Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық локомотив
British locomotive
Тарих
1958 жылы Донкастердегі Британдық теміржол зауытында 71 сыныпты (TOPS типті HA-дан бұрын) жиырма төрт локомотив жасалды. Олардың он бөлігі қажеттіліктерге артық деп танылды және 1964 жылы қоймаға орналастырылды. Бұларды электродизельге ауыстыру жұмыстары бастапқыда Оңтүстік аймақтың Истлидегі жұмыстарында жүргізілуі керек еді, бірақ олардың Борнмутты электрлендіру үшін жаңа EMU-ға қатысуы Креу жұмыстарының қайта құру үшін таңдалуын білдірді. Ашылған локомотивтер топтасып Крюге көшірілді, онда олар HB / Class 74 типті электродизельге қайта құрылды; 1967 жылы 10 қарашада Крюден Стюартс-Лейн депосына өз күшімен жұмыс істейтін алғашқы қайта құрылған үлгі. Басқа EP материалдарымен, әсіресе TC агрегаттарымен итермелеу-түсіру режимінде жұмыс істеуді жеңілдету үшін Buckeye қосқыштары мен жоғары деңгейлі немесе "багпайп" басқару және тежегіш шұңқырлары орнатылды. Сонымен қатар, кабинаның төбесіне екі тондық "фрескалы" ауа кернейі орнатылды, бұл 71-сыныпты локомотивтердің бастапқы ауа кернейін алмастырды. Олар әсіресе Саутгемптон мен Веймут қалаларына баратын қайық пойыздарында пайдалануға арналған, өйткені екі бағыт та электрленбеген жол және қоғамдық жол бойындағы трамвай жолдары бар. Локомотивтерді ауыстыруды жою (Истлиде (Саутгемптонға) немесе Борнмутта) қарастырылды және олардың қос қуаттылығы уақытты айтарлықтай жеделдетіп, операциялық күрделілікті азайтады. Бастапқыда, оларды E7001E7010 деп нөмірлеу жоспарланған, бірақ қайта салынғаннан кейін олар E6101E6110 деп нөмірленді. Кейін оларға TOPS нөмірлері берілді 7400174010.
Twenty four British Rail Class 71 (pre TOPS type HA) locomotives were built in 1958 at the British Rail works in Doncaster. Ten of these were deemed surplus to requirements and placed in storage in 1964. The work to convert these to electro diesels was originally to have taken place at the Southern Region works at Eastleigh, but their involvement in new build EMUs for the Bournemouth electrification meant that Crewe Works was chosen for the rebuilds. The redundant HA locomotives were moved in groups to Crewe where they were rebuilt into type HB/Class 74 electro diesels; the first rebuilt example working under its own power from Crewe to Stewarts Lane depot on 10 November 1967. Buckeye couplers and high level, or 'bagpipe', control & brake jumpers were fitted to facilitate working with other EP stock especially TC units in push pull mode. Also, two tone "raspberry" air horns were mounted on the cab roof, replacing the original air whistle of Class 71 locomotives. They were intended especially for use on the boat trains to Southampton and Weymouth, as both routes included sections of non electrified track and tramway along the public thoroughfare. The elimination of the locomotive change (at either Eastleigh (for Southampton) or Bournemouth) was envisaged and their dual power capability would greatly accelerate timings and reduce operational complexity. Originally, plans had been to number them E7001–E7010, but once rebuilt they were numbered E6101–E6110 instead. Later they were given TOPS numbers 74001–74010.
Электрмен жабдықтау
Бірінші SR DC электрлік локомотивтермен (Class 70) ұқсас, 74 класы бустер жиынтығын (мотор генераторы мен серпіліс комбинациясын) пайдаланды. 836/2D бустер жиынтығы English Electric компаниясы 71 класты пайдалану үшін жобалаған болатын, бірақ салмақ мәселесі бойынша серпінді дөңгелек құралы, жеке қосалқы генератор және тарту моторлары буферлері алынып тасталды (соңғысы тарту моторларын төмендету туралы шешімге әкелді). Көтергіштің шағын мөлшері көліктің ішінде кішкентай дизельді қозғалтқыш пен генератор орнатуға мүмкіндік берді (70-ші сыныптағы екіден айырмашылығы, 71 және 74-ші сыныптарда бір ғана көтеруші қолданылды). Осылайша, бұл локомотивтер 650 В DC (шығыс және орталық бөлімдер), 750 В DC (батыс бөлім) немесе олардың Paxman 6YJXL "Ventura" дизельдік қозғалтқышынан жұмыс істей алады, қызмет көрсету аралықтарын ұзарту үшін 650 л.с. дейін төмендетілді. BR-де осы қозғалтқыш үлгісін пайдаланатын 77 локомотив болды; 57 Class 14 және тағы 20 Class 29 болды. 71-сыныптың жоғарғы ток жинауға арналған пантографтары сақталмаған.
In common with the first SR DC electric locomotives (Class 70), Class 74 utilised a booster set (a motor generator and flywheel combination) to overcome the problem of gapping. Booster set 836/2D had been designed by English Electric for use in Class 71 and this was retained in the rebuild, although weight considerations meant that the flywheel assembly, separate auxiliary generator and traction motor blowers were removed (the latter leading to the decision to downrate the traction motors). The compact size of the booster permitted a small diesel engine and generator inside the body shell (only a single booster was used in Classes 71 & 74 unlike the two of Class 70). Thus, these locomotives could operate either from a third rail supply at 650 V DC (Eastern & Central sections), 750 V DC (Western section) or from their Paxman 6YJXL 'Ventura' diesel engine, downrated to 650 hp in order to extend service intervals. BR already had 77 locomotives using this model of engine; 57 Class 14s and a further 20 Class 29s. The Class 71's pantograph for overhead current collection was not retained.
Қайта құрудың асқынулары
71-сыныптағы локомотивтердің корпустары кез-келген салмақты көтеріп жүретін құрылымдық компоненттер ретінде жобаланбаған, бұдан бұрынғы жобалардың қағидатына сәйкес, локомотивтің негізгі құрылымдық мүшесі болып табылатын, ал корпус негізінен ауа райына қарсы қорғаныс ретінде қызмет еткен. 1966 жылдың тамызында, бастапқы бөлшектенуден және E5016-ны тексеруден кейін, инженерлер жоспарланған жабдықтарды өзгерту мүмкін емес екендігі белгілі болған кезде құрылысты қайта бағалауға мәжбүр болды. Бір кезде денені бөліп, ұзарту керек деп айтылса да, проблема соңында денені Уорреннің арқалық қаңқасы мен иілген дене терісін қолдау үшін аутриггерлермен қайта құру арқылы шешілді. Машина бөлмесінің күндізгі жарығын арттыру үшін шашыраңқы шатыр панельдері орнатылды. Сондай-ақ, суық қондырғылардың, су қоймаларының және ауаның үнсіздігін азайту құрылғыларының орналасуы да өзгертілді.
The bodies of Class 71 locomotives were not designed to be structural components capable of carrying any weight, following the principle of earlier designs in that the underframe was the main structural member of the locomotive while the body served primarily as weatherproofing. In August 1966, after initial strip down and examination of E5016, engineers were forced to re assess the build when it became apparent that the planned equipment changes could not be accommodated. Although at one point it was mooted that the body would have to be divided and lengthened, the problem was eventually resolved by rebuilding the bodies with a Warren truss framework and outriggers to support the curved body skin. Translucent roof panels were fitted to increase daytime illumination in the engine room. Modifications were also made to the locations of the cooler groups, water tanks, and exhaust silencer.
Электрондық сүйреуді басқару
Туралаушылармен басқарылатын тұрақты токпен қамтамасыз ету үшін ауыспалы токпен қамтамасыз ету көзі қажет. Осыған байланысты, қолданыстағы қосалқы генератор автоматты кернеуді реттеушімен үш фазалы генераторға ауыстырылды. Бұл құрылғыға сәйкес, реостатика жүйелеріне қарағанда, сүйреу тогын жақсырақ басқаруға болады және пойызды іске қосқанда жақсы бақылауға мүмкіндік береді. Жүйе сонымен қатар дөңгелектердің сырғанауына қарсы қорғаныс ретінде жұмыс істеді, ол локомотивтің барлық тарту моторлары арқылы бір мезгілде тартудың кернеуін және қоректенуін реттейді. Әдетте, жүргізуші дөңгелектің сырғанауына жауап беру үшін өздеріне уақыт беру үшін рельстің жабысу шегінен төмен тартым күшін ұстауы керек. 74-сыныптағы тұрақты ток жүйелері жүргізушіге жабысу шегіне өте жақын күш қолдануға мүмкіндік беру үшін жобаланған және бустердің шығысы кез-келген тарту моторлары тобының ең жоғары тогы таңдалған мәннен аспайтын түрде реттеледі. Осылайша, тіпті бір ось сырғанаған кезде, қозғалтқыштардың бүкіл тобындағы кернеу көтеріле алмайды, өйткені сырғанамайтын қозғалтқыштардағы ток тұрақты. Бір мотордың сырғанауы басталғанда, оның ток тұтынуы төмендейді (электрлік моторлар тұрақтанған кезде ең көп ток пайдаланады және еркін жұмыс істегенде ең аз), бұл сырғанамайтын моторға көп ток береді. Кернеу пропорционалды түрде төмендейді және енді күшінен ішінара айырылған тайғанақ мотор баяулай бастайды, бұл тайғанақты тоқтатады және сүйреу жүйесін тайғанаққа дейін болған күйіне қайтарады; осылайша айналым күші сүргіс үзілуден төмен нүктеде сақталуы мүмкін. Қуаттылық контроллері шексіз өзгеруге қабілетті болса да, 74-сыныптағы локомотивтер 73/1-сыныптағы және кез-келген электропневматикалық басқарумен (Blue Star) 2, 3 немесе 4-түрлі дизельдік локомотивтермен жұмыс істей алуы үшін тесілген. Ауыспалы және қосқан жылдамдықты баяу басқару үшін екі тұрақты кернеулік ойықтар қарастырылған. Қуат диапазонында орналасқан тағы үш ойық "сериялық, параллель, әлсіз өріс" (2, 3 және 4) прогрессиясына сәйкес келеді, олар бірнеше бірлік қорлары үшін қуат контроллерлерінде қолданылады. Басқару жабдығы "Тізімен ауыстырылатын блок" (LRU) этносы бойынша жобаланды және екі шкафқа орналастырылған схемалық тақталар мен жабдықтардың "сатыларынан" тұрады. Біріншісі - кәдімгі ток бұрағыш, реле, кері бұрағыш және т.б. Екіншісінде стандартты жабдықтар орналастырылды, бірақ сонымен қатар күрделі электрондық басқару схемалары болды, олар ақыр соңында сыныптың жетістігі болды. Жабдықтар сөрелері сынақ қосылғыштарымен жабдықталған және локомотив тоқтатылған кезде тиісті шкафқа оңай кіре және шыға алатын. Техникалық қызмет көрсетушілерге сынақ құрылғылары берілді, олар сынақ торбасындағы электрлік сигналдар мен стимулдарды жобалық мәндермен салыстырып, торбаларға қосылады. Егер аномалия байқалса, локомотивтің барлық бөлшектері ауыстырылып, теориялық тұрғыдан алғанда, локомотивті аздап бұзбай қызмет етуге қайтару мүмкін. Алайда теория бір табақтың ақаулары басқа табақтардағы ақаулармен бірге ғана пайда болуы мүмкін екендігін толықтай ескермеді, бұл кейде локомотивтерді ұзақ уақыт бойы қызметтен тыс ұстауға әкеледі, ал тереңдетілген зерттеулер жүргізілді. Алайда, қуатты басқару технологиясының, әсіресе, қатты электронды құрылғылардың жетілуі осыған ұқсас құрылғыларды басқа өндірушілер мен операторлардың он жыл ішінде сенімді түрде қолдануына мүмкіндік берді.
Obtaining a DC supply controlled by rectifiers requires an AC power source. Consequently, the existing auxiliary generator was converted to a three phase alternator with automatic voltage regulator. This arrangement gives improved control of traction current over conventional rheostatic systems and permits fine control when starting a train. The system also functioned as form of wheel slip protection by regulating traction current voltage and supply across all the locomotive's traction motors at once. Normally a driver has to maintain tractive effort well below the rail adhesion limit to give themselves time to respond to wheel slip. The constant current systems of Class 74 were designed to allow the driver to apply power very near the limit of adhesion and the booster output is regulated in such a way that the maximum current of any traction motor group does not exceed the selected value. Thus, even when one axle starts slipping, the voltage across the whole group of motors cannot rise because current in the non slipping motors is fixed. As one motor begins to slip, its current consumption drops (electric motors use greatest current when stalled and least while free running) which provides more current for the non slipping motor. The voltage drops proportionately and the slipping motornow partly deprived of powerbegins to slow, which stops the slipping and returns the traction system to the state it was in before slip set in; thus torque can be maintained at a point just below friction break away. The power controller, though capable of infinite variability, was notched so that Class 74 locomotives could work with Class 73/1s and any electro pneumatically controlled ('Blue Star' coupling code) Type 2, 3, or 4 diesel locomotive. Two constant voltage notches were provided for slow speed control of shunting and coupling up. Three further notches spaced out over the power range corresponded to the 'Series, Parallel, Weak Field' (2, 3 & 4) progression used on power controllers for multiple unit stock. Control equipment was designed on the 'Line Replaceable Unit' (LRU) ethos and consisted of 'trays' of circuit boards and equipment arranged in two cabinets. The first contained the usual circuit breakers, relays, reversers, and so forth. The second also housed standard equipment but additionally included the complex electronic control circuits that ultimately were the un doing of the class. The equipment trays were equipped with test connectors and could be slid into and out of the relevant cabinet with ease when the locomotive was shut down. Maintenance staff were provided with testing units that would connect to the trays and compare the electrical signals and stimuli on the test socket with the design values. If any anomaly was detected, the whole tray was replaced and the locomotive couldin theorybe returned to service with minimal disruption. The theory, however, did not fully account for the fact that faults in one tray might only present themselves in combination with faults on other trays, which sometimes lead to locomotives being kept out of service for long periods of time while in depth investigations were undertaken. Nevertheless, advances in power control technologyparticularly solid state electronicsallowed similar arrangements to be adopted reliably by other manufacturers and operators within ten years' time.