Кіріспе

Сэмюэл Паркер (1640 - 21 наурыз 1688 ж.) - ағылшын шіркеушісі, мықты эрасттық көзқараспен және Диссиденттердің қатал қарсыласы. Оның саяси ұстанымы көбінесе Томас Гоббспен салыстырылады, бірақ оның да айқын айырмашылықтары бар; ол өз уақытында латитудитарий деп те аталды, бірақ бұл қазіргі ғалымдар келіскен нәрсе емес. Король Джеймс II билік құрған кезде ол Оксфорд епископы болды және Джеймс оны католиктерге деген көзқарасында қалыпты деп санады.

Ерте өмір және мансап

Ол 1640 жылы Англияның Нортгемптон қаласында судья және қазына бароны Джон Паркердің екінші ұлы болып дүниеге келді. Нортгемптон грамматикалық мектебінде оқығаннан кейін, ол Оксфордтың Уадхэм колледжіне 1656 жылдың 30 қыркүйегінде түсіп, 1657 жылы Майклмас семестріне оқуға түсті. Уадхамда ол қарқынды пресвитериандық өмірді өткізді және 1659 жылы 28 ақпанда BA бітірді. Реставрациядан кейін оның көзқарастары Уадхэмнің бастығы Уолтер Блэндфордтың қарсылығына ұшырады және ол Троица колледжіне көшіп барды, онда ол 9 шілдеде 1663 жылы магистр дәрежесін алды. Ол Троицаның аға мүшесі Ральф Батерсттің ықпалымен өз көзқарасын өзгертті және келесі жылы діни қызметке тағайындалды. Паркер 1667 жылы Кент штатының Чартем қаласының ректоры, ал 1670 жылы Кентерберияның архидиаканы болды. Екі жылдан кейін ол Кент штатындағы Икхэмнің ректоры болып тағайындалды. 1673 жылы ол Кантербериядағы Истбридж ауруханасының шебері болып сайланды. 1666 жылы маусымда Корольдік қоғамның мүшесі болып сайланды.

Платондықтарға қарсы

1665 жылы ол "Тентамина физико теологика де део" атты эссе жариялады, ол 1667 жылы оны өзінің капелландарының бірі етіп тағайындаған архиепископ Гилберт Шелдонға арналған. 1666 жылы Паркер Кембридж платондарын нысанаға алған екі кітапша жариялады. Ол жаңа ғана Корольдік қоғамның мүшесі болды, ал бұл жұмыстар қоғамның эксперименталистерін метафизиканың болжамдарынан алыстату үшін жасалды. Шын мәнінде, еркін және бейтарап цензура жалпы герметикалық ойшылдарды, мысалы Розенкрейсерлер, Томас Воган және Джон Хейдонды кеңінен мақсат етті. Сонымен қатар, Платоның сын-пікірінің жанама өнімі ретінде, туа біткен білім міндетті түрде дұрыс деп болжау туралы айтарлықтай нәрселер бар еді.

Дін саясатының сөзі

Оның "Дискурсы церковного политса" (1670) - діни істерді мемлекеттік реттеуді жақтады және оның басты еңбегі болып табылады. Бұл "реставрацияның ереуілшілерге жасаған ең қатал шабуылы" деп аталады. Кітаптың мақсаты: "Фанатикалық мінез-құлық пен қағидалардың үкіметтің әл-ауқаты мен қауіпсіздігімен айқын сәйкессіздікті көрсету арқылы, билікті ең нашар және қауіпті жауларынан сақтандыруға және оларды әлемдегі барлық ақыл-ой күші оларды ешқашан көндіре алмайтын заңдардың қатаңдығы арқылы қарапайымдылық пен мойынсұнушылыққа мәжбүрлеуге" болды. Гоббс тәлімінің егемендігі толықтай қабылданды (27-бет), және азаматтық биліктің абсолютті үстемдігі еш тартынбай мәлімделеді. Діннің азаматтық биліктің билігінен азат болуынан алыс екендігіне байланысты "дүниеде оның қамқорлығы мен ықпалын талап ететін ештеңе жоқ" (с. 15). Алайда Левиафанның басқа да тұстары қатты сынға түседі. Одан өзге пікір білдірушілердің ұстанымы ұстауға болмайтын және күлкілі деп жарияланады, ал автор 'Жалпылық биліктің бұйрықтарына қарсы тұрып, оны мойындаудың ақымақтығы; жұмсақ және қанағаттанбаған ар-ұжданның болмысы' туралы өте шынайы сөйлейді. Джон Локк бұл баяндамаға түсініктеме жазды, бірақ олар жарияланбады. Бұл оны Паркердің бірнеше памфлетіне жауап ретінде "The Rehearsal Transpros'd" (Лондон, 1672, 1673) екі бөлігін заңсыз жариялаған Эндрю Марвеллмен (16211678) айтыс-тартысқа әкелді. Паркер өзінің ұстанымын одан әрі қорғады. Марвелл Паркерді соншалықты масқаралауға қол жеткізді, ол Марвеллдің өлімінен кейін ғана шіркеулік дауларға оралды.

Хоббсқа қарсы

Паркер Гоббстың мемлекеттік билік туралы аргументтеріне жақын деп саналса да (бұл пікір әлі де бар), ол Гоббске атеизм негізінде, оған қарсы қойылған жалпы айыптау үшін шабуыл жасады. Табиғат заңдарының құдайлық билігін көрсету (1681) еңбегінде Паркер ертеректе жасалған жұмысты дамытты, сондай-ақ Ричард Камберлендтің De legibus naturae (1672) аргументтерін қабылдады. Ол Гоббстің адам табиғатын өзімшіл деп қарастырып, табиғат заңдарын түсінуіміздің табиғатты түсінуден дамығанын, оның туа біткенін талап етпейді деп айтады. Паркерді жалпыға ортақ католик ретінде қарастырды, өйткені оның Магдаленадағы әрекеттері. Бұл жоғары шіркеудің пассивті мойынсұну туралы ілімінің экстремалды өкілімен сәйкес келді. Өлім аузында жатқанда, оны Рим шіркеуіне қабылдауға көндіру үшін жіберілген католик діни қызметкерлеріне епископ "өзінің ешқашан да сол діннің мүшесі болмағандығын және ешқашан да болмаятынын" және Англия шіркеуінің мүшелері болып өлетінін мәлімдеді.

Отбасы

Ол 1688 жылы Оксфордтағы Магдалена колледжінде қайтыс болды және сол жердегі шіркеуде жерленді. Оның екінші ұлы, сонымен қатар Сэмюэл Паркер (16811730) жазушы болды.

Шығармалары

"Тентамина Физико Теология де Део" Лондон: 1665 жыл. "Илаһи билік пен ізгілік сипаты мен кеңістігі туралы есеп". Оксфорд: 1666 жыл. Платоникалық философияның еркін және бейтарап сын-қағазы. Оксфорд: 1666 жыл. Дін саясатының баяндамасы. Лондон: 1670 жыл. Дін саясатын қорғау және жалғастыру. Лондон: 1671 жыл. Епископ Брамхолл мен Англия шіркеуінің дінбасыларын ақтауда сөйлеген сөзі. Лондон: 1673 жыл. Репетициядан өткендерге ескерту. Лондон: 1673 жыл. Диспутация де део эт провидендия дивина. Лондон: 1678 жыл. Табиғат заңының және христиан дінінің құдайлық билігінің екі бөлімді көрсетілімі. Лондон: 1681 жыл. Англия шіркеуінің жағдайы. Лондон: 1681 жыл. Алғашқы алты жүз жылдағы христиан шіркеуінің билігі туралы есеп. Лондон: 1683 жыл. Дін мен адалдық. Лондон: 1684 жыл. Дін мен адалдық, екінші бөлік. Лондон: 1685 жыл. Парламент мүшелеріне қойылатын сынақты алып тастау себептері. Лондон: 1688 жыл. Қайтыс болған король Джеймске жіберілген баяндама. Лондон: 1690 жыл. Өз заманының тарихы. Лондон: 1727 жыл.