Жо Гулетт: Австралия саяхатшысы, саяси қайраткер және дипломат
Jo Gullett
Жо Гулетт – австралиялық саяхатшы, әскери қызметкер, дипломат. Екінші дүниежүзілік соғыстағы қатысуы, саяси мансабы және "Not as a Duty Only" мемуары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австралиялық саясаткер
Australian politician
Генри Бейнтон Сомер "Джо" Гуллетт, AM, MC (16 желтоқсан 1914 – 24 тамыз 1999) – австралиялық әскер қызметшісі, саясаткер, мал шаруашылығымен айналысушы, дипломат және журналист. Ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Австралия армиясында өзгеше көзге түсіп қызмет етті, 1946 жылдан 1955 жылға дейін Хенти округі үшін Австралия Өкілдер палатасының либералдық депутаты болды, бұл қызметі даулы болды, ал 1965 жылдан 1968 жылға дейін "полковниктер кезінде" Грекияда елші болып тағайындалды. Ол бұрынғы министр Генри Сомер Гуллетттің ұлы, жазушы Барбара Бэйнтонның немересі және актер Пенне Хакфорт-Джонстың інісі болды. Ол екі естелік кітаптың авторы, олардың бірі – "Тек міндет емес: жаяу әскер соғысы" австралиялық соғыс әдебиетінің классикасы саналады.
Henry Baynton Somer "Jo" Gullett, AM, MC (16 December 1914 – 24 August 1999) was an Australian soldier, politician, grazier, diplomat and journalist. He served with distinction in the Australian Army during World War II, was a controversial Liberal member of the Australian House of Representatives for the Division of Henty, from 1946 to 1955, and served as Ambassador to Greece, from 1965 to 1968, during 'the time of the Colonels'. He was the son of former Cabinet Minister Sir Henry Somer Gullett, the grandson of author Barbara Baynton and an uncle of actor Penne Hackforth Jones. He is the author of two memoirs, one of which, Not as a Duty Only: an Infantryman's War is widely considered to be a classic in Australian war writing.
Ерте өмір
Ол Ұлыбританияда, австралиялық Генри Гуллетт пен оның әйелі Элизабет Пенелопа Фретердің отбасында дүниеге келді. Ол кезде әкесі Лондонда журналист болып жұмыс істеген. 1919 жылы ол анасымен Австралияға қайтып келді, ал әкесі Лондоннан кешігіп келді. Бірақ көп ұзамай әкесі де оларға қосылып, келесі төрт жыл бойы жалға алынған үйлерде, Мельбурндағы Тоорак және Оңтүстік Яррада тұрды. Ол 1929 жылға дейін Мельбурн грамматикалық мектебінде оқыды, содан кейін отбасы, енді бір қызымен бірге, Канберраға көшіп кетті. Одан кейін ол орта білімін аяқтау үшін Жилонг грамматикалық мектебіне интернатқа жіберілді. Гуллетт өзінің алғашқы балалық шағының бір бөлігін Канберрада, Хилл Станциясында (кейіннен сәнді мейрамханаға айналған) өткізді, ол қазіргі кезде Хьюм индустриалды ауданында орналасқан. Туггерананг аңғарының далаларында ол атпен жүруге деген құштарлығын дамытып, шебер атшыға айналды. Жилонг грамматикалық мектебін бітіргеннен кейін ол Сорбоннада бір жыл оқыды, содан кейін Оксфорд университетіне түсіп, бакалавр дәрежесін алды. 1935 жылы ол Мельбурндағы "Геральд" газетінде журналист болып жұмыс істей бастады және келесі төрт жыл осы газетте жұмыс істеді.
He was born in Britain to Australian born parents Henry Gullett and his wife Elizabeth Penelope née Frater. His father was working in London at the time as a journalist. He and his mother returned to Australia in 1919, his father being delayed in London. His father soon joined them and for the next four years they lived in a succession of rented houses and Toorak and South Yarra in Melbourne. He was educated at Melbourne Grammar School till 1929 when the family, which by now included a daughter, moved to Canberra. He was then sent to Geelong Grammar as a boarder to complete his secondary education. Gullett spent some of his early childhood in Canberra, at Hill Station (which much later became an upmarket restaurant) in what is now the industrial suburb of Hume. The plains of the Tuggeranong Valley allowed him to develop a passion for horseriding, and he became a keen horseman. After leaving Geelong Grammar he spent a year at the Sorbonne and then commenced at Oxford, where took a BA degree. In 1935 he began work as a journalist in Melbourne at The Herald newspaper, where he stayed for the next four years.
Соғыс қызметі
1939 жылы соғыс басталғанда ол жеке сарбаз ретінде әскерге қатарына енді. Оның қызметінің көп бөлігі Австралия императорлық күштерінің 6-шы дивизиясының 2/6-шы Австралиялық жаяу әскер батальонында өтті. Сержант шенімен 1941 жылдың 3 қаңтарында Бардия шайқасында ауыр жарақат алды. Ол 1960 жылдардан бері Австралия соғыс мемориалында ілінген Ивор Хеле салған картинаның басты кейіпкері. Жарақатынан айыққаннан кейін, ол Грециядағы апатты науқанға лейтенант шенімен батальонына оралды, содан кейін батальонмен Жаңа Гвинеяға сапар шекті. 1943 жылы «қауіпке немқұрайлы қарағаны және «Вау» шайқасында капитан және рота командирі ретіндегі басшылығы үшін» Әскери крестпен марапатталды. Одан кейін ол Лондондағы Австралия штаб-пәтеріне аттастырылды. 8-ші Корольдік шотланд батальонының қосымша офицері ретінде ол Нормандияға шабуыл кезінде жағажайға түскен алғашқы Австралия туған солдат болды. Өте жоғары офицерлік шығындардың салдарынан ол көп ұзамай Корольдік шотланд әскерімен рота командирі болып тағайындалды және 1944 жылдың шілдесінде тағы жарақат алғанға дейін осы қызметте болды. Соңғы жарақаттарынан айыққаннан кейін ол Австралияға оралды және Жаңа Гвинеядағы 2/6-шы батальонға қайта қосылуға тырысты, бірақ жоғары басшылық оның жолын кесті, қажет болған жағдайда күшпен кемеге отыруына жол бермеді. Осылайша, ол енді ешқандай әрекетке қатыспады және соғыс аяқталғанда майор шенімен әскерден босатылды. 30 жылдан кейін ол өзінің соғыс тәжірибесі туралы «Тек міндет ретінде емес» деген атпен жеке естелік жазды, ол көптеген жылдар бойы бірнеше Австралия әскери жоғары оқу орындарының оқу бағдарламасына енді. Ол 1945 жылы Мельбурнда Рут Мэри Колманға үйленді және олардың 4 баласы болды.
He enlisted in the Army upon the outbreak of war in 1939, as a private. Much of his service was with the 2/6th Australian Infantry Battalion of the 6th Division of the Australian Imperial Force. As a Sergeant, he was seriously wounded in the Battle of Bardia on 3 January 1941. He is the central character in an Ivor Hele painting of the battle which has hung in the Australian War Memorial since the 1960s. Upon recovery from his wounds, he returned to his Battalion as a Lieutenant for the disastrous Greek campaign, and then travelled with the Battalion to New Guinea. He was awarded the Military Cross in 1943, for his "disregard of danger and [for] leadership" as a Captain and Company commander at Wau". For a time thereafter he was attached to Australian Headquarters in London. As a supernumerary officer with the 8th Battalion Royal Scots, he became the first Australian born soldier to land on the beach during the Invasion of Normandy on D Day. Due to the very high officer casualty rate, he was soon appointed as a company commander with the Royal Scots, and served in this role until he was further wounded in July 1944. After recovery from his latest wounds, he returned to Australia and attempted to rejoin the 2/6th in New Guinea, but was thwarted by higher command, who ordered that he be restrained – by force if necessary – from embarking. Accordingly, he saw no further action and was demobilised from the Army with the rank of Major at the end of the war. Over 30 years later he wrote a personal account of his war experiences entitled Not As a Duty Only, which has been on the reading lists of several Australian military higher training institutions for many years. He married Ruth Mary Colman in Melbourne in 1945 and the couple had 4 children.