Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сэмюэл Паркер (1640 - 21 наурыз 1688 ж.) - ағылшын шіркеушісі, мықты эрасттық көзқараспен және Диссиденттердің қатал қарсыласы. Оның саяси ұстанымы көбінесе Томас Гоббспен салыстырылады, бірақ оның да айқын айырмашылықтары бар; ол өз уақытында латитудитарий деп те аталды, бірақ бұл қазіргі ғалымдар келіскен нәрсе емес. Король Джеймс II билік құрған кезде ол Оксфорд епископы болды және Джеймс оны католиктерге деген көзқарасында қалыпты деп санады.
English churchman
Samuel Parker (1640 – 21 March 1688) was an English churchman, of strong Erastian views and a fierce opponent of Dissenters. His political position is often compared with that of Thomas Hobbes, but there are also clear differences; he was also called in his time a Latitudinarian, but this is not something on which modern scholars are agreed. During the reign of King James II he served as Bishop of Oxford, and was considered by James to be a moderate in his attitude to Catholics.
Ерте өмір және мансап
Ол 1640 жылы Англияның Нортгемптон қаласында судья және қазына бароны Джон Паркердің екінші ұлы болып дүниеге келді. Нортгемптон грамматикалық мектебінде оқығаннан кейін, ол Оксфордтың Уадхэм колледжіне 1656 жылдың 30 қыркүйегінде түсіп, 1657 жылы Майклмас семестріне оқуға түсті. Уадхамда ол қарқынды пресвитериандық өмірді өткізді және 1659 жылы 28 ақпанда BA бітірді. Реставрациядан кейін оның көзқарастары Уадхэмнің бастығы Уолтер Блэндфордтың қарсылығына ұшырады және ол Троица колледжіне көшіп барды, онда ол 9 шілдеде 1663 жылы магистр дәрежесін алды. Ол Троицаның аға мүшесі Ральф Батерсттің ықпалымен өз көзқарасын өзгертті және келесі жылы діни қызметке тағайындалды. Паркер 1667 жылы Кент штатының Чартем қаласының ректоры, ал 1670 жылы Кентерберияның архидиаканы болды. Екі жылдан кейін ол Кент штатындағы Икхэмнің ректоры болып тағайындалды. 1673 жылы ол Кантербериядағы Истбридж ауруханасының шебері болып сайланды. 1666 жылы маусымда Корольдік қоғамның мүшесі болып сайланды.
He was born at Northampton, England in 1640, the second son of John Parker the judge and Baron of the Exchequer. After studying at Northampton Grammar School, he entered Wadham College, Oxford, 30 September 1656, and matriculated at the Michaelmas term 1657. At Wadham he lived an intense presbyterian life, and graduated BA 28 February 1659. After the Restoration, his views met the disapproval of the warden of Wadham, Walter Blandford, and he migrated to Trinity College, where he proceeded MA 9 July 1663. Under the influence of Ralph Bathurst, senior fellow of Trinity, he moderated his views, and in the following year he was ordained. Parker became rector of Chartham, Kent, in 1667, and in 1670 he became Archdeacon of Canterbury. Two years after he was appointed rector of Ickham, Kent. In 1673 he was elected master of the Eastbridge Hospital, Canterbury. He was elected a Fellow of the Royal Society in June 1666.
Платондықтарға қарсы
1665 жылы ол "Тентамина физико теологика де део" атты эссе жариялады, ол 1667 жылы оны өзінің капелландарының бірі етіп тағайындаған архиепископ Гилберт Шелдонға арналған. 1666 жылы Паркер Кембридж платондарын нысанаға алған екі кітапша жариялады. Ол жаңа ғана Корольдік қоғамның мүшесі болды, ал бұл жұмыстар қоғамның эксперименталистерін метафизиканың болжамдарынан алыстату үшін жасалды. Шын мәнінде, еркін және бейтарап цензура жалпы герметикалық ойшылдарды, мысалы Розенкрейсерлер, Томас Воган және Джон Хейдонды кеңінен мақсат етті. Сонымен қатар, Платоның сын-пікірінің жанама өнімі ретінде, туа біткен білім міндетті түрде дұрыс деп болжау туралы айтарлықтай нәрселер бар еді.
In 1665 he published an essay entitled Tentamina physico theologica de Deo, dedicated to Archbishop Gilbert Sheldon, who in 1667 appointed him one of his chaplains. In 1666 7 Parker published two pamphlets targeting the Cambridge Platonists. He had just become a Fellow of the Royal Society, and these works were designed to put distance between the experimentalists of the Society and the speculations of metaphysics. In fact the Free and Impartial Censure took wide aim at hermetic thinkers in general, such as Rosicrucians, Thomas Vaughan and John Heydon. It also had as a byproduct of the critique of Platonism acute things to say about the assumption that innate knowledge was necessarily correct.
Дін саясатының сөзі
Оның "Дискурсы церковного политса" (1670) - діни істерді мемлекеттік реттеуді жақтады және оның басты еңбегі болып табылады. Бұл "реставрацияның ереуілшілерге жасаған ең қатал шабуылы" деп аталады. Кітаптың мақсаты: "Фанатикалық мінез-құлық пен қағидалардың үкіметтің әл-ауқаты мен қауіпсіздігімен айқын сәйкессіздікті көрсету арқылы, билікті ең нашар және қауіпті жауларынан сақтандыруға және оларды әлемдегі барлық ақыл-ой күші оларды ешқашан көндіре алмайтын заңдардың қатаңдығы арқылы қарапайымдылық пен мойынсұнушылыққа мәжбүрлеуге" болды. Гоббс тәлімінің егемендігі толықтай қабылданды (27-бет), және азаматтық биліктің абсолютті үстемдігі еш тартынбай мәлімделеді. Діннің азаматтық биліктің билігінен азат болуынан алыс екендігіне байланысты "дүниеде оның қамқорлығы мен ықпалын талап ететін ештеңе жоқ" (с. 15). Алайда Левиафанның басқа да тұстары қатты сынға түседі. Одан өзге пікір білдірушілердің ұстанымы ұстауға болмайтын және күлкілі деп жарияланады, ал автор 'Жалпылық биліктің бұйрықтарына қарсы тұрып, оны мойындаудың ақымақтығы; жұмсақ және қанағаттанбаған ар-ұжданның болмысы' туралы өте шынайы сөйлейді. Джон Локк бұл баяндамаға түсініктеме жазды, бірақ олар жарияланбады. Бұл оны Паркердің бірнеше памфлетіне жауап ретінде "The Rehearsal Transpros'd" (Лондон, 1672, 1673) екі бөлігін заңсыз жариялаған Эндрю Марвеллмен (16211678) айтыс-тартысқа әкелді. Паркер өзінің ұстанымын одан әрі қорғады. Марвелл Паркерді соншалықты масқаралауға қол жеткізді, ол Марвеллдің өлімінен кейін ғана шіркеулік дауларға оралды.
His Discourse of Ecclesiastical Politie (1670) advocated state regulation of religious affairs, and is his major work. It has been called "the most ferocious of the Restoration assaults upon the dissenters". The aim of the book was, 'by representing the palpable inconsistency of fanatique tempers and principles with the welfare and security of government, to awaken Authority to beware of its worst and most dangerous enemies, and to force them to that modesty and obedience by severity of Laws to which all the strength of Reason in the world can never persuade them.' Hobbes's doctrine of sovereignty is fully accepted (p. 27), and the absolute supremacy of the civil power is unhesitatingly asserted. Religion, it is asserted, is so far from being at liberty from the authority of the civil power that 'nothing in the world will be found to require more of its care and influence' (p. 15). Other points of Leviathan, however, are sharply criticised. The position of dissenters is declared to be untenable and ridiculous, and the author discourses with much spirit upon 'the Pretense of a Tender and Unsatisfied Conscience; the Absurdity of Pleading it in opposition to the commands of Publick Authority.' John Locke wrote comments on the Discourse, but they remained unpublished. It also led him into polemical controversy with Andrew Marvell (1621–1678) who illegally published the two parts of The Rehearsal Transpros'd (London, 1672, 1673) as a response to several of Parker's pamphlets, including Discourse &c. Parker further defended his position. In the controversy, Marvell succeeded in humiliating Parker to such an extent that he did not return to ecclesiastical controversy until after Marvell's death.
Хоббсқа қарсы
Паркер Гоббстың мемлекеттік билік туралы аргументтеріне жақын деп саналса да (бұл пікір әлі де бар), ол Гоббске атеизм негізінде, оған қарсы қойылған жалпы айыптау үшін шабуыл жасады. Табиғат заңдарының құдайлық билігін көрсету (1681) еңбегінде Паркер ертеректе жасалған жұмысты дамытты, сондай-ақ Ричард Камберлендтің De legibus naturae (1672) аргументтерін қабылдады. Ол Гоббстің адам табиғатын өзімшіл деп қарастырып, табиғат заңдарын түсінуіміздің табиғатты түсінуден дамығанын, оның туа біткенін талап етпейді деп айтады. Паркерді жалпыға ортақ католик ретінде қарастырды, өйткені оның Магдаленадағы әрекеттері. Бұл жоғары шіркеудің пассивті мойынсұну туралы ілімінің экстремалды өкілімен сәйкес келді. Өлім аузында жатқанда, оны Рим шіркеуіне қабылдауға көндіру үшін жіберілген католик діни қызметкерлеріне епископ "өзінің ешқашан да сол діннің мүшесі болмағандығын және ешқашан да болмаятынын" және Англия шіркеуінің мүшелері болып өлетінін мәлімдеді.
Although Parker was thought to be close to the arguments on Hobbes on state power (and this opinion is still current), he went to lengths to attack Hobbes on the grounds of atheism, a common charge brought up against him. In A Demonstration of the Divine Authority of the Law of Nature (1681) Parker developed earlier work, and also adapted arguments from the De legibus naturae (1672) of Richard Cumberland. He contradicts Hobbes on human nature as selfish, and argues that our understanding of natural law develops from our understanding of nature, without the requirement that it be innate. Parker was commonly regarded as a Roman Catholic, because of his actions at Magdalen. Those were consistent with an extreme exponent of the High Church doctrine of passive obedience. To Catholic priests sent to persuade him on his deathbed to be received into the Roman Church, the bishop declared that he "never had been and never would be of that religion," and he died in the communion of the Church of England.
Отбасы
Ол 1688 жылы Оксфордтағы Магдалена колледжінде қайтыс болды және сол жердегі шіркеуде жерленді. Оның екінші ұлы, сонымен қатар Сэмюэл Паркер (16811730) жазушы болды.
He died in Magdalen College, Oxford in 1688 and was buried in the chapel there. His second son, also named Samuel Parker (1681–1730), was a writer.
Шығармалары
"Тентамина Физико Теология де Део" Лондон: 1665 жыл. "Илаһи билік пен ізгілік сипаты мен кеңістігі туралы есеп". Оксфорд: 1666 жыл. Платоникалық философияның еркін және бейтарап сын-қағазы. Оксфорд: 1666 жыл. Дін саясатының баяндамасы. Лондон: 1670 жыл. Дін саясатын қорғау және жалғастыру. Лондон: 1671 жыл. Епископ Брамхолл мен Англия шіркеуінің дінбасыларын ақтауда сөйлеген сөзі. Лондон: 1673 жыл. Репетициядан өткендерге ескерту. Лондон: 1673 жыл. Диспутация де део эт провидендия дивина. Лондон: 1678 жыл. Табиғат заңының және христиан дінінің құдайлық билігінің екі бөлімді көрсетілімі. Лондон: 1681 жыл. Англия шіркеуінің жағдайы. Лондон: 1681 жыл. Алғашқы алты жүз жылдағы христиан шіркеуінің билігі туралы есеп. Лондон: 1683 жыл. Дін мен адалдық. Лондон: 1684 жыл. Дін мен адалдық, екінші бөлік. Лондон: 1685 жыл. Парламент мүшелеріне қойылатын сынақты алып тастау себептері. Лондон: 1688 жыл. Қайтыс болған король Джеймске жіберілген баяндама. Лондон: 1690 жыл. Өз заманының тарихы. Лондон: 1727 жыл.
Tentamina Physico Theologica de Deo. London: 1665. An Account of the Nature and Extent of the Divine Dominion & Goodnesse. Oxford: 1666. A Free and Impartial Censure of the Platonick Philosophie. Oxford: 1666. A Discourse of Ecclesiastical Politie. London: 1670. A Defence and Continuation of the Ecclesiastical Politie. London: 1671. A Discourse in Vindication of Bishop Bramhall and the Clergy of the Church of England. London: 1673. A Reproof to the Rehearsal Transprosed. London: 1673. Disputationes de Deo et Providentia Divina. London: 1678. A Demonstration of the Divine Authority of the Law of Nature and of the Christian Religion in Two Parts. London: 1681. The Case of the Church of England. London: 1681. An Account of the Government of the Christian Church for the First Six Hundred Years. London: 1683. Religion and Loyalty. London: 1684. Religion and Loyalty, the Second Part. London: 1685. Reasons for Abrogating the Test Imposed upon All Members of Parliament. London: 1688. A Discourse Sent to the Late King James. London: 1690. History of His Own Times. London: 1727.