыларын қорғауға қатысты. 4 қазанда ол LG 2-нің I. Gruppe-нің бомбалаушыларын сүйемелдеді, келесі күні де. Баркхорн 5 қазанда LG 2-нің I. Gruppe-ін қолдап тағы екі рет ұшуға шықты, ал үш күннен кейін ол II. Gruppe-ні және Лондонға ұшатын бомбалаушы-истребительдерді сүйемелдеді. 10 қазанда ол Руан, Бомонт және Шербургке құжаттарды алып, Peuplingues-ке қайтып оралғаннан кейін курьерлік миссияны орындады. 11 және 12 қазанда Баркхорн Лондонға тағы екі рет ұшуға жіберілді. 1940 жылдың 23 қазанында қызметі үшін 2-сыныпты Темір крестпен (Eisernes Kreuz zweiter Klasse) марапатталды. 27 қазанда Баркхорн LG 2 бомбалаушыларын Англияға сүйемелдеп, тағы бір миссияны орындады. Екі күннен кейін, 38-ші жауынгерлік миссиясында Баркхорн ағылшын арнасында Supermarine Spitfire-мен кездесті. Оның Bf 109 E 7 (Werknummer 5922 — заводтық нөмірі) көптеген соққылар алды, оны Ла-Маншқа шұғыл түрде қонуға мәжбүр етті. Екі сағат бойы шағын қауіпсіз кемеде жүзіп жүріп, оны неміс әуе-теңіз құтқару қызметі (Seenotdienst) құтқарып алды. Баркхорн 2 қарашада қайта ұшты. Бұл II. Gruppe үшін операциялардың соңғы күні болды, одан кейін олар Германияға қайта көшіп келді. Сол күні II. Gruppe өзінің командирі, 26 тамыздан бастап Gruppe-ні басқарып келген және шайқаста қаза тапқан гауптман Вильгельм Энсленді жоғалтты. Энсленнің орнын гауптман Эрих Войтке басқарды. 5 қарашада II. Gruppe демалу және қайта жабдықтау үшін Мюнхен-Гладбахқа (қазіргі Мёнхенгладбах) көшіп барды. 1940 жылдың 3 желтоқсанында Баркхорн 1-сыныпты Темір крестпен (Eisernes Kreuz erster Klasse) марапатталды. 22 желтоқсанда II. Gruppe Леуварден әуежайына баруға бұйрық берілді, онда олар Голландияның Солтүстік теңіз жағалауында истребительдерді патрульдеуге тағайындалды. 1941 жылдың 15 қаңтарында Gruppe Ипенбург әуежайына көшірілді, онда олар 10 ақпанға дейін болды. Баркхорнның 6. Staffel сонымен қатар Хаамстедедегі алдыңғы әуежайды да пайдаланды. Осы әуежайдан Баркхорн неміс кемелерін сүйемелдеу үшін көптеген ұшуларды жүргізді. 10 ақпанда II. Gruppe Берк-сюр-Мерге көшіп барды. Осы әуежайдан Gruppe қайтадан ағылшын арнасын және Англияға бағытталған миссияларды қадағалады. Баркхорн 12 ақпанда тағы екі патрульді ұшырды. Үш күннен кейін ол Дувер-Дангенске аттанды. 6 наурызда II. Gruppe Мальдегемге жіберілді, онда оларға Баркхорн оқу кезінде достық қарым-қатынас жасаған Уолтер Крупински қосылды. 24 наурызға дейін Баркхорн әуеде ұрыс патрульдерін жүргізді, негізінен Остенд пен Кале аймағында, содан кейін 27 наурызда кемелік сүйемелдеу миссиясын орындады. 15 сәуірде Gruppe қайтадан көшіп келді, бұл жолы Раверсийдеге. 27 сәуірде II. Gruppe Катьвик-ан-Зее маңындағы әуежайға баруды тапсырды, онда олар жаңа Bf 109 F нұсқасын алды. 24 мамырда Gruppe қайтадан Раверсийдеге оралды. Осы кезеңде Баркхорн Bf 109 F 2 ұшағымен көптеген жаттығу және патрульдік миссияларды орындады, 20 сәуірде ол Әуе күштерінің майдандық ұшу белгісін (Frontflugspange in Silber) күміс түсте алды. II. Gruppe 9 маусымда каналдан шығарылып, шығысқа бет бұрды.

Барбаросса операциясы

Барбаросса операциясын, яғни Германияның Кеңес Одағына басып кіруін дайындау кезінде II.JG 52 тобы Германияда толықтыру кезеңісіз, Германияның совет шекарасына жақын әуежайларда орналасты. Gruppenstab (топтың штаб-пәтері) және 4. Staffel Польшаның солтүстік-шығысындағы Сувалкиде орналасқан. 5. және 6. Staffel Соболеводағы алдыңғы әуежайға ауыстырылды. Шабуыл үшін II.JG 52 тобы Jagdgeschwader 27 (JG 27—27-ші истребитель эскадрильясы) Geschwaderstab (бас штаб бөлімі) -на бағынышты болды. Гешвадер VIII флигеркорптың құрамына кірді, генерал-оберст Вольфрам Фрайхерр фон Рихтхофеннің басшылығында, ол Орталық армия тобының солтүстік қанатын қолдады. 22 маусымда неміс күштері Кеңес Одағына шабуыл жасады, бұл Шығыс майданының ашылуына әкелді. Сол күні Баркхорн шабуылға қолдау көрсету үшін бес рет ұрысқа қатысты. Үшінші миссиясында ол Кеңес әуежайына шабуыл жасаған кезде Polikarpov I 15 ұшағын жеңіп алды. Баркхорн өзінің алғашқы әуе жеңісін 2 шілдеде Қызыл Әуе күштерінің Ilyushin DB 3 бомбалаушысын атып түсіру арқылы, 120-шы жауынгерлік ұшуын жасады. Сол күні II. Gruppe Барысав маңындағы ұрыста 19 әуе жеңісіне қол жеткізді. Келесі күні II. Gruppe шығысқа қарай Минскінің шығысындағы Слобода әуежайына көшті, онда екі күн болды. Содан кейін Gruppe Lyepyel қаласына көшті, онда Витебск пен Полоцкке қарай 2-ші және 3-ші танктік топтардың шабуылын қолдады. 12 шілдеде Gruppe Витебстің батыс бөлігіндегі Kamary әуежайына көшті. Баркхорн осы кезеңде көптеген ұрыс тапсырмаларын орындады, бірақ қосымша әуе жеңісіне қол жеткізе алмады. 16 шілдеде оған Bf 109 ұшағын Германиядағы Werneuchen қаласына жөндеуге жеткізу тапсырылды, бұл әдетте кішігірім пилоттарға берілетін тапсырма. Он күннен кейін ол Шығыс майданға оралды. Осы уақытқа дейін II. Gruppe Смоленск маңындағы Andrejewka әуежайына жетті. 28 шілдеде Баркхорн Polikarpov I 16 истребителіне қарсы екінші әуе жеңісін алды. Келесі күні ол DB 3 бомбалаушысын жойды, үшінші әуе жеңісін жеңді. 5 тамызда II. Gruppe 16-шы армия мен Солтүстік армия тобын қолдау үшін Ильмен көлінің батысындағы Soltsy қаласына көшуге бұйрық берілді. Келесі күндері Баркхорн көптеген жердегі қолдау, ұрыс әуе патрульдері мен Junkers Ju 87 шомылу бомбалаушыларын Shimsk пен Veliky Novgorod маңындағы ұрыс аймағына сүйемелдеді. Ол 19 тамызда I 18 истребителін, Mikoyan Gurevich MiG 1 истребителінің ерте неміс атауын жойғанын мәлімдеді. Келесі күні II. Gruppe Chudovo қаласының оңтүстігінде және Ильмен көлінің солтүстігінде орналасқан Spasskaya Polist әуежайына баруға бұйрық берілді. Екі күннен кейін Баркхорн Focke Wulf Fw 189 әуе барлау ұшағын сол күнгі алғашқы миссиясы бойынша Chudovo қаласына сүйемелдеді. Сол күні екінші миссиясында ол Vultee V 11 шабуылдаушы ұшағын жойғанын мәлімдеді, бірақ құрбан болған ұшақ шын мәнінде Ilyushin Il 2 шабуылдаушы ұшағы болды. 25 тамызда Баркхорн екі әуе жеңісімен марапатталды, біріншісі - Polikarpov I 153 истребителі, екіншісі - I 18 истребителі. 27 тамызда Баркхорнның әуедегі ұшу белгісі алтынға (Frontflugspange in Gold) дейін жаңартылды. 2 қыркүйекте II. Gruppe Lyuban қаласына көшті, қыркүйек айының соңына дейін сонда қалды. Сол жерден Gruppe Shlisselburg, Mga және Leningrad қалаларына қарсы ұшуларды жүргізді. II. Gruppe-нің JG 27-ге бағыныстылығы 20 қазанда аяқталды және олар JG 52 штабының басшылығына көшті. 1941 жылдың 1 қарашасында Баркхорн Oberleutnant (бірінші лейтенант) шындығына көтерілді. Ол 1941 жылдың 30 қарашасында I-61 истребителіне, Mikoyan Gurevich MiG 3 истребителінің ерте неміс атауын, метеорологиялық барлау миссиясында ([[:de:Wetterflug]]) өзінің оныншы және соңғы әуе жеңісін алды. 1942 жылдың 24 қаңтарында Шығыс майданнан алынғаннан кейін, II. Gruppe қалпына келтіру және толықтыру үшін Кенигсбергке жақын Jesau қаласына, қазіргі Ресейдегі Калининградқа келді. Jesau қаласында Gruppe көптеген зауыттан жаңа Bf 109 F 4 ұшақтарын алды. 14 сәуірде II. Gruppe Шығыс майданға көшу үшін Pilsen қаласына, қазіргі Чехиядағы Plzeň қаласына көшуге бұйрық берілді.

Эскадрилья басшысы

В то время как II. Gruppe базировалась в Йесау, Баркхорн был назначен командиром 4. Staffel JG 52 1 марта 1942 года. Он сменил Штайнхоффа на этой должности, которому было поручено командование II. Gruppe JG 52. Затем 24 апреля подразделение передислоцировалось в Вена-Швехат, а затем вылетело в Цюрихталь, современное Солоте Поле, деревню недалеко от городского поселения Кировское в Крыму. Там II. Gruppe приняла участие в операции «Траппенягд», немецкой контратаке во время битвы за Керченский полуостров, начавшейся 8 мая. 16 мая II. Gruppe передислоцировалась в Артемовск, современный Бахмут, где JG 52 поддерживала немецкие войска, сражавшиеся во Второй битве за Харьков. 22 июня немецкие войска начали операцию «Фридерикус II», атаку на Купянск, предварительную операцию к «Синему случаю», стратегическому летнему наступлению на юге России. В тот день Баркхорн впервые стал «асом дня», заявив о пяти сбитых истребителях Лавочкин Горбунов Гудков ЛаГГ-3, доведя свой общий счет до 26 воздушных побед. Баркхорн снова стал «асом дня» 19 июля, совершив в этот день четыре вылета и сбив шесть советских истребителей, доведя свой общий счет до 51 воздушной победы. По его словам, в этот день были сбиты два Hawker Hurricane, три ЛаГГ-3 и один И-16. На следующий день он увеличил общее количество своих воздушных побед до 56, снова достигнув успеха «аса дня». С лейтенантом Вальдемаром Семелькой в качестве ведомого Баркхорн сбил пять истребителей ЛаГГ-3. 22 июля II. Gruppe передислоцировалась на аэродром под названием Новый Холан, примерно к северо-востоку от Ростова-на-Дону. 24 июля Баркхорн перелетел на аэродром под названием Николаевская, примерно на 15 минут полета ближе к линии фронта. В течение этого дня Баркхорн заявил о трех дополнительных воздушных победах, увеличив свой общий счет до 64. На следующий день он вылетел на сопровождающую миссию для Fieseler Fi 156 Storch, направлявшегося к линии фронта. Его Bf 109 F 4/R1 (Werknummer 13388 — заводской номер) получил повреждение от зенитного огня, что привело к вынужденной посадке недалеко от Морозова. Хотя повреждения самолета были незначительными, Баркхорн получил серьезную травму нижней ноги и его пришлось эвакуировать. Его доставили во временный госпиталь, развернутый в Олимпийском парке Берлина. Во время выздоровления Баркхорна временно заменил Семелька, который погиб в бою 21 августа. Командование было передано лейтенанту Отто Лейхеру, который также погиб в бою. В результате Крупински был переведен из 6. Staffel, приняв командование 4. Staffel 10 сентября. В июле 1942 года Баркхорн уничтожил 30 советских самолетов. Находясь в больнице, 21 августа 1942 года он был награжден Немецким крестом в золоте (Deutsches Kreuz in Gold), а два дня спустя — Рыцарским крестом Железного креста (Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes). В конце сентября, после выздоровления, Баркхорн вернулся в свой 4. Staffel. К этому времени II. Gruppe, совершив несколько передислокаций, базировалась в Майкопе с 21 сентября. 2 октября он зарегистрировал свой первый короткий технический полет после возвращения на фронт. 7 октября Баркхорн, с унтер-офицером Вернером Квастом в качестве ведомого, заявил о сбитом истребителе ЛаГГ-3 к северу от Туапсе. Позже в тот же день он заявил о трех дополнительных уничтоженных истребителях ЛаГГ-3. 19 декабря 1942 года Баркхорн увеличил свой счет до 101 победы. В этот день он стал 32-м пилотом Люфтваффе, достигшим векового рубежа. Баркхорн стал уважать советских пилотов. Однажды он участвовал в сорокаминутном воздушном бою с ЛаГГ-3. «Со мной лился пот, как будто я только что вышел из душа», — вспоминал он: несмотря на то, что у него был более быстрый самолет, он просто не мог прицелиться в русского пилота. 9 января 1943 года Баркхорн заявил о своей 105-й воздушной победе. Среди его жертв были лейтенант Васильев и Герой Советского Союза подполковник Лев Шестаков из 236-го истребительного авиационного полка. Баркхорн обстреливал их истребители Яковлев Як-1, пока они не загорелись. Оба пилота выжили. 11 января 1943 года Баркхорн был награжден Рыцарским крестом Железного креста с дубовыми листьями (Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes mit Eichenlaub). Баркхорн заявил о своей 120-й воздушной победе 27 февраля, а четыре дня спустя ушел в отпуск. Во время отпуска ему были вручены дубовые листья к Рыцарскому кресту, и он женился на своей невесте Кристине Тишер, также известной как Кристль, в Тегернзее. В браке родились три дочери: Урсула, родившаяся в 1943 году, Ева, родившаяся в 1945 году, и Доротея, родившаяся в 1954 году. Баркхорн вернулся в свою часть 23 апреля. В то время II. Gruppe базировалась в Анапе, расположенной на северном побережье Черного моря недалеко от Азовского моря, и сражалась в битве за Кавказ. За время его отсутствия Штайнхофф, как командир II. Gruppe, был заменен гауптманом Хельмутом Кюле. 28 апреля Баркхорн заявил о своей 121-й воздушной победе, истребителе ЛаГГ-3. 157-я воздушная победа Баркхорна, одержанная 23 августа, также стала 2000-й воздушной победой II. Gruppe в общей сложности. С 4 по 30 августа Баркхорн временно возглавлял I. Gruppe JG 52. Временно исполняющий обязанности командира I. Gruppe, гауптман Иоганнес Визе, заболел 1 августа и нуждался в замене во время его выздоровления.

Топтың командирі

Баркхорн 1943 жылдың 1 қыркүйегінде JG 52 тобының II. Gruppe командирі болып тағайындалды. Ол ауыстырылған Кюле орнына келді. 4. Staffel командасы лейтенант Генрих Штурмға берілді. 5 қыркүйекте ол 10 жеке және 32 ортақ жеңісі бар Кеңес Одағының Батыры, совет авиациясының асасы Николай Клепиковты атып түсірді. Бұл II. Gruppe-нің 173-ші жеңіс тіркеген азаматы, оберлейтенант Хайнц Шмидтты жоғалтумен өтелді. Баркхорн түсірген екі Лавочкин Ла-5 оның 165-ші және 166-шы әуе жеңісі болды. Баркхорн 1943 жылдың 30 қарашасында 200 жеңіске жетті. Бұл жетістігі оған 2 желтоқсандағы Wehrmachtbericht-те есімдікпен аталуға мүмкіндік берді. Сол күні ол Тузла аралы маңында төртінші рет "бір күндік аса" атанды. 28 желтоқсанда ол тағы да "бір күндік аса" болды, оның әуедегі жеңістерінің жалпы саны 222-ге жетті. Келесі күні ол II. Gruppe-нің жалпы 2500-ші әуе жеңісін тіркеді. 1944 жылдың 23 қаңтарында Баркхорн 1000 жауынгерлік миссияны орындаған алғашқы неміс ұшқышы болды. Сол кезде Баркхорнның тұрақты серігі Хайнц Эвальд болды. Қырым мен Кубанды қамтыған негізгі неміс жауынгерлік бөлімі оның JG 52 тобының II. Gruppe-сі болды және 1943 жылдың желтоқсаны мен 1944 жылдың 13 ақпаны арасындағы үш айда бөлім 350 жеңіске қол жеткізді, оның 50-сі Баркхорнның жеке есебінде болды. 1944 жылдың 13 ақпанында ол 250 әуе жеңісіне жетті. Баркхорн бұл көрсеткішті құраған үшінші ұшқыш болды, ол 14 ақпандағы Wehrmachtbericht-те екінші рет есімдікпен аталды. Бірнеше күн бойы Баркхорн ұшуға тыйым салынды және қосымша жауынгерлік миссияларды орындаған жоқ. 25 ақпанда ол Петляков Пе-2 бомбалаушысына қарсы келесі әуе жеңісін тіркеді. 1944 жылдың 2 наурызында ол Емен жапырақтары мен қылыштармен безенген Темір крестің рыцарлық кресімен марапатталды (Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes mit Eichenlaub und Schwertern). Қаруды табыстау рәсімі 24 наурызда Фюрер штабында (Führerhauptquartier) өтті. Баркхорн түнгі пойызбен Берлиндегі Анхалтер вокзалынан Фюрер штабына келді. Пойызда ол JG 52 тобының Крупински, Визе және Хартманн ұшқыштарымен кездесті, олар рыцарлық крестің "Емен жапырақтарымен" марапатталуға тиіс болды. Фюрер штабында олар Курт Бюльгиген, Хорст Адемейт, Райнхард Зейлер, Ханс Йоахим Ябс, доктор Максимилиан Отте, Бернхард Йопе және бомбалаушы күштерінен Хансгеорг Бэтчер, сондай-ақ Флак офицері Фриц Петерсенге қосылды, олардың барлығы Емен жапырақтарымен марапатталуға тағайындалған. Саяхатшылар Шығыс Пруссиядағы "Қасқыр қамалына" (Wolfsschanze) бара жатыр деп ойлады, бірақ пойыз Берхтесгадендегі Бергхофқа бет бұрды. Пойызда олардың барлығы коньяк пен шампаннан мас болды. Бір-бірін қолдап, тұра алмай, Берхтесгаденге жетті. Гитлердің Люфтваффе әскери атқарушысы майор Николаус фон Белоу қатты таң қалды. Олар ішімдікті біршама ішіп алғаннан кейін де мас күйінде болды. Хартманн бір тұрақтан неміс офицерінің бас киімін алып киді, бірақ ол тым үлкен болды. Фон Белоу ашуланып, Хартманға оның Гитлерге тиесілі екенін айтып, орнына қоюын бұйырды. Баркхорн Германияда үгіт-насихат сапарына жіберілді, Уунсторф әуеайлағындағы 11-ші Ягдгешвадерге (JG 11) барды және 1944 жылдың 1 сәуірінде майор (major) шеніне көтерілді. Ол өзінің II. Gruppe-сіне сәуір айының соңында оралды, ол сол кезде Севастопольдегі Херсонес қаласында орналасқан. Баркхорн 26 сәуірде үш Яковлев Як-7 ұшағын, келесі күні тағы бір Як-7 ұшағын, 28 сәуірде тағы үш Як-7 ұшағын атып түсірді. Осылайша Баркхорн сол кезде 256 әуе жеңісіне жеткен Вальтер Новотниді басып өтті. 25 мамырда Баркхорнға Рейхті қорғау үшін батысқа бір Staffel ауыстыру туралы бұйрық берілді. Баркхорн лейтенант Ханс Вальдманның 4. Staffel-ін таңдады, ол ресми түрде Ягдгешвадер 3 "Удет" (JG 3) тобының II. Gruppe-сіне, сол кезде гауптман Ханс Эккехард Бобтың қолбасшылығында, кейіннен гауптман Герберт Кутшаның қолбасшылығында тағайындалды. Екі күннен кейін II. Gruppe Хусиге көшірілді. 30 мамырда Баркхорн екі Bell P-39 Airacobra ұшағын атып түсірді. Келесі күні ол 273-ші әуе жеңісін тіркеді және совет ұшақтарымен атып түсіріліп, төрт ай бойы ауруханада жатты. Сол күні Баркхорн III. Gruppe-сінен келген Ju 87 шомылу бомбалаушыларын сүйемелдеді. Schlachtgeschwader 2 (SG 2) тобының майоры Ханс Ульрих Рудель басқаратын Прут жағалауындағы ұрыс аймағына жердегі қолдау миссиясына. Баркхорн екі P-39 ұшағын, Іл-2 шабуыл ұшағын және Як-9 ұшағын жойды. Содан кейін ол Bf 109 G-6 (Werknummer 163195) ұшағында P-39 ұшағымен атып түсірілді. Оң қолы мен аяғында ауыр жарақат алған ол Яссы маңында мәжбүрлі түрде қонуға мәжбүр болды. Бұл оның сол күнгі алтыншы миссиясы еді. Ол совет бомбалаушыларына шабуыл жасап жатқанда, оған арт жағынан шабуыл жасалды. Хусидегі далалық ауруханада дереу емделгеннен кейін, ол қалпына келтіру үшін Бад-Висзеге эвакуацияланды. Баркхорн жарақат алғаннан кейін, Хартманн оның көрсеткіштерін басып өтті, жалпы 301 әуе жеңісіне жетті. Осы жетістіктен кейін Хартманн үйге рұхсат алды және Бад-Висзеде 10 қыркүйекте үйленді. Баркхорн, сол кезде Бад-Висзеде қалпына келіп жатқан, тойға қатысты және Хартманннің куәгері болды. Қалпына келтіру кезеңінде Баркхорн қыркүйекке дейін гауптман Хельмут Липфертпен, ал Баркхорн II. Gruppe-сіне оралғанға дейін гауптман Генрих Штурммен уақытша алмастырылды. Топқа оралғаннан кейін Баркхорннің психологиялық жағдайы нашарлағаны және жауынгерлік стресстің әсері байқалды; кабинада отырғанда ол үлкен қорқынышқа ұшырады, тіпті достық ұшақтар артында болғанда да қатты қорқыныш сезімдерін бастан өткерді. Осы жағдайдан құтылуына бірнеше апта уақыт кетті. Баркхорн 14 қарашада 275-ші жеңісін тіркеді. Келесі апталарда Баркхорн тағы 26 жеңіс қосты, 1945 жылдың 5 қаңтарында 301-ші және соңғы әуе жеңісін тіркеді.

Рейхті қорғау

1945 жылдың 1 қаңтарында Люфтваффе «Боденплатте» операциясын бастады, ол Буль түбіндегі шайқастың тоқырау кезеңінде әуеде басымдыққа қол жеткізуге жасалған сәтсіз әрекет болды. Осы шабуыл кезінде 6-шы жауынгерлік эскадрилья (JG 6) өзінің қанат командирі, оберстлейтенант Иоганн Коглерді жоғалтты, ол соғыс тұтқынына алынды. «Боденплатте» операциясынан кейін JG 6 Батыс майданнан Шығыс майданға көшірілді, онда ол қазіргі Ченстохова орналасқан Оңтүстік Польшада базаланды. 23 қаңтарға таяу немесе сол күні Баркхорн JG 6 басшылығын өз қолына алды, ал эскадрилья штабы Шродадан (қазіргі Środa Wielkopolska) Сорауға (қазіргі Żary) көшірілді. Ол кезде эскадрилья штабы Focke Wulf Fw 190 A 8 және A 9 ұшақтарымен жабдықталған. JG 6-ның үш тобы Bf 109 G 14 және Fw 190 A ұшақтарымен жабдықталған болса, эскадрилья штабы ақпан айында Fw 190 D 9 ұшағымен жабдықталды. Баркхорн бұл бөлімді 1945 жылдың наурыз айының соңына дейін басқарды. Он апталық қанат командирі қызметінің ішінде ол бірде-бір әуе жеңісіне ие болған жоқ. Ол Fw 190 D 9 ұшағына бейімделуде қиындықтарға тап болды. Кейін ол ұшақты толық меңгеру үшін тағы 50 рет ұшу керегін айтты. Баркхорн Fw 190 D 9 ұшағын жауынгерлік жағдайда ұшқан-ұшпағаны белгісіз. Дегенмен, 11 ақпанда оған «1,100» таңбасы бар алтын түстегі Люфтваффе алдыңғы қатардағы ұшқыштар белгісі (Frontflugspange in Gold mit Anhänger "1,100") табыс етілді. 23 наурыздан кейін Баркхорн басшылық қызметінен босатылды. Кейін оның қанаттасы Баркхорнның денсаулығына байланысты қызметтен кеткенін айтты. Ол сол кезде төрт жылдық соғыс салдарынан қатты физикалық және психикалық шаршаңқыға ұшыраған еді. Генерал-лейтенант Адольф Галландты жауынгерлік авиация инспекторы лауазымынан босатудан кейін Гитлер Галландқа Мессершмитт Me 262 реактивті ұшағы туралы идеяларын дәлелдеу мүмкіндігін берді. Ол Me 262 одақтастардың сандық артықшылығын толықтыра алады деп үміттенеді. Осының нәтижесінде Галланд 1945 жылдың 24 ақпанында Бранденбург-Брист қаласында 44-ші жауынгерлік отряды (JV 44) құрамын құрды. Галландқа штаттық құрамды толықтыруға еркіндік берілді және ол өзінің ұшқыштарын іздеуге кірісті. 31 наурызда JV 44 Мюнхен-Римге көшірілді. Галланд пен Штайнхофф, сондай-ақ JV 44-ке қосылды, Баркхорн мен Крупинскидің сауығып жатқан Бад-Вайзиге барды. Екі ұшқыш та Галландтың ұсынысын қабылдап, JV 44-ке қосылды. Баркхорн Me 262 ұшағын Батыс майданында ұшуды қиын деп тапты және ол оның көмегімен бірде-бір жеңіске жетпеді. 1945 жылдың 21 сәуірінде ол өзінің 1104-ші және соңғы ұшу миссиясын орындады. Жаудың бомбалаушы ұшақтарына жақындағанда ұшағының бір қозғалтқышы өртеніп, шұғыл қонуға мәжбүр болды. Әуежайға жақындағанда оның ұшағына бірнеше Солтүстік Америка P-51 Mustang истребительдері шабуыл жасады. Баркхорн өзінің жанып жатқан ұшағын жерге түсіруге қол жеткізді, бірақ осы әрекеттің нәтижесінде шамалы жарақат алды, себебі Me 262 A ұшағының пилот кабинасының шатыры (Bf 109 сияқты, оң жаққа ашылатын) апатқа ұшырар алдында мойнына жабылып қалды. 4 мамырда JV 44 Зальцбург маңындағы Максглан қаласында АҚШ күштеріне берілді. Баркхорн мен басқа ұшқыштар Бад-Айблингке жақын орналасқан уақытша тұтқын лагеріне әкелінді. Бес күннен кейін АҚШ офицері JV 44 ұшқыштарын іздеді және Баркхорн, Крупински, Карл Хайнц Шнелл, Эрих Хогаген және Вальдемар Вюбке алға шықты. Содан кейін олар Гейдельбергке, Висбаден Эрбенхаймге жеткізіліп, Лондонға жақын Англияға тергеу үшін ұшырылды. Маусым айында Баркхорн Саутгемптонға, содан кейін кемемен Шербургке жеткізілді, онда ол Фукарвильдің маңындағы тұтқын лагерінде ұсталды.

Кейінгі өмірі мен қызметі

Баркхорн 1945 жылдың 3 қыркүйегінде соғыстан тұтқын ретінде босатылды. Одан кейін ол отбасымен қайта қосылу үшін Тегернзееге оралды. Ол жерде оның анасы да қосылды, ол Кенигсбергтен қашып үлгерген еді. Қазан айында Баркхорн Мюнхендегі камералар өндіруші Linhof компаниясында көмекші жұмысшы ретінде алғашқы жұмысын бастады. Бір жыл өткен соң ол Грунвальдта жұмысқа орналасты. 1949 жылы Грунвальдтағы жұмысы аяқталды. Ұзақ уақыт жұмыссыз болғаннан кейін, 1949 жылдың қараша айында Volkswagen компаниясында оқу курсын бітірді. Желтоқсан айында ол Трирдегі Volkswagen дилері Auto Junk компаниясына жұмысқа қабылданды, бастапқыда техникалық қызмет көрсету бөлімінің басшысы болып жұмыс істеді. Төрт жылдан кейін Баркхорн ғимараттар мен қызмет көрсету басқармасының басшысы болып тағайындалды.

Неміс әуе күштерімен

Германия Министрлер кабинетінің Германия Федеративтік Республикасын қайта қаруландыру туралы шешімінен кейін 1955 жылдың соңында Баркхорнға Федералдық қорғаныс министрлігі хабарласты. Ол ұсынысты қабылдап, 1956 жылдың 2 қаңтарында жаңадан құрылған Германия Әуе күштеріне қосылды, сол кезде ол Bundesluftwaffe деп аталды. 1956 жылдың 19 маусымында Баркхорн тағы да майор шеніне көтерілді, содан кейін оған адалдық ант берілді. Bundesluftwaffe-де реактивтік ұшақтарда оқуды алған алғашқы үш ұшқыш – Штайнхофф (Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Баркхорнның бұрынғы эскадрилья командирі), Дитрих Храбак және Курт Кульмей болды. Олардың үшеуі де АҚШ-та АҚШ Әуе күштерімен (USAF) оқытылды. Баркхорн, Крупински және Герберт Веннельт екінші топқа жатты, олар Англияға жіберілді және RAF-те оқытылды. Алғашында Ральф фон Реттберг Англияда оқуға қарастырылған. Фон Реттберг шешімін қайта қарастырды, содан кейін Крупински бос оқу орнын Гюнтер Раллға беруді ұсынды. Алайда, Ралл АҚШ-та оқудан өтуі тиіс еді. Нәтижесінде, бос оқу орны Баркхорнға берілді. Үш ұшқышты Ұлыбританиядағы Германия елшісі Ханс фон Херварт қарсы алды. Оқу 1956 жылдың 19 қаңтарында Фелтвеллде басталды. Ұшқыштар 23 наурызда қайта даярлау курсын аяқтады. Баркхорн кейін де Havilland Vampire реактивтік ұшағына көтерілді. Баркхорн, Крупински және Веннельт бұл оқуды 1956 жылдың мамырында аяқтады. Маусым айында ұшқыштар он апта бойы Hawker Hunter ұшағында жаттықты. 1956 жылдың 18 маусымында Баркхорн, Крупински және Веннельт Стэнфорд паркінде әуе вице-маршалы Джордж Филип Чемберленнен RAF ұшақ экипажының куәлігін алды. Германияға оралғаннан кейін Баркхорн Waffenschule der Luftwaffe 30 (WaSLw 30 – Әуе күштері қару-жарақ мектебі 30) 1-ші эскадрильясының командирі болып тағайындалды. Фюрстенфельдбрук әуе базасында орналасқан оқу құралына Крупински басшылық етті, кейіннен ол Jagdbombergeschwader 33 (JaboG 33 – Тәуекелді бомбалаушылар эскадрильясы 33) аталды. 1957 жылдың 1 шілдесінде Баркхорн Крупинскинің орнын басып, қару-жарақ мектебінің командирі болды, ол кейін Бюхель әуе базасына көшірілді. 1957 жылдың 1 сәуірінен 1962 жылдың 31 желтоқсанына дейін ол Jagdbombergeschwader 31 "Boelcke" (JaboG 31 – Тәуекелді бомбалаушылар эскадрильясы 31) командалық құрамын басқарды, бастапқыда ол Republic F 84F Thunderstreak ұшағымен жабдықталған. Осы уақыт аралығында Баркхорн 1958 жылдың 28 сәуірінде Oberstleutnant (лейтенант-полковник) шеніне көтерілді. Баркхорн екі жылдан астам уақыт бойы отбасынан бөлініп тұрғандықтан, 1958 жылдың 13 қазанында Оңтүстік Германияға ауысуды өтінді. Бұл өтініш қабылданбады. 1960 жылдың 28 қыркүйегінде Баркхорн Oberst (полковник) шеніне көтерілді. 1961 жылдың мамыр және маусым айларында Баркхорн Ольденбург әуе базасындағы Waffenschule der Luftwaffe 10 (WaSLw 10 – Әуе күштері қару-жарақ мектебі 10) 4-ші Халықаралық науқанына қатысты. Ол жерде ол Lockheed F 104 Starfighter ұшағын ұшыруға үйренді. 1962 жылы Баркхорнның басшылығындағы JaboG 31 ұшағы F 104 G истребитель-бомбардировщигіне ауысқан алғашқы бөлім болды. Бұл оқиға 1962 жылдың 20 маусымында Норвених әуе базасында атап өтілді. Бір күн бұрын Bundesluftwaffe-нің ұшу нұсқаушысы, АҚШ Әуе күштерінің капитаны Джон Спир бастаған аэробатика командасы мерекеге арналған алмаз формациясын жаттықты. Өте жылдам және өте төмен ұшып, төрт F 104 F Starfighter қазіргі Керпеннің бөлігі Балхаузеннің маңында апатқа ұшырады. Апаттан ұшқыштар Спир, Бернд Куебарт (Юрг Куебарттың ағасы), Вольф фон Штюрмер және Ген Фрай қаза тапты. Апаттан кейін алмаз формациясына тыйым салынды. Баркхорн JaboG 31 ұшқыштары да F 104 G истребитель-бомбардировщиктерін ұшырып, осы формацияны қолданғанын анықтады. 1963 жылдың 1 қаңтарында Баркхорн Федералдық қорғаныс министрлігінің бөлімшесі Führungsstab der Luftwaffe (Германия Әуе штабы) құрамына ауыстырылды. 1964 жылы Баркхорн Luftwaffen Erprobungskommando (Әуе күштері сынақ командасы) штабына жіберілді. 1964 жылдың қазанынан 1965 жылдың қарашасына дейін Баркхорн Англияның Норфолк қаласындағы RAF West Raynham әуе базасында орналасқан үшжақты Kestrel бағалау эскадрильясының алты адамнан тұратын Bundesluftwaffe контингентін басқарды. Эскадрильяның миссиясы V/STOL Kestrel, Hawker Siddeley P.1127 және Hawker Siddeley Harrier V/STOL ұшақтарының әскери мүмкіндіктерін бағалау болды. Эскадрилья үш елдің әскери ұшқыштары мен жердегі қызметкерлері: Ұлыбритания, АҚШ және Батыс Германиядан құралған. Баркхорн эскадрилья ұшқыштарының бірі болумен қатар, эскадрильяның екі командирінің бірі болды. 1963 жылдың 13 қазанында бір миссия кезінде ол Hawker Siddeley Kestrel FGA.1 XS689 No. 9 ұшағымен RAF West Raynham әуежайына апаттық қонды, себебі жерге бір метр жоғары қозғалыс күшін қысқартқан, шассисын жойды. Ол әуеде 301 рет жеңіске жеткен Люфтваффе сарапшысы болғандықтан, "Üç yüz iki [302]!" деп айтқан деседі. Бағалау аяқталғаннан кейін Баркхорн американдық контингентпен бірге АҚШ-қа сапар шекті, онда ол АҚШ-қа жіберілген және XV 6A деп аталған алты Kestrel ұшағының сынақтарына көмектесті. 1968 жылдың сәуір айында Баркхорн Әуе күштері штабының мүшесі болды. Кейін ол Төртінші одақтас тактикалық әуе күштеріне (4 ATAF) және AIRBALTAP, Балтық жағалауларындағы одақтас күштеріне, Данияның Каруп қаласындағы штабқа ауыстырылды. 1969 жылдың 10 қыркүйегінде Германия Президентінің рұқсатымен оған Brigadegeneral (бригадир-генерал) уақытша шені берілді, ал ресми түрде 1970 жылдың 14 мамырында, 1 сәуірден күшіне енді. 1972 жылдың ақпанында Баркхорн AIRBALTAP-қа тағайындалу мерзімін 1973 жылдың 1 қаңтарына дейін ұзарту керектігін естіді, себебі Германияда Brigadegeneral шеніне лайықты бос орындар жоқ еді. 1970 жылдан бастап Bundesluftwaffe-нің бірінші буын аға офицерлері зейнетке шыға бастады. Штайнхофф, Әуе күштерінің инспекторы болған, екінші буын көшбасшыларының шағын тобын анықтады, олардың ішінде Крупински, Ралл, Герхард Лимберг және Фридрих Облесер болды. Алғашында Баркхорн да осы ішкі шеңбердің мүшесі болды. Алайда, 1971 жылы Штайнхоффты ауыстырған Ралл Баркхорн Bundesluftwaffe-дегі жоғары басшылық лауазымдарына қажетті қаталдық пен қысымға төтеп беру қабілетінен айырылғанын айтты. 1973 жылдың басында Ралл Баркхорнға 1-ші Әуе дивизиясының басшылығын ұсынды, бірақ бұл ұсыныс кейіннен алынып тасталды. AIRBALTAP-қа тағайындалғаннан кейін Баркхорн 1973 жылдың 1 қазанында Generalmajor (генерал-майор) шеніне көтерілді. Bundesluftwaffe-дегі жоғары басшылық лауазымына қол жеткізу арманы орындалмаған Баркхорн 1974 жылдың басында әрекеттегі қызметтен босатуды сұрады. Бұл өтініш алғашында қабылданбады, бірақ 1975 жылдың ақпанында оның зейнетке шығу процесі басталды. 1975 жылдың 16 сәуірінде ол зейнеткерлік қағаздарын жеке түрде алудан босатуды өтінді. Оның соңғы лауазымы Екінші одақтас тактикалық әуе күштерінің (2 ATAF) штаб бастығы болды, бұл Рамштайн әуе базасында орналасқан Орталық Еуропаның одақтас әуе күштерінің әскери құрамы. Ол 1975 жылдың 30 қыркүйегінде әрекеттегі қызметтен зейнетке шықты.

Апат және қайтыс болу

1983 жылдың 6 қаңтарында Баркхорн әйелі Кристал мен олардың досы Рейхсфрейхерр Вальтер фон Лоэді Кёльн қаласына жақын, Фрехен түйіскезіндегі қысқы тас жолда келе жатқанда, Баркхорн кінәсі болмаған ауыр автомобиль апатына ұшырады. Кристал көліктен шығып кетіп, дереу қаза тапты, ал Баркхорн мен фон Лоэ жақын ауруханаға жеткізілді. Баркхорн ауыр ішкі жарақат алғанмен, ауруханаға келгенде есін жоймады. Ол дәрігерден әйелінің жағдайы туралы сұрап, оның апаттан аман қалмағанын естіді. Содан кейін ол комаға түсті. Фон Лоэ екі күннен кейін қайтыс болды. Баркхорн 11 қаңтарда есін қайтармай қайтыс болды. 14 қаңтарда Баркхорн мен оның әйелі Тегернзееде жерленді. Оған Bundesluftwaffe-нің жоғары шенді офицерлері қатысқан әскери салтанатты жерлеу рәсімі болды. ЯБоГ 31 "Боэльке" эскадрилья командирі Оберст Герт Оверхофф оның әскери ордендерін тасымалдады. Әскери әуе күштерінің инспекторы, генерал-лейтенант Облезер және Штайнхофф аза тұту сөздерін айтты.

Әуедегі жеңіске деген сенім

АҚШ тарихшысы Дэвид Т. Забеккинің мәліметінше, Баркхорн 1100 жауынгерлік миссияда 301 жеңіс тіркелген. Ол тоғыз рет атып түсірілді, бір рет парашютпен секіріп құтылды және екі рет жарақат алды. Автор Спик оның барлық жауынгерлік миссияларының саны 1104 болғанын хабарлайды. Матьюс пен Форман, "Люфтваффе эйстандары – өмірбаяндары мен жеңіс туралы мәлімдемелер" кітабының авторлары, Германия Федералдық мұрағатындағы құжаттарды зерттеді және 300 әуе жеңісі туралы мәлімдемелерді, сондай-ақ бір расталмаған мәлімдеме таба алды. Оның барлық әуедегі жеңістері Шығыс майданында орындалды.