Кіріспе
Неміс генералы Йозеф Каммхубер (19 тамыз 1896 – 25 қаңтар 1986) – Германия Императорлық армиясында, нацистік Германияның Люфтваффесінде және Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі Германияның әуе күштерінде карьералық офицер болып қызмет етті. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Люфтваффеде түнгі күрес авиациясының алғашқы генералы болды. Каммхубер түнгі күрес авиациясымен қорғану жүйесін, со-аталған Каммхубер желісін құрды, бірақ британдық әскери барлау берген жүйе туралы толық мәліметтер Корольдік әуе күштеріне оны тиімсіз етуге мүмкіндік берді. Рейх Әуе министрлігінің директоры Эрхард Милхпен жеке даулар салдарынан 1943 жылы ол қызметтен босатылды. Соғыстан кейін ол Батыс Германияның қарулы күштеріне қосылып, әуе күштерінің алғашқы инспекторы болды.
Josef Kammhuber (August 19, 1896 – January 25, 1986) was a career officer who served in the Imperial German Army, the Luftwaffe of Nazi Germany and the post World War II German Air Force. During World War II, he was the first general of night fighters in the Luftwaffe. Kammhuber created the night fighter defense system, the so called Kammhuber Line, but the detailed knowledge of the system provided to the Royal Air Force by British military intelligence allowed them to render it ineffective. Personal battles between him and Erhard Milch, director of the Reich Air Ministry, led to his dismissal in 1943. After the war, he joined the Bundeswehr, the armed forces of West Germany serving as the first Inspector of the Air Force.
Мансап
Йозеф Каммхубер Баварияның Тюслинг қаласында фермердің ұлы болып дүниеге келді. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде Каммхубер 18 жаста болды және Бавария инженерлік батальонына қосылды. 1916 жылы Верден шайқасына қатысып, 1917 жылы екінші лейтенант болып тағайындалды. Ол соғыстан кейінгі Германия армиясында қызметін жалғастырып, 1925 жылы бірінші лейтенант болып көтерілді. 1926 жылдың қазаны мен 1928 жылдың қыркүйегі аралығында бөлім деңгейінде басшылыққа оқытылды. 1930 жылдың 1 мамырынан 30 қыркүйегіне дейін Липецк истребитель ұшқыштар мектебінде ұшқыштар даярлауға жіберілді. Отанына оралғаннан кейін Каммхубер екінші дүниежүзілік соғысқа дейін Люфтваффе штабының бастығы, генерал Уолтер Вевердің штабына қосылды. Каммхубер 1939 жылдың ақпан айында қайтадан әрекетке кірісіп, Luftflotte 2 штабының бастығы болып тағайындалды. 1940 жылдың 11 қаңтарында Мехелен оқиғасы үшін Адольф Гитлер жеке өзі оны сөккен. Содан кейін ол Батыс майданға ауыстырылып, KG 51 командирі болды. 1940 жылдың 3 маусымында ол қанатымен бірге ұшқан (мүмкін, «Паула» операциясы кезінде). Ол атып түсіріліп, қысқа мерзімге соғыс тұтқынына айналды. Каммхубер 1940 жылдың 22 маусымындағы келісімге сәйкес босатылды. 1940 жылдың шілдесінде ол Люфтваффе Бас штабында зениттік артиллерия, іздеу шамдары және радар бөлімдерін үйлестіруге жауапты болды. Осының нәтижесінде 1940 жылдың 1 тамызында XII Fliegerkorps (12-ші әуе корпусы), түнгі күреске арналған жаңа бөлім құрылды. 1941 жылдың қазанында генерал-лейтенант, ал 1943 жылдың 1 қаңтарында генерал-флайер шеніне жетті.
Рейхті қорғау
Ол түнгі ұрыс бөлімшелерін британдықтар "Каммхубер желісі" деп атаған тізбеге ұйымдастырды, онда бір-бірімен жабысқан радиолокациялық станциялар сериясы болды. Станциялар Даниядан Францияның ортасына дейін үш қабатқа орналастырылды, әрқайсысы шамамен (солтүстік-оңтүстік) және (шығыс-батыс) аймақты қамтиды. Әрбір басқару орталығы "Химмельбет" аймағы деп аталды, ол шамамен қашықтықта орналасқан "Фрея" радарынан, жарық шамдарынан тұратын және аймаққа тағайындалған бір негізгі және бір қосымша түнгі ұрысшыдан құралды. Германияға немесе Францияға ұшып бара жатқан Корольдік әуе күштерінің (RAF) бомбалаушылары белгілі бір сызықты кесіп өтуге тиіс болды, ал радар ұшақты жарықтандыру үшін іздеу шамдарын бағыттады. Бұл орын алғаннан кейін, басқа қолмен басқарылатын іздеу шамдары да ұшақты анықтап, түнгі ұрысшы жарық шамымен белгіленген бомбалаушыны ұстауға бағытталатын. Германиядағы бургомистрлердің талаптары үлкен қалаларда жарық шамдарын қайтаруға әкелді. "Химмельбеттің" кейінгі нұсқаларына шамамен қашықтығы бар екі "Вюрцбург" радиолокаторы қосылды. "Фреяның" ерте ескерту радиолокаторынан айырмашылығы, "Вюрцбургтар" дәл (және күрделі) бақылау радиолокаторлары болды. Біреуі ұрысшы ұшақ камераға кіргеннен кейін оны нысаналайтын, ал "Фрея" нысананы анықтағаннан кейін екінші "Вюрцбург" оған кірісіп, "Химмельбет" орталығындағы операторларға екі ұшақтың да орналасуы туралы үздіксіз мәліметтер беруге мүмкіндік беретін. Бұған көмектесу үшін түнгі ұрысшылардың кейбіреулеріне "Spanner anlage" деп аталатын қысқа қашықтықтағы инфрақызыл құрылғы орнатылды, бірақ олар практикада көбінесе пайдасыз болды. Тағы бір тиімді тактика – шабуылдар басталғанда немесе аяқталғанда Англияға өздерінің ұшақтарын жіберу болды. Радио операторлары RAF бомбалаушыларының жиіліктерін тыңдап, рейдтің басталуын анықтай алды, содан кейін RAF әуе базаларына бомбалаушыларды ұшып-қону немесе қону кезінде түсіру үшін шамамен 30 түнгі ұрысшыдан тұратын күш жіберілді. Қазан айының басына қарай түнгі шабуылшылар жүздей ұшақты құлатқан, бірақ 13 қазанда Гитлер олардың табысына қарамастан күшті Жерорта теңізіне жіберуді бұйырды. Британдық барлау қызметі көп ұзамай "Каммхубер желісінің" мәнін анықтап, оны жеңудің жолдарын зерттеуге кірісті. RAF Бомбалау командованиесі әуе кемелерін бірінен соң біреуін жіберіп, қорғанысты мүмкіндігінше таратуға мәжбүр етті, яғни әрбір ұшақ аз шоғырланған қарсыластықпен күресуге тиіс болды. "Химмельбет" орталықтары бір уақытта бір немесе екі ұшақпен ғана жұмыс істеді, бұл олардың жұмысын әлдеқайда жеңілдетті. Р. В. Джонстың ұсынысымен Бомбалау командованиесі бір уақытта бір нысанаға шабуыл жасауды жоспарлады, барлық бомбалаушыларды "бомбалаушы ағынында" жіберіп, оларды ұяшықтың ортасынан ұшу үшін мұқият орналастырды. "Химмельбет" орталықтары жүздеген бомбалаушыларға тап болды, олар өздерінің бірнеше ұшақтарымен ғана қарсы тұра алды. Бұл тактика өте табысты болды, түнгі ұрысшылардың тиімділігі дерлік нөлге төмендеді.
Технологиялық шайқас
Каммхубер шешімдер іздеуді бастады, нәтижесінде екі тұжырымдама пайда болды: «Уайльд Сау» («жабайы шошқа») және «Захме Сау» («бауырымен үйретілген шошқа»). Біріншісінде күндізгі жойғыштар жіберіліп, жеңіл бомбалаушылардан түскен жарықтардың шамынан, кең сәулелі іздеу шамдарынан немесе төменгі бұлттарды жарықтандырудан, немесе төмендегі өрттерден жау ұшақтарын іздейтін. «Уайльд Сау» күштері ең маңызды жетістіктерін 1943 жылдың 17 тамызында Пеенмюндедегі «Гидра» операциясы (В-қару орталығына қарсы британдық операция) кезінде көрсетті. «Де Хавиланд Москито» бомбалаушылары Берлинге нысананы белгілейтін жарықшақтарды тастады, ал түнгі жойғыштардың көп бөлігі сол жерге жіберілді. Не болып жатқанын түсінген кезде, олардың көпшілігі шабуылды тоқтату үшін тым алыс және тым баяу болды. Дегенмен, «Уайльд Сау» күштерінің ұшқан «Фокке-Вульф Fw 190» ұшақтары оларға жете алды, шамамен 30 ұшақ ағыстың үшінші және соңғы толқынына қосылып, сол рейдте жоғалған 40 «Авро Ланкастер» бомбалаушысының 29-ын атып түсірді. «Захме Сау» түнгі жойғыштарды (қазіргі уақытта тосқауылдаудың соңғы кезеңдері үшін радармен жабдықталған) «Химмельбет» жасушаларынан босатып, өздігінен шабуыл жасауға мүмкіндік беруді көздеді. Бұл қазіргі радарлардың мүмкіндіктерін ескере отырып, оңай болған жоқ, бірақ жаңа жүйелер анықтау қашықтығы мен бұрыштарын едәуір арттыратын еді. Бұл рөлде бастапқы Каммхубер желісінің құрамында құрылған жасушалар негізінен ерте ескерту және ұшақтарды ағысқа бағыттау үшін пайдаланылатын болады. Сонымен қатар Каммхубер жаңа, арнайы түнгі жойғыш ұшақ жобасын іздеуді жалғастырды, ақырында 1942 жылы демонстрациядан кейін «Хейнкель He 219 Uhu» ұшағын таңдады. Бірақ Мильх «Uhu» жобасын тоқтатуға шешім қабылдады, осыдан туындаған жанжалдың салдарынан 1943 жылы Каммхубер Норвегиядағы «Luftflotte 5»-ке ауыстырылды, онда ол бірнеше ескірген ұшақтың басшысы болды. Скандинавиядағы Люфтваффе қайта ұйымдастырылып, «Luftflotte 5» таратылғаннан кейін ол Норвегиядағы Люфтваффе бас қолбасшысы болды (1944 жылдың қыркүйек-қазан айлары). 1945 жылы Каммхубер түнгі жойғыштардың басшылығына қайта тағайындалды, бірақ сол кездегі үшінші рейхтің жағдайы ескерілгенде, бұл лауазым көбінесе рәсімдік сипатта болды.
Соғыстан кейінгі
1945 жылы мамыр айында Германия капитуляциялағаннан кейін Каммхубер АҚШ-та ұсталды, бірақ 1948 жылы сәуірде оған қарсы ешқандай айып тағылмастан босатылды. Ол АҚШ Қорғаныс министрлігі үшін RAF және USAAF-қа қарсы неміс қорғанысының тактикасы туралы бірнеше монография жазды. Бұл монографиялар кейіннен кітап түрінде жинақталды (Сілтемелер тізімінде көрсетілген). 1953 жылы ол соғыс кезінде алған тәжірибесін «Күндізгі және түнгі қорғаныс әуе соғысын жүргізудегі мәселелер» атты маңызды еңбегінде жариялады. Кейін ол Аргентинада Хуан Перонның әуе күшін даярлауға көмектесті. Каммхубер Германия Әуе күштері құрылған кезде оған қосылып, 1956-1962 жылдар аралығында Inspekteur der Luftwaffe қызметіне тағайындалды. 1961 жылғы F 84 Thunderstreak оқиғасынан кейін, Батыс Германияның екі F 84F Thunderstreak ұшағы Шығыс Германияның әуе кеңістігіне бұрылып, Батыс Берлинге ұшқанда, Каммхубер және оның бастығы, Батыс Германияның Қорғаныс министрі Франц Йозеф Штраус, пилоттар бөлімшесінің командирі, Oberstleutnant Siegfried Barth-ты лауазымынан босатты. Наразылықтардан, үш ресми тергеуден және Барттың Штрауссқа шағымдануынан кейін, ол лауазымына қайта орналастырылды. Каммхубер Германия Қарулы күштерінің бір саласының инспекторы ретінде осы қызметте генерал (толық) шеніне жеткен жалғыз адам болды, бірақ соғыстан кейінгі Әуе күшін дамытуға қосқан үлесі үшін генерал-лейтенант шені берілді. 1962 жылғы 19 маусымда Нёрвених маңында Starfighter ұшақтарының апатынан кейін ол зейнетке шықты. Каммхубер 1986 жылғы 25 қаңтарда 89 жасында Мюнхенде қайтыс болды және сол жерде жерленді.
Josef Kammhuber returned to Germany and joined the German Air Force while it was being formed. He was promoted to Inspekteur der Luftwaffe, serving in that role between 1956 and 1962. Following the 1961 F 84 Thunderstreak incident, when two West German Republic F 84F Thunderstreaks strayed into East German airspace and flew to West Berlin, Kammhuber and his superior, the West German Minister of Defence, Franz Josef Strauß, relieved Oberstleutnant Siegfried Barth, commander of the pilots' unit, of his command. After protests, three official investigations and a formal complaint by Barth against Strauß, the former was reinstated in his position. Kammhuber was the only inspector of a branch of the German Armed Forces to achieve the rank of (full) General in this office, although actually designated as a Lieutenant General, because of his services to the development of the post war Air Force. He retired shortly after the crash of a Starfighter formation on 19 June 1962 near Nörvenich. Kammhuber died on January 25, 1986, aged 89 in Munich and is buried there.