Кіріспе
Чикагоның Аврора және Элгин темір жолы (CA&E), "Roarin' Elgin" немесе "Үшінші Ұлы темір жол" деп аталатын, Чикаго мен Аврора, Батавия, Женева, Сент-Чарльз және Эльгин, Иллинойс арасындағы жолаушылар мен жүк тасымалын жүргізген қалааралық темір жол болды. Темір жолдың Маунт-Таймға дейінгі шағын бөлімшесі де жұмыс істеді. Кармель қорымы Хиллсайдте және Вестчестердегі филиал желісі бар. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін автомобильдерді қолданудың артуынан зардап шеккен CA&E жолаушылар қызметін 1957 жылы кенеттен тоқтатты. 1959 жылы жүк тасымалы тоқтатылды, ал темір жол 1961 жылы ресми түрде тасталды. Жолдың көп бөлігі содан бері Иллинойс Прери Пати темір жолына айналдырылды.
The Chicago Aurora and Elgin Railroad (CA&E), known colloquially as the "Roarin' Elgin" or the "Great Third Rail", was an interurban railroad that operated passenger and freight service on its line between Chicago and Aurora, Batavia, Geneva, St. Charles, and Elgin, Illinois. The railroad also operated a small branch to Mt. Carmel Cemetery in Hillside and owned a branch line to Westchester. Wounded by the increased use of automobiles after World War II, the CA&E abruptly ended passenger service in 1957. Freight service was suspended in 1959, and the railroad was officially abandoned in 1961. Most of the right of way has since been converted to the Illinois Prairie Path rail trail.
Шығуы (18991901)
Чикаго мегаполисі мен Аврораның Фокс-Вэлли қонысы арасында электр теміржолын құруға арналған алғашқы әрекеті 1891 жылдың соңында болды. Осы уақытқа дейін Аврора мен Элгиндегі жолаушыларға паровоздар қызмет көрсетті. Эльгинге Милуоки жолы, Женева және Батыс Чикагоға Чикаго және Солтүстік Батыс темір жолы, Сент-Чарльзға Чикаго Ұлы Батыс темір жолы, ал Аврораға Чикаго, Берлингтон және Куинси (CB&Q) темір жолы қызмет көрсетті. Алайда, электр желісі қалааралық жол жүруді жеңілдетеді деп ойланды, өйткені жолаушылар пойыздарын баяулататын жүк пойыздары болмайды. Бір топ инвесторлар 1 миллион доллар инвестициямен Чикаго және Аврора қалааралық теміржолын құрды. Алайда темір жол қосымша қаржыны қамтамасыз ете алмады; ол 1893 жылғы құрылыс мерзімін орындай алмады және одан кейін жұмысын тоқтатты. Екінші әрекеті екі жылдан кейін Чикаго, Элгин және Аврора электр темір жолымен болды. Жобалар бойынша темір жол Тернер (қазіргі Батыс Чикаго), Уитон және Глен Эллин арқылы жүретін болды. Алдыңғы теміржол сияқты, теміржол да құрылысқа қажетті қаражатты таба алмады. Тағы бір топ 1897 жылы Дупадж қалааралық электр теміржолын құрды, бірақ ұқсас тағдырмен кездесті. 1890 жылдары Фокс өзені аңғарының муниципалитеттерін байланыстыратын шағын электр желілері ашылды. Аврорадан солтүстікке қарай Карпентерсвиллге дейін тартылған тиімді трамвай желісі. Бұл темір жолдың табыстылығы инвесторларды Чикагоға электр желісін орнатуға талпындырды. Ф. Малер, Э. В. Мур, Генри А. Эверетт, Эдвард Дикинсон және Элмер Барретт бастаған топ Аврора мен Элгиннен Чикагоға дейін созылатын тәуелсіз темір жол желілерін құрды. Бұл екі компания 1899 жылы 24 ақпанда құрылған. Эверетт Мур тобы Огайоның ең ірі қалааралық теміржол компаниясы болды және Кливлендтің айналасындағы бірнеше желілерді, әсіресе Лейк-Шор электр теміржолын басқару тәжірибесі болды. Бұл екі компания, Аврора, Уитон және Чикаго темір жолы және Эльгин және Чикаго темір жолы, 1899 жылы 24 ақпанда құрылды. Құрылғанынан кейін бір күн өткен соң, Кливлендтегі екінші инвесторлар тобы, Померой Мандельбаум тобының басшылығымен, "Аврора, Уитон және Чикаго теміржол компаниясын" құрды. Померой Мандельбаум Огайодағы екінші ірі қалааралық теміржол компаниясы болды және Эверетт Мур тобымен бәсекелесуді көздеді. Эверетт Мур синдикаты мен Померой Мандельбаум тобының кездесуі 1900 немесе 1901 жылдары екі компанияның болашағын талқылау үшін болды. Олар келісімге келді: Эверетт Мур Аврораны Чикагоға жалғастыратын темір жолдарды салып, күтіп ұстайтын болады, ал Померой Мандельбаум тобы Фокс өзені аңғарындағы қалаларды жалғастыратын темір жолдарды басқаратын болады (әуелде Аврора, Элгин және Фокс өзені электр компаниясы [AE&FRE] ретінде біріктіріледі). Үшінші темір жол, Батавия және Шығыс темір жол компаниясы, 1901 жылы Эверетт Мур тобымен Батавия қаласын Аврора желісіне қосу үшін құрылды. 1901 жылы 12 наурызда бұрын құрылған Эверетт Мур компанияларының барлығы біріктіріліп, Аврора, Эльгин және Чикаго теміржол компаниясы (AE&C) деп аталды. 1901 жылы темір жол құрылысын қаржыландыру үшін 3 миллион доллар көлемінде облигациялар шығарылды.
Құрылыс (1901-1902)
Құрылыс 1900 жылы 18 қыркүйекте басталды, сол кезде AE&C өз жолын оңтайландыруды бастады. AE&C 1902 жылы ақпанда теміржолдың құрылысындағы ең үлкен кедергілердің бірін жеңілдетіп, қолданыстағы жол желілерін кесіп өтуге рұқсат алды. Қыс айларынан кейін құрылыс күшейді; сәуір айына дейін Аврора мен Уитон арасындағы үшінші рельс аяқталды. Сол айдың соңында темір жол Чикагодағы 52-ші даңғылдағы (қазіргі Ларами даңғылы) Метрополитен Вест-Сайд жоғары темір жолымен байланысты. Компания құрылыс материалдарын қажетті жерге жеткізу үшін толығымен орындалған бу локомотивтерін іске қосты. Уитон темір жолдың бас кеңсесі, көлік қоймасы және машина жасау цехы үшін таңдалды. 1902 жылы сәуірде күтпеген шығындарды жабу үшін 1,5 миллион доллар артықшылықты акция шығарылды. AE&C компаниясы Батавиядан оңтүстікке қарай жер сатып алып, электр энергиясын жеткізу үшін электр стансасын салды. Ол кезде коммерциялық электр қуаты әлі қол жетімді болмағандықтан, темір жол үшінші рельсті өз қуатымен қамтамасыз етуі керек болды. Бу қазандықтары Чикаго, Берлингтон және Куинси темір жолынан алынған көмірмен жабдықталды. 1902 жылы 11 сәуірде олар General Electric компаниясымен электр генераторлары, трансформаторлары мен конвертерлерін беру туралы келісімшартқа қол қойды. Жол желісі электр полюстерінің желісін жолдың оң жағы арқылы аяқтады, бұл Аврора, Уорренвилл және Ломбардтағы жол бойындағы электрлік қосалқы станциялар арасында байланыс пен қуат алмасуды қамтамасыз етті. Ал, бесінші станса Уэйннің оңтүстік-шығысында, Елгин филиалында салынды. Субстанциялар электр желілеріндегі ауыспалы токты үшінші рельсте пайдалану үшін төмен кернеулі тұрақты токқа айналдырды. Құрылыс аяқталғаннан кейін электр станциясы кем дегенде үш шағын троллейбус желісі мен бірнеше Фокс доласындағы қауымдарға электр қуатын қамтамасыз етті. Желі құрылысын жүргізу үшін Кливленд құрылыс компаниясы жалданады. Үш рельс де "Т" форматындағы, тас балластқа салынған рельстер. Ағаштан жасалған теміржол байламдары 2816 байламға орнатылды және стандартты кеңістікте бөлінді. Үшінші рельсті ұстап тұру үшін бесінші рельстің ұзындығы үш метр болатын. Жолдың басым бөлігі екі жолды болды, Чикаго гольф клубынан Аврораға дейінгі бір жолмен. Жолдың екі рельсті жолдың ені 9 метр болатын, ал оның айналасын тоқылған сыммен қоршауланған. Үшінші рельс, әдетте, екі рельстің ішкі жақтарына орналастырылып, тұрғындар мен қызметкерлердің қауіпсіздігін қамтамасыз еткен. Үшінші рельсті теміржол өткелдерінде тоқтатты, онда тоқты үңгір арқылы жеткізу үшін жер астына кабель орнатылды. 34.5 миль (56 км) желісінің алғашқы тексеру сапары 1902 жылы 16 мамырда өтті. Поезд 52-ші даңғылдан Аврораға дейін жолға шықты, содан кейін AE & FRE арқылы оңтүстікке Йорквиллге, содан кейін солтүстікке Дандиге дейін өтті. AE&C басшылығы сол түні 1 шілдеде желісін ашуды жоспарлап отырғанын мәлімдеді. AE&FRE көп ұзамай Fox Valley қауымдастықтарынан AE&C-ге жедел трансфер қызметін ұсынатынын мәлімдеді. 17 мамырда AE&C Батавиядағы электр стансасын сынақтан өткізді және оның жұмыс істеуінде бірнеше проблемалар тапты. Маусым айында болған қатты жаңбырлар құрылыс жұмыстарының тоқтап қалуына әкеліп, жолдың біраз бөлігін су алып кетті. Ашылу күні 12 шілдеге ауыстырылды, бірақ жылжымалы құрам өндірісінің кешігуі оны тамыз айына дейін тоқтатты. Жаман инвестициялар Эверетт Мур синдикатын 1902 жылдың ортасында AE&C акцияларын сатуға мәжбүр етті. Компания телефон компаниясын құрды, бірақ Bell телефон компаниясымен бәсекеге түсу үшін күресті. Сонымен қатар, олардың құрылыс компанияларының бірі банкротқа ұшырап, Кливлендте несиелік дағдарысқа ұшырады. Кредиторлар төлем талап етті, ал Эверетт Мур тобы бірнеше активтерді, соның ішінде теміржол компаниясының акцияларын 200 000 долларға сатып жіберді. Pomeroy Mandelbaum тобы компанияда әлі де үлкен үлеске ие болды және оның жұмысында көшбасшы болды. G. C. Kuhlman Car Company компаниясына отыз жолаушы көлігін жеткізу тапсырылды, бірақ белгісіз себептермен келісімшарт жүзеге аспады. 1902 жылы наурыз айында Нилс автомобиль және өндіріс компаниясына он автокөлікке тапсырыс берілді. Нилз автокөліктеріне сұраныс соншалықты жоғары болды, компания толық тапсырысты орындай алмады, бірақ 1902 жылдың 29 шілдесінде AE&C-нің алғашқы алты көлігін жеткізді. Көліктердің төрт моторы мен дөңгелектері болды. Олар "шағын Пульман" деп сипатталды және қырық алты немесе елу екі жолаушыға арналған. Тағы жиырма машина Джон Стивенсон автокөлік компа...
Ертегі қызмет
Қатты жұмыс істейтін электр жүйесіне, тәжірибесіз автокөлік жүргізушілерге және тек алты ғана жұмыс істейтін жылжымалы құрамға қарамастан, Чикагодағы Аврора және Элгин темір жолының Аврора филиалы 1902 жылы 25 тамызда ашылды. Жол ақысы бір жолға 25 цент, ал оралу жолға 45 цент болатын. The Loop-қа кіргісі келетін жолаушылар 52-ші даңғылдағы Metropolitan West Side Elevated-ке қосымша бес цент төлеп ауысуы керек еді. Қызмет таңғы 5:33-те басталып, 11:33-те аяқталды, пойыздар әр отыз минут сайын жүреді. Терминалдар 52-ші даңғыл, Остин даңғылы (Чикагода), Оук Парк, Харлем даңғылы (Форест Паркте), Мейвуд, Беллвуд, Вольф Роуд (Хиллсайдта), Оңтүстік Элмхерст, Секкер Роуд (Вилла Паркте), Ломбард, Глен Эллин, Колледж даңғылы (Уитонда), Уитон, Гэри Роуд (Уитонда), Чикаго гольф алаңы, Уорренвилл, Ферри Роуд (Уорренвиллде), Эола Антасса (Аврорада) және Аврорада ашылды. Аврорадан Чикагоға бір жолғы сапар 75 минутқа созылады. Нилз автомобиль компаниясының соңғы төрт көлігі 5 қыркүйекте келіп, жеті күннен кейін пайдалануға берілді. Батавиядағы филиалда қызмет ететін пойыздардың кестесі стансаларда орналастырылған. Алайда, нақты қызмет 1902 жылдың қыркүйек айының соңғы аптасында ғана басталды. Батавиядағы филиал Эола-Джанкшн деген жерде орналасқан Аврорадағы филиалмен кездесті. Батавиядағы филиал ашылғанда да, көліктер аз жүретін, сондықтан ол негізінен теміржол қызметкерлерінің Батавиядағы электр стансасына жетуіне ыңғайлы көлік ретінде пайдаланылған болуы мүмкін. AE&C Фокс-Вэлли қалалары мен қалаларының азаматтарына жарнамалық листовкалар шығарды. Олар бұл кітапшаларды Аурораның батысындағы елді мекендерге де жіберді. Олар "Әлемдегі ең жақсы электр теміржолы" деп мақтанып жүрді. Жыл соңына қарай AE&C ай сайынғы табысы 16 500 доллардан асып кетті. Сонымен қатар, жақын маңдағы Чикаго, Берлингтон және Куинси темір жолының Аврора мен Чикаго арасындағы жолаушылар саны күрт азайды. Стивенсонның жиырма машинасы 1902 жылдың желтоқсан айында келді. Он бес автокөлік моторлармен жабдықталған (жұп нөмірлері 3058) және бес (жұп нөмірлері 101109); бұл соңғы бес автокөлік тек артта жүретін автокөлік ретінде пайдаланылуға арналған. Wheaton-да жолаушылар санына байланысты арбалар жиі қосылады немесе алынып тасталады. Стивенсонның машиналары Найлз машиналарымен барлық жағынан бірдей болды. Бұл жаңа көліктер Аврора мен Чикаго арасындағы жол уақытын бір сағатқа қысқартты. Жаңа вагондар темір жолдың жылдамдықты арттыруға мүмкіндік берді. 52-ші даңғылдан Аврораға дейінгі бір жол 1903 жылы 29 мамырда Эльгинге дейін басталды. 28 шақырымдық тармақ Уитондағы негізгі желіден бөлініп, Чикагодан пойыздарға Фокс-Вэлли қаласына алпыс бес минут ішінде жетуге мүмкіндік берді. Ашылған кезде AE&C пойыздар Аврора мен Элгин арасында кезектесіп, әр он бес минут сайын 52-ші даңғылдан шығуға мүмкіндік беру үшін кестесін өзгерте алды. Бұл кезде барлық пойыздар жергілікті жүріп, әр станцияда тоқтады. AE&C 1903 жылдың соңында Мендотаға кеңейтуді қысқа уақытқа қарастырды, бірақ қаржылық тәуекелге тұрарлық емес деп тапты. Көліктерде негізінен жолаушылар болса да, таңертеңгілікте жүкті жеңілдіретін вагондар да болды. Айта кетерлігі, 1903 жылы қазан айында AE&C Chicago Record Herald газетімен газетті желі бойымен қала маңындағы қалаларға тарату туралы келісімге келді. 1909 жылдың 1 желтоқсанында Теміржол Женеваға Уитоннан жақын орналасқан бөлімшесін қосты. Бұл 1910 жылы 25 тамызда Сент-Чарльзге дейін ұзартылды. Қалааралық желілердің көпшілігі электр қуатын жинау үшін үшінші рельсті қолданды, бұл қалааралық темір жолдар үшін өте сирек кездесетін жағдай. Үшінші рельс қалалық көтерілген теміржол және метро жүйелері үшін стандартқа айналған кезде, қалааралық теміржолдардың көпшілігі үстірткі сымнан қуат алу үшін троллейбусты бағаналарды қолданды; AE&C тек қажет болған жағдайда троллейбусты сымдарды қолданды, мысалы, қалааралық көшеде жүретін бірнеше жерлерде. Бастапқыда теміржолдың Чикагодағы аялдамасы 52-авеню станциясы болды, ол Гарфилд Парк жоғары теміржол желісімен бөлісті. 1905 жылдың 11 наурызынан бастап қалааралық метрополитеннің "L" рельстерінде жұмыс істей бастады, бұл AE&C пойыздарына Чикагоның орталығына тікелей қызмет көрсетуге мүмкіндік берді. Сонымен қатар, Metropolitan Garfield Park қызметі 52-ші даңғылдан батысқа қарай кеңейтілді, AE&C орнына қалааралық жер үсті деңгейіндегі трассада жергілікті қызмет көрсетуші ретінде Форст Парктегі Десплеййнс даңғылына дейін батысқа қарай кеңейтілді. Қалааралық пойыздар Уэллс-стр�...
Service to Elgin began on May 29, 1903. The 17.5 mile (28 km) branch split off from the main line at Wheaton, and allowed trains from Chicago to reach the Fox Valley city in sixty five minutes. When opened, the AE&C was able to change its schedules to allow trains to leave 52nd Avenue every fifteen minutes, alternating between Aurora and Elgin. All trains at this point ran locally, stopping at every station. The AE&C briefly considered expanding to Mendota in late 1903, but determined that it was not worth the financial risk. Though cars primarily carried passengers, some early morning cars carried light freight. Notably, the AE&C reached a deal with the Chicago Record Herald in October 1903 to distribute the paper to the suburbs along the line. On December 1, 1909, the railroad added a branch from near Wheaton to Geneva. This was extended to St Charles August 25, 1910. Most of the interurban's lines used a third rail for power collection, which was relatively unusual for interurban railroads. While third rail had become the standard for urban elevated railroad and subway systems, most interurban railroads used trolley poles to pick up power from overhead wire; the AE&C only used trolley wire where necessary, such as in the few locations where the interurban had street running. Originally, the railroad's Chicago terminus was the 52nd Avenue station that it shared with the Garfield Park elevated railroad line of the Metropolitan West Side Elevated Railroad, and where passengers transferred between interurban and elevated trains. Beginning on March 11, 1905, the interurban began operating over the Metropolitan's "L" tracks, allowing AE&C trains to directly serve downtown Chicago. At the same time, the Metropolitan's Garfield Park service was extended west of 52nd Avenue, replacing the AE&C as the provider of local service over the interurban's surface level trackage as far west as Desplaines Avenue in Forest Park. The interurban's trains terminated at the stub ended Wells Street Terminal, adjacent to the Loop elevated. The interurban continued to use the "L" tracks through the years of Chicago Rapid Transit Company (CRT) ownership and into the Chicago Transit Authority (CTA) era.
Чикаголық Аврора және Элгин темір жолы
Бірінші дүниежүзілік соғыс AE&C үшін қиын болды, ал темір жол 1919 жылы банкротқа түсті. Фокс-Ривер желісін (Фокс-Риверге параллель қалааралық желі) тастағаннан кейін қайта ұйымдастырылған компания 1922 жылы 1 шілдеде доктор Томас Конвей-младший басқаруымен Чикаго Аврора және Элгин темір жолы ретінде банкроттықтан шықты. CRT-тің жоғарыдағы пойыз қызметі бөлімшеге дейін кеңейтілді; "L" компаниясы бөлімшесінде жолаушылар қызметін тек қана қамтамасыз ететін болды және бұл жаңа қызмет CA&E-нің өзінің негізгі желісінде Bellwood-тан шығысқа қарай жергілікті қызметін алмастырды. Коммуналдық шаруашылық магнаты Сэмюэл Инсулл 1926 жылы CA&E-ді басқаруға ие болды. Инсулл мен оның корпоративтік мүдделері Солтүстік жағалау мен Оңтүстік жағалау желілерінің меншігін басып алып, жақсартты. Инсуллдың CA&E-ге ұқсас жақсартулар жасау жоспарлары Ұлы депрессияның салдарынан жойылды. Оның коммуналдық империясының құлдырауымен Инсулл CA&E-дегі үлесін сатуға мәжбүр болды, ал темір жол 1932 жылы тағы да банкрот болды. Батыс Чикагоны Женева мен Сент-Чарльзмен байланыстыратын желі 1937 жылдың 31 қазанында тоқтатылды.
A branch from Bellwood to Westchester opened October 1, 1926. CRT's elevated train service was extended onto the branch; the "L" company was the sole provider of passenger service on the branch and this new service replaced the CA&E's own local service on its main line east of Bellwood. Utilities magnate Samuel Insull gained control of the CA&E in 1926. Insull and his corporate interests had already taken over and improved the properties of the North Shore and South Shore Lines. Insull's plans to make similar improvements to the CA&E were scrapped as the result of the Great Depression. With the collapse of his utilities empire, Insull was forced to sell his interest in the CA&E, and the railroad was once again bankrupt by 1932. The line connecting West Chicago with Geneva and St. Charles was abandoned October 31, 1937.
Соғыстан кейінгі құлдырау жылдары
Темір жол 1946 жылға дейін банкроттан шыға алмады. Темір жолдың табысы аз, қарызы көп және капиталы аз болғанымен, соғыс кезіндегі табыстар мен батыс қала маңындағы өсіп келе жатқан аймақтағы клиенттер базасының күшеюіне үміт арту темір жолды өз қызметін жақсартуға итермеледі. Темір жол өзінің физикалық зауытын айтарлықтай жақсартты және 1946 жылы он жаңа барлық болат жолаушылар вагонын сатып алды және тағы сегізін жоспарлады, бұл темір жолдың алғашқы жылдарынан бастап темір жолдың тізімінде болған ең ескі ағаш вагондарды зейнеткерлікке шығару ниетімен болды. Алайда, соғыстан кейінгі жылдары жолаушылар саны көбейіп, темір жолдан автокөліктерге ауысты, содан кейін CA&E темір жолдың астынан кілемді тартып алды. 1950 жылдардың басында Конгресс-стрит экспресс-жолын (қазіргі Айзенхауэр экспресс-жолы деп аталады) салу жоспарлары CA&E трафигін одан әрі құртудың көзі ретінде ғана емес, сонымен қатар жаңа автомобиль жолының жолын салуға тура келді. Автомобиль жолының құрылыс жоспарлары магистральдың ортаңғы жолағында пойыздарға арналған жолды қамтамасыз етті. Алайда, суперавтожолдың аяқталуына шамамен бес жыл қалғанда, "L" және қалааралық пойыздар көше деңгейінде уақытша жол жүру құқығын пайдалануы керек. 1951 жылы жоспарлар таратылған кезде CA&E бұл келісімге қарсылық білдірді, өйткені олар Чикагоның тығыз орналасқан батыс жағындағы көшелерде жол жүру уақытына және пойыздардың кестесіне әсер етті. Темір жолдың кідірісі жылына миллион долларға жуық шығынға ұшырайды деп есептеді, жаңа суперавтожолдың темір жол табысына ұзақ мерзімді әсерін айтпағанда. Тағы бір ұзақ мерзімді алаңдаушылық темір жолдың орталық терминалы болды; жаңа медиандық жолақтың Уэллс-стрит терминалына кіру мүмкіндігі болмас еді. Оның орнына, ауыстыру желісі Милуоки Дирборн метрополитені арқылы Loop-қа кіреді, онда CA&E жылжымалы құрамның жақсы бөлігін құрайтын ағаштан жасалған автомобильдерге тыйым салынған. Компромистік шешім ретінде темір жол 1951 жылы CA&E-дің Вестчестер желісінде пайдасыз жоғарылатылған пойыз қызметін тоқтатқаннан кейін, CTA Garfield Park қызметінің батыс аялдамасы - Forest Park-тағы Desplaines Avenue станциясына қызмет көрсетуді қысқартуды мақұлдады. Жаңа Forest Park терминалында жолаушылар қалаға бару үшін CA&E қалааралық пойызынан CTA пойызына ауысады. Бұл терминал екі айналмалы жолдан (бірін CA&E, екіншісін CTA) тұрады, онда жолаушылар қалааралық және CTA пойыздары арасында уақытша көше деңгейіндегі және мүмкін болашақтағы жаңа медиандық Конгресс желісі арқылы жүретін платформа арқылы ауыса алады. Өкінішке орай, 1953 жылдың 20 қыркүйегінде CA&E жолаушылары бір орындықты Чикагоның орталығына жолатуды жоғалтты. Кішірейтілгеннен кейін бірнеше ай ішінде желідегі жолаушылардың жартысы оны Чикаго және Солтүстік Батыс темір жолымен қамтамасыз етілген қатардағы жолаушылар қызметіне қалдырды, бүгін Metra компаниясы Union Pacific West Line ретінде жұмыс істейді.
Соңғы жылдар
Бір орындықты Loop-қа ауыстыру қалааралық жолды қиратты. Темір жолдың қаржылық жағдайы әлсіз болды, ал орталыққа қызмет көрсетуді қалпына келтіру жоспарлары әртүрлі заңдық немесе операциялық кедергілерге тап болды. 1952 жылы темір жол пойыздарға автобус ауыстыруға тырысты, ал бірнеше жыл бойы қаржылық шығынға ұшырағаннан кейін, 1957 жылы сәуірде Иллинойс сауда комиссиясы темір жолға жолаушылар қызметін тоқтатуға рұқсат берді. Жолаушылар тобы мен зардап шеккен муниципалитеттер темір жолды уақытша қызмет көрсетуді жалғастыруға мәжбүр ететін тыйым салуды сұрады, бірақ сот шешімдері жолды тазартқаннан кейін, басқару жолаушылар қызметін 3 шілде 1957 жылы түскі уақытта тоқтатты. CA&E пойызымен қалаға келген жолаушылар пойызға отырып, үйлеріне оралғанда өздерін тұтқындап қалды. Жүк тасымалы 1959 жылдың 10 маусымына дейін екі жыл жалғасты. Бұл жерден кейін пойыздар жүрмеді, бірақ жолдың және жылжымалы құрамның құқығы сақталды, егер тарап мүлікті сатып алу үшін алға басса. CA&E-нің ресми тоқтатылуы 1961 жылы 6 шілдеде сағат 17:00-де, соңғы жолаушылар пойыздары жүріп өткеннен төрт жыл өткен соң болды. Жылжымайтын мүлік Иллинойстың Аврора корпорациясының бөлігіне айналды, бұл кішкентай конгломерат, ол жолдың және басқа да мүліктердің құқығын біртіндеп сатып жіберді. Жолдың кейбір бөліктері қазір Иллинойс дала жолы деп аталатын көп мақсатты жол ретінде пайдаланылады.
Сақтау
Жолдың көп бөлігі Иллинойс прерия жолы ретінде сақталған, сонымен қатар екі депо, екі комбинациялық депо / станция және CA&E-ден 19 жылжымалы құрам бар. Клинтонвилл қосалқы станциясы Оңтүстік Эльгин, Иллинойс штатында қазіргі уақытта Valley Model Railroad орналасқан. Prince Crossing қосалқы станциясы Батыс Чикаго, Иллинойс штатында қазіргі уақытта Солт-Крик үлгілік темір жолының үйі болып табылады. Вилла-Авеню депосы Вилла-Парк, Иллинойс штатында Вилла-Парк тарихи қоғамының үйі болып табылады. Вилла Парктегі Ардмор қоймасы Вилла Парк сауда палатасының үйі болып табылады. Аурорадағы тракторлық терминал ғимараты. Терминал ғимараты 2 E. Wilson St Batavia. Компанияның бұрынғы штаб-пәтері 400 402 W Liberty St, Wheaton, қазір кеңселер үшін пайдаланылады. Иллинойс штатының Юнион қаласындағы Иллинойс теміржол музейінде 36, 308, 309, 319, 321, 409, 431, 451, 453 және 460-шы вагондар бар. Иллинойс штатының Оңтүстік Элгин қаласында орналасқан Фокс-Ривер троллейбусы мұражайында 11, 20, 316, 317 және 458 автомобильдері бар. Пенсильвания штатының Рокхилл пешіндегі Рокхилл троллейбус музейінде 315-ші машина бар. Айова штатының Маунт-Плезанттегі Midwest Electric Railway 320-маркатты иеленеді. Мэн штатының Кеннебанкпорт қаласындағы теңіз жағалауындағы троллейбустар мұражайында 434-ші машина бар. Коннектикут штатының Шығыс Виндзордағы Коннектикут троллейбустары мұражайы 303-ші машинаны иеленеді.