Раймонд Дургнат: Өмірі мен кинематографиядағы із қалдыруы

Кіріспе

Британдық кино сыншысы

Өмірбаян

Дургнат 1932 жылы Лондонда, 1924 жылы Англияға көшіп келген швейцариялық ата-аналардың отбасында дүниеге келді. Дургнаттың отбасы француз гугеноттарының ұрпақтары еді, ол діни кальвинист отбасында тәрбиеленді. Дургнаттың әкесі терезе безендіруші болып жұмыс істеді, бірақ 1932 жылы жұмысынан айырылды; кейін ол мата дүкенін ашты. (Ол Иан Джонсонмен бірге редакциялаған, қысқа ғұмырлы «Motion» журналында) және 1965 жылғы «Авторлар және арман фабрикалары» (кейіннен «Фильмдер мен сезімдер» жинағында жарияланған өңделген нұсқасы) атты еңбектерінде пайда болды. 1960 жылдан бастап ол ай сайынғы «Фильмдер мен фильмдеу» журналында тұрақты түрде қатысып, рецензиялар мен сериялық эсселер жазды. 1966 және 1967 жылдары Дургнат Лондондық Киношілер Кооперативінің (LFMC) дамуында маңызды рөл атқарды, ол кезде Charing Cross Road көшесіндегі Better Books дүкенінде орналасқан, ол британдық андеграундтың өркендеп дамыған орталығы болды. LFMC төрағасы ретінде ол Джефф Кин және Стивен Двоскин сияқты кинорежиссерлерді ілгерілетуде маңызды рөл атқарды, олар туралы алғашқы мақалаларды жазды. LFMC-дегі құрылымдық фильмнің және «Screen» журналындағы структурализмнің өрлеуі – және соңғысына ілесіп келген солшыл саясат – Дургнатты британдық кино мәдениетінде шеттетілген тұлғаға айналдырды. 1973 жылы ол Канадаға көшіп, Солтүстік Америкада педагогикалық мансабын бастады, ол оны Нью-Йорк, Сан-Франциско және Лос-Анджелес қалаларына жеткізді. 1970 жылдардың соңында Сан-Диегодағы Калифорния университетінде Мэнни Фарбер, Жан-Пьер Горин және Джонатан Розенбауммен бірге кинодан сабақ берді. Онжылдықтың соңында Лондонға оралғаннан кейін, ол өткен онжылдықта кино академиясында үстемдік еткен лингвистикалық негіздегі кино теориясына қарсы күшті шабуылдар жасады; мүмкін, соның салдарынан ол 1999 жылға дейін жаңа кітап жарияламады. Дегенмен, ол 1991 жылы «Sight and Sound» журналымен бірігуге дейінгі жылдары BFI басылымы «Monthly Film Bulletin» журналына жазуға оралды және 1990 жылдары осы басылымға қайта үлес қосты. Оның соңғы екі кітабы, соның ішінде «Психоға ұзақ және қатал қарау», BFI баспасынан жарық көрді. Генри К. Миллер редакциялаған және 2014 жылы қайтадан BFI басып шығарған «The Essential Raymond Durgnat» жинағында бұрын жарияланбаған еңбектер, соның ішінде Майкл Пауэлл туралы «Positif» журналында жарияланған эссе аудармасы бар, оны Дургнат бастады, бірақ толық кітапты аяқтамады. Сондай-ақ, «Иса үшін тұру» сияқты сирек кездесетін шығармалар да кірген. Адриан Мартин бұл жинақты «осы немесе кез келген жылдың маңызды кино кітабы» деп сипаттады. Дургнаттың әлеуметтік-саяси көзқарасы жұмысшы табын қатты қолдады және осыған тікелей байланысты американдық танымал мәдениетті, солшыл зиялыларды жасырын шағын буржуазиялық консерваторлар деп айыптады, кино сынның ашық саясаттануын жоққа шығарды, өзінің солшыл көзқарастарын кино туралы жазбаларына ашық енгізуден бас тартты. Оны «радикалды популист» деп сипаттауға болады.

Durgnat was born in London in 1932 to Swiss parents who had immigrated to England in 1924. Durgnat's family was of French Huguenot descent, and he was raised in a religious Calvinist household. Durgnat's father worked as a window dresser but lost his job in 1932; afterwards, he opened a drapery shop. (which appeared in the short lived magazine Motion, which he co edited with Ian Johnson) and in his 1965 piece "Auteurs and Dream Factories" (an edited version of which later appeared in Films and Feelings). From 1960, he was a regular presence in the monthly Films and Filming, writing reviews and serial essays. During 1966 and 1967, Durgnat was a major player in the nascent London Film Makers' Co op (LFMC), then based at Better Books on Charing Cross Road, a hub of the emerging British underground. As the LFMC's chairman he was instrumental in promoting filmmakers such as Jeff Keen and Stephen Dwoskin, writing the first articles on both. The rise of structural film (at the LFMC) and of structuralism (in the journal Screen) – and the far left politics which accompanied the latter – saw Durgnat become an outsider figure within British film culture. In 1973 he moved to Canada, beginning a peripatetic teaching career in North America, which took him to New York, San Francisco and Los Angeles. In the late 1970s, he taught film at the University of California, San Diego alongside Manny Farber, Jean Pierre Gorin and Jonathan Rosenbaum. Returning to London at the close of the decade, he launched a series of withering assaults on the linguistics based film theory that had come to dominate film academia over the previous decade; perhaps as a result, he did not publish another new book until 1999. He did, however, return to write for the BFI publication Monthly Film Bulletin in the years before its merger with Sight and Sound in 1991, and contributed to that publication again later in the 1990s. His last two books, including A Long Hard look at Psycho, were also published by the BFI. The Essential Raymond Durgnat, edited by Henry K. Miller and published in 2014 – again by the BFI – contains previously unpublished work, including a translation of an essay originally published in Positif on Michael Powell, on whom Durgnat began but did not complete a full length book. It also includes such rare pieces as "Standing Up for Jesus". The collection was described by Adrian Martin as "the essential film book of this or almost any year". Durgnat's socio political approach – strongly supportive of the working classes and, almost as a direct result of this, American popular culture, and dismissive of left wing intellectuals whom he accused of actually being petit bourgeois conservatives in disguise, and dismissive of overt politicisation of film criticism, refusing to bring his own left wing views overtly into his writings on film – can best be described as "radical populist".