Скрантон теміржол мұражайы

Кіріспе

Скрантон теміржол мұражайы, Пенсильвания штаты

Steamtown ұлттық тарихи орны (NHS) – Пенсильвания штатының Скрантон қаласының орталығында, Делавэр, Лаккаванна және Батыс темір жолының (DL&W) бұрынғы Скрантон аулаларында орналасқан теміржол мұражайы және мұралық темір жолы. Мұражай жұмыс істейтін айналым үстелі және дөңгелек үйдің айналасында салынған, олар негізінен DL&W-нің бастапқы нысандарының көшірмелері; мысалы, дөңгелек үй 1932 жылғы құрылыстың қалдықтарынан қайта жаңартылған. Сондай-ақ, 1899–1902 жылдар аралығында салынған бірнеше бастапқы ғимараттар да бар. Сайттағы барлық ғимараттар Делавэр, Лаккаванна және Батыс темір жолы және Диксон Өндірістік Компаниясы жайлы мәліметтермен бірге Ұлттық тарихи орындар тізіліміне енгізілген. Steamtown NHS-дегі көптеген бу локомотивтері мен басқа теміржол жабдықтарын Жаңа Англиядан келген миллионер, теңіз өнімдерін өңдеуші Ф. Нельсон Блоунт жинаған. 1964 жылы Блоунт коммерциялық емес Steamtown Foundation ұйымын құрды, ол Steamtown, U.S.A. – Bellows Falls, Вермонт штатындағы бу теміржол мұражайы мен экскурсиялық бизнесті басқарды. 1984 жылы қор Steamtown-ды Скрантонға көшірді, бұл қалалық жаңару жобасы ретінде қарастырылып, қаланың қаржыландыруымен жүзеге асты. Бірақ мұражай күтілген 200 000–400 000 жылдық келушілер санын тарта алмады және екі жыл ішінде банкротқа ұшырау қаупі туды. 1986 жылы АҚШ Өкілдер палатасы, Скрантон қаласының тумасы, өкіл Джозеф М. МакДейдтің ұсынысымен, мұражайды Ұлттық тарихи орынға айналдыруға 8 миллион доллар бөлді. Кейбір адамдар бұл идеяны сынға алып, коллекцияның екінші деңгейдегі екенін, сайттың тарихи маңызы күмәнді екенін және мемлекеттік қаржыландырудың тек қана популисттік саясат екенін айтты. Алайда, қолдаушылар бұл сайт пен коллекцияның американдық өнеркәсіптік тарихтың жарқын бейнесі екенін мәлімдеді. 1995 жылға қарай Ұлттық саябақтар қызметі (NPS) Steamtown, U.S.A.-ны сатып алып, оның инфрақұрылымын жалпы құны 66 миллион долларға жеткізіп жақсартты. Steamtown ұлттық тарихи орны Блоунт коллекциясынан бірнеше заттарды сатты және аймақ үшін маңыздырақ деп саналған бірнеше заттарды қосты. 2008 жылға қарай келушілердің аз болуы және коллекцияның көптеген бөліктерінен асбестті алып тастаудың қымбаттығы Steamtown-ды жекешелендіру туралы пікірталас тудырды.

Steamtown National Historic Site (NHS) is a railroad museum and heritage railroad located on in downtown Scranton, Pennsylvania, at the site of the former Scranton yards of the Delaware, Lackawanna and Western Railroad (DL&W). The museum is built around a working turntable and a roundhouse that are largely replications of the original DL&W facilities; the roundhouse, for example, was reconstructed from remnants of a 1932 structure. The site also features several original outbuildings dated between 1899 and 1902. All the buildings on the site are listed with the National Register of Historic Places as part of the Delaware, Lackawanna and Western Railroad Yard Dickson Manufacturing Co. Site. Most of the steam locomotives and other railroad equipment at Steamtown NHS were originally collected by F. Nelson Blount, a millionaire seafood processor from New England. In 1964, Blount established a non profit organization, the Steamtown Foundation, to operate Steamtown, U. S. A., a steam railroad museum and excursion business in Bellows Falls, Vermont. In 1984, the foundation moved Steamtown to Scranton, conceived of as urban redevelopment and funded in part by the city. But the museum failed to attract the expected 200,000 to 400,000 annual visitors, and within two years was facing bankruptcy. In 1986, the U. S. House of Representatives, at the urging of Scranton native Representative Joseph M. McDade, approved $8 million to begin turning the museum into a National Historic Site. The idea was derided by those who called the collection second rate, the site's historical significance questionable, and the public funding no more than pork barrel politics. But proponents said the site and the collection were ideal representations of American industrial history. By 1995, the National Park Service (NPS) had acquired Steamtown, USA, and improved its facilities at a total cost of $66 million. Steamtown National Historic Site has since sold a few pieces from the Blount collection, and added a few others deemed of greater historical significance to the region. By 2008, low visitor attendance and the need of costly asbestos removal from many pieces of the collection were spurring discussion about privatizing Steamtown.

Бұрынғы бірліктер

NumberImagesHeritage TypeBuilderNotes2816Canadian Pacific RailwaySteamCanadian Locomotive CompanyCP Rail компаниясына сатылды, ол 2012 жылға дейін экскурсиялық қызметте жұмыс істеді және 2023 жылы қайтадан пайдалануға берілді.1293Canadian Pacific RailwaySteamCanadian Locomotive CompanyОгайо орталық теміржолында жұмыс істеу үшін Джерри Джо Джейкобсонға сатылды. Қазір "Бу дәуірі" дөңгелек үйінде тұрақты түрде көрсетілуде, 1472 күндік тексеруден және жөндеуден өтуді күтуде. Қазір тұрақты көрсетілімде.1098Canadian Pacific RailwaySteamCanadian Locomotive Company1987 жылы Джордж Хартқа сатылды, ол Rail Tours Inc компаниясы үшін жұмыс істеуге арналған. Reading Blue Mountain және Northern Railroad компаниясында тұрақты көрсетілімде.225 нөмірімен көрсетілуде.1218Norfolk and Western RailwaySteamNorfolk and Western’s Roanoke Shops1987 жылдан 1991 жылға дейін басты магистральдық экскурсиялық қызметтерде жұмыс істеу үшін NKP 514 және Wabash 132 локомотивтеріне айырбасталып, Norfolk Southern Railway компаниясына берілді. Қазір Вирджиния штатының Роанок қаласындағы Вирджиния көлік мұражайында тұрақты көрсетілімде.1395Canadian National RailwaySteamMontreal Locomotive Works1988 жылы Мичиган штатының Куперсвилл қаласындағы Куперсвилл және Марн теміржолы аукционында сатылды. Қазіргі уақытта косметикалық жөндеуді күтіп сақталуда.1551Canadian National RailwaySteamMontreal Locomotive WorksБалдуин Локомотив Орнату 26 локомотивіне айырбасталып, Джерри Джо Джейкобсонға берілді, ол Огайо Орталық Теміржол жүйесінде пойыздарды тартуға арналған алғашқы бу локомотиві болды. Қазір "Бу дәуірі" дөңгелек үйінде орналасқан.5288Canadian National RailwaySteamMontreal Locomotive Works2001 жылы Теннесси штатының Чаттануга қаласындағы Теннесси аңғары теміржол мұражайы сатып алды. 2023 жылы локомотивтің меншік құқығы Colebrookdale теміржолына берілді.1361Pennsylvania RailroadSteamPRR Juniata Shops1996 жылы Скрантон университетімен және Теміржолшылар ескерткіш мұражайымен серіктестікте толық қалпына келтіру үшін Скрантонға көшірілді. Бірақ бірнеше жылдық жұмыстан кейін, жоспар 2010 жылдың сәуірінде тоқтатылды және локомотив 2013 жылы Алтунаға қайта көшірілді. Қазіргі уақытта үшінші қалпына келтіру әрекеті жүргізілуде. Скрантонға жинаққа кірмейтін бірнеше локомотивтер келді: NYS&W #142, BM&R #425 (қазір Reading Blue Mountain and Northern 425), Lowville & Beaver River Shay #8, бұрынғы RDG T 1 #2102 (қалпына келтірілген және Reading Blue Mountain and Northern компаниясымен пайдаланылатын), Milwaukee Road 261, PRR 1361 және NKP 765.

NumberImagesHeritage TypeBuilderNotes2816Canadian Pacific RailwaySteamCanadian Locomotive CompanySold to CP Rail where it operated in excursion service until 2012 and returned to operation in 2023.1293Canadian Pacific RailwaySteamCanadian Locomotive CompanySold to Jerry Joe Jacobson to operate on the Ohio Central Railroad. Now on static display at the Age of Steam Roundhouse, awaiting its 1,472 day inspection and rebuild. Now on static display at the Age of Steam Roundhouse.1098Canadian Pacific RailwaySteamCanadian Locomotive CompanyIt was sold in 1987 to George Hart to operate for his Rail Tours Inc It is on static display at the Reading Blue Mountain and Northern Railroad as 225.1218Norfolk and Western RailwaySteamNorfolk and Western’s Roanoke ShopsTraded to the Norfolk Southern Railway in exchange for NKP 514 and Wabash 132 to operate in mainline excursion service from 1987 to 1991. Now on static display at the Virginia Museum of Transportation in Roanoke, Virginia.1395Canadian National RailwaySteamMontreal Locomotive WorksIt was sold at an auction in 1988 to the Coopersville and Marne Railway in Coopersville, Michigan. It is currently stored, awaiting a cosmetic restoration.1551Canadian National RailwaySteamMontreal Locomotive WorksIt was traded to Jerry Joe Jacobson in exchange for Baldwin Locomotive Works 26, and it became the very first steam locomotive to pull trains on the Ohio Central Railroad System. It now resides at the Age of Steam Roundhouse.5288Canadian National RailwaySteamMontreal Locomotive WorksIt was purchased by the Tennessee Valley Railroad Museum in Chattanooga, Tennessee in 2001. In 2023, ownership of the engine was transferred to the Colebrookdale Railroad.1361Pennsylvania RailroadSteamPRR Juniata ShopsMoved to Scranton in 1996 for a complete restoration in partnership with University of Scranton, and the Railroaders Memorial Museum. However after several years of work, the plan was cancelled in April 2010 and the engine was moved back to Altoona in 2013. Currently undergoing third restoration attempt. Several engines not part of the collection have visited the Scranton site: NYS&W #142, BM&R #425 (now Reading Blue Mountain and Northern 425), Lowville & Beaver River Shay #8, former RDG T 1 #2102 (restored and operable by Reading Blue Mountain and Northern), Milwaukee Road 261, PRR 1361 and NKP 765.

Скрантонға көшіп бару

Өзін-өзімен келісім шарттарын жасасқан газет бағаншысы Майкл Макманус бір кезде өзінің апталық бағанындағы мақсатының "ескі өнеркәсіптік штаттардың проблемаларына жауаптар ұсыну" екенін айтқан. 1982 жылдың наурыз айында Макманустың мақаласы Bangor Daily News газетінде жарияланды. Мақалада Макманус Чикаго, Питтсбург немесе Скрантон сияқты қаланың Steamtown сияқты туристік орталықтан қандай пайда көретінінің бірнеше себебін ұсынды. Макманус Вермонттағы бизнес неліктен сәтсіз аяқталғанын түсіндірді: бұрынғы басқарудың сәтсіздігі, шалқары орналасқан жер және штат қарсы болған 91-ші қалааралық тас жолдың белгілерінің болмауы, сондай-ақ Meadow River Lumber Company No. 1 Shay. Макманус Steamtown коллекциясының құндылығын сипаттауды сұрағанда, Railfan & Railroad журналының редакторы Джим Бойд: "Ондағының бәрі енді ешқайдада табылмайды, ол "Big Boy" [Union Pacific No. 4012] немесе Rahway Valley No. 15 болсын, кез келген мұражай оң қолын беруге дайын болатын лайықты локомотив. Басқа ірі коллекциялардың көпшілігінде жұмыс істейтін жабдық жоқ" деді. Содан кейін Скрантон көшіруге қаражат жинауды бастады. Скрантон Steamtown-ды қабылдауға келіскен кезде, мұражай мен экскурсиялық бизнес қалаға жыл сайын 200 000-нан 400 000-ға дейін келушілер тартады деп есептелді. Осы экономикалық артықшылықты күтіп, қала мен жеке дамытушы DL&W станциясын жаңартуға және оны Хилтон қонақ үйіне айналдыруға 13 миллион доллар жұмсады, сол кезде қаладағы жұмыссыздық деңгейі 13 пайызды құрады. 1987 жылы Steamtown-ға барлығы 60 000 келуші келді, ал 1988 жылғы экскурсиялар жойылды. Үш жылдан кейін ол 2,2 миллион доллар қарызға батып, банкротқа ұшырады. Мәселенің бір бөлігі жаңа мүлікті қалпына келтірудің және жабдықтың тозуының құны болды. Сонымен қатар, Вермонттағы туристер жүгері егістіктерін, фермаларды, көпірлерді, сарқыраманы және шатқалды Steamtown экскурсиясында тамашаласа, Скрантоннан Пенсильваниядағы Мәскеуге жасалған саяхат елдегі ең ірі қоқыс полигондарының бірінен өтті, бұл Ральф Надер "дүниедегі сегізінші кереметі" деп сипаттаған.

Self syndicated newspaper columnist Michael McManus once said that his goal in writing his weekly column was "to suggest answers to problems of the old industrial states." In March 1982 a substantial article by McManus appeared in the Bangor Daily News. In the article, McManus proposed several reasons why a city, like Chicago, Pittsburgh, or Scranton, might benefit from a tourist attraction like Steamtown. McManus went on to explain why the business was failing in Vermont: past failed management, an isolated location and the lack of signs on Interstate 91, which the state opposed. and the Meadow River Lumber Company No. 1 Shay. Asked by McManus to describe the value of the Steamtown collection, Jim Boyd, editor of Railfan & Railroad magazine, said, "Everything there is no longer obtainable anywhere, whether it is the "Big Boy" [Union Pacific No. 4012] or the Rahway Valley No. 15, a nice sized locomotive any museum would give a right arm for. Most of the other large collections do not have any serviceable equipment." and Scranton began raising money for the move. When Scranton agreed to take on Steamtown, it was estimated that the museum and excursion business would attract 200,000 to 400,000 visitors to the city every year. In anticipation of this economic boon, the city and a private developer spent $13 million to renovate the DL&W station and transform it into a Hilton hotel, at a time when the unemployment rate in the city was 13 percent. Only 60,000 visitors showed up at Steamtown in 1987, and the 1988 excursions were canceled. After only three years, it was $2.2 million in debt and facing bankruptcy. Part of the problem was the cost of restoration of the new property and the deteriorating equipment. In addition, while the tourists in Vermont had enjoyed the sights of cornfields, farms, covered bridges, a waterfall and a gorge on a Steamtown excursion, the Scranton trip to Moscow, Pennsylvania, cut through one of the nation's largest junkyards, an eyesore described by Ralph Nader as "the eighth wonder of the world".

Ұлттықлендіру

1986 жылы АҚШ Өкілдер палатасы, Скрантон қаласының тумасы, өкіл Джозеф М. МакДейдтің ықпалымен, ұсыныстарды бағалау критерийлерінің бірі ретінде АҚШ үшін тарихи маңызын қарастырды. Есептегі ұсыныстарға сай келмеген көптеген жабдықтар сатылды немесе аймақ үшін тарихи құндылығы бар жабдықтарға айырбасталды. Steamtown-ды федералдық деңгейде жүзеге асыру мәселесі дау тудырды. 1991 жылғы 23 қарашада «Нью-Йорк Таймс» газетінде жарияланған мақалада былай делінген: «Бұл саябаққа арналған қаражат 1986 жылғы қазан айының соңындағы заң шығару сессиясының түнінде үлкен қаржыландыру туралы заңға қосылды. Саясатты белгілеу және мұндай ұсыныстарды қараумен жүктелген конгрестік комитеттер ескерілмеді, ал Парктер қызметі жаңа саябастарды әдеттегі екі жылдық қараудан өткізбеді». Пенсильванияның бұрынғы губернаторы және Скрантон қаласының негізін қалаушыларының ұрпағы Уильям В. Скрантон, сондай-ақ Скрантон университетінің президенті Дж. А. Пануска «Таймс» газетінің мақаласына редакторға хат жолдап жауап берді. 1992 жылғы 8 қаңтарда жарияланған хатта Смитсон институтының бұрынғы кураторының «Steamtown үшінші дәрежелі жердегі екінші дәрежелі жиынтық» деген мәлімдемесінің негізсіз екені айтылды. 1992 жылғы сәуір айында «Ньюсуик» журналы «Шошқа барелі саясатындағы оқиғалар» атты, жақында жарық көретін кітаптан үзінді жариялады. Онда өкіл МакДейдтің Steamtown үшін қаржы жинаудағы рөлі туралы былай делінген: «МакДейд көптеген шошқа барелі конгрессмендерінің арманына қол жеткізді – мәңгілік ескерткіш, тіпті екеу: Скрантон университетінің жаңа Жозеф М. МакДейд технология және қолданбалы зерттеу орталығы және округтің МакДейд паркі, онда антрацит көмір мұражайы орналасқан. Бірақ конгрессменнің ең үлкен жетістігі – Steamtown деп аталатын тарихи ойын-саябақ». 1994 жылы Steamtown жобасына күмәнмен қараған Railfan & Railroad журналының редакторы Майк ДельВеккио, жобаға барып көргеннен кейін, пікірін өзгертті және былай деді: «Жоба аяқталған кезде Steamtown Америкадағы негізгі бу локомотивтерінің тәжірибесін қайта жасай алатын жалғыз орын болады». 1995 жылғы қарашада «Нью-Йорк Таймс» газеті Жоғарғы сот корреспонденті Линда Гринхаус жазған оң пікірді жариялады, ол күйеуі мен қызымен бірге саябақта болған. Гринхаус былай деп жазды: «Парктің ең қызықтысы – пойызды музейдегідей емес, қозғалыста көру. Steamtown – динамикалық музей, локомотивтер ауладан парктің архитектуралық орталығы – дөңгелек депоға үнемі жүріп тұрады». 2008 жылға қарай федералды үкімет Steamtown-ға барлығы 176 миллион доллар жұмсады, оның жылдық операциялық шығындары 5,2 миллион долларға жетті. Саябақтың келушілер саны ашылған жылына қарағанда 2006 жылы 61 178 адамға дейін төмендеді. Федералды үкімет 2011 жылы төленетін 1,5 миллион доллар көмектесу қаражатын бөліп берді, сондай-ақ жабдықты қалпына келтіру үшін қосымша қаражат бөлді, егер ол федералды емес қаражатпен теңестірілсе. 2021 жылы Steamtown ең ірі локомотиві Union Pacific Big Boy #4012-ні қалпына келтіруді аяқтады, бұл жобаға екі жыл және 1,6 миллион доллар жұмсалды.

In 1986, the U. S. House of Representatives, under the urging of Scranton native Representative Joseph M. McDade, Historical significance to the United States was a criterion of the recommendations. Many of the pieces of equipment that did not meet the report's recommendations were sold or traded for pieces that had historical significance to the region. The adoption of Steamtown as a federal endeavor caused controversy. On November 23, 1991, an article in The New York Times said, "The provision for the park was inserted into a huge appropriations bill at a late night meeting near the end of the legislative session in October 1986. Congressional authorizing committees, which are charged with setting policy and reviewing such proposals, were bypassed, and the Park Service did not conduct its customary two year review of proposed new parks." William W. Scranton, former governor of Pennsylvania and descendant of the founders of Scranton, along with J. A. Panuska, president of the University of Scranton, responded to the Times''' coverage with a letter to the editor. Published on January 8, 1992, the letter argued that the statement, first made by a former Smithsonian curator, that "Steamtown was a second rate collection on a third rate site," was unfounded. In April 1992, Newsweek printed an excerpt from a soon to be published book about pork barrel politics called Adventures in Porkland. It said of Representative McDade's leadership in securing funds for Steamtown: <blockquote>McDade has achieved the dream of most pork barrel congressmen, a living memorial, indeed two: the University of Scranton's new Joseph M. McDade Center for Technology and Applied Research, and the county's McDade Park, with its Anthracite Coal Museum. But the congressman's crowning achievement is a historic theme park called Steamtown. By 1994, one of the earlier skeptics of the Steamtown project, Railfan & Railroad magazine associate editor Mike DelVecchio, who had visited the site, had changed sides in the debate saying, "When it is finished, Steamtown will be the only place in America that can recreate the experience of mainline steam railroading." In November 1995, The New York Times'' printed a favorable review written by Supreme Court correspondent Linda Greenhouse, who had visited the site with her husband and daughter. Wrote Greenhouse, "The pleasure of the park is to see trains not only as one might see them in a museum but to see them in motion. Steamtown is a dynamic museum, with locomotives moving regularly from the yard into the park's architectural centerpiece, the roundhouse". By 2008, the federal government had spent a total of $176 million on Steamtown, which had an annual operating cost of $5.2 million. Visitor attendance had declined since its opening year to 61,178 in 2006. The federal government pledged $1.5 million for its removal, to be disbursed in 2011, and more money for restoration of the equipment, providing the money was matched by non federal funds. In 2021, Steamtown completed a two year, $1.6 million restoration of its largest engine, Union Pacific Big Boy #4012.

Апаттар мен оқиғалар

1995 жылдың 10 шілдесінде музей ашылғаннан кейін екі аптадан да аз өткен соң, екі жасөспірім жігіт Steamtown-дағы Canadian Pacific 2317 локомотивінің соққысынан қаза тапты. Олар пойыздың бағытында тұрып қалған жол талғамайтын көлігін жылжытуға тырысқан кезде осы қайғылы оқиғаға ұшырады. Екі жыл өткен соң, жігіттердің ата-анасы 48 миллион долларлық талап арыз берді. 2003 жылдың 27 қазанында 2317 нөмірі Поконос аймағынан пойыз сүйреп бара жатқанда, тендері және тоғыз жолаушы вагонының үшеуі рельстен шығып кетті. Пойыз сағатына шамамен 10 миль жылдамдықпен келе жатқандықтан ешкім жарақат алмады. Апат Делавэр су жолынан бір миль қашықтықта, "Гап нүктесі" деп белгілі аймақта болды.