Роланд Пети – французский балетмейстер и танцовщик (1924-2011). Основатель балетных трупп, известен творческими постановками и сотрудничеством с Зизи Жанмер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз балет бишісі және хореографы (1924–2011)
French ballet dancer and choreographer (1924–2011)
Роланд Петит (13 қаңтар 1924 – 10 шілде 2011) – француз балет труппасының директоры, хореограф және биші. Ол Париж опера балет мектебінде тәлім алды және шығармашылық балеттерімен кеңінен танылды.
Roland Petit (13 January 192410 July 2011) was a French ballet company director, choreographer and dancer. He trained at the Paris Opera Ballet school, and became well known for his creative ballets.
Өмір және жұмыс
Аяқ киім дизайнері Роза Репетоның ұлы, Петит Париждің жанындағы Виллемонбльде дүниеге келді. Ол Париж Опера Балет мектебінде Густав Рико және Серж Лифардың басшылығымен оқыды және 1940 жылы балет корпусында билеуді бастады. 1945 жылы «Шамп-Элизе» балетін, ал 1948 жылы «Париж балетін» құрды, «Мариньи» театрында Зизи Жанмейрмен бірге бас биші ретінде өнер көрсетті. Петит Констан Ламбермен («Баллабиль», 1950), Анри Дютильёмен («Ле Луп», 1953), Серж Генсбургпен, Ив Сен-Лоранмен және Сезар Балдачинимен бірлесіп жұмыс істеді, сондай-ақ бірнеше француз және американдық фильмдерге қатысты. 1965 жылы ол Морис Жардың музыкасымен «Notre Dame de Paris» қойылымын жасау үшін Париж Операсына оралды. Ол Франция, Италия, Германия, Ұлыбритания, Канада және Кубаның ірі театрлары үшін балеттер қойды. 1968 жылы оның «Турангалила» балеті Париж Операсында шағын революция тудырды. Төрт жыл өткен соң, 1972 жылы ол «Pink Floyd Ballet» атты туындысымен «Марсель ұлттық балетін» құрды. Ол келесі 26 жыл бойы Марсель ұлттық балетіне жетекшілік етті. Балеттерінің декорациясын жасауда ол суретші Жан Карзумен (1907–2000) тығыз байланыста жұмыс істеді, сонымен қатар Макс Эрнст сияқты басқа суретшілермен де ынтымақтастық жасады. 50-ден астам балеттің авторы, ол көптеген әйгілі халықаралық бишілерге хореографиялық қойылымдар жасады. Ол еркін техникалық эффекттерден бас тартты, өзінің стилін және тілін қайта жаңартуды тоқтатпады, pas de deux және повесть балет өнерінде шеберлікке жетті, бірақ абстрактілі балеттерде де сәттілікке қол жеткізді. Ол Nouveaux réalistes тобының өкілдерімен де жұмыс істеді, олардың ішінде Марциал Рэйсс, Ники де Сент-Фалле және Жан Тингели болды. 1946 жылғы «Жас жігіт және өлім» («Le jeune homme et la mort») (Жан Коктоның либреттосы) оның шедевр туындысы саналады және оның ең танымал жұмысы болып табылады; хореографиясы мен костюмдерінің заманауилығы таң қалдырады. 1949 жылғы «Кармен» балетінде ол en dedans әдісін ерекше қолданды, ал «Турангалилаға» бейнелеу емес көзқараспен қарады. Оның қатысқан фильмдерінің қатарында Рене Чанас пен Франсуа Ардоанның «Symphonie en blanc» (1942 жылғы би тарихы туралы қысқа фильм) бар, онда ол биші ретінде түсті; 1948 жылғы «Әлиса керемет елде» фильмінің хореографиясы, 1954 жылғы «Сыс шүмегі», 1956 жылғы «Барлығы да болады» (басқалармен бірге) және 1960 жылғы «Қара шұлық» фильмдерінде хореограф, сценарист және биші ретінде жұмыс істеді.
The son of shoe designer Rose Repetto, Petit was born in Villemomble, near Paris. He trained at the Paris Opéra Ballet school under Gustave Ricaux and Serge Lifar and began to dance with the corps de ballet in 1940. He founded the Ballets des Champs Élysées in 1945 and the Ballets de Paris in 1948, at Théâtre Marigny, with Zizi Jeanmaire as star dancer. Petit collaborated with Constant Lambert (Ballabile 1950), Henri Dutilleux (Le Loup 1953), Serge Gainsbourg, Yves Saint Laurent and César Baldaccini and participated in several French and American films. He returned to the Paris Opéra in 1965 to mount a production of Notre Dame de Paris (with music by Maurice Jarre). He continued to direct ballets for the largest theatres of France, Italy, Germany, Great Britain, Canada and Cuba. In 1968, his ballet Turangalîla provoked a small revolution within the Paris Opéra. Four years later, in 1972, he founded the Ballet National de Marseille with the piece "Pink Floyd Ballet". He directed the Ballet National de Marseille for the next 26 years. For the décor of his ballets, he would work in close collaboration with the painter Jean Carzou (1907–2000), but also with other artists such as Max Ernst. The creator of more than 50 ballets across all genres, he choreographed for a plethora of famed international dancers. He refused the free technical effects; he did not stop reinventing his style, language, and became a master in the arts of pas de deux and of narrative ballet, but he succeeded also in abstract ballets. He collaborated also with the nouveaux réalistes including Martial Raysse, Niki de Saint Phalle and Jean Tinguely. Le jeune homme et la mort ("The Young Man and Death") of 1946 (libretto by Jean Cocteau) is considered his magnum opus and it is also his most well known work; the choreography and the costumes are of astonishing modernity. In his 1949 ballet Carmen, he made an unusual use of the en dedans, while he gave a non figurative treatment to Turangalîla. Among the films to which he contributed are Symphonie en blanc by René Chanas and François Ardoin (1942 short film on history of dance) in which he appeared as a dancer; the choreography for the 1948 film Alice in Wonderland, The Glass Slipper in 1954, Anything Goes (with others) in 1956, and Black Tights as choreographer, writer, and dancer in 1960.
Құрметтер
1994 жылы ол хореограф ретінде «Prix Benois de la Danse» сыйлығымен марапатталды.
In 1994, he was awarded the Prix Benois de la Danse as choreographer.
Жеке өмір
1954 жылы Петит биші Зизи Жанмерге үйленді, ол оның көптеген туындыларында өнер көрсетті. Оның естеліктері 1993 жылы «J'ai dansé sur les flots» («Мен толқындарда биледім») деген атпен жарық көрді. Петит пен Жанмердің бір қызы болды – биші және актриса Валентина Пети. Петит 2011 жылы Швейцарияның Женева қаласында 87 жасында лейкемиядан қайтыс болды.
In 1954, Petit married dancer Zizi Jeanmaire, who performed in a number of his works. His memoirs were published in 1993 under the title J'ai dansé sur les flots ("I Danced on the Waves"). He and Jeanmaire had one daughter, Valentine Petit, a dancer and actress. Petit died in Geneva, Switzerland, aged 87, of leukemia in 2011.