Екінші дүниежүзілік соғыстағы неміс әуе жауынгерлері

Екінші дүниежүзілік соғыстың неміс ұшқыш асы және генералы Адольф Галланд

Адольф Галланд – 2-ші дүниежүзілік соғыстағы неміс әуе күштерінің генерал-эйншесі, 104 ұшақ құлатқан, 705 жауынгерлік тапсырма орындаған батыр пилот. Тарихымен танысыңыз!

53 мин оқу

100%

Дереккөз: Adolf Galland — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

II дүниежүзілік соғыстың ұшқыш-асабы және генералы Адольф Йозеф Фердинанд Галланд (19 наурыз 1912 – 9 ақпан 1996) – Германияның Люфтваффесінің генералы және ұшқыш-асабы. Ол Еуропадағы Екінші дүниежүзілік соғыс кезеңінде 705 жауынгерлік миссияны орындады, Батыс майданында және Рейхті қорғауда күресті. Төрт рет атып түсірілгеніне қарамастан аман қалды, 104 әуе жеңісіне ие болды, барлығы Батыс Одақтастарына қарсы. Вестфалияның Вестерхольт қаласында дүниеге келген Галланд 1929 жылы «Люфт Ханза» авиациясына қосылғанға дейін планерист болды. 1932 жылы Брауншвейгтегі Германияның коммерциялық ұшқыштар мектебін (Deutsche Verkehrsfliegerschule) бітірді, содан кейін Ваймар Республикасының Рейхсверіне өтініш берді. Галландтың өтініші қабылданды, бірақ ол ұсынысты қабылдамады. 1934 жылдың ақпанында Люфтваффеге ауыстырылды. 1937 жылы Испания азамат соғысы кезінде Кондор легионына ерікті болып, Франсиско Франконың ұлтшылдарына қолдау көрсету үшін жердегі нысандарға шабуыл жасады. 1938 жылы миссиясын аяқтағаннан кейін Галланд Әуе министрлігінде жұмыс істеді, жердегі шабуыл жасаушы ұшқыштардың тәжірибесі туралы нұсқаулықтар мен техникалық материалдар жазды. Осы кезеңде Галланд жердегі шабуыл жасау бөлімдері үшін нұсқаушы болып қызмет етті. 1939 жылдың қыркүйегінде Польшаға неміс әскерінің басып кірген кезінде ол қайтадан жердегі нысандарға шабуыл жасады. 1940 жылдың басында Галланд жоғары лауазымдағыларын оны истребитель ұшқышы қылуға көндірді. Галланд Франция және Ұлыбритания шайқастарында Мессершмитт Bf 109 ұшақтарында ұшты. 1940 жылдың соңына қарай оның жеңістерінің саны 57-ге жетті. 1941 жылы Галланд Францияда қалып, Англия жолағы және Солтүстік Францияда Корольдік әуе күштерімен (RAF) шайқасты. 1941 жылдың қарашасына қарай оның көрсеткіші 96-ға жетті, осыған дейін ол Емен жапырақтары мен қылыштармен безендірілген Темір крестінің рыцарь кресімен марапатталды. 1941 жылдың қарашасында неміс истребитель күштерінің қолбасшысы, генерал-дер-Ягдфлигер Вернер Мёльдерс ұшақ апатында қаза тапты, ал Галланд оның орнын басты, 1945 жылдың қаңтарына дейін осы лауазымда қалды. Генерал-дер-Ягдфлигер ретінде Галландқа жауынгерлік миссияларға қатысуға тыйым салынды. 1942 жылдың қаңтар айының соңы мен ақпан айының басында Галланд алдымен «Кербер» операциясы үшін Люфтваффе әуе қорғанысын жоспарлады, содан кейін оған басшылық етті, бұл үлкен жетістік болды. Осы жетістігі үшін ол Емен жапырақтары, қылыштармен және алмаздары бар Темір крестінің рыцарь кресімен марапатталды. Келесі жылдары Галландтың рейхсмаршал Герман Герингпен Германияны одақтас әуе күштерінің бомбалауына қарсы күресудің ең тиімді жолдары туралы келіспеушілігі олардың қарым-қатынасын нашарлатты. 1944 жылы Люфтваффе истребитель күштері қатты қысымға ұшырады, ал Геринг Галландты Германияны күндізгі бомбалауды тоқтатудағы сәтсіздікке кінәлады. 1945 жылдың қаңтар айының басында Галландтың Люфтваффе басшылығын үнемі сынағанына байланысты оның лауазымынан алынды, осыдан кейін қарым-қатынас толығымен бұзылды. Содан кейін Галланд «Истребитель ұшқыштардың көтерілісі» деп аталған оқиғадан кейін үй қамауына алынды, онда аға истребитель ұшқыштары әуе соғысын жүргізу туралы Герингке қарсы шықты. 1945 жылдың наурыз айында Галланд операциялық ұшуға оралды және оған «Ягдвербанд 44» деп аталатын реактивті истребитель бөлімін құруға рұқсат берілді. Ол май айында соғыс аяқталғанға дейін Германия үстінен миссияларды орындады. Соғыстан кейін Галланд Аргентина үкіметінде жұмыс істеді және Аргентина әуе күштеріне кеңесші болды. Кейін ол Германияға оралып, жеке бизнесін ашты. Галланд сонымен қатар бұрынғы жауларымен, мысалы RAF-тың ұшқыш-асабдары Роберт Стэнфорд Так және Дуглас Бадермен достық қарым-қатынас орнатты. Адольф Галланд 1996 жылдың 9 ақпанында қайтыс болды.

German World War II flying ace and general

Adolf Josef Ferdinand Galland (19 March 1912 – 9 February 1996) was a German Luftwaffe general and flying ace who served throughout the Second World War in Europe. He flew 705 combat missions and fought on the Western Front and in the Defence of the Reich. On four occasions, he survived being shot down, and he was credited with 104 aerial victories, all of them against the Western Allies. Galland, who was born in Westerholt, Westphalia, became a glider pilot in 1929 before he joined the Luft Hansa. In 1932, he graduated as a pilot at the Deutsche Verkehrsfliegerschule (German Commercial Flyers' School) in Braunschweig before applying to join the Reichswehr of the Weimar Republic later in the year. Galland's application was accepted, but he never took up the offer. In February 1934, he was transferred to the Luftwaffe. In 1937, during the Spanish Civil War, he volunteered for the Condor Legion and flew ground attack missions in support of the Nationalists under Francisco Franco. After finishing his tour in 1938 Galland was employed in the Air Ministry writing doctrinal and technical manuals about his experiences as a ground attack pilot. During this period Galland served as an instructor for ground attack units. During the German invasion of Poland in September 1939, he again flew ground attack missions. In early 1940, Galland managed to persuade his superiors to allow him to become a fighter pilot. Galland flew Messerschmitt Bf 109s during the Battle of France and the Battle of Britain. By the end of 1940, his tally of victories had reached 57. In 1941, Galland stayed in France and fought the Royal Air Force (RAF) over the English Channel and Northern France. By November 1941, his tally had increased to 96, by which time he had earned the Knight's Cross of the Iron Cross with Oak Leaves and Swords. In November 1941, Werner Mölders, who commanded the German Fighter Force as the General der Jagdflieger, was killed while a passenger in a flying accident and Galland succeeded him, staying in the position until January 1945. As General der Jagdflieger, Galland was forbidden to fly combat missions. In late January and early February 1942, Galland first planned and then commanded the Luftwaffe's air cover for the Kriegsmarine Operation Cerberus, which was a major success. It earned him the Knight's Cross of the Iron Cross with Oak Leaves, Swords and Diamonds. Over the ensuing years, Galland's disagreements with Reichsmarschall Hermann Göring about how best to combat the Allied Air Forces bombing of Germany caused their relationship to deteriorate. The Luftwaffe fighter force was under severe pressure by 1944, and Galland was blamed by Göring for the failure to prevent the Allied strategic bombing of Germany in daylight. The relationship collapsed altogether in early January 1945, when Galland was relieved of his command because of his constant criticism of the Luftwaffe leadership. Galland was then put under house arrest following the so called Fighter Pilots' Revolt, in which senior fighter pilots confronted Göring about the conduct of the air war. In March 1945, Galland returned to operational flying and was permitted to form a jet fighter unit which he called Jagdverband 44. He flew missions over Germany until the end of the war in May. After the war, Galland was employed by Argentina's Government and acted as a consultant to the Argentine Air Force. Later, he returned to Germany and managed his own business. Galland also became friends with many former enemies, such as RAF aces Robert Stanford Tuck and Douglas Bader. Adolf Galland died on 9 February 1996.

Ерте өмір

Галланд 1912 жылғы 19 наурызда Вестфалиядағы Вестерхольт қаласында (қазіргі Хертен) француз гугеноттарынан тараған отбасында дүниеге келді. Вестерхольттегі алғашқы Галланд 1792 жылы Франциядан Вейнс қаласынан қашқан босқын болған. Ол граф фон Вестерхольттың сот орындаушысы болып қызмет еткен, осылайша әкеден балаға беріліп келе жатқан дәстүр қалыптасқан. 1937 жылдың ортасынан бастап, ол Франконың ұлтшыл күштерін Ферролда қолдау үшін жіберілді. Галланд Heinkel He 51 ұшақтарында жер шабуылы миссияларын орындады. Испанияда Галланд өзінің ерекше стилін алғаш көрсетті: Микки Маус суретімен безендірілген ұшақта, тістерінің арасында сигаретамен, майқа сүлгуде. Осы стильді неге қалыптастырғаны туралы сұраққа ол қарапайым жауап берді:

Галланд өзінің алғашқы 300 жауынгерлік миссиясын Испанияда J/88 командирі Готтард Хандрикпен бірге 1937 жылғы 24 шілдеде Брунетте орындады. Испанияда болған кезінде Галланд ұрыстарды талдап, техникаларды бағалап, жаңа жер шабуылы тактикасын әзірледі, олар Люфтваффеге жіберілді. Оның жердегі нысандарға шабуыл жасау тәжірибесін шұңқыр бомбалаушы ұшақтарды жақтаған және Junkers Ju 87-нің басты қолдаушысы болған Эрнст Удет Stuka қанаттарын дамыту үшін пайдаланды. Удеттің қарсыласы Вольфрам фон Рихтхофен оларды керісінше – Schlachtflieger, екі мақсатты истребитель-бомбардировщиктерді дамыту үшін қолданды. Henschel Hs 123, Bf 109 және Ju 87 ұшақтарында сынақтардан кейін Junkers шұңқыр бомбалаушы рөлінде сынақтардан өтуге таңдалды. Испанияда ол алғашқы бензин және май бомбаларын жасады, қызметкерлерді пойыздарда орналастыруды ұсынды, бұл олардың көшірілуіне көмектесті, ал ұлтшылдар жеңіске жеткеннен кейін оның еңбегі үшін «Қылыштармен және алмастармен алтыннан жасалған испан кресімен» марапатталды. 1938 жылғы 24 мамырда Галланд Испаниядан кетіп, оның орнына Вернер Мёльдерс келді. Кету алдында ол Bf 109 ұшағымен он рет ұшты; ұшақтың өте жоғары көрсеткіштеріне қатты әсер етіп, ол шабуылшы ұшқыштан истребитель ұшқышына ауысуға көнді. Галландтың Дрездендегі Крихсшуледегі сыныптасы және досы Йоханнес Янке кейін оның туралы былай деді: «Өте жақсы ұшқыш және керемет мерген, бірақ амбициялы және көзге түскім келеді. Жаңадан келген. Ол құс немесе адамды аң аулауды жақсы көретін».

РЛМ-дегі штат

1938 жылдың мамыр-тамыз айларында Галланд Испаниялық Мароккоға сапар шекті. Германияға оралғаннан кейін ол Рейхслюфтфартминистерілігінің (RLM – Авиация министрлігі) штаб-пәтеріне жіберілді, онда оған жақыннан әуе қолдауы мәселесі бойынша ұсыныстар дайындау тапсырылды. Галланд армияның шабуылына дейін әуе күштерінің дерлік бірдей уақытта шабуыл жасауын жақтады, бұл қарсыластарына қалпына келгенше уақыт қалдырмас еді. Бұл Бірінші дүниежүзілік соғыстың сабақтарын қайта бекітті, бірақ офицерлер корпусының бір бөлігі мұндай үйлестірудің мүмкін екендігіне күмән келтірді. Галланд итальяндықтардың ұсынған ауыр қарулануын қабылдады, ал ерте неміс истребительдеріндегі жеңіл пулеметтерді сынап, көп қарулы конфигурациялардың (пулеметтер мен зеңбіректердің үйлесімі) артықшылықтарына назар салды. Бұл Bf 109 және Focke Wulf Fw 190 ұшақтарында өте табысты болды. Ол сондай-ақ ұшақтардың ұшу қашықтығын арттыру үшін қосымша жанармай бактерілерінің инновациясын және бомбалаушы эскадрильяларын сүйемелдеу үшін арнайы тактиканың қажеттілігін мойындады; Галланд Люфтваффеде (және RAF-та) кең таралған «бомбалаушы әрқашан өтеді» деген идеямен келіспеді. Галландтың барлық ұсыныстары қабылданды және 1939-1941 жылдардағы алғашқы науқандарда өте тиімді болды. RLM-де қызмет еткен кезінде ол 1938 жылы Чехословакияға жасалған «Жасыл жоспар» (Fall Grün) үшін жердегі қолдау эскадрильяларын оқытты, дайындады және жабдықтады. Бірақ, шабуыл жоспарланғандай өтпеді. Өкінішке орай, Галландтың бағалаудағы табысы оған Тутовтағы оқу орталығында прототиптік барлау және шабуылдық ұшақтарды сынақтан өткізуге мүмкіндік берді. Бұл оның қалаған жұмысы емес еді, ол Bf 109 истребителінде ұшу үшін қайтадан истребитель эскадрильясына оралуды үміттенеді. Сол кезде ол Focke Wulf Fw 189 және Henschel Hs 129 сияқты үлгілерге жағымды баға берді. Тутовтағы сынақ ұшқышы кезінде Галланд үшін жағымсыз жаңалық келді: ол II./Lehrgeschwader 2 (II.(S)/LG 2 – 2-ші оқу эскадрильясының 2-ші шабуыл тобы) тобының командирі болып тағайындалды. Бұл истребитель эскадрильясы емес, жерге шабуыл жасайтын ұшақтардан құралған арнайы топ еді.

From May to August 1938, Galland took leave and visited Spanish Morocco. On his return to Germany, he was ordered to the headquarters of the Reichsluftfahrtministerium (RLM – Ministry of Aviation) where he was tasked with preparing recommendations on the subject of close air support. Galland favoured the virtually simultaneous attack of the air force before the Army advance, leaving their opponents no time to recover. While this reasserted the lessons of World War I, some of the Officer Corps were still pessimistic as to whether that kind of coordination was possible. Galland also adopted the Italian suggestion of heavy armament and criticised the light machine guns in early German fighter aircraft and pointed to the advantages of multi gun configurations (combining machine guns with cannon). These proved successful in the Bf 109 and Focke Wulf Fw 190. He also recognised the innovation of drop tanks to extend the range of aircraft as well as the need for specialised tactics for escorting bomber fleets; Galland did not subscribe to the prevailing idea in the Luftwaffe (and RAF) that the bomber "would always get through" (alone). All of Galland's suggestions were adopted and proved successful in the early campaigns, 1939–41. During his time in the RLM, he instructed, trained and equipped ground support wings for Fall Grün (Case Green), the invasion of Czechoslovakia in 1938. However, the invasion did not take place. Unluckily for Galland, his excellence at evaluation earned him a place at Tutow training facility where he was asked to test fly prototype reconnaissance and strike aircraft. This was not what he wanted, and he hoped to be returned to a fighter unit to fly the Bf 109. During his time there, he gave positive evaluations on types such as the Focke Wulf Fw 189 and Henschel Hs 129. During his test piloting career at Tutow, Galland received unwelcome news; he was to become Gruppenkommandeur (group commander) of II. (Schlacht)/Lehrgeschwader 2 (II. (S)/LG 2 – 2nd battle group of the 2nd Demonstration Wing). It was not a fighter unit, but a special mixed Geschwader of ground attack aircraft.

Польшаға шабуыл

Соғыс басталмас бұрын Галланд капитандық шеніне көтерілді. 1939 жылдың 1 қыркүйегінен бастап Польшаға басып кіру кезінде ол II./Lehrgeschwader 2 құрамындағы 4-ші эскадрильямен ұшқан. Олар Henschel Hs 123 ұшақтарымен жабдықталған, бұл ұшақтар "қос қанатты Стука" деп аталды және неміс 10-шы армиясына қолдау көрсетті. 1 қыркүйекте Галланд Fieseler Fi 156 'Storch' ұшағымен жеке барлау миссиясына ұшып, жартылай құлаудың алдынан қалды. Келесі күні ол Варта өзеніне қарай жылжып келе жатқан 1-ші танк дивизиясына қолдау көрсету үшін жердегі шабуыл миссияларын орындады. Галландтың Geschwader дивизия мен XVI армия корпусын қолдап, Краков, Радом, Демблин және Львов қалаларында қарқынды ұшулар жасады. 7 қыркүйекте неміс әскері Варшава маңындағы Висла өзеніне жетті, ал Люфтваффе Галланд ұсынған жақыннан әуе қолдауы операцияларын жүзеге асырып жатты. Галланд Бзура шайқасында Люфтваффе жасаған ең үлкен күш-жігерге қатысты. 11 қыркүйекте майданға сапар жасаған Адольф Гитлер LG 2 штабына қызметкерлермен бірге түскі асқа келді. Польша әуе күштері мен Польша армиясының жағдайы соншалықты нашар болды, 1939 жылдың 19 қыркүйегінде кейбір неміс әуе бөлімдері науқаннан алынып шығарылды. Галланд 87 миссияны аяқтағаннан кейін осы күні жауынгерлік операцияларды тоқтатты. Екі соғыста шамамен 360 миссияны орындап, күніне екі реттен ұшқаннан кейін, 1939 жылдың 13 қыркүйегінде Галландқа Екінші дәрежелі Темір крест (Eisernes Kreuz zweiter Klasse) табысталды. Науқан аяқталғаннан кейін Галланд ревматизмге шалдыққандығын және сондықтан Hs 123 сияқты ашық кабинасы бар ұшақтарда ұшуға жарамсыз екенін мәлімдеді. Ол жағдайын жақсарту үшін бір қозғалтқышты және жабық кабинасы бар ұшаққа ауысуды ұсынды. Оның өтініші медициналық негізде қабылданды. Галланд тікелей жердегі қолдау пилоты қызметінен босатылды. Галланд ашық кабинасы осы аурудың себебі болды ма, әлде басқа себептер бар ма екенін ешқашан түсіндірмеді; оның көз мамандарымен жұмысын ескере отырып, күдік тудыруға болады. 1940 жылдың 10 ақпанында ол Jagdgeschwader 27 (JG 27 – 27-ші истребитель эскадрильясы) құрамына адъютант ретінде ауыстырылды, бұл оның ұшуын шектеді.

Just before the outbreak of war, Galland was promoted to Hauptmann. During the invasion of Poland from 1 September 1939 onward, he flew with 4. Staffel of II./Lehrgeschwader 2. Equipped with the Henschel Hs 123, nicknamed the "biplane Stuka," supporting the German Tenth Army. On 1 September, Galland flew alone in a Fieseler Fi 156 'Storch' on a reconnaissance mission and was nearly shot down. The next day he flew ground attack missions in support of the 1st Panzer Division advancing to the Warta River. Galland's Geschwader flew intensive sorties in support of the division and XVI Army Corps at Kraków, Radom, Dęblin and L'vov. The German Army had reached the Vistula river near Warsaw by 7 September. and the Luftwaffe had been executing the kind of close air support operations Galland had been advocating. Galland participated in the maximum effort by the Luftwaffe during the Battle of Bzura. On 11 September, during one of his visits to the front, Adolf Hitler arrived at LG 2 headquarters for lunch with the staff. Such was the state of the Polish Air Force and Polish Army, that by 19 September 1939 some German air units were withdrawn from the campaign. Galland ceased combat operations on this date, having flown 87 missions. After flying nearly 360 missions in two wars and averaging two missions per day, on 13 September 1939, Galland was awarded the Iron Cross Second Class (Eisernes Kreuz zweiter Klasse). After the end of the campaign, Galland claimed to be suffering from rheumatism and therefore unfit for flying in open cockpit aircraft, such as the Hs 123. He tactfully suggested a transfer to a single engine aircraft type with a closed cockpit would improve his condition. His request was accepted on medical grounds. Galland was removed from his post as a direct ground support pilot. Galland never explained whether open cockpits had caused the complaint or some other cause; given his performance with eye specialists, a certain amount of suspicion is reasonable. He was transferred to Jagdgeschwader 27 (JG 27—Fighter Wing 27) on 10 February 1940 as the adjutant, restricting him from flying.

Батыс Еуропа

27-ші ЖЖ-ге ауысқаннан кейін Галланд Мёльдерспен қайта кездесті. Жарақатының салдарынан Галланд Мёльдерстің өткір көру қабілетімен теңесе алмады; көзіндегі шыны сынықтары оған мұндай мүмкіндік бермеді. Дегенмен, сол кездегі танымал ас Галландпен өзінің тәжірибесін бөлісті: әуедегі басшылық, тактика және ұйымдастыру. Мёльдерс кездесу кезінде Jagdgeschwader 53 Geschwaderkommodore қызметін атқарды. Галландтың Bf 109E ұшағында тәжірибесі болмағандықтан, Мёльдерс оған өзінің бөліміне қосылу мүмкіндігін ұсынды. Галланд Мёльдерстің тактикасын үйренді, мысалы, қарсыластың орналасқан жерін көрсету үшін бақылау ұшақтарын пайдалану. Галланд штафельге бастамашылықты қолға алу үшін еркін әрекет етуге мүмкіндік беруді үйренді. Өзінің тәжірибесін JG 27-ге қайтарып, командирі Макс Ибель оларды енгізуге келісті. Галланд командалық офицер демалысқа кеткен кезде Gruppenkommandeur ретінде жауынгерлік жетекші ретінде қосымша тәжірибе алды. 1940 жылдың 10 мамырында Вермахт Төмен елдер мен Францияға «Fall Gelb» кодосымен шабуыл жасады. JG 27 Бельгия үшін болған шайқаста неміс күштерін қолдады. Шабуылдың үшінші күні, 1940 жылдың 12 мамырында, Лиеждің батысында, Бельгияда, шамамен 160 метр биіктікте, Мессершмитт Bf 109 ұшағымен ұшып, Галланд Гюстав Рёдельмен бірге алғашқы әуе жеңісін алды – екі Royal Air Force (RAF) Hawker Hurricane ұшағын жоқ қылды. Екі ұшақ та 87-ші эскадрильяға тиесілі болды. «Hurricane» ұшақтары Нидерландыдағы көпірлерді бомбалауға арналған Bristol Blenheim бомбалаушыларын сүйемелдеп ұшып келе жатқан. Галланд еске алады: «Менің алғашқы жеңісім оңай болды. Тамаша қару мен сәттілік менің жағымда болды. Жеңіске жету үшін, ең жақсы ұшқышқа екеуі де қажет». Галланд «шашырап» бара жатқан «Hurricane» ұшақтарының бірін қуды және екіншісін төменгі биіктікте атып түсірді. Ұшқыш, канадалық, аға лейтенант Джек Кэмпбелл қаза тапты. Галланд сол күні Тиененде үшінші «Hurricane» ұшағын атып түсірді. Ол қарсыластары бельгиялықтар деп ұзақ уақыт сенген, бірақ Бельгия әуе күштерінің барлық «Hurricane» ұшақтары алғашқы екі күнде жартылай қирап, жауынгерлік қақтығыстарға қатыспағанын білмеді. 19 мамырда Галланд француздық Potez ұшағын атып түсірді. Осы ұшу кезінде ол ұшу-қону жолағына жетпей қалды және төбенің басына қонды. Неміс зениттік артиллериясының сарбаздарының көмегімен ол Bf 109 ұшағын төбеден жоғары итеріп, жартылай ұшып, жартылай сырғып төменгі аңғардағы Шарлевилль-Мезиер әуежайына жетті. Ол ұшу-қону жолағына жетпей қалған қосалқы ұшақтың ұшқышына отын құюға арналған канистраны қайтарды. Ол ұшуын жалғастырды және келесі күні тағы үш ұшақты атып түсіріп, барлығы жеті ұшақты жоқ қылды. Осының құрметі ретінде 22 мамырда Эрхард Милхтен Бірінші дәрежелі Темір крестімен (Eisernes Kreuz erster Klasse) марапатталды. Бельгия жеңіліске ұшырағаннан кейін JG 27 Францияға шабуыл жасауды қолдау үшін алдыңғы әуежайларға көшірілді. Дюнкерк шайқасында Supermarine Spitfire ұшақтарымен алғаш рет кездескеннен кейін Галланд осы ұшақтар мен олардың ұшқыштарына таң қалды. 29 мамырда Галланд теңіз үстінде Bristol Blenheim ұшағын атып түсіргенін мәлімдеді. Дюнкерктегі шайқас кезінде Люфтваффе соғыстың алғашқы ауыр жеңілісін бастан кешірді. Галланд атап өткендей, жағажайлардағы әуе шайқастарының сипаты мен стилі Люфтваффе күш құрылымының ішкі әлсіздіктері туралы ескерту беруі керек еді. 3 маусымда «Паула» операциясы кезінде ол 12-ші жеңісі үшін тағы бір француз ұшағын, Morane Saulnier M. S.406 ұшағын жоқ қылды. 1940 жылдың 6 маусымында Галланд III./Jagdgeschwader 26 «Schlageter» (III./JG 26 – 26-шы истребитель дивизиясының 3-ші тобы) командалығын қолға алды. Оның бағынысында 7-ші, 8-ші және 9-шы штаффельдер болды, олардың құрамында 39 Bf 109E ұшағы болды. Оның штаффель капитандарының арасында Иоахим Мюнхенберг, Вильгельм Балтазар және Герхард Шёпфель болды. Балтазар, 7-ші штаффельдің штаб-капитаны, «Қызыл операция» кезінде Галландқа қателікпен шабуыл жасаған. Бір радио жиілігінде болғандықтан, Галланд Балтазарды атыс бастамас бұрын ескерте алды. Кампанияның қалған бөлігі оқиғасыз өтті және 26 маусымда майор Готтхард Хандрик JG 26-ға басшылықты қабылдады. Галланд қуанды, өйткені ол Кондор легионында оның бағынында болған.

After his transfer to JG 27, Galland met Mölders again. Due to his injuries, Galland could never match Mölders' sharp eyesight; the shards of glass in his eyes denied him that capacity. However, Mölders, by that time a recognised ace shared what experiences he could with Galland; leadership in the air, tactics and organisation. Mölders was Geschwaderkommodore of Jagdgeschwader 53 at the time of their meeting. For Galland to gain experience on the Bf 109E, which he lacked, Mölders offered him the chance to join his unit. Galland learned Mölders' tactics, such as using spotter aircraft to indicate the position of enemy formation. Galland learned to allow a Staffel to operate freely in order to seize the initiative. Taking his experiences back to JG 27, its commander Max Ibel, agreed to their implementation. Galland gained further experience as a combat leader acting as Gruppenkommandeur, when the officer commanding went on leave. On 10 May 1940, the Wehrmacht invaded the Low Countries and France under the codename Fall Gelb. JG 27 supported German forces in the Battle for Belgium. On the third day of the offensive, 12 May 1940, west of Liège, Belgium, at a height of about , flying a Messerschmitt Bf 109, Galland, with Gustav Rödel as his wingman, claimed his first aerial victories, over two Royal Air Force (RAF) Hawker Hurricanes. Both aircraft were from No. 87 Squadron. The Hurricanes had been escorting Bristol Blenheim bombers to bomb bridges in the Netherlands. Galland remembered; "My first kill was child's play. An excellent weapon and luck had been on my side. To be successful, the best fighter pilot needs both"— Galland pursued one of the "scattering" Hurricanes and shot down another at low level. The pilot, a Canadian, Flying Officer Jack Campbell was killed. Galland claimed his third Hurricane later that same day over Tienen. He had long believed that his opponents had been Belgian, not knowing that all of the Belgian Air Force's Hurricanes had been destroyed on the ground in the first two days, without seeing combat. On 19 May, Galland shot down a French Potez aircraft. During this flight he ran out of fuel short of the runway and landed nearby, at the base of a hill. With the help of soldiers from a German Flak battery, he pushed the Bf 109 up the hill and then half flew, half glided down to the Charleville Mézières airfield in the valley below. He sent back a can of fuel for his wingman, who had also landed short of the runway. He continued flying and the next day, claimed another three more aircraft, making a total of seven. For this he was awarded the Iron Cross First Class (Eisernes Kreuz erster Klasse) from Erhard Milch on 22 May. With the effective defeat of Belgium JG 27 was moved into forward airfields to support the invasion of France. During the Battle of Dunkirk, after encountering the Supermarine Spitfire for the first time, Galland was impressed with these aircraft and their pilots. On 29 May, Galland claimed he had shot down a Bristol Blenheim over the sea. Over Dunkirk, the Luftwaffe suffered its first serious rebuff of the war. As
Galland has noted, the nature and style of the air battles over the beaches should have provided a warning as to the inherent weaknesses of the Luftwaffe's force structure. On 3 June during Operation Paula, he claimed another French aircraft, a Morane Saulnier M. S.406 for his 12th victory. On 6 June 1940, Galland took over the command of III./Jagdgeschwader 26 "Schlageter" (III./JG 26–3rd group of the 26th Fighter Wing) with the position of Gruppenkommandeur. Under his command were the 7., 8. and 9. Staffels with an establishment of 39 Bf 109Es. His Staffelkapitäns included Joachim Müncheberg, Wilhelm Balthasar and Gerhard Schöpfel. Balthasar, Staffelkapitän of 7. Staffel had mistakenly attacked Galland during Fall Rot (Case Red). Being on the same radio frequency, Galland was able to warn Balthasar before he opened fire. The remainder of the campaign passed without incident and on 26 June, Major Gotthard Handrick took over command of JG 26. Galland was pleased, having served under him during his Condor Legion days.

Британия шайқасы

1940 жылдың маусым айынан бастап Галланд III./JG 26 (JG 26) тобының Gruppenkommandeur-ы ретінде ұшып, Ұлыбритания шайқасына қатысты. 1940 жылдың 19 шілдесінде ол майор болып тағайындалды және JG 26 Кале-де-Пасқа көшірілді, онда олар келесі 18 ай бойы Каффиерде орналасқан III./JG 26 болып қалды. 1940 жылдың 24 шілдесінде III./JG 26 құрамындағы 40 Bf 109 ұшағы Англия жоғарына операциялар үшін ұшып шықты – шайқастың «Каналдық күресі» деп аталатын кезеңі. Оларды 12 54-ші эскадрилья Spitfire ұшақтары күтіп алды. Spitfire-лер Bf 109-дың көп санын отынды таусылғанша айналысқа мәжбүр етті. Галланд Spitfire-дің Bf 109-дан төмен жылдамдықта маневрлеу және аз кеңістікте Bf 109-ға айналу қабілетіне таң қалғандығын еске алды. Оның ұшағы Францияға төмен биіктікте қашуы үшін, Spitfire-дің жүзу карбюраторы қозғалтқыштың қуатын уақытша жоғалтпаса, «Split S» (арқаға жартылай домалап, содан кейін ұзақ қисық сүңгіп түсу) атқару қажет болды. II./Jagdgeschwader 52 олардың кері шегінісін қамтамасыз етті, 610-шы эскадрильядан келген Spitfire-лерге екі Bf 109 ұшағын жоғалтты. Осы шайқаста төрт Bf 109 ұшағы жоғалғанда екі Spitfire ұшағы атып түсірілді. Галланд бастапқыда тәжірибесіз деп ойлаған ұшқыштардың агрессиясына таң қалды. Галланд кейіннен жеңіс тез және оңай болмайтынын түсінгенін айтты. Ла-Манш жолындағы шайқастар жалғасқанда Галланд 25 және 28 шілдеде Spitfire-лерді атып түсірді. 1940 жылдың 1 тамызында Галланд 17 жеңісі үшін Темір кресттің рыцарлық кресімен (Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes) марапатталды. Галланд негізгі шабуыл басталғанға дейін Оңтүстік Англияны ұшақпен басып алуды жалғастырды. 11 тамызда Галландтың бөлімшесі 74-ші эскадрильямен қақтығысты. Ұзақ емес жекпе-жекте бір Spitfire ұшағы атып түсірілді. Осы шайқастар кезінде Корольдік әуе күштерінің ұшақтарын қайда және қашан жіберу керектігін жақсы білгендей болды. Бұл Галландты RAF истребительдерін басқаруда жоғары деңгейдегі ұйым жұмыс істеп жатқанына күдік тудырды. Ұлыбританияның бұлтты аспаны жаумен бетпе-бет кездесу үшін қауіпті орта болды, оның тиімді жердегі басқару жүйесі болды. Галланд биікке ұшуға шешті, онда ол көп нәрсені көре алатын және Bf 109 ең жақсы орындалатын жер. 15 тамызға қарай, Ұлыбритания үшін екі апта бойы соғысқаннан кейін, Галланд өзінің жеке санын 21-ге дейін көбейтті. Ол сол күні үш Spitfire ұшағын жойды. Бұл оны ең көп жау ұшағын жойған және жараланған Мёльдерске үш жеңістен ғана кем қалдырды. Галландтың бір талабы үш апта бұрын оны агрессивті шабуылдарымен таң қалдырған RAF 54-ші эскадрильясына қарсы болды. JG 26 әуе шайқасында тоғыз Spitfire ұшағын жойды – Галланд өзі Folkestone-нан 12:55-те бір Spitfire ұшағын жойғанын хабарлады. Таңертеңгі және түстен кейінгі шайқаста 54-ші эскадрильяның екі ғана Spitfire ұшағы жоғалды. Галландтың мәлімдемесі саржант Н.А. Лоуренс ұшқан Spitfire ұшағының жоғалуымен сәйкес келеді, ол ауыр шокпен құтқарылды. Сол күні түстен кейін Галланд 64-ші эскадрильядан тағы екі Spitfire ұшағын жойды. JG 26 бірліктің сегіз Spitfire ұшағын жойды, олардың барлығы немістер ресми түрде «растады». Алайда, тек екі RAF ұшағы ғана зақымданды және екеуі де жойылды. Ұшқыш офицер С.Ж.Д. Андреа R6990-да қаза тапты, ал Р. Робертс K9964-тен аман-есен секіріп шықты. Галланд пен оның ұшқыштары басқа неміс бөлімшелерінің ауыр жоғалғандарын және RAF-тің олардың шабуылдарын жеңгенін білмеді. Галланд 1940 жылдың 18 тамызында Каринхоллға шақырылды және сол күні «Ең қиын күн» деп аталған қарқынды әуе шайқасын жіберді. Кездесу барысында Геринг ұрыста Bf 109 истребительдері Bf 110-ды эскорттауға мәжбүр болды, олар бір моторлы истребительдерге қарсы тұра алмады. Жоғары балл жинаған асалар ретінде Галланд пен Мёльдерс Bf 110-дар мен бомбалаушылардың жақын эскорттары ұшқыштардың еркіндігін ұрлап, жаумен өздерінің талаптары бойынша күресуге мүмкіндік бермейді деп алаңдаушылық білдірді. Олар сонымен қатар неміс бомбалаушыларының орташа биіктікте және төмен жылдамдықта ұшқанын, бұл Spitfire-дің маневрлеу қабілеті үшін ең жақсы биіктік аймағы мен жылдамдығы екенін атап өтті. Галланд өзінің ұшқыштарына жабдықтарына сәйкес келмейтін тапсырманы орындауға наразы болды, бірақ Геринг өз орнынан қозғалмады. Галланд өзінің ұшқыштарына жақын эскорт тапсырмаларын берген кезде де ұрыс рухының әсер еткенін мәлімдеді: эскорттың бұл түрінің ең үлкен кемшілігі аэродинамикалық емес, бірақ ұрыс ұшақтарының негізгі функциясының терең қарама-қайшылығында болды – жылдамдық пен маневрді пайдалану, жау ұшақтарын іздеу, табу және жою, бұл жағдайда, Ұрыс командасының. [Bf 109] бомбалаушыларға байланған және шабуылға ұшырағанша кете алмады, осылайша қарсыласына күтпеген жерден, бастамашылықпен, жоғары биіктікте, жылдамдықпен және ең бастысы, барлық табысты ұрыс пилоттарын сипаттайтын ұрыс рухымен, агрессивті мінез-құлықпен артықшылық берді.

From June 1940 on, Galland flew as the Gruppenkommandeur of III./JG 26 (JG 26), fighting in the Battle of Britain. On 19 July 1940, he was promoted to major and JG 26 moved to the Pas de Calais, where they were to remain for the next 18 months with III./JG 26 based at Caffiers. On 24 July 1940, almost 40 Bf 109s of III./JG 26 took off for operations over the English Channel—a phase of the battle known as the Kanalkampf. They were met by 12 54 Squadron Spitfires. The Spitfires forced the larger number of Bf 109s into a turning battle that ran down the Germans' fuel. Galland recalled being impressed by the Spitfire's ability to outmanoeuvre Bf 109s at low speed and to turn into the Bf 109s within little airspace. Only by executing a "Split S" (a half roll onto his back, followed by pulling into a long, curving dive) that the Spitfire could not follow without its float carburettor causing a temporary loss of engine power, could his aircraft escape back to France at low altitude. The II./Jagdgeschwader 52 covered their retreat, losing two Bf 109s to Spitfires from No. 610 Squadron. During the action, two Spitfires were shot down for the loss of four Bf 109s. Galland was shocked by the aggression shown by pilots he initially believed to be relatively inexperienced. Galland later said he realised there would be no quick and easy victory. As the battles over the Channel continued, Galland shot down Spitfires on 25 and 28 July. On 1 August 1940, Galland was awarded the Knight's Cross of the Iron Cross (Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes) for his 17 victories. Galland continued to make fighter sweeps over southern England before the main assault opened. On 11 August, Galland's unit engaged 74 Squadron. In a brief dogfight, one Spitfire was shot down. During these battles the RAF seemed to know just where and when to send their aircraft. This made Galland suspect a high level of organisation was at work controlling RAF fighters. The cloudy skies of Britain were a dangerous environment to confront an enemy that had an effective ground control system. Galland resolved to fly higher, where he could see most things and where the Bf 109 performed at its best. By 15 August, in two weeks' fighting over Britain, Galland had increased his own tally to 21. On this day he claimed three Spitfires. This put him to within three victories of Mölders, who had claimed the highest number of enemy aircraft destroyed and who was wounded and grounded with a damaged knee. One of Galland's claims was against 54 Squadron RAF that had surprised him with their aggressive attacks three weeks before. JG 26 claimed nine Spitfires in the air battle—Galland himself filing a claim for a Spitfire at 12:55 off Folkestone. Only two 54 Squadron Spitfires were lost in the late morning early afternoon battle. Galland's claim matches the loss of a Spitfire piloted by Sergeant N. A Lawrence who was rescued with severe shock. In the afternoon of that same day, Galland claimed two more Spitfires from 64 Squadron. JG 26 claimed eight of the unit's Spitfires which were all officially "confirmed" by the Germans. However, only two of the RAF fighters were hit and both were destroyed. Pilot Officer C. J. D Andreae was killed in R6990 and R. Roberts bailed out of K9964. Galland and his pilots remained ignorant of the disastrous losses suffered by other German units and the defeat of their attacks by the RAF. Galland was summoned to Karinhall on 18 August 1940, and missed the intense air battle that day, known as The Hardest Day. During the meeting, Göring insisted that, in combat, Bf 109 fighters escort Bf 110s, which could not survive against single engine fighters. As high scoring aces, both Galland and Mölders shared their concerns that close escort of Bf 110s and bombers robbed fighter pilots of their freedom to roam and engage the enemy on their own terms. They also pointed to the fact that German bombers flew at medium altitudes and low speed, the best height area and speed for the manoeuvrability of the Spitfire. Galland resented his pilots having to carry out a task unsuited to their equipment but Göring would not move from his position. Galland claimed that fighting spirit was also affected when his pilots were tasked with close escort missions:
The worst disadvantage of this type of escort was not aerodynamic but lay in its deep contradiction of the basic function of fighter aircraft—to use speed and maneuverability to seek, find, and destroy enemy aircraft, in this case, those of Fighter Command. The [Bf 109s] were bound to the bombers and could not leave until attacked, thus giving their opponent the advantage of surprise, initiative, superior altitude, greater speed, and above all fighting spirit, the aggressive attitude which marks all successful fighter pilots.

Ұшақ командирі

Галланд 1940 жылғы 22 тамызда Готтард Хандриктің орнына JG 26-ның Geschwaderkommodore қызметіне қайта оралды. Майор Хендрик кейбір мәліметтер бойынша тиімсіз және шешім қабылдауға кешігіп отыратын жауынгерлік командир болды және өз ұшқыштарын басқаруда пассивті рөл атқарды. Геринг өзінің бірнеше истребитель қанаттарының командирлерінің агрессивтілігінің жетіспеуіне наразы болды және 22 тамызда Хандрикті Адольф Галландпен ауыстырды. Галландтың тағайындалуынан кейін ол өзінің ұшқыштарының өздеріне, бомбалаушыларға және әсіресе басшылыққа наразы екенін білді. Галланд Герингтің эскорттық истребитель миссиясы бойынша шешімін өзгерте алмады, бірақ ол ұшқыштардың моральдық жағдайын жақсарту үшін дереу шаралар қабылдады. Коммодор ретінде Галландтың алғашқы әрекеті – тиімсіз топтар мен эскадрилья командирлерін қанаттағы жас, агрессивті және әуе шайқасы тұрғысынан табысты офицерлермен ауыстыру болды. Сонымен қатар, ол екі ұшақтың құрамын Хандриктің кезіндегідей екі ұшақтан, жауынгерлік қабілеті жоғары төрт ұшақтың құрамына көбейтті. Галланд өзінің ізашары сияқты артта тұрып басшылық етуге қанағаттанбады. Галланд өз адамын жігерлендіру және құрметке ие болу үшін мүмкіндігінше көп ұшып, ең қиын тапсырмаларды өз жұмысына алды. Галландтың тағайындалуы оның жетістіктеріне әсер етпеді. 25 тамыздан 14 қыркүйекке дейін Галланд 23-32 жеңіске ие болды. Бұл 31 тамыздағы үш жеңіске, екі Spitfire және Hurricane-ге қатысты, оның жалпы саны 27-ге жетті. Оның 25-ші құрбаны 09:42-де Кембридждің оңтүстігінде құлаған 19-шы эскадрильяның мүшесі болуы мүмкін. Клаус Миэтуш та 7-ші жеңісін тіркеді. 19-шы эскадрильяның үш Spitfire ұшағы таңертең Солтүстік Уэльд маңында атып түсірілді. Ұшқыш офицер Р. А. C. Эберхардт Spitfire R6912 ұшағының апатты қонуынан қаза тапты, ал ұшу офицері Т. Дж. Б. Ковард аяғынан жараланды, ал Ф. Н. Бринсден жараланбады. Ол R6958 ұшағынан секіріп шықты. 6 қыркүйекте Галланд 601-ші эскадрильяның Hurricane ұшағын жеңіп, 30-шы жеңісін тіркеді. JG 26 сол күні таңертең тағы екеуін атып түсірді; 601 төрт Hurricane ұшағын жоғалтты; Ұшу офицері В. Х. Родс Мурхаус пен ұшу лейтенанты С. Р. Дэвис қаза тапты, ал ұшу офицері Дж. Топлнички мен ұшқыш офицері H. Т. Гилберт жараланды. Шабуыл кезінде Геринг бомбалаушылардың өсуіне байланысты ұшқыштарды сынады. Люфтваффе тактикасы бойынша алдыңғы қатардағы генерал-офицерлердің брифингінде Геринг ұшқыштардың шайқаста жеңіске жетуі үшін не қажет екенін сұрады. Вернер Мёльдерс Bf 109 ұшағына қуатты қозғалтқыштар орнатылуын қалады. Галланд: "Мен эскадрильяма Spitfire ұшақтарын бергім келеді" деп жауап берді. Бұл Герингті ашуға толы қалдырды. Галланд әлі де Bf 109-ды шабуылға арналған ұшақ ретінде бағалады, бірақ Spitfire-ді маневрлеу қабілетіне байланысты жақсы қорғаныс ұшағы деп санады. Ұлыбритания шайқасы кезінде жау ұшқыштарын парашютпен түсіру кезінде өлтіру мәселесі көтерілді. Галланд Герингпен тағы бір әңгімелескенде былай деп есіне алды: "Геринг біз осы туралы ойланған жоқпыз ба деп білгісі келді. "Иә, рейхмаршал мырза!" Ол менің көзіме тіке қарап: "Қорынан қашып бара жатқан ұшқыштарды атып түсіру туралы бұйрық болса, не ойлайсыз?" деді. "Мен мұны кісі өлтіру деп санаймын, рейхмаршал мырза", - дедім мен оған, "Мен мұндай бұйрыққа бағынбау үшін бар күшімді саламын". "Осы жауапты сізден күткенімді білдім, Галланд". Галланд кейінірек Герингтің мұндай жауапты одан алу үшін осы сұрақты қойған болуы мүмкін деп ойлады, Герингтің мұндай әрекетті қолдауына қатысты емес. Іс жүзінде, осы мейірімділік әдетте қолданылмайтын. Неміс ұшқыштары парашютпен соғыста тұтқынға түсіп, жоғалып кетті, бірақ британдық ұшқыштар қайтадан соғысуға өмір сүре алды және олар жауынгерлер деп саналды. Хью Доудинг, әуе офицері, бұл әрекетті жек көреді, бірақ оның пікірінше, ол сол кездегі соғыс заңдарына сәйкес келді. Галланд 15 қыркүйекте тағы бір ауыр сынақтан өтті, бұл күн Ұлыбритания шайқасы күні деп аталады. Ірі масштабтағы ұрыстарда Галланд JG 26-ны басқарып, Hurricane ұшағына қарсы 33-ші жеңісін тіркеді. Темаза сағасында Галланд сегіз Hurricane-пен сәтсіз шайқасты, бұл оның биіктігін жоғалтуына әкелді. Галланд төменгі екі Hurricane-ді байқап, қарсыластың соқыр нүктесінен классикалық сапқа салу стилімен шабуыл жасады. Оның серігі екіншісін алды. Екі ұшқыш Чехословакияның No. 310-шы эскадрильясынан болды. Галландтың құрбаны, сержант Дж. Хубачек өзінің шабуылдаушысын көрмегенін мәлімдеді. Екінші ұшқыш та аман қалды. 23 қыркүйекте Галланд 39-шы және 40-шы әуе жеңісі үшін Темір кресттің емен жапырақтары бар рыцарь крестімен марапатталған Вермахттың үшінші мүшесі болды. 25 қыркүйекте ол марапатты қабылдау үшін Берлинге шақырылды. Галландқа Адольф Гитлермен жеке кездесуге рұхсат берілді және кездесу кезінде Галланд Гитлерге британдықтардың қиын қарсыластар екенін және неміс истребитель күштерінде жеңіске жетпеу салдарынан мораль төмендеп бара жатқанын хабарлады. Гитлер "англосакстармен" соғысқа кешірімін білдірді, оларды ол құрметтеді, бірақ толық жойылғанша күресуге бекінді. Қыркүйек айында моральдық және шаршау мәселесі туды. Люфтваффеде Ұлыбритания үстінде тұрақты болу үшін жеткілікті ұшқыштар мен ұшақтар болмады. Бұған өтеді, командирлер ең тәжірибелі адамдардан күніне үш-төрт рейс талап етті. Галланд өзінің ұшқыштарының айқын шаршағанын байқады. Қыркүйек айының соңына қарай Галланд "тамаша оқытылған және тәжірибелі бастапқы [ұшқыштар тобының] төзімділігі операциялық тиімділіктің төмендеуіне әкелгенін" байқады. Бұл жағдайға бірнеше фактор әсер етті; Герингтің жағдайды немесе неміс ұшақтарының қабілетін ескермей тактикаға араласуы; британдықтардың неміс тактикасына жылдам бейімделуі; JG 26-ға келген жаңа ұшқыштардың нашар сапасы. Бұл жағдай истребитель ұшқыштарының екі маңызды психологиялық қажеттілігі арасында қақтығысқа әкелді: ұшақтары мен тактикасына сенімділік. Галланд жағдайды жақсарту үшін тактикалық жаңалықтар енгізді және Герингтің жақын эскорттауға қатысты ақылға сыймас бұйрығына жартылай шешім тапты. Ол өз ұшқыштарына бомбалаушыларға қатысты биіктік, жылдамдық, бағыт және қашықтықты үнемі өзгертуге мүмкіндік беретін икемді эскорт жүйесін жасады. Нәтижелері жақсы болды және ұшқыштарға ұнады. Ұлыбритания шайқасының соңында JG 26 эскорт міндеттерін тұрақты төмен шығындармен орындайтын екі қанаттың бірі ретінде беделге ие болды. Бомбалаушы-истребитель миссиясы да Галланд шешуі керек болған мәселе болды. Геринг барлық истребитель қанаттарының үштен бірін бомба тасуға бейімделген Bf 109 ұшақтарын пайдалануға бекітті. Галланд бұл миссияны қабылдады, бірақ ол өсірген моральды жойды. Галландтың жағдайға жауабы бомба тасымалдайтын Bf 109 ұшақтарын жауды жаңылыстыру және олардың ұстау жоспарларын күлдіру мақсатымен эскортпен араластыру болды. Бұл тактика бомбалаушы-истребитель шығындарын азайтты, бірақ ұшқыштар өздерінің ысырап болғанын сезінді. Галландтың басшылығы да бірнеше қателер жасады; Галланд өзінің ұшқыштарының бомба тастау дәлдігін жақсарту үшін оқу мүмкіндіктерін пайдаланбады; бомбаларын ерте тастауға бейім ұшқыштарды жазаламады; ол эскорт ретінде ғана қатысты, бұл оның адамдардан өзі істемейтін нәрсені жасауын сұрамау қағидасын бұзды, сонымен қатар бұл миссияларға оның назары лайық екенін ұшқыштарына жеткізбеді. Галландтың шешімі оның бұрынғы шабуылдаушы ұшқыш ретінде қызмет еткенін ескерсек, одан да түсініксіз болды. Ұлыбритания шайқасы 31 қазаннан кейін де ірі масштабтағы ұрыстармен жалғасты, кейбір тарихшылар бұл науқанның соңы деп санайды. Қазан айында тағы сегіз жеңіс – алты Spitfire және екі Hurricane – тіркелді, оның ішінде 30 қазандағы үш жеңіс оның жалпы санын 50-ге жеткізді – соңғы екеуі...

Galland returned to action on 22 August 1940, replacing Gotthard Handrick as Geschwaderkommodore of JG 26. Major Handrick was an ineffective and indecisive combat commander by some accounts and took a passive role in leading his fighter pilots. Göring grew frustrated with the lack of aggressiveness of several of his fighter wing commanders, and on 22 August, he replaced Handrick with Adolf Galland. In the aftermath of Galland's appointment, he became aware his pilots were dissatisfied with themselves, the bombers, and particularly the leadership. Galland could not change Göring's mind with respect to the escort fighter mission, but he did take immediate actions to improve pilot morale. The first thing Galland did as Kommodore was to replace ineffective group and squadron commanders with younger, more aggressive, and more successful—in terms of aerial engagements—officers in the wing. He also increased the wing staff flight from Handrick's two aircraft formation to a more lethal four fighter formation. Galland was not content to lead from behind as his predecessor had been. Galland flew as often as possible and led the most difficult missions in order to encourage his men and gain respect. Galland's appointment made no impact on his successes. From 25 August until 14 September, Galland filed claims for victories 23–32. This included three claims on 31 August, for two Spitfires and a Hurricane to take his tally to 27. His 25th victim may have been from 19 Squadron which was claimed south of Cambridge at 09:42. Klaus Mietusch also accounted for one for his 7th victory. Three 19 Squadron Spitfires were shot down in the morning near North Weald. Pilot Officer R. A. C Aeberhardt was killed in a crash landing in Spitfire R6912 while Flying Officer T. J. B Coward was wounded in the foot and F. N Brinsden was unhurt. He bailed out of R6958. On 6 September, Galland claimed his 30th victory over a 601 Squadron Hurricane. JG 26 claimed two more of them shot down that morning; 601 lost four Hurricanes; Flying Officer W. H. Rhodes Moorehouse and Flight Lieutenant C. R. Davis were killed while Flying Officer J. Toplnicki and Pilot Officer H. T. Gilbert were wounded. During the battle, the fighter pilots were criticised by Göring for the growing bomber losses. In a front line general officer briefing on Luftwaffe tactics, Göring asked what his fighter pilots needed to win the battle. Werner Mölders replied that he would like the Bf 109 to be fitted with more powerful engines. Galland replied: "I should like an outfit of Spitfires for my squadron." which left Göring speechless with rage. Galland still preferred the Bf 109 for offensive sweeps, but he regarded the Spitfire as a better defensive fighter, owing to its manoeuvrability. During the Battle of Britain, the question of killing enemy pilots while in their parachutes was raised. In another conversation with Göring, Galland recalled: "Göring wanted to know if we had ever thought about this. "Jawohl, Herr Reichsmarschall!" He looked me straight in the eyes and said, 'What would you think of an order to shoot down pilots who were bailing out?' 'I should regard it as murder, Herr Reichsmarschall', I told him, 'I should do everything in my power to disobey such an order'. 'That is just the reply I had expected from you, Galland.'" Galland later stated that he thought Göring may have been asking him this question so as to have an answer if the question was ever posed to him, as opposed to the implication that Göring would be in favour of such an action. In practice, this act of mercy was usually not applied. German airmen in parachutes were lost as prisoners of war, but British airmen could live to fight again and were considered combatants. Hugh Dowding, air officer commanding, detested the practice but in his view it conformed to the laws of war at the time. Galland passed another serious test on 15 September, the date known as Battle of Britain Day. In large scale clashes Galland claimed his 33rd air victory over a Hurricane while leading JG 26. Over the Thames Estuary, Galland fought an unsuccessful battle with eight Hurricanes which caused a loss of altitude to Galland spotted two more Hurricanes below and attacked in a classic ambush style from the enemy's blind spot. His wingman claimed the other. The two fighters were from the Czechoslovak No. 310 Squadron RAF. Galland's victim, Sergeant J. Hubacek reported that he did not see his assailant. The other pilot also survived. On 23 September, Galland became the third member of the Wehrmacht to receive the Knight's Cross of the Iron Cross with Oak Leaves for achieving his 39th and 40th aerial victories. On 25 September, he was summoned to Berlin to receive the award from Adolf Hitler. Galland was granted a personal audience with Hitler and during the meeting Galland reported to Hitler that the British had proven tough opponents, and that there were signs of declining morale in the German fighter force in the absence of operational success. Hitler expressed his regret for the war with the "Anglo Saxons", who he admired, but resolved to fight until total destruction. Morale and exhaustion became a problem in September. The Luftwaffe lacked the pilots and aircraft to maintain a constant presence over Britain. To compensate, commanders demanded three to four sorties per day by the most experienced men. Galland recognised the manifest fatigue of his pilots. By the end of September, Galland noticed that "the stamina of the superbly trained and experienced original [cadre of pilots] was down to a point where operational efficiency was being impaired." Several factors contributed to this situation; Göring's interference with tactics without regard for the situation or the capabilities of German aircraft; rapid adaptation to German tactics by the British; the poorer quality replacement pilots to JG 26. This situation led to a conflict between the two significant psychological needs of the fighter pilots: confidence in their aircraft and tactics. Galland innovated tactically to improve the situation and found a partial solution to Göring's irrational order to maintain close escort. He developed a flexible escort system that allowed his pilots constantly to change altitude, airspeed, direction, and distance to the bombers during these close escort missions. The results were better and acceptable to his pilots. By the end of the Battle of Britain, JG 26 had gained a reputation as one of only two fighter wings that performed escort duties with consistently low losses to the bombers. The fighter bomber mission was also a problem Galland had to deal with. Göring was committed to fitting one third of all fighter wings to use modified Bf 109s to carry bombs. Galland accepted the mission but damaged the morale he had cultivated. Galland's response to the situation was to develop tactics that mixed the bomb laden Bf 109s with the fighter escort in an effort to deceive the enemy and confound their intercept plans. This tactic slowed down the fighter bomber losses, but the pilots still felt as though they were being wasted. Galland's leadership still made several errors; Galland did not capitalise on training opportunities to improve the bombing accuracy of his pilots; he did not discipline those pilots who were prone to jettison their bombs early; he only participated as an escort, violating his own dictum of not asking the men to do something that he would not, while failing to convey to his men these missions were worthy of his attention. Galland's decision was even more difficult to understand given his service as a ground attack pilot. The Battle of Britain continued with large scale dogfights well past 31 October, considered by some historians as the end of the campaign. A further eight victories—six Spitfires and two Hurricanes—were claimed in October including three on 30 October, which took his tally to 50—the last two victims were claimed at 16:00 CET and were likely from 41 Squadron. Pilot Officer G. G. F. Draper was wounded and Sergeant L. A. Garvey was killed. On 15 November, Galland flew his 150th combat mission and the following day claimed his 53rd and 54th successes against No. 17 Squadron RAF. The accuracy of Galland's claims have been assessed, and one source asserts that 44 of his 54 claims can be verified through British records and five definitely could not be reconciled with RAF losses. In November, a further six victories including four Hurricanes were accounted for – to raise his recorded victories to 51–56, putting him level with the late Helmut Wick, who had been shot down and killed on 28 November. On 5 December, Galland recorded his 57th victory. This made him the most successful fighter pilot of the war at that point, putting him ahead of his colleague, friend and rival Werner Mölders. Analysis conducted by James Corum found that the number of leading fighter pilots were small, but they shared special and indefinable qualities in piloting, particularly marksmanship, hunting skills and situational awareness. Corum found that during the Battle of Britain, Galland accounted for 14% of all JG 26's aerial successes, from a unit of around 120 pilots. Four of the wing's fighter pilots claimed an astounding 31% of all aircraft shot down.

Ла-Манш маңы

1941 жылдың наурыз айында Геринг батыстағы бөлімшелер үшін маңызды конференция өткізді. Британияға қарсы болатын әуе шабуылы туралы толыққанды баяндағаннан кейін, ол Адольф Галланд пен Вернер Мёльдерске жасырын түрде «онда шындық жоқ» деп мойындады. Люфтваффе Шығыс майданға көшуге тиіс болды. Келесі бір жарым жылдың ішінде батыста шамамен екі истребитель эскадрильясы ғана қалды, бірақ ең жақсы ұшқыштардың көп бөлігі сол театрде қалды. Сондай-ақ, ең жақсы жабдық батысқа жіберілді; өнеркәсіп алғаш рет батыс майданға Focke Wulf Fw 190 ұшақтарын жеткізді. Ұшақтарының саны аз болғанымен (180-нен аспаған), батыс майданындағы истребитель күштері Люфтваффедегі ең жақсы күштердің бірі болды. Ол 1941 жылы 26-шы истребитель эскадрильясының командирі болды. 1941 жылдың басында Люфтваффе истребитель бөлімшелерінің көп бөлігі Шығыс майданға немесе Жерорта теңізі операциялар театрына (ЖТТО) жіберілді, нәтижесінде Францияда тек JG 26 және JG 2 ғана бір моторлы истребитель эскадрильясы болып қалды. Осы кезде JG 26 жаңа Bf 109F ұшақтарымен жабдықталды, әдетте 15 мм (кейіннен 20 мм) калибрлі зеңбірекпен, ол винт білігі арқылы атып, екі капотқа орнатылған 7,9 мм MG 17 пулеметтерімен жабдықталған. Галланд модельдің жеткіліксіз қаруланғанын сезінді, сондықтан 109 «арнайы» сериясын сынады – біреуі MG 151/20 зеңбірегі және екі капотқа орнатылған 13 мм MG 131 пулеметтерімен, ал екіншісі қанатқа орнатылған 20 мм MG FF зеңбіректерімен. 1941 жылдың 15 сәуірінде Галланд Франциядағы Ле-Туке қаласында генерал Тео Остеркамптың туған күнін тойлау үшін лобстер мен шампанмен ұшып кетті. Ол өзінің серігімен бірге Англияға қарай RAF ұшақтарын іздеді. Довердің жартасынан ол «Спитфайр» ұшақтарын байқады. Галланд шабуыл жасап, екі ұшақтың атып түсірілгенін растады, ал үшіншісінің атып түсірілгені расталмады. Шын мәнінде, бір «Спитфайр» ұшағы жойылды, ал қалған екеуі екі ұшқышы жараланған күйде мәжбүрлі қону жасады. Ұрыс кезінде Галландтың шассисі түсіп, RAF ұшқыштарының бірі (ұшу лейтенанты Пэдди Финукане) Галландтың ұшағы жойылған деп мәлімдеді, бірақ Галланд Ле-Тукеге оқиғасыз қонды және Остеркампқа сыйлықтарын табыстады. Сол күні Галландтың жеңісі оның 60-шы және 61-ші әуе жеңісі болды. 1941 жылдың 10 мамырында Галландқа Геринг телефон арқылы хабарласып, Шотландияға ұшып бара жатқан Рудольф Гесс ұшқан Messerschmitt Bf 110 ұшағын ұстап алуды өтінді. Галланд толыққанды истребитель шабуылын ұйымдастыра алмады. Алайда, Гесс ұшағы солтүстікке қарай ұшып, Шотландияға жетіп, ұшағымен апатқа ұшырады. Галланд ұшқыштарды тексеруге жіберді, бұйрығын орындағанын айта алады, бірақ қараңғы түскенде түнгі ұшуға дағдыланбаған ұшқыштарына тоқтауға бұйрық берді. Галланд жаз бойы табыстарын жалғастырды. 13 маусымда ол ағылшын жағалауында шағын Bf 109 ұшақтарын алып, No. 258 эскадрильясының екі «Хуррикен» ұшағын атып түсірді. Біреуі RAF Хокингке апатты қону ретінде британдық деректерде расталды. Бұл оның 63-ке жетуіне себеп болды. Осы сәттен бастап Корольдік әуе күштері Франция үстінде үздірілмейтін шабуылдар жасады. Немістер бұл операциялардың мәнін түсінбей, оны «мағынасыз шабуыл» деп атады. Галланд британдықтарға қарсы шығып, аз шығынға ұшыраған кезде барынша көп залал келтіруге ниеттенді. Ол үшін ол тек JG 26 эскадрильяларын немесе топтарын ғана қолданды. Ұшқыштар тез көтеріліп, биіктікке көтеріліп, күн мен бұлтты пайдаланып, жаудың ең осал тобына шабуыл жасауы керек еді. Осы тактиканың арқасында көптеген JG 26 ұшқыштары аса мықты және тиімді командирлер ретінде қалыптаса бастады. Мысалы, 1941 жылдың 16 маусымында JG 26 15 жау ұшағын атып түсірді. Жозеф Приллер де гол соққандардың қатарында болды, ол өзінің жеңістерінің санын 22-ге жеткізді. Кейін Приллер JG 26-ға қолбасшылық етті. Галланд бұл күні «Хуррикен» ұшағын атып түсіріп, 64-ші жеңісін тойлады, бірақ бұл жеңіліс британдық деректерде расталмады. 17 маусымда ол екі «Хуррикенді» атып түсірді, біреуі 56-шы, екіншісі 242-ші эскадрильядан. Келесі күні ол No. 145 эскадрильясының «Спитфайр» ұшағын атып түсіріп, өзінің жеңістерінің санын 67-ге жеткізді – бұл Батыс Одақтастарына қарсы ең жоғары көрсеткіш. 21 маусым күні таңертең ол екі Бристоль Бленхайм ұшағын атып түсірді, бірақ «Спитфайр» эскортымен атып түсіріліп, Кале қаласына жақын жерге апатты қону жасады. Сол күні сағат 16:00-де Галланд No. 611 эскадрильясының «Спитфайр» ұшағын атып түсірді, бірақ құрбанын тым ұзақ бақылап, өзі Werknummer (зауыт нөмірі) 6713, коды "< + ", 145 эскадрильясының «Спитфайр» ұшағымен атып түсірілді. Галланд парашютпен секіріп, парашюттің сымын тартты, бірақ шын мәнінде парашюттің босату тұтқасын тартты. «Ауыр» сезіммен ол өзін жинап алды және парашютті ашты. Тео Остеркамп Галландтың жарақатын емдеу үшін ауруханаға барды және оның 69 жеңісі оған Екінші Дүниежүзілік соғыстағы Еңбек орденімен марапатталғанын хабарлады (Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes mit Eichenlaub und Schwertern). 1941 жылдың 2 шілдесінде Галланд JG 26-ны No. 226 эскадрильясының Бленхайм бомбалаушыларына қарсы шайқасқа алып шықты. Галландтың ұшағы бомбалаушылардың эскорт ұшақтарынан 20 мм оққа түсті. Bf 109 ұшағына бірнеше күн бұрын орнатылған бронялық плита Галландтың өмірін сақтап қалды. Басына жара алған ол қонуға басқарып, бірнеше күннің ішінде екінші рет ауруханаға түсті. Бұл аптаның басында, бронялық плита орнатылғанда, ол механик Герхард Майерді қатты сөккен, ол ұшаққа кіргенде канопеге басын соққан. Сол механик «алғыс айтатын соққы» алды. Галланд төрт күннің ішінде екі рет атып түсірілді. Бленхайм оның жеңістерінің санын 70-ке жеткізді. 1941 жылдың 9 тамызында RAF-тың аса мықты ұшқышы Дуглас Бадер Сен-Омер қаласының үстінде апатқа ұшырады. Бадер Люфтваффе үшін жақсы танымал болды және тұтқынға алынған кезде 22 әуе жеңісіне ие болды. Галланд сол күні екі «Спитфайр» ұшағын атып түсірді. Галланд пен JG 26 келесі бірнеше күн бойы Бадерді тойлады. Тұтқынның айқын бойына байланысты Галланд Бадерге эскортталып Bf 109 ұшағының кабинасына отыруға рұқсат берді. Көрінетін болса да, бір металл аяғын ұшақта қалдырған Бадер, әзілдеп, оны әуежайдың айналасында сынап көруге рұқсат сұрады. Галланд Бадер қашып кетіп, олар оны қуалап, қайтадан атуға тура келеді деп қорқып, өтінішті қабылдамады. Жаз бойы Галланд Франциядағы Fighter Command-қа қарсы шайқаста тағы 14 «Спитфайр» ұшағын атып түсірді. 23 шілдеде ол үш «Спитфайр» ұшағын (No. 71–73) атып түсірді – біреуін күндіз, екеуін кешке. JG 26 Галландтың басшылығымен осы күні үш ұшақ жойылды. 7 тамызда екі ұшақ атып түсірілді, ол 75 әуе жеңісіне жетті. 19 тамызда ол екі «Спитфайр» және бір «Хуррикен» атып түсіріп, Бірінші Дүниежүзілік соғыстағы аса мықты ұшқыш Манфред фон Рихтгофеннің 80 жеңісін басып өтті. Оның 80-ші және 81-ші құрбандары 111 және 71 эскадрильяларынан болды. Галланд 1941 жылдың күзінде Focke Wulf Fw 190 ұшағында да ұшты, эскадрилья бұл типке көшкен кезде, бірақ ол өзі Bf 109 ұшақтарында да ұша берді. 21 қазанда ол өзінің табыстарын қайталады, үш «Спитфайр» атып түсіріп, 92 жеңіске жетті. Галландтың қарсыластары No. 611 эскадрильясының ұшқыштары J F Reeves және N J Smith болды. Екеуі де қаза болды, бірақ Fighter Command олардың ұрыс кезінде бір-бірімен соқтығысқаннан қаза болғанын хабарлады. Оның 96-шы құрбаны – тағы бір «Спитфайр» – 1941 жылдың 18 қарашасында атып түсірілді. Бұл үш жыл бойы оның соңғы ресми жеңісі болды, өйткені оған жауынгерлік миссияларды орындауға тыйым салынатын еді. RAF истребителі, әдетте 611 эскадрильясынан болды.

In March 1941, Göring held a major conference for units in the west. After describing in detail the coming air offensive against Britain, he secretly admitted to Adolf Galland and Werner Mölders that "there's not a word of truth in it." The Luftwaffe was to transfer to the Eastern Front. Although only approximately two fighter wings remained in the west for the next year and a half, many of the best fighter crews remained in that theatre. Similarly, the best equipment went to the west; industry supplied the Focke Wulf Fw 190 to the western theatre first. Small in numbers (no more than 180 aircraft), the western fighter forces were among the best in the Luftwaffe. Now, promoted to Oberstleutnant, he continued to lead JG 26 in 1941 against the RAF fighter sweeps across northern Europe. In early 1941, most of the Luftwaffes fighter units were sent to the Eastern Front, or south to the Mediterranean Theater of Operations (MTO), leaving only JG 26 and JG 2 as the sole single engine fighter Geschwader in France. By this time, JG 26 were being re equipped with the new Bf 109F, normally equipped with a 15 mm (or later a 20 mm) cannon firing through the propeller hub and two cowl mounted 7.9 mm MG 17. Galland felt the model was grossly under armed and so tested a series of 109 "specials" – one with a unique armament of an MG 151/20 cannon and two cowl mounted 13 mm MG 131 machine guns, and another with integral wing mounted 20 mm MG FF cannons. On 15 April 1941, Galland took off with lobster and champagne to celebrate General Theo Osterkamp's birthday at Le Touquet, France. He made a detour with his wingman towards England, looking for RAF aircraft. Off the cliffs of Dover, he spotted a group of Spitfires. Galland attacked and claimed two confirmed and one unconfirmed shot down. The actual result was the destruction of one Spitfire; the other two were damaged in forced landings with both pilots wounded. During the combat, Galland's undercarriage had dropped causing one of the RAF pilots (Flight Lieutenant Paddy Finucane) to claim Galland's aircraft as destroyed, but Galland landed without incident at Le Touquet and presented Osterkamp with his gifts. Galland's success that day represented his 60th and 61st aerial victory. Galland received a telephone call from Göring on 10 May 1941, requesting Galland to intercept a Messerschmitt Bf 110 flown by Rudolf Hess heading for Scotland. Galland was unable to launch a full fighter sweep. However, Hess' flight was far to the north and he reached Scotland crashing his aircraft. Galland sent out fighters to conduct some sweeps so he could honestly claim to have carried out his orders but it was nearly dark and Galland ordered his pilots unused to night flying to stand down. Galland continued his successes in the summer. On 13 June, he led a small number of Bf 109s on a patrol off the English coast and attacked a pair of No. 258 Squadron RAF Hurricanes claiming both shot down. One can be confirmed through British records as crash landing at RAF Hawkinge. It took his tally to 63. From this point on, the RAF mounted a non stop offensive with Fighter Command over France. The Germans did not see the point in these operations and soon labeled it the "nonsense offensive." Galland intended to engage the British and inflict maximum damage while incurring small losses. To do this he only engaged JG 26 in Staffel or Gruppe strength. The fighters were to scramble quickly, gain height and make use of the sun and cloud to attack the enemy formation that was most vulnerable. Under these tactics many JG 26 pilots began to emerge as aces and effective commanders. On 16 June 1941, for example, JG 26 accounted for 15 enemy aircraft. Josef Priller was among those to score bringing his tally to 22. Priller later rose to command JG 26. Galland claimed a Hurricane this day for victory number 64—though the loss cannot be confirmed in British records. On 17 June, he accounted for two Hurricanes, one from 56 and another from 242 Squadron. The following day he accounted for a No. 145 Squadron Spitfire which inflated his tally to 67—then the highest recorded tally against the Western Allies. On the morning of 21 June, he accounted for two Bristol Blenheims but was shot down by the Spitfire escorts, crash landing near Calais. At 16:00 that same afternoon, Galland shot down a No. 611 Squadron Spitfire, but watching his victim for too long, he was himself shot down in Werknummer (Factory number) 6713, code "< + ", by a 145 Squadron Spitfire flown by Sergeant R. J. C. Grant. Galland bailed out and tugged at what he thought was his parachute ripcord, but was actually pulling at his parachute release harness. With a "sickening" feeling, he composed himself and pulled the ripcord which opened. Theo Osterkamp drove over to the hospital where Galland was being treated for his wounds and informed him his 69 victories had now earned him the Knight's Cross of the Iron Cross with Oak Leaves and Swords (Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes mit Eichenlaub und Schwertern). On 2 July 1941, Galland led JG 26 into combat against a formation of No. 226 Squadron Blenheim bombers. Galland's fighter was hit by a 20 mm round from one of the bombers escort fighters. The armour plate fitted to the Bf 109 just days earlier saved Galland's life. Wounded in the head he managed to land and was again hospitalised for the second time in a few days. Just earlier that week, when the armour plate was installed, he severely berated his mechanic, Gerhard Meyer, who welded it in, when he hit his head on the canopy upon entering his aircraft. That same mechanic received "a grateful slap on the back". Galland had been shot up and shot down twice in the space of four days. The Blenheim brought his tally to 70. On 9 August 1941, RAF ace Douglas Bader bailed out over St Omer, France. Bader was well known to the Luftwaffe and at the time of his capture had been credited with 22 aerial victories. Galland himself claimed two Spitfires on that date. Galland and JG 26 entertained Bader over the next few days. Owing to the significant stature of the prisoner, Galland permitted Bader, under escort, to sit in the cockpit of a Bf 109. Apparently, despite having lost one of his tin legs in the aircraft, Bader, in a semi serious way, asked if they wouldn't mind if he took it on a test flight around the airfield. Galland replied that he feared Douglas would attempt to escape and they would have to give chase and shoot at each other again, and declined the request. Throughout the summer, Galland claimed another 14 Spitfires in battles against Fighter Command over France. On 23 July 1941, he accounted for three Spitfires (Nos. 71–73)—one in the afternoon and two in the evening. JG 26 claimed 13 enemies for three losses under Galland's command this day. Two on 7 August was sufficient to reach 75 aerial victories. On 19 August, he claimed two Spitfires and one Hurricane to surpass the World War I ace Manfred von Richthofen's tally of 80. His 80th and 81st victims were from 111 and 71 Squadrons. Galland also flew the Focke Wulf Fw 190 in the autumn 1941 when the Geschwader converted to the type though he retained and flew Bf 109s himself. On 21 October he repeated his successes with a trio of Spitfires to reach 92. Galland's opponents were No. 611 Squadron Pilot Officers J F Reeves and N J Smith. Both men were killed, but Fighter Command reported their demise as a collision with each other during the dogfight. His 96th victim—yet another Spitfire—was claimed on 18 November 1941. It proved to be his last official victory for three years as he was about to be forbidden to fly combat missions. The RAF fighter probably came from 611 Squadron.

Жерорта теңізі

Галландтың басқаруымен алғашқы маңызды дағдарыс 1943 жылы болды. Галланд 1943 жылдың сәуірінен бастап аймақтағы операцияларды қолдап келді, бірақ Тунис жеңілісі оңтүстіктегі Орталық держава әуе күштерін қайта ұйымдастыруға себеп болды. Luftflotte 2 екіге бөлінді: Luftflotte South East Балқан аймағын, ал жаңа Luftflotte 2 Италия, Сардиния, Корсика және Сицилияны бақылады. Командирлердің жалпы алмасуы да болды. Вольфрам фон Рихтгофен 2-ші әуе флотының командирі болды. Галланд Сицилияға ұрыс операцияларын басқаруға кетті. Галландқа тиімділікті, моральды және ұшақтар мен ұшқыштармен жабдықталуды жақсарту тапсырылды. 17 мамырда өзінің жақын серігі Гюнтер Лютцовты Оңтүстік жауынгерлік ұшқыштар инспекторы (Inspekteur der Jadgflieger Süd) қызметіне тағайындағаннан кейін, 22 маусымда Галланд тәжірибелі Остеркампты Сицилия жауынгерлік ұшқыштар басшысы (JaFü Sizilien) лауазымынан ауыстырды. Жауынгерлік басқарудың қиындығы Галландқа қызық болды, бірақ ол жоғары штаб офицері ретінде өзінің қабілетін көрсетпеді. Галландтың сәтсіздіктері Рихтгофенді қуантты, ол Галландқа "өзін-өзі ілгісіне жеткілікті арқан" берді, бұл назарды басқаларға бұрды. Аралға келгенде Галланд неміс әуе күштерінің жай-күйіне таң қалды. Жауынгерлік бөлімдер шаршап, керек-жарақтары жетіспей, жиі шабуылға ұшырады – аралдағы 130 жауынгерлік ұшақ нысана болып табылды. Эскадрильяларды толығымен қайта құру мүмкін емес еді. Бар ресурстар одақтас әуе күштеріне еркін қимылдауға мүмкіндік бермеді. Геринг әр бөлімнен бір ұшқыштың әскери сотта отыруын талап етті, ал жақсартулар болмаса, оларды Шығыс майданға жаяу әскер ретінде жіберуге уәде берді. Жердегі командирлер нақты жағдайды түсініп, қауіп туралы ескертулерді елемеді. Атап айтқанда, Геринг талап-арызсыз және зақымдалмаған ұшақтармен оралған ұшқыштарды қорқыныш үшін әскери сотқа беруге бұйырды. Бұл қауіп сол кезде қиын жағдайда болған JG 77 эскадрильясына бағытталған еді. Галланд Герингтің сынағын қайталап айтты. Герингтің қысымымен ол қанатты деградациялады, бұл командир Йоханнес Штайнхоффпен қарым-қатынасты нашарлатты. Бұл өзгерістермен бірге, маңызды күшейте берулер де болды. 1943 жылдың мамыр айының ортасынан шілде айының басына дейін жауынгерлік ұшақтардың саны 190-нан 450-ге дейін өсті. 1943 жылдың 1 мамырынан 15 шілдесіне дейін Германияда жасалған барлық жауынгерлік ұшақтардың шамамен 40 пайызы Жерорта теңізі театрына жіберілді, ал Германияның қорғанысына жоспарланған екі жаңа жауынгерлік қанат оңтүстікке бағытталды. Одақтастардың әуедегі басымдығын қалпына келтіру үшін жауынгерлік ұшақтардың жылжуы неміс шығындарын ғана арттырды, бұл одақтастардың өндірістік артықшылығын көрсетті. 16 мамырдан 9 шілдеге дейін одақтас күштер 42 147 рейс жасады және 250 ұшақты жоғалтты, ал Орталық держава 325 ұшақты жоғалтты, себебі әуе шабуылы Сицилиядағы әуежайларды біртіндеп қолдануға жарамсыз етті. Германияның әлсіз бомбалаушы күштері Сицилияны қорғауға көмектесуге әлсіз әрекеттер жасады. Жоғалғандар да көп болды. 1943 жылдың шілде айының алғашқы тоғыз күнінде Галландтың басқаруы шамамен 70 жауынгерлік ұшақты жоғалтты. Он төртінші күні ол аралдағы әуе қорғанысының күйреуін түсіндіру үшін Берлинге шақырылды. Галланд кетіп бара жатқанда, 22 шілдеде Сицилиядан соңғы оншақты қолданыстағы Орталық держава ұшағы кетті. Сицилияға одақтастардың шабуылы басталғаннан бері Галланд 273 неміс және 115 итальян ұшағын жоғалтты, ал одақтас әуе күштеріне шамамен 100 ұшақтан шығын келтірді.

The first major crisis for Galland's command, under his tenure, occurred in 1943. Galland had been supporting operations in the area since April 1943, but the Tunisian defeat caused a reorganisation of Axis air forces in the south. Luftflotte 2 was divided in two, with Luftflotte South East controlling the Balkans and a new Luftflotte 2 controlling Italy, Sardinia, Corsica, and Sicily. A general replacement of commanders also occurred. Wolfram von Richthofen arrived as Luftflotte 2 commander. Galland, went to Sicily to control fighter operations. Galland's orders were to improve efficiency, morale and the supply of aircraft and pilots. Galland replaced the experienced Osterkamp as JaFü Sizilien (Fighter Leader Sicily) on 22 June after he had appointed his close associate Günther Lützow as Inspekteur der Jadgflieger Süd (Inspector of Fighter Pilots South) on 17 May. The challenge of a combat command was too tempting and Galland was not to prove a capable senior staff officer. Galland's failings delighted Richthofen who was content to allow Galland "enough rope to hang himself", which deflected attention from others. Upon reaching the island, Galland found the state of German air forces shocking. The combat units were exhausted, short of spares, and under frequent attack—the 130 fighters on the island were the target. It was impossible to completely rebuild the squadrons. The resources available could not prevent the Allied air forces acting with impunity. Göring threatened to have one pilot from each unit stand trial by court martial, and if improvements were not forthcoming, they were to be sent as infantry to the Eastern Front. The commanders on the ground, recognising the true situation, disregarded the threat and the message. Specifically, Göring ordered pilots returning without claims and undamaged aircraft suffer court martial for cowardice. The threat was aimed at JG 77, which at the time was severely stretched. Galland parroted Göring's criticism. Under pressure from Göring, he also berated the wing which caused friction with the commanding officer Johannes Steinhoff. Along with these changes, considerable reinforcements arrived. The number of fighters increased from 190 in mid May to 450 in early July 1943. Close to 40 percent of all fighter production from 1 May to 15 July 1943 went to the Mediterranean Theatre and two new fighter wings, scheduled for Germany's defence, went south. The movement of fighters to redress Allied air superiority achieved only a rise in German losses, which reflected the superiority of Allied production. From 16 May to 9 July Allied forces flew 42,147 sorties and lost 250 aircraft to the Axis' 325 as the air offensive gradually rendered airfields in Sicily inoperable. The weak German bomber force made only a feeble attempt to support the defence of Sicily. Losses too were high. In the first nine days of July 1943, Galland's command lost approximately 70 fighters. On the fourteenth day he was summoned to Berlin to explain the collapse of air defences on the island. As Galland departed the last dozen operational Axis aircraft departed Sicily on 22 July. Since the Allied invasion of Sicily, Galland had lost 273 German and 115 Italian aircraft and imposed a cost of only around 100 on Allied air forces.

Гёрингпен қақтығысу және сәтсіз басшылық

Галландтың генерал дер Ягдфлигер лауазымы оны соғыстың жалғасуымен Герингпен біртіндеп қақтығысқа әкелді. Галланд жиі Геринг пен Гитлермен әуе соғысын қалай жүргізу керектігі туралы келіспейтін. 1942 жылдан 1944 жылға дейін Еуропа операциялар театрындағы (ЕТО) неміс әуе күштері күшейтілген қысымға ұшырады, ал Галландтың Герингпен қарым-қатынасы нашарлай бастады. Алғашқы айқын даулар 1943 жылдың көктемінде пайда болды. Галланд Германияны қорғайтын әуе күштерінің қайта топтасуға және күшін сақтауға жеткілікті уақыты болуы үшін ұшуға шығу санын шектеуді ұсынды. Ұшқыштардың өзін сақтап қана, Люфтваффе бомбалаушыларға зиян келтіруге үміттене алатын еді. Геринг бұл ұсынысты қабылдамады. Ол одақтас әуе күштерінің эскортының мөлшеріне қарамастан, кез келген шабуылға барынша күшпен жауап беруді талап етті. Өндіріс және сатып алу бөлімінің басшысы Эрхард Милх, кездесуде болған, "Геринг мұны түсіне алмады" деді. Өндірістің төмендеуі және әуе күштерінің жоғалуы Галландты Германияны қорғау үшін шектеулі ресурстармен қалдырды. Қарашада жағдай біршама жеңілдегенімен, Галланд пен оның командасы үлкен қауіпке тап болды. Американдық эскорттық ұшақтардың көлеңкесі және олардың қашықтығының біртіндеп ұзаруы неміс әуе күштерінің бомбаға қарсы операциялар жүргізетін барлық аймақтарын қамтыды. Қазанның басында неміс барлауы американдық эскорттық ұшақтардың бомбалаушыларды Гамбургке дейін сүйреп әкелгенін хабарлады. Бірнеше американдық ұшақ Германияның батыс шекарасына жақын Аахен маңында құлады. Галланд бұл қираған ұшақтарды Люфтваффе Германияның ішкі өнеркәсіптік нысаналарына дейін эскорттауға қабілетті жауға қарсы тұрғанын дәлелдеді. Галланд өзінің қорытындыларын Герингке ұсынды. Геринг Галланд пен әуе күштеріне ашуланды. Ол есепті "шаршаған жеңілісшілдің сөздері" деп атады және Галландқа одақтас әуе күштері Германияға енген жоқ деген "бұйрық" берді. Герингтің пікірінше, себебі қысқа қашықтықтағы ұшақтардың биіктікте жанармай бітіп, "олар батысқа қарай құлап, құлау алдында ұзаққа дейін сырғып кеткен" болуы мүмкін. Галланд одақтас ұшқышының шығысқа емес, батысқа сырғып кетуін неге таңдауын сұрады. Екеуі де жаңа қауіпке дайын болу үшін шабуылшылардан үш-төрт есе артық күшке ие болу үшін әуе күштерінің өндірісін арттыру қажеттігін айтты. Геринг осы кезде де бомбалаушыларды қолдауға бейімді болды, барлық майданда шабуылды жалғастыруға тырысты. Ол осы саясатты 1943 жылдың күзіне дейін жалғастырды. 1943 жылдың қазан айында бұл қарым-қатынас қайтадан шиеленісті. Галланд Герингпен Герингтің сарайында, Шлосс Велденштейнде кездесті. Әңгіме барысында жаңа және жетілдірілген перехваттаушы ұшақтардың қажеттілігі туындады. Геринг қалың түтіктермен жабдықталған ұшақтарды жаппай пайдалануды талап етті. Гитлердің тілегімен Геринг бірнеше салмақты түтіктерді талап етті. Галланд мұндай қаруды ұшақта тиімді пайдалануға болмайтынын түсіндірді, түтіктер бұғаттануға бейім болады және ұшақты маневрлеу қиын болады. Галланд сондай-ақ Гитлердің сүйікті ұшағы Мессершмитт Me 410 сияқты тиімсіз қару-жарақтарды қолдану ауыр шығынға әкелгенін мәлімдеді. Галланд мұндай шаралар өкінішті және жауапкершіліксіз деп мәлімдеді. Геринг Галландтың аргументтерін елемеді және оларды қорқынышпен айыптады, әуе күштеріне жиі шабуылдауды жалғастырды. Галланд, әрқашан істегеніндей, оларды қорғады, бұл үшін мансабын, соғыс аяқталар алдында өмірін де қауіпке тікті. Галланд Герингтің жоспарларына келіспейтінін айтып, қызметінен босатылып, бөлімшесіне қайтаруды өтінді. Геринг келісті, бірақ екі аптадан кейін Галландтан кешірім сұрады және оның мінез-құлқын стресске байланысты деп түсіндірді. Галланд лауазымында қалды. Дегенмен, даулар, негізінен, Германияны одақтастардың бомбалауынан қорғау үшін ұшақтарды сатып алу және қаруландыру мәселелері бойынша жалғасты, және Геринг пен Галланд арасындағы жеке дауға себеп болды. 1943 жылдың қарашасында Галланд әуе күштеріне жаңа қару-жарақ, мысалы, ауыр қаруланған Fw 190 ұшақтарын енгізу туралы хабарлама жолдады, одақтас бомбалаушыларын жақын қашықтықтағы жаппай шабуылдар арқылы жоюға арналған. Ол сондай-ақ Герингтің осылай шабуылдамаған қанатты және эскадрон командирлеріне деген наразылығын жеткізді. Геринг Галланд арқылы өз бөлімшелеріне алғаш рет ұшқышты құрбан ету қаупімен ұшақтарды соққылау әдістерін қолдануға бұйрық берді. Бұл Галландтың бірінші рет бұйырғаны емес; генерал 1942 жылы Канал операциясы кезінде өз адамынан да осыны талап еткен. Галланд осы қашықтықта американдық эскорттық ұшақтардың пайда болуын алаңдатарлық деп тапты. Неміс әуе күштерінің жоғалғандары соншалықты көп болды, Галланд 1943 жылдың 4 қарашасында I Jagdkorps дивизия командирлерімен арнайы кездесу өткізді. Күндізгі әуе күштерінің жоғалғандарына себеп, көптеген неміс ұшақтарының нашар ауа райында базаларын табуға көмектесетін радиопеленгаторлары болмауы еді. Жеңіл ұшақтар ауыр ұшақтарды, мысалы, Messerschmitt Bf 110-ды эскорттан қорғауға тартылуы керек екені шешілді, сонда олар бомбалаушыларға шабуылдай алатын еді. Ауыр ұшақтарды қорғауға қолдау көрсетуге болатын жалғыз бөлімше Jagdgeschwader 300 (JG 300) болды, ол ауыр қаруланған, бірақ баяу Fw 190 нұсқаларымен жабдықталған. Желтоқсан айының соңында Галланд және Jagdkorps I штабы олардың жаңа тактикасы жоғары шығындармен сәтсіз аяқталғанын мәлімдеді. Себептері: "(а) ауа райы, (б) неміс күштерінің айтарлықтай нашарлығы, (в) уақыт және қашықтық шектеулеріне байланысты белгілі бір аймақта жеткілікті күшті жинау мүмкін еместігі; нәтиже: әлсіз және шашыраңқы әуе күштерінің шабуылы." Жағдай 1944 жылдың ақпанында, Big Week кезінде нашарлады, одақтас бомбалаушылар шабуылы күшейді. 1944 жылдың наурыз айының ортасында, шебер ұшқыштардың жетіспеуі Галландты келесі хабарламаны жіберуге мәжбүр етті:

Galland's position as General der Jagdflieger brought him into gradual conflict with Göring as the war continued. Galland was often at odds with Göring and Hitler on how to prosecute the air war. From 1942 to 1944, the German fighter forces on all fronts in the European Theatre of Operations (ETO) came under increasing pressure and Galland's relationship with Göring began to turn sour. The first distinct cracks began to appear in the spring of 1943. Galland suggested that the fighter forces defending Germany should limit the number of interceptions flown to allow sufficient time for re grouping and to conserve air strength. Only by conserving its strength and its precious resources—the fighter pilots—could the Luftwaffe hope to inflict damage on the bombers. Göring found the suggestion unacceptable. He demanded every raid be countered in maximum strength regardless of the size of the Allied fighter escort. According to head of production and procurement Erhard Milch, who was also present at the meeting, "Göring just could not grasp it". The combination of declining production and attrition left Galland with a thin resource base with which to defend Germany. While the pressure eased somewhat in November, Galland and his command faced a formidable threat. The shadow of American escort fighters and the gradual extension of their range covered all of the zones occupied by German fighter units engaged in anti bomber operations. By early October, German intelligence had reported that American fighters were accompanying bombers as far as Hamburg. Several American fighter aircraft crashed near Aachen on the cusp of Germany's west border. Galland presented these wrecks as proof that the Luftwaffe was facing an enemy that could soon escort its heavy bombers with fighter aircraft to industrial targets inside Germany. Galland submitted his findings to Göring. Göring was livid with Galland and the fighter force. He called the report the "rantings of a worn out defeatist", and gave Galland an "order", that no Allied fighters had crossed into Germany. Göring reasoned the only possible reason could have been that short range fighters ran out of fuel at high altitude and "they were shot down much further west and glided quite a distance before they crashed." Galland questioned why an Allied pilot would choose to glide east instead of west. Both men also argued that they must increase fighter production to reach a three or fourfold advantage over the attackers immediately to prepare for this new threat. Göring even at this time, was biased in favour of bombers, to maintain the offensive on all fronts. It was a policy he persisted with until the autumn, 1943. By October 1943, the fractious relationship came to the surface again. Galland met with Göring at Göring's estate, Schloss Veldenstein. During the conversation the need for new and improved interceptor aircraft arose. Göring, demanded heavily cannon armed fighters be used en masse. Göring, prompted by the desires of Hitler, wanted cannons of some in weight. Galland explained that such a weapon could not be used effectively in an aircraft; the cannon would be prone to jamming and the aircraft would be too difficult to manoeuvre. Galland also asserted the use of inappropriate weaponry such as the Messerschmitt Me 410, a favourite of Hitler's, had caused heavy losses. Galland argued such measures were deplorable and irresponsible. Göring disregarded Galland's arguments and continued his frequent attacks on the fighter force, accusing them of cowardice. Galland, as he always did, defended them, risking his career and, near the end of the war, his life in doing so. Galland stated that he could not agree to follow Göring's plans and requested to be dismissed from his post and sent back to his unit. Göring accepted, but two weeks later he apologised to Galland and attributed his behaviour to stress. Galland continued in his post. Nonetheless, the arguments ultimately continued, mainly over aircraft procurement and armament for the defence of Germany from Allied bombing, and began to give rise to a growing personal rift between Göring and Galland. In November 1943 Galland issued a communique to the fighter forces, announcing the introduction of new weapons, such as heavily armed Fw 190s, to engage of destroy Allied bombers through the use of massed and formation based attack tactics at close range. He also passed on Göring's dissatisfaction with wing and squadron commanders that did not press their attacks in this manner. For the first time, Göring ordered his units, through Galland, to use ramming methods, and risk sacrificing the pilot. It was not the first occasion Galland had ordered this; the General demanded the same from his men during the Channel Dash operation in 1942. Galland found the appearance of American fighters at this range alarming. German losses were so heavy that Galland held a special meeting with I Jagdkorps division commanders on 4 November 1943. Contributing to the day fighter losses was the fact that many German fighters did not possess direction finders to locate their bases in bad weather. It was decided the single engine fighters must engage in protecting the heavier fighters, such as the Messerschmitt Bf 110, from escorts, so the latter could attack the bombers. The only available unit to protect the heavy fighters was Jagdgeschwader 300 (JG 300), with heavily armed but slow variants of the Fw 190. At the end of December, Galland and the staff of Jagdkorps I concluded that their new tactics had failed with high losses. The causes were "(a) the weather, (b) the considerable inferiority of German strength, (c) the impossibility of gathering sufficient strength in an area because of time and distance limitations ; result : weak and dispersed fighter attack." The situation deteriorated in February 1944, with Big Week, as the Combined Bomber Offensive gathered momentum. In mid March 1944, shortages of skilled pilots caused Galland to send the following message asking for volunteers:

"Қорғаныс шеңберінде жұмыс істейтін бөлімшелердегі күш тапшылығы басқа әскери түрлерден тәжірибелі ұшқыштарды жедел түрде тартуды талап етеді, әсіресе әуе күштерінің күшін сақтау үшін, жердегі шабуыл және бомбалау бөлімшелерінің тәжірибелі ұшқыштары, әсіресе формация басшылары ретінде жарамды офицерлер енді тартылуы керек." Бұл өтініш отчаянды болды. Наурыз айының соңына қарай күндізгі стратегиялық бомбалау шабуылы Люфтваффеге үлкен қысым жасады. Бұл ұшақ өндірісінің кеңеюін тежеді, бірақ қысқа мерзімге ғана. Ең бастысы, бұл үлкен шығынға әкелді. Американдық әуе күштері соғыс бойына үздіксіз қысымды жалғастырды. Галландтың басшылығымен Германияның күндізгі әуе күштерінің жаңаруына үміт болмады және одақтас әуе күштері Еуропаның барлық аймақтарында әуе басымдығына жақын болды. 1944 жылдың мамыр айының ортасында Галланд пен Геринг арасындағы конференция жау әуе операцияларының әуе күштеріне қаншалықты зиян келтіргенін көрсетті. Галланд 1944 жылдың сәуір айында Luftflotte Reich әуе күштерінің 38 пайызын, ал Luftflotte 3 – 24 пайызын жоғалтқанын хабарлады. Барлығы немістер 489 ұшқышты (100 офицер) жоғалтты, Галланд хабарлады, ал оқу орталықтары 396 жаңа ұшқышты (62 офицерді қоса) жіберді. Галландтың тапшылықты және жоғалғандарды толтыру туралы ұсыныстары аяусыз жағдайды көрсетті. Галланд барлық ұшқыштарды қысқа мерзімді лауазымдарда тұрғандарды дереу операциялық бөлімшелерге жіберуге, білікті түнгі әуе күштерінің ұшқыштарын күндізгі әуе күштеріне ауыстыруға, шығыс майданнан екі әуе күштері тобын мүмкіндігінше тезірек ауыстыруға және жердегі шабуыл командирлігі бес немесе одан көп әуе жеңісі бар барлық ұшқыштарды Рейхті қорғауға жіберуге шақырды. Соңында, Галланд ұшқыштар мектебінен 80-нен астам инструкторларды босатқанын хабарлады. Галланд бұл қадамды жасады, бірақ...

The strained manpower situation in units operating in Defence of the Reich demands urgently the further bringing up of experienced flying personnel from other arms of the service, in particular for the maintenance of fighting power to the air arm, tried pilots of the ground attack and bomber units, especially officers suitable as formation leaders, will now also have to be drawn on. The plea was desperate. By the end of March, the daylight strategic bombing offensive had put the Luftwaffe under enormous pressure. It retarded, although only for a short period, the expansion of fighter production. Importantly, it had caused devastating attrition. American air forces continued unrelenting pressure for the duration of the war. There was no hope of a recovery for Germany's daylight fighter forces under Galland's command and the Allied air forces were close to winning air superiority over all of Europe. A conference between Galland and Göring in mid May 1944 underlined how enemy air operations were devastating the fighter force. Galland reported that Luftflotte Reich had lost 38 percent of its fighter pilots in April 1944, while Luftflotte 3 had lost 24 percent. Altogether, the Germans had lost 489 pilots (100 officers), Galland reported, while training centres had forwarded only 396 new pilots (including 62 officers). Galland's proposals to meet the shortfall and attrition reflected the desperate situation. Galland urged all fighter pilots holding short staff positions be transferred immediately to operational units, that qualified night fighter pilots transfer to the day fighter force, that two fighter groups transfer from the eastern front as soon as possible, and that the ground attack command release all pilots with more than five aerial victories to the defence of the Reich. Finally, Galland reported that flying schools had released 80 plus instructors. Galland took this step even though he was critical of the high command for failing to produce a long term plan for higher numbers of instructors in schools, particularly after production increased the number of aircraft available.

Жаңалықтар

1943 жылғы 23 мамырда Галланд Messerschmitt Me 262 реактивті истребителінің алғашқы прототипімен ұшты. Ұшудан кейін ол өзінің әсерін былай сипаттады: "Бұл періштелер итеріп отырғандай сезілді". Галланд ұшақтың ынталы жақтауы болды, оның истребитель ретіндегі әлеуетін, бомбалаушы емес екенін түсінді. Галланд Me 262 одақтастардың сандық артықшылығын теңестіре алады деп үміттенеді. Соғыс баяндамасында ол былай деп жазды:
Соңғы төрт айда [қаңтар-сәуір 1944] біздің күндізгі истребительдеріміз 1000 ұшқышты жоғалтты – біз сандық тұрғыдан кемшіліктеміз және осылай болып қала береміз. Мен [Me] 262 және [Me] 163 сияқты техникалық жағынан жоғарырақ, аздаған ұшақтармен көп нәрсеге қол жеткізе аламыз деп сенемін. Бұрын үш 109 туралы айтсам, жағдай өзгеріп, дамып жатыр. Галландтың ынтасы, әсіресе осы жағдайда, жобаны өндіріске көшірудегі қиындықтарды толық бағалай алмады. Me 262 Вилли Мессершмиттің басты мақсаты емес еді. 1942 жылдан бастап дизайнер Мильхпен Me 209 жобасын тоқтату мәселесі бойынша күресті, оның орнына реактивті ұшақтарды дамытуды жөн көрді. Сондай-ақ, қозғалтқыштармен де мәселелер болды, өндіріс желілерін дамытумен бірге жобалауды өзгерту қиындық тудырды. Галланд 1943 жылдың соңына дейін 100 Me 262 ұшағын жасау үшін Me 209 бағдарламасын тоқтатуға Мильхті көндіруге сәттілік танытты. Алайда, турбореактивті қозғалтқыштармен тура келмейтін мәселелер және кейін Гитлердің оны бомбалаушы ретінде пайдалану туралы шешімі салдарынан Me 262 соғыстың соңына дейін истребитель ретінде дамытылмады. 1944 жылдың көктеміне қарай Me 262 операциялық қызметке дайын болды. Осы кезде Галланд Люфтваффе басшылығы арасында ұшақты қалай тиімді пайдалану мәселесінде бәсекелестікке тап болды. IX Флигеркорпстың (9-шы әуе корпусы) командирі Дитрих Пелц болашақта Францияға одақтастардың қонуына қарсы қару ретінде ұшақты пайдалануды қалады. Пелц оны одақтастардың көптеген поршендік қозғалтқышты истребительдерінен қашып, қону алаңдарына шабуылдай алатын идеалды жылдам бомбалаушы деп қарады. Пелц жоғары даярланған бомбалаушы ұшқыштарды пайдалануды қалады, олар, оның пікірінше, шамадан тыс жұмыс істеп, әлсіреген Jagdwaffe орнына Отан қорғау истребительдері ретінде жақсы қызмет ете алады. Олардың нашар көрінетін ауа райындағы тәжірибесі мен білімі, сондай-ақ көп қозғалтқышты ұшақтардағы білімі оларды осы операциялар үшін қолайлы жағдайға келтірді. 1944 жылдың алғашқы бес айында Пелцтің дәстүрлі бомбалаушы күштері "Штейнбок" операциясы кезінде Англияда ауыр жеңіліске ұшырады, бірақ бұл оның шабуылға деген құштарлығын басаңдатпады және Гёрингпен деген беделін төмендетпеді. Галланд оның ұсынысына қарсы болды. Оның орнына бомбалаушы корпусты таратып, оның ұшқыштарын истребительдерге ауыстыру керек деп ойлады. Гёринг Гитлердің ықпалын қайтару үшін Пелцтің идеясын қабылдады. Галланд бас тартпады. Ол Me 262 истребителін алу үшін бірнеше рет өтініш жасады. Гёринг Me 262 истребителі мен бомбалаушы ұшақтарының тең санын жасау туралы Галландтың өтінішін қабылдамады. Алайда Галландтың Германия қару-жарақ министрі Альберт Шпеермен тығыз қарым-қатынасы оған аз санда операциялық құрамды сақтауға мүмкіндік берді. Бұл да қиын болды, өйткені Гитлер турбореактивті өндірісті жеке бақылауға алып, ұшақтардың әр партиясы қайда орналастырылатынын тексерді. 1944 жылдың қыркүйегінде ғана Гитлер Me 262 ұшағын истребитель-бомбалаушы ретінде пайдалану туралы бұйрығын кері қайтарды. Галланд бұған дейін бұйрықты елемеген және Me 262 ұшағын жоғары ұшқан одақтас барлау ұшақтарына қарсы сынақтан өткізу үшін Eprobungskommando 262 құрамын құрды. Ол жоғары марапатқа ие болған ұшқыш Вернер Тиерфельдерді оның командирі етіп таңдады. Гитлер эксперимент туралы Мильх арқылы естіп, Герингке 1944 жылдың 29 мамырында өткен кездесуде оны тоқтатуды бұйырды. Галланд эксперименттерді жалғастырып, операцияларды жалғастыруды бұйырды. 1944 жылдың 18 шілдесінде Тиерфельдер P 51 Mustang ұшақтарының атуынан қаза тапқанға дейін олар оқшауланған табыстарға қол жеткізді. 20 тамызда Гитлер ақыры 20 Me 262 ұшағының бірін Jagdwaffe-ге пайдалануға рұқсат берді, бұл Галландқа барлық реактивті ұшақтардан жасалған бөлімдер құруға мүмкіндік берді. Галланд эксперименталды реактивті истребитель бөлімі "Командо Новотны" ұшағын қатаң қадағалады. 1944 жылдың қарашасында бөлім көп шығынмен, сәттілікке жете алмады. Галланд 7 қарашада Ахмерге жақын орналасқан базаға барып, осы жалғыз реактивті бөлімді көріп шықты. 1944 жылдың 8 қарашасында ол Уолтер Новотнийдің Me 262 ұшағымен бұлтты ауада АҚШ әуе күштерінің шабуылына қарсы ұшуын көрді. Галланд радио арқылы тыңдап, содан кейін Новотнийдің ұшағы бұлттан құлап, жерге түсті – бұл американдық эскорт истребительдерінің салдарынан болды. Галланд басқа типтерге күмәнді қарады. Алғашқыда Heinkel He 162 дизайнына күмәнді қарады. Гёринг бағдарламаны күштеп жүзеге асырды, жағдай қиын болды және барлық жобаларды зерттеу қажет болды. Галланд өндіріс күшін одан әрі тарату туралы алаңдады, бірақ 1944 жылдың 7 қазанында макетті көргеннен кейін және желтоқсанда прототиптің ұшуын көргеннен кейін ойын өзгертті. Ол жердегі оқу үшін ағаш макеттер жасауды және үш пайызын оқушыларға беруді талап етті. Сонымен қатар, Галланд қолданыстағы жобалармен инновацияларды жалғастырды. Focke Wulf Fw 190 ұшақтары айқын жақсартылған оттықпен бірнеше Geschwader-ге біріктірілді. "Sturmbock" (Бүзу таран) деп аталған бұл машиналар эскортсыз бомбалаушы формацияларына ауыр зиян келтіре алды. Галланд JG 300 сияқты бөлімдерді Sturmbock роліне ауыстыруды қолдады. Sturmbock ауыр қаруланған және брондалған, бұл оларды маневрсіз және эскорттаушы Bf 109-дардың қорғауы болмаған жағдайда осал етті. Дегенмен, тактика тез таралып, 1944 жылғы Люфтваффе жетістіктерінің бірі болды. Соғыстан кейін Галланд Нормандияға одақтастардың қонуы жеңіл истребительдерге деген қажеттілікті арттырған болса, әр Geschwader-де қыркүйек айына дейін Sturmbock ұшақтарынан тұратын Gruppe болар еді деді. Галланд өзі ұшқыштардың жауынгерлік қысымын сезіну үшін рұқсатсыз ұшып, АҚШ әуе күштерінің бомбалаушыларын көптеген P 51 Mustang истребительдерімен эскортталып бара жатқанын көрді. Дегенмен, кейде Sturmbock тактикасы жұмыс істеді. Мысалы, 1944 жылдың 7 шілдесінде 492-ші бомбалаушы тобына тиесілі Екінші әуе дивизиясының бомбалаушылары эскортсыз ұшырылды. 12 B 24 бомбалаушысының барлығы түсірілді. АҚШ әуе күштерінің 2-ші дивизиясы сол күні 28 Liberator ұшағын жоғалтты, көп бөлігі Sturmbock шабуылынан зардап шекті.

On 23 May 1943, Galland flew an early prototype of the Messerschmitt Me 262 jet fighter. After the flight, he described his experience; "It was as though angels were pushing." Galland became an enthusiastic supporter of the aircraft, realising its potential as a fighter rather than a bomber. Galland hoped that the Me 262 would compensate for the numerical superiority of the Allies. In a wartime report he wrote:
In the last four months [January–April 1944] our day fighters have lost 1,000 pilots we are numerically inferior and will always remain so I believe that a great deal can be achieved with a small number of technically and far superior aircraft such as the [Me] 262 and [Me] 163 I would at this moment rather have one Me 262 in action rather than five Bf 109s. I used to say three 109s, but the situation develops and changes. Galland's enthusiasm failed to appreciate the difficulties involved in transferring a design into production, especially under the circumstances. The Me 262 was not Willy Messerschmitt's priority. The designer was involved in a battle with Milch from 1942 over the cancellation of the Messerschmitt Me 209 in favour of the jet. There were also problems with the engines and series production was difficult because the company were making design changes at the same time they were working up production lines. Galland succeeded in temporarily persuading Milch to support cancelling the Me 209 program in favour of producing 100 Me 262s by the end of 1943. However, because of persistent problems with its turbojet engines and later, Hitler's determination to use it as a bomber, the Me 262 was not developed as a fighter until late in the war. By spring 1944, the Me 262 was sufficiently ready for operational service. By this time, Galland faced rivalries amongst the Luftwaffe command over how best to employ the aircraft. Dietrich Peltz, commander of the IX. Fliegerkorps (9th Air Corps), wanted to use the aircraft as a weapon against a future Allied landing in France. Peltz saw the aircraft as an ideal fast bomber which could evade the overwhelming numbers of Allied piston engine fighters and attack the landing grounds. Peltz also wished to use highly trained bomber pilots who he felt could better serve as home defence fighter pilots in place of the overextended and overworked Jagdwaffe. Their blind weather experience and training, and background in multi engine aircraft made them ideal for these operations in his view. In the first five months of 1944, Peltz' conventional bomber force had suffered a significant defeat over England in Operation Steinbock but it did not dull his appetite for offensive action or dent his reputation with Göring. Galland argued against his suggestion. Instead, Galland thought the bomber corps should be disbanded and its pilots converted onto fighters. Göring adopted Peltz' idea to impress Hitler and regain his waning influence. Galland did not give up. He made repeated appeals for Me 262 fighter aircraft. Göring refused Galland's requests to have equal numbers of Me 262 fighter and bomber variants built. However, Galland's close relationship with Albert Speer, the German armaments minister, enabled him to retain a small operational number. Even this was difficult, as Hitler had taken personal control of turbo jet production and checked where each batch of the aircraft were being deployed. It was not until September 1944 that Hitler rescinded his directive that the Me 262 be used as a fighter bomber. Galland had earlier ignored the order and formed Eprobungskommando 262 to test the Me 262 against high flying Allied reconnaissance aircraft. He selected the highly decorated pilot Werner Thierfelder as its commander. Hitler heard of the experiment through Milch and ordered Göring to put a stop to it at a meeting on 29 May 1944. Galland persisted with the experiments and ordered operations to be continued. They achieved isolated successes until Thierfelder was shot down and killed by P 51 Mustangs on 18 July 1944. On 20 August, Hitler finally agreed to allow one in every 20 Me 262 to go into service with the Jagdwaffe which allowed Galland to build all–jet units. Galland closely followed Kommando Nowotny, the experimental all jet fighter unit. The unit struggled into November 1944 without much success and high losses. Galland visited the base near Achmer on 7 November to observe this only jet unit. On 8 November 1944, he was present when ace Walter Nowotny took off with a force of Me 262s in an overcast to engage a USAAF raid. Galland listened over the radio then watched as Nowotny's aircraft dived from out of the clouds and crashed into the ground; an apparent victim of American escorting fighters. Galland remained ambivalent about other types. He was initially sceptical about the design concept in the Heinkel He 162. Göring forced the program along, the hour was desperate and all designs were to be explored. Galland was concerned about dispersing production effort further but apparently changed his mind after viewing a mockup on 7 October 1944 and the seeing the prototype fly in December. He demanded wooden mockups be made for ground instruction while three percent were to serve as trainers. In the meantime, Galland pursued innovations with existing designs. The Focke Wulf Fw 190 aircraft was formed into several Geschwader with distinctly upgraded firepower. Called the Sturmbock (Battering ram), these machines could inflict heavy damage on unescorted bomber formations. Galland supported the conversion of units such as JG 300 to the Sturmbock role. The Sturmbock were heavily armed and armoured, which meant they were un manoeuvrable and vulnerable without protection from escorting Bf 109s. Still, the tactics quickly became widespread and were one of the few Luftwaffe success stories in 1944. Galland said after the war, that had it not been for the Allied landing in Normandy which increased the need for lighter fighter variants, each Geschwader in the Luftwaffe would have contained a Gruppe of Sturmbock aircraft by September 1944. Galland himself flew on unauthorised interception flights to experience the combat pressures of the pilots and witnessed USAAF bombers being escorted by large numbers of P 51 Mustangs. Nevertheless, on occasions the Sturmbock tactics worked. For example, on 7 July 1944 Eighth Air Force bombers belonging to the 492nd Bomb Group were intercepted unescorted. The entire squadron of 12 B 24s were shot down. The USAAF 2nd Air Division lost 28 Liberators that day, the majority to a Sturmbock attack.

Босату және көтеріліс

Гёринг бұрынғы даудан кейін кешірім сұрағанына қарамастан, екеуінің қарым-қатынасы жақсармады. 1944 жылдың соңында Гёрингтің ықпалы төмендеп, Гитлер оны қолдамай қалды. Гёринг Галландқа деген жаулығы күшейді, оны және ұшқыштарды жағдайға кінәлады. 1944 жылы жағдай нашарлады. Ақпан айында «Ұлы апта» деп аталған АҚШ-тың әуе шабуылы одақтастарға әуеде басымдық берді. 1944 жылдың көктемінде Люфтваффе Франция мен Төмен елдерде одақтастарға қарсы тұра алмады. 1944 жылдың маусымында Германия басып алған Еуропаға одақтастардың шабуылы – «Оверлорд» операциясы жүзеге асты. Галландтың хабарлауынша, соңғы төрт айда 1000 ұшқыш қаза тапқан. Галланд жаудың оның ұшақтарынан 6:1 және 8:1 аралығында басым екенін, ал одақтас ұшқыштардың дайындық деңгейі «таң қалдырарлықтай жоғары» екенін мәлімдеді. Галланд өзінің күштеріне және неміс өнеркәсібіне демалыс беру үшін «Үлкен соққы» (Großer Schlag) деп аталатын жоспар жасады. Ол АҚШ-тың бомбалаушы ұшақтарын шамамен 2000 неміс ұшағымен жаппай ұстап алуды көздеді. Галланд неміс ұшақтары 400-500 бомбалаушыны атып түсіретініне үміттенді. Қабылданатын шығын 400 шамасындағы ұшқыш пен 100-150 ұшқыш болуы керек еді. 1944 жылдың 12 қарашасына дейін Галландтың штабы барлық типтегі 3700 ұшақты жинады, оның 2500-і осы операцияға арналды. Түнгі ұшқыштар күштері 100 ұшақпен Оңтүстік және Солтүстік Германияда жұмыс істеді, бұл зардап шеккен бомбалаушылардың Швейцария мен Швецияға жетуіне жол бермеді. 1944 жылдың күзінде Галланд ресурстарын мұқият сақтап, ауа райының нашарлауын күтті. Гитлер Галландтың жоспарын қабылдамады. Ол Германияның батыс майданында шешуші жеңіске жетіп, жағдайын жақсартуды үміттенеді. Гитлер Галландтың теориясына сенбеді және оның қорқып, уақытты созатынына сенді. Фюрер сондай-ақ Люфтваффе американдық әуе шабуылын тоқтата алатынына күмәнданды және жағдайдың жақсаруын күтіп, әуежайларда неміс ресурстарын бос тұрғызуға дайын болмады. Галландтың күш-жігері пайдалы резерв құрды, бірақ Гитлер оны құрлықтағы шабуылды қолдау үшін пайдалануға шешім қабылдады. Гёринг пен Гитлер Галландтың біріктірген күштерін II Jagdkorps командирі етіп тағайындаған Пельтцке тапсырды – ол батыстағы барлық жауынгерлік күштерге жауапты болды. Пельтц Гордон Голлобты шабуылға арнайы жауынгерлік штаб офицері етіп тағайындады. Голлоб Галландтың қатал қарсыласы болды және оның жұмыстан босатылуын ұйымдастырды. «Үлкен соққы» операциясының жұмыс істеуі мүмкін болды ма, әзірге академиялық пікірталас тудырып отыр. Тарихшылар екіге бөлінді, кейбіреулері бұл жоғалған мүмкіндік деп санайды, ал басқалары Галландтың бағалауынан әлдеқайда аз әсер ететінін айтады. Операция ешқашан жүзеге аспады. Оның орнына, жауынгерлік күштер Арден шайқасы кезінде неміс күштерін қолдауға арналған апатты «Боденплатте» операциясына жөнелтілді. Галландтың ықпалы енді жоққа жақын болды. Ардендегі жеңілістерден оқшаланған ол жеке Голлобпен кездесіп, оны қатаң сынады. Голлоб СС рейхсфюрері Генрих Гиммлермен байланысқа түсті. Гиммлердің сол кездегі Гитлерден кейінгі ең қуатты адам ретіндегі беделі оның басты қозғаушы күші болған шығар. Голлоб өзінің Люфтваффеде дұрыс пайдаланылмағанына және Галландтың басшылығына наразылық білдірді. СС өз ықпалын әскери істердің басқа салаларына, соның ішінде V-2 операцияларына таратты. Гиммлер Гёрингпен қарым-қатынасы нашар болғандықтан, Люфтваффедегі наразылықты пайдаланып, Голлобты қолдап, Рейхсмаршалдың билігін құлдырату мүмкіндігіне ие болды. Бұл сонымен қатар СС-ке Люфтваффеге бақылауды алуға және Гиммлердің Гёрингті биліктен қууға мүмкіндік берді. Гёринг Гиммлер мен СС туралы айтқанда Галландты қолдамады. 1945 жылдың 13 қаңтарында Галланд командалық міндетінен босатылды. 17 қаңтарда аға ұшқыштар тобы «Жауынгерлік ұшқыштар көтерілісіне» қатысты. Галландтың ұшқыштармен жоғары беделі Галландқа адал ең сәнді Люфтваффе ұрыс басшыларының тобын (оның ішінде Йоханнес Штейнхофф пен Гюнтер Лютцов) Гёрингке қызметтерін сақтау үшін талаптардың тізімімен бетпе-бет келуге итерді. Гёринг Галландтың тәртіпсіздікті туғызды деп күдіктенді. Генрих Гиммлер Галландты өзі сатқындық үшін соттағысы келді; СС және Гестапо оның кіммен байланысқанын тергеуді бастаған еді. Oberkommando der Luftwaffe (OKL) 23 қаңтарда генерал дер Ягдфлигер лауазымына одан да саяси жағынан қолайлы Голлобты тағайындады. Кәсіби тұрғыдан әріптес болғанымен, Голлоб пен Галланд бір-біріне жек көру сезімімен қарады, ал Галланд 1944 жылдың қыркүйегінде австриялықты жеке штабынан шығарғаннан кейін Голлоб Галландқа қарсы пайдалану үшін дәлелдер жинауды бастады, оның құмар ойындары, әйелдермен қарым-қатынасы және Люфтваффе көлігін жеке пайдалануы туралы жалған айыптауларды жинады. Оның жұмыстан босатылуының ресми себебі денсаулығының нашарлауы болды. Гёринг Галландтың көтеріліс ұйымдастырғанына күдіктенді және барлық көшбасшыларды әскери сотқа беруді қалады. Өзінің қауіпсіздігі үшін Галланд Гарц тауларында демалысқа кетті. Ол RLM-ге өзінің орналасқан жерін хабарлауға тиіс болды, бірақ ол іс жүзінде үй қамауында болды. Галландты ұнатып, көтеріліс туралы білген Гитлер «мұның бәріне тоқтау салыңыз» деп бұйрық берді. Гитлерге Альберт Шпер хабарлаған, ол Галландтың жақын досының бірінен хабар алған. Гитлердің араласуынан кейін Гёринг Галландқа хабарласып, оны Каринхаллға шақырды. Оның жауынгерлік қаруға қосқан үлесін ескере отырып, оған қарсы ешқандай шара қолданылмағанын уәде етіп, Me 262 реактивтік ұшақтарының бөлімін басқаруды ұсынды. Галланд Голлобтың оған немесе оның бөліміне бағынышты еместігін түсінгенде ұсынысты қабылдады.

Despite Göring's apology after their previous dispute, the relationship between the two men did not improve. Göring's influence was in decline by late 1944 and he had fallen out of favour with Hitler. Göring became increasingly hostile to Galland, blaming him and the fighter pilots for the situation. In 1944, the situation worsened. A series of USAAF raids termed Big Week won air superiority for the Allies in February. By the spring of 1944, the Luftwaffe could not effectively challenge the Allies over France or the Low Countries. Operation Overlord, the Allied invasion of German occupied Europe took place in June 1944. According to a report made by Galland, in the previous four months 1,000 pilots had been killed. Galland reported that the enemy outnumbered his fighters between 6:1 and 8:1 and the standard of Allied fighter pilot training was "astonishingly high". To win back some breathing space for his force and German industrial targets, Galland formulated a plan which he called the "Big Blow" (Großer Schlag). It called for the mass interception of USAAF bomber formations by approximately 2,000 German fighters. Galland hoped that the German fighters would shoot down some 400–500 bombers. Acceptable losses were to be around 400 fighters and 100–150 pilots. Galland's staff could muster 3,700 aircraft of all types by 12 November 1944, with 2,500 retained for this specific operation. The night fighter force was to assist by employing 100 aircraft in southern and northern Germany, to prevent any crippled bombers making it to Switzerland and Sweden. Over the autumn 1944 Galland carefully husbanded his resources and waited for unusually bad weather to improve. Hitler rejected Galland's plan. He hoped to improve Germany's position by winning a decisive victory on the Western Front. Hitler distrusted Galland's theory and believed him to be afraid and stalling for time. The Führer was also skeptical that the Luftwaffe could stop the American air offensive and was not willing to have German resources sit idle on airfields to wait for an improvement in flying conditions. Admittedly Galland's efforts had built up a useful reserve, but Hitler was now to use it in support of a land offensive. Göring and Hitler handed over the forces pooled by Galland to Peltz whom they had appointed commander of II. Jagdkorps—responsible for virtually all fighter forces in the west. Peltz appointed Gordon Gollob as Special Fighter Staff Officer for the offensive. Gollob ultimately was a vociferous opponent of Galland and eventually engineered his dismissal. Whether the "Big Blow" operation would have worked is a matter of academic debate. Historians remained divided, with some believing it was a lost opportunity while others think it would have had much less impact than Galland estimated. The operation never took place. Instead, the fighter force was committed to the disastrous Operation Bodenplatte, designed to support German forces during the Battle of the Bulge. Galland's influence on matters was now virtually nil. Appalled by the Ardennes losses, he personally confronted Gollob and criticised him severely. Gollob contacted the Reichsführer SS Heinrich Himmler. Himmler's reputation as the most powerful man after Hitler at that time may have been a prime motive. Gollob complained about his misuse in the Luftwaffe and Galland's leadership. The SS had already spread their influence into other areas of military affairs including the V 2 operations. Himmler, whose relationship with Göring was poor, took the opportunity to exploit the dissent in the Luftwaffe and undermine the Reichsmarschall by supporting Gollob. It was also an opportunity for the SS to seize control of the Luftwaffe and for Himmler to oust Göring from power. Göring, for his part offered no support to Galland when Himmler or the SS were mentioned. On 13 January 1945, Galland was finally relieved of his command. On 17 January, a group of senior pilots took part in a "Fighter Pilots Revolt". Galland's high standing with his fighter pilot peers led to a group of the most decorated Luftwaffe combat leaders loyal to Galland (including Johannes Steinhoff and Günther Lützow) confronting Göring with a list of demands for the survival of their service. Göring initially suspected Galland had instigated the unrest. Heinrich Himmler had wanted to put Galland on trial for treason himself; the SS and Gestapo had already begun investigations into who he associated with. The Oberkommando der Luftwaffe (OKL) appointed the more politically acceptable Gollob, a National Socialist supporter, to succeed him as General der Jagdflieger on 23 January. Although professional contemporaries, Gollob and Galland had a mutual dislike, and after Galland had removed the Austrian from his personal staff in September 1944, Gollob started to gather evidence to use against Galland, detailing false accusations of his gambling, womanising, and alleged private use of Luftwaffe transport aircraft. The official reason for his being relieved of command was his ill health. Göring suspected Galland of organising the rebellion and wanted all the ringleaders to face court martial. For his own safety, Galland went to a retreat in the Harz Mountains. He was to keep the RLM informed of his whereabouts but was effectively under house arrest. Hitler, who liked Galland, learned of the revolt and ordered that "all this nonsense" was to stop immediately. Hitler had been informed by Albert Speer, who in turn had been notified by one of Galland's close friends. After Hitler's intervention Göring contacted Galland and invited him to Karinhall. In light of his service to the fighter arm, he promised no further action would be taken against him and offered command of a unit of Me 262 jets. Galland accepted on the understanding that Gollob had no jurisdiction over him or his unit.

Өзін-өзі бағалау

Галланд өзін қатесіз деп көрсетпеді. Соғыстан кейін ол генерал дер Ягдфлигер ретіндегі өзінің қателіктері туралы ашық айтты. Өндіріс және ұшақтарды сатып алу оның жауапкершілігіне кірмейтін, бірақ Галланд соғыс кезінде OKL жасаған төрт маңызды қателікті анықтады және алғашқы үшеуі үшін жартылай жауапкершілікті мойындады: Ұшқыштар соғыстың өте соңына дейін құралдарды пайдалану бойынша оқытылмады, оқу курсы отын тапшылығы және жоғалғандарды толтыру үшін ұшқыштарды жылдам дайындау қажеттілігіне байланысты қысқартылғаннан кейін. Галланд сонымен қатар, тиімді әуе қорғаныс күші үшін шешуші маңызы бар барлық ауа-райы жағдайында ұшуды ұшқыштарды даярлауға енгізуге көз жеткізбеді. 1942 жылға қарай, әскери дайындықтардың төмендеуі тәжірибелі командирлердің жетіспеушілігіне әкелді. Бұл рөл үшін ешқандай арнайы оқыту жүргізілмеді. Галланд 1943 жылдың соңында курс ұйымдастырды, бірақ ол бірнеше ай ғана жалғасты. Галландтың сөзінше, олар операция кезінде осы дағдыларды өзі сияқты үйрене алады. Бұл оның өзінің қабілеттерін ескермеді және басқа ұшқыштардан оның жоғары стандарттарына жетуді күтті. Me 262 ұшағы соғысты жеңіске жеткізбесе де, Рейхті қорғау кампаниясын ұзартуға мүмкіндік берген болар. Қозғалтқыштардағы мәселелер, өндіріс басымдықтарының бұзылуы және Гитлердің араласуы жақсы белгілі, бірақ операциялық сынақтар, тактикалық және доктриналық даму мен оқыту арасындағы ұзақ кешігудің басты кінәсі Галландқа тиеді. Неміс ұшқыштарының саны мен сапасы артты. Галланд мұны мойындады, бірақ өзінің өкілеттігінен шығмай оны түзетуге шамасы келмеді. Галланд жоғары білімді инженерлер мен студенттердің соғыстың алғашқы жылдарында бомбалаушылық қаруға іріктеліп алынғанын байқады. Ең дарынды жастардың көпшілігі тәжірибелі әскерилердің ықпалымен Waffen SS және Kriegsmarine қатарына тартылды. Люфтваффе бұл күш-жігерге тең келе алмады.

Бейресми жауынгерлік тапсырмалар

Тағайындалғаннан кейін Галландты қатаң түрде операциялық мәселелермен шектеді және тактикалық немесе жауынгерлік миссияларды орындауға рұқсат етілмеді. Соғыс жалғасқан сайын Галланд Рейхтің қорғаны кезінде АҚШ Әскери-әуе күштерінің (USAAF) бомбалау шабуылдарына қарсы осы шектеулерді бұзып, миссияларға қатысты. Галланд неміс истребительдерінің барлық түрлерімен танысуға ниеттенді және осы ұшыру миссияларында Fw 190 ұшағын ұшырды. Ол кейбір шабуылдарда американдық бомбалаушылармен тікелей қақтығысты. Кем дегенде бір миссияда ол АҚШ-тың бір ауыр бомбалаушысын атып түсірді. Мүмкін, Галланд Fw 190 ұшақтарымен ұшқанда үш АҚШ ауыр бомбалаушысын атып түсірген болуы мүмкін.

Алдыңғы қатардағы қызметке қайта оралу

Галланд бастапқыда 54-ші жауынгер эскадрильясының штаффелін басқаруға тағайындалды, ол сол кезде Курланд қапшығында совет әскерлерінің арасында қалған еді. Галланд бұл қызметті қабылдамады, бірақ оған Jagdverband 44 (JV 44) құру міндеті берілді. 1945 жылдың 24 ақпанында Jagdverband 44 құру туралы бұйрықта мынадай жазылған:

Бөлім 1945 жылдың 22 ақпанында ресми түрде құрылды. Галланд Me 262 ұшақтарын эскадрильяға мүмкіндігінше жылдам енгізу үшін бар күшін салды. Геринг Галландтың күш-жігеріне қолдау көрсетті, ақпан айында қолда бар жедел реактивтік ұшақтардың саны 16 ғана болды. Генерал Йозеф Камхубер Галландқа көмектесу үшін шақырылды. Kampfgeschwader 51 (KG 51 немесе Бомбалаушылық эскадрилья 51), 6 және 27 эскадрильялары реактивтік ұшақтар бойынша оқу жоспарынан қалып қойды және олар өз ұшқыштары мен Me 262 ұшақтарын Jagdgeschwader 7 және Kampfgeschwader 54 эскадрильяларына беруге тиіс болды. Галланд барлық тәжірибелі ұшқыштардың Bf 109 немесе Fw 190 ұшақтарымен ұшуын тоқтатып, Me 262 эскадрильясына қосылуын ұсынды. Егер осылай болса, Галланд АҚШ әуе күштеріне қарсы 150 реактивтік ұшақтан тұратын күш жинауға болатынына сенді. Бассыздық пен күрт құлдырау оның жоспарларын іске асыруға кедергі келтірді. 1945 жылдың 31 наурызында Галланд 12 жедел реактивтік ұшақты Мюнхенге жеткізіп, операцияларды бастады. 5 сәуірде ол АҚШ әуе күштерінің шабуылын тойтаруды ұйымдастырды. Me 262 ұшақтары үш B 17 бомбалаушысын жойды. 16 сәуірде Галланд екі Martin B 26 Marauder бомбалаушысын атып түсірді. 21 сәуірде Геринг оны соңғы рет келіп көрді. Геринг Гюнтер Лютцовты Галландқа ресми түрде тағайындады және Галландқа Me 262 және реактивтік ұшақтардағы тәжірибелі бомбалаушы ұшқыштарын пайдалану туралы оның айтқандарының дұрыс екенін мойындады. Ол бөлімінің жұмысы туралы сыпайылықпен сұрады. Олар қоштасқанда Геринг: "Мен сені қызғанамын, Галланд, шайқасқа кіріскенің үшін. Мен бірнеше жылға жасқа кішірек және дене бітімім жеңіл болса еді. Егер солай болса, мен қуана-қуана өзімді сенің басқаруыңа берер едім. Ескі замандағыдай, жақсы шайқасқа қатысудан басқа ештеңеге уайымдамау керемет болар еді". Алты күн ішінде Галландтың досы Штейнхофф 18 сәуірде апатқа ұшырап, ауыр күйік шақты, ал 24 сәуірде оның досы Лютцов із-түзсіз жоғалып кетті. 21 сәуірде Галланд 100-ші әуе жеңісімен марапатталды. Ол ғасырлық көрсеткішке жеткен Люфтваффе ұшқыштарының 103-ші және соңғысы болды. 26 сәуірде Галланд 27-ші және 50-ші жауынгер эскадрильяларының сүйемелдеуімен келген екі B 26 бомбалаушысын атып түсіріп, 103-ші және 104-ші әуе жеңісін тіркеді. Галланд тағы да қателік жасады; ол екінші жеңісінің құлауын көру үшін тоқтады және оны Джеймс Финнеган басқарған USAAF P 47 Thunderbolt ұшағы атты. Галланд өзінің зардап шеккен Me 262 ұшағын әуежайға жеткізіп, оның P 47 ұшақтарының шабуылына түскенін көрді. Галланд ұшағын атып түсіріп, ұшып-қону жолағына тастап кетті. Бұл оның соңғы операциялық миссиясы болды. Содан кейін ол соңғы миссиясында алған тізе жарақатымен ауруханаға жатты. Американдықтар төрт B 26 ұшағын жоғалтып, тағы алтауына зақым келтірді. Екі Me 262 ұшағы атып түсірілді, екінші ұшқыш аман қалды. 1970 жылдары Сан-Хосе мемлекеттік университетінің аспиранты USAAF жазбаларын зерттеп, оларды неміс жеңісі туралы мәлімдемелермен салыстырғанда Галландтың "Бірінші және соңғы" естеліктеріне тап болды. Ол Джеймс Финнеганның, 50-ші жауынгер эскадрильясының P 47 Thunderbolt ұшқышы, 9-шы әуе күштері, 1945 жылдың 26 сәуірінде, Галландтың соңғы миссиясы күні "күдікті" жеңіске ие болғанын анықтады. Оқиғаның егжей-тегжейлі сипаттамасы сәйкес келді. Галланд пен Финнеган 1979 жылы Сан-Францискодағы Әуе күштері қауымдастығының кездесуінде алғаш рет кездесті.

The unit was officially formed on 22 February 1945. Galland did everything he could to introduce the Me 262s to the wing as quickly as possible. Göring showed sympathy for Galland's efforts, which thus far had only 16 operational jets in February. General Josef Kammhuber was asked to assist Galland. Kampfgeschwader 51 (KG 51 or Bomber Wing 51), 6 and 27 were behind their training schedules on jets, and they were to hand over their pilots and Me 262s to Jagdgeschwader 7 and Kampfgeschwader 54. Galland added a suggestion that all experienced fighter pilots flying with Bf 109 or Fw 190 units should be made to join the Me 262 unit. If this could be done Galland believed he could get 150 jets in action against the USAAF fleets. The general chaos and impending collapse prevented his plans from being realised. On 31 March 1945, Galland flew 12 operational jets to Munich to begin operations. On 5 April, he organised the interception of a USAAF raid. The Me 262s destroyed three B 17s. On 16 April Galland claimed two Martin B 26 Marauder bombers shot down. On 21 April, to his surprise, he was visited by Göring for the final time. Göring officially assigned Günther Lützow to him and confessed to Galland that his assertions about the Me 262 and the use of bomber pilots with experience as jet fighter pilots had been correct. He enquired about the progress of his unit with outspoken civility. As they parted, Göring said, "I envy you Galland, for going into action. I wish I were a few years younger and less bulky. If I were, I would gladly put myself under your command. It would be marvelous to have nothing to worry about but a good fight, like it was in the old days." In the space of six days, Galland's friend, Steinhoff was badly burned in a crash on 18 April, and then, on 24 April, his friend Lützow was posted missing. On 21 April, Galland was credited with his 100th aerial victory. He was the 103rd and last Luftwaffe pilot to achieve the century mark. On 26 April, Galland claimed his 103rd and 104th aerial victories against B 26s which were escorted by the 27th Fighter Group and 50th Fighter Group. Galland again made a mistake; he stopped to make sure his second victory was going to crash and he was hit by a USAAF P 47 Thunderbolt piloted by James Finnegan. Galland nursed his crippled Me 262 to the airfield, only to find it was under attack by more P 47s. Galland landed under fire and abandoned his jet on the runway. The battle was his last operational mission. Soon afterwards, he was sent to hospital for a knee wound that he had sustained during his last mission. The Americans lost four B 26s and another six damaged. Two Me 262s were shot down; the other pilot also survived. In the 1970s, a San Jose State University graduate student came across Galland's memoirs The First and the Last while researching USAAF records and matching them to German victory claims. He found that James Finnegan, a P 47 Thunderbolt pilot of the 50th Fighter Group, Ninth Air Force, had made a "probable" claim on 26 April 1945, the day of Galland's last mission. The details of the engagement matched. Galland and Finnegan met for the first time at an Air Force Association meeting in San Francisco in 1979.

Бас тарту

Сәуірдің соңына қарай соғыс тиімді түрде аяқталды. 1945 жылдың 1 мамырында Галланд өзінің бөлімшесінің тапсыруын келісу үшін АҚШ әскерлерімен байланыс орнатуға тырысты. Бұл әрекеттің өзі қауіпті болды. SS күштері елді мекендер мен қалаларды аралап, капитуляцияны ойлағандарды атып тастады. Американдықтар Галландтан өзінің бөлімшесі мен Me 262 ұшақтарын АҚШ Әскери-әуе күштері бақылайтын әуежайға жеткізуді сұрады. Галланд нашар ауа райы мен техникалық мәселелерді айтып, бас тартты. Шындығында, Галланд американдықтарға Me 262 ұшақтарын беруге ниетті емес еді. Галланд Батыс Одағының Кеңес Одағымен жақын арада соғысқа түсетініне сенді және американдық күштерге қосылып, Германияны коммунистік оккупациядан босату үшін алдағы соғыста өзінің бөлімшесін пайдаланғысы келді. Галланд американдықтарға өзінің қайда екенін хабарлап, Тегернзее ауруханасына келгеннен кейін ұстап беруді ұсынды. Содан кейін Галланд өзінің бөлімшесіне, сол кезде Зальцбург пен Инсбрукке көшіп келген, Me 262 ұшақтарын жоюға бұйрық берді. Тапсыру кезінде Галланд 104 одақтас ұшағын түсіргендігі туралы мәлімдеме жасады. Оның ішінде жеті Me 262 ұшағымен түсірілгендер де болды. 1945 жылдың 14 мамырында Галланд Англияға ұшырылып, RAF қызметкерлерімен Люфтваффе, оның ұйымдасуы, оның рөлі және техникалық сұрақтар бойынша сұраққа алынды. Галланд 24 тамызда Германияға оралды және Хоэнпейсенбергте түрмеге қамалды. 7 қазанда Галланд одан әрі тергеу үшін Англияға қайтарылды. 1947 жылдың 28 сәуірінде ол босатылды.

Аргентина

Галланд босатылғаннан кейін ол Шлезвиг-Гольштейнге сапарлады. Ол бұрын таныс болған баронша Гизела фон Доннерге қосылып, оның поместьесінде үш баласымен бірге тұрды. Осы уақыт ішінде Галланд орман шаруашылығында жұмысшы болып жұмыс істеді. Галланд отбасын асыру үшін аң аулауға кірісті және аз ғып берілген ет рационын толықтыру үшін жергілікті базарларда сауда жасады. Көп ұзамай Галланд ұшуға деген құштарлығын қайта жаңартты. Fw 190 ұшағының конструкторы Курт Танк оны үйіне, Минден қаласына шақырып, бір ұсынысты талқылауды сұрады. Танкқа британдықтар да, орыстар да жұмысқа шақырыпты, соңғыларының қолынан шала отырып құтылған. Танк Даниядағы байланысы арқылы Галландқа Аргентина үкіметі оны өзінің жаңа ұрпақ ұшақтарының сынақ пилоты ретінде жұмысқа алу мүмкіндігі туралы хабарлады. Галланд келісіп, Аргентинаға ұшты. Ол Жизеламен Буэнос-Айрес қаласындағы Сиудад-Жардин-Ломас-дель-Паломарда қоныстанды. Галланд шалқап, ақырын өмір сүруді ұнатты. Оның ондағы уақыты, жұмыстан басқа, Жизеламен және жанды Буэнос-Айрес түнгі өмірімен толды. Галланд Оңтүстік Американы соғыстан кейінгі Германияның тапшылығынан әлдеқайда қашық деп тапты. Ұзаққа соқпай ол қайтадан жолжуғышпен ұшуға кірісті. Кәсіби тұрғыдан Галланд испан тілін мүптеу білгендіктен, жаңа пилоттарды оқытуға көмектесті. Аргентина Әуе Күштерінде (FAA) қызмет еткен кезінде ол британдық Gloster Meteor ұшағын ұшырды. Ол Me 262 ұшағының замандасы екенін еске алып, бұл ұшақтың жақсы ұшақ екенін айтты. Егер ол Meteor қозғалтқыштарын Me 262 фюзеляжіне орната алса, онда әлемдегі ең жақсы ұшаққа ие болар едім деді. Галланд 1955 жылға дейін FAA үшін оқыту, лекция оқу және кеңес берумен айналысты. Аргентинадағы соңғы жылдары Галланд жаңа типтегі ұшақтарды сынау үшін Еуропаға оралды. Онда ол бұрынғы JG 27 эскадрилья командирі және «Африка жұлдызы» Ханс Йоахим Марсельдің ұстазы болған Эдуард Нойманмен бірікті. Нойман 1943 жылдың сәуір айында Галландтың штабына қосылған. Олар Италия бойынша халықаралық әуе раллиінде Piaggio P.149 ұшағымен қатысты. Ауа райы қорқынышты болды, жеті ұшақ апатқа ұшырап, екі адам қаза тапты. Галланд пен Нойман екінші орынды иеленді.

After Galland was released, he travelled to Schleswig Holstein to join Baroness Gisela von Donner, an earlier acquaintance, on her estate and lived with her three children. During this time, Galland found work as a forestry worker. Galland began to hunt for the family and traded at the local markets to supplement meagre meat rations. Soon Galland rediscovered his love of flying. Kurt Tank, the designer of the Fw 190, requested that he go to his home in Minden to discuss a proposal. Tank had been asked to work for the British and also by the Russians, and had narrowly avoided being kidnapped by the latter. Tank, through a contact in Denmark, informed Galland about the possibility of the Argentinian Government employing him as a test pilot for Tank's new generation of fighters. Galland accepted and flew to Argentina. He settled with Gisela in Ciudad Jardín Lomas del Palomar, Buenos Aires. Galland enjoyed the slow life. His time there, aside from work commitments, was taken up with Gisela and the active Buenos Aires night life. Galland found South America a world away from post war shortages of Germany. Soon, he took up gliding again. In a professional capacity, Galland spoke fluent Spanish, which helped in his instruction of new pilots. During his time with the Argentinian Air Force (FAA) he flew the British Gloster Meteor. Galland, mindful that it was a contemporary of the Me 262, commented that it was a fine aircraft. He claimed that if he could have fitted the Meteor engines to the Me 262 airframe he would have had the best fighter in the world. Galland continued training, lecturing and consulting for the FAA until 1955. During his later years in Argentina Galland returned to Europe to test fly new types. While there, he teamed up with Eduard Neumann, the former Geschwaderkommodore of JG 27 and mentor of Hans Joachim Marseille, "The Star of Africa". Neumann had joined Galland's staff in April 1943. They flew a Piaggio P.149 in an international air rally across Italy. The weather was appalling and seven aircraft crashed, taking two lives. Galland and Neumann came in second place.

Германияға оралу және нацистік симпатияға деген күдік

Аргентинаға көрсеткен қызметі үшін Галландқа ұшқыш қанатының белгісі және Аргентинаның құрметті әскери ұшқышы атағы берілді. 1955 жылы Галланд Оңтүстік Американы тастап кетті. Сол кезде ол өзінің өмірбаяндық кітабын – «Бірінші және соңғы» (Die Ersten und die Letzten) жаза бастады, ол 1954 жылы Франц Шнейклут баспасынан шықты. Кітап 14 тілде бестселлер болды және үш миллион дана сатылды. Ол RAF және USAF тарапынан жақсы қабылданды. Галланд Германияға оралды, ал Батыс Германия НАТО-ға әскери держава ретінде қосыла бастағанда, Канцлер Конрад Аденауэрдің комиссары Амт Бланк оны жаңа Бундесверге қосылуға шақырды. 1955 жылы АҚШ Әуе күштерінің бас штабының бастығы генерал Нейтан Твининг АҚШ Әуе күштерінің Еуропадағы қолбасшысы генерал Уильям Х. Туннерге құпия телеграмма жіберді. Твининг Галландтың күдікті «жаңа нацистік көзқарастары», оның бұрынғы әріптесі Ханс Ульрих Рудель сияқты көрнекті жаңа нацистермен байланысы және АҚШ-пен жақсы қарым-қатынаста болмаған Хуан Перон үкіметіндегі қызметі туралы мәлімдеді. Ол Туннерден Германия үкіметіне бұл тағайындау толығымен немістердің таңдауы екенін түсіндіруін, бірақ олар Галландты Германия Әуе күштерінің инспекторы (штаб бастығы) лауазымына қарсы екенін жеткізуін сұрады. Әскери тарих зерттеу бюросының зерттеушісінің пікірінше, американдықтар Галландтың жылдам жоғарылауына оның еңбегі емес, Гитлермен байланысы себеп болғанын күдіктене білген. Америкалықтардың алаңдаушылығы Германияға қалай жеткені белгісіз, және бұл Америка үкіметінің Бундесверге қосылуға қарсылық көрсеткен жалғыз реті болды. Басқа дереккөздер бұл пікірге қарсы келеді, оның соғыстан кейінгі Роберт Стэнфорд Такпен байланысын атап көрсетеді, ол еврей тегінен шыққан деген қауесет бар. 1957 жылдың жазында Галланд Боннға көшіп, Кобленцерштрасседе кеңсе жалдап, өзінің әуе кеңесшілік фирмасын ашты. Галланд көп жұмыс істеді, бірақ ұшуын жалғастырып, ұлттық әуе шоуларына қатысты. 1956 жылы ол Jagdflieger қауымдастығының (Истребитель авиациясының қауымдастығы) құрметті төрағасы болып тағайындалды. Осы арқылы ол Ұлыбритания мен Америкадағы замандастарымен байланыс орнатты. 1961 жылы ол Кельндегі Герлинг тобымен келісімшарт жасасты, олар Галландты авиациялық бизнесін дамытуға тартты. Бизнес жақсы дамығандықтан, Галланд 1962 жылдың 19 наурызында, 50 жылдық мерейтойында жеке ұшағын сатып алды. Ұшақ – Beechcraft Bonanza, тіркеу нөмірі D EHEX, ол оны «Die Dicke» (Жұмсақ) деп атады. 1969 жылы ол «Британия шайқасы» фильмінің техникалық кеңесшісі болды, онда майор Фальке кейіпкері Галландтың прототипі болды. Галланд режиссердің нақты есімдерді пайдаланбау туралы шешіміне наразы болды. Фильм түсірілімі кезінде оның досы Роберт Стэнфорд Так оған қосылды. Галланд сонымен қатар Гёрингке нацистік сәлем беруді қамтитын жоспарланған эпизодтан бас тартуға уәде берді. Так өндірушілерге хат жазып, олардың шешімін қайта қарауға шақырды; бір кезде Галланд өзінің адвокатын Пайнвуд студиясына алып келді. 1973 жылы Галланд британдық «The World at War» телесериалында төртінші және он екінші эпизодтарда – «Alone (Май 1940 – Май 1941)» және «Whirlwind: Bombing Germany (Қыркүйек 1939 – Сәуір 1944)» қатысты. Галланд 1960 және 1970 жылдары көптеген іс-шараларға қатысты. 1974 жылы ол Ұлыбританиядағы Сандхерсте өткен «Теңіз арысы» операциясына қатысқан Германияның Бас штабының қалған бөлігінің құрамында болды. Бұл операция 1940 жылы Ұлыбританияға жоспарланған неміс шабуылын қайталауға бағытталған еді (немістер «Британия шайқасынан» кейін одан бас тарды). 1975 жылы ол Хендондағы RAF мұражайында «Британия шайқасы» залының ашылу салтанатында шақырылған қонақ болды, онда оны шаһзада Чарльз күтіп алды. 1980 жылы Галландтың көру қабілеті нашарлап, ол ұшуын тоқтатты. Алайда, ол көптеген авиациялық іс-шараларға қатысып, АҚШ Әуе күштерінің Алабама штатындағы Максвелл Әуе базасындағы Әуе командасы және штаб колледжіндегі жыл сайынғы «Бүркіттер жиыны» бағдарламасына мезгіл-мезгіл қонақ болып қалады. 16 қазанда ол 1945 жылы тұтқындалғаннан кейін американдық сарбаздар ұрлаған екі Меркель мылтығымен қайта кездесті. Галланд оларды бұрын да іздеген және қайта сатып алуға тырысқан, бірақ олар оның өлімінен кейін құны жоғарылайтынына байланысты бас тартқан. 1980 жылдардың соңында Галландтың денсаулығы нашарлай бастады.

For his services to Argentina, Galland was awarded a pilot's wings badge and the title of the Honorary Argentine Military Pilot. In 1955 Galland left South America. By that time, he had begun writing his autobiography, The First and the Last (Die Ersten und die Letzten), that was published in 1954 by Franz Schneekluth. It was a best seller in 14 languages and sold three million copies. It was well received by the RAF and USAF. Galland returned to Germany and was approached by Amt Blank, a commissioner for Chancellor Konrad Adenauer for the purpose of joining the new Bundeswehr now that West Germany was to join NATO as a military power. In 1955, General Nathan Twining, the chief of staff of the USAF, sent a secret telegram to General William H. Tunner, commander of United States Air Forces in Europe. Claiming Galland's alleged "strong neo Nazi leanings", association with prominent neo Nazis such as his former colleague Hans Ulrich Rudel, and his known service to the Juan Perón government, which was not on good terms with the United States, Twining asked that Tunner communicate to the German government that although the United States made it clear the appointment was entirely the choice of the Germans, they disapproved of Galland for the position of Inspektor (chief of staff) to the German Air Force. According to a Military History Research Office researcher, it is possible that the Americans suspected that Galland's rapid promotions were due to his association with Hitler rather than his merits. It is not known how American concerns reached Germany and this was the only reported time that the American government intervened to prevent someone from joining the Bundeswehr. Other sources conflict with this, noting to his post war association with Robert Stanford Tuck, who is allegedly of Jewish ancestry. In the summer of 1957, Galland moved to Bonn and rented an office on Koblenzerstrasse and began his own aircraft consultancy there. Galland worked hard but continued flying, taking part in national air shows. In 1956, he was appointed honorary chairman of the Gemeinschaft der Jagdflieger, the Association of Fighter Pilots. Through this, he came into contact with contemporaries in Britain and America. In 1961, he joined the Gerling Group of Cologne who contracted Galland to help develop their aviation business. With business going well, Galland bought his own aircraft on 19 March 1962, his 50th birthday. The aircraft was a Beechcraft Bonanza, registered D EHEX, which he named Die Dicke (Fatty). In 1969, he served as technical adviser for the film Battle of Britain, in which the character Major Falke is based on Galland. Galland was upset about the director's decision not to use the real names. While making the film, Galland was joined by his friend Robert Stanford Tuck. Galland also threatened to withdraw at a planned sequence involving him giving a Nazi salute to Göring. Tuck also wrote into the producers, urging them to reconsider; at one point Galland brought his lawyer to Pinewood Studios. In 1973, Galland appeared in the British television documentary series The World at War, in episodes four and twelve, "Alone (May 1940 – May 1941)" and "Whirlwind: Bombing Germany (September 1939 – April 1944)". Galland took part in many engagements throughout the 1960s and 1970s. In 1974, he was part of the remaining German General Staff that took part in the Operation Sea Lion wargame at Sandhurst in the United Kingdom, replicating the planned German invasion of Britain in 1940 (which the Germans abandoned after their failure in the Battle of Britain). In 1975, he was a guest at the RAF Museum Hendon, during the unveiling of the Battle of Britain Hall, where he was entertained by Prince Charles. In 1980, Galland's eyesight became too poor for him to fly and he retired as a pilot. However, he continued to attend numerous aviation events, to include being a periodic guest of the U. S. Air Force for their annual "Gathering of Eagles" program at the Air Command and Staff College at Maxwell AFB, Alabama, USA. On 16 October, he was reunited with two Merkel shotguns stolen by American soldiers after his capture in 1945. Galland had located them before and had tried to buy them back, only to be turned down, as they would be worth more after his death. Towards the end of the 1980s, Galland's health began to fail.

Жеке өмір және өлім

Баронша Жизела фон Доннер Галландқа үйленуден бас тартты, өйткені бұрынғы күйеуінің өсиеті салған шектеулер оның байлығы мен бостандығынан айырды. Ол 1954 жылы Германияға кетіп қалды. Галланд 1954 жылдың 12 ақпанында Сильвиния фон Донхоффқа үйленді. Бірақ, олар бала сүйе алмады және 1963 жылдың 10 қыркүйегінде ажырасты. 1963 жылдың 10 қыркүйегінде Галланд өзінің хатшысы Ханнели Ладвейнге үйленді. Олардың екі баласы болды: 1966 жылдың 7 қарашасында туған Андреас Губертус (әдетте "Андус" деп аталатын); және 1969 жылдың 29 шілдесінде туған Александра Изабелла. RAF-тың аса көрнекті ұшқышы Роберт Стэнфорд Так оның ұлы Андреастың крест әкесі болды. Галланд 1987 жылдың 5 мамырында Так қайтыс болғанға дейін оның досы болып қалды. Галланд оның қазасын ауыр сезінді. Галландтың Ханнелимен некесі ұзаққа созылмады және 1984 жылдың 10 ақпанында ол үшінші әйелі Хайди Хорнға үйленді, ол оның өмірінің соңына дейін оның жанында болды. 1980 жылдары Галланд Тэк сияқты достарының қоштасу рәсіміне жиі қатысты, сондай-ақ Артур Харрисқа арналған кештен кейін 1982 жылдың 5 қыркүйегінде қайтыс болған Дуглас Бейдердің жерлеуіне де қатысты. 1983 жылдың қаңтарында ол жол апатынан қаза тапқан Герхард Баркхорн мен оның әйелі Кристалдың қоштасу рәсіміне қатысты. 1996 жылдың ақпан айының басында Галланд ауыр сырқатқа шалдықты. Ол үйінде қайтыс болғысы келді, сондықтан ауруханадан шығарылып, өз үйіне оралды. Әйелі Хайди, ұлы мен қызының қатысуымен оған соңғы діни қағидалар оқылды. Адольф Галланд 1996 жылдың 9 ақпанында, жұма күні сағат 1:15-те қайтыс болды. Оның денесі 21 ақпанда Обервинтердегі зиратқа жерленді. 31 наурызда Сент-Лауренций шіркеуінде естелік қызмет өтті.