Кіріспе

Таратылған егемендік – орталықтандырылған билік немесе “үкімет” құрмай, бірнеше егемен мемлекеттен жаңа институттарға егемендіктің берілуін қажет ететін, маңызды мәселелер бойынша кең стратегиялық ынтымақтастық қажеттігін білдіреді. Кейбір адамдар бұл – әлемдік басқарудың іс жүзіндегі жағдайы және жалғыз әлемдік үкімет құрудан гөрі артық пайдалы деп санайды. Бұл идеяны алғаш рет 2004 жылы саяси теоретик Энн Мари Слотхер өзінің 2004 жылғы «Жаңа әлемдік тәртіп» кітабында айтты. Онда ол 11 қыркүйекке жасалған террористік шабуылдардан кейін біріккен G8 және G20 сияқты елдердің коалициясы, АҚШ, Канада және Мексиканың экологиялық агенттіктері сияқты, шекаралардың ар жағынан түрлі мәселелер мен қауіптерді шешу үшін бірлесіп жұмыс істейтін көптеген байланысты желілерді талқылады. NAFTA аясында экологиялық құқық қорғау желісін құру да осыған жатады. Слотхер басқа да мысалдар келтіреді, мысалы, бір елдің судьялары сөз бостандығы, жеке өмірге құқық және банкроттық сияқты салаларда басқа елдердің шешімдерін сілтеме ретінде келтіреді. Еуропалық Одақ мемлекеттердің өңірлік басқару құру үшін егемендікті қалай беруіне мысал ретінде жиі, бірақ толық емес салыстырылады. Егемендік туралы дәстүрлі ұғымдар аумақтық жағынан тәуелсіз топтарға бөлінуге баса назар береді. Таратылған егемендік жаһандық және өңірлік проблемаларды шешу үшін көптеген институттар арқылы бірлесіп қатысуға өзара міндеттемелер мен мүмкіндіктерге баса назар береді. Таратылған егемендік идеясын сынаушылар халықаралық құқықтың әртүрлілігі мемлекеттерге, әсіресе жаппай бақылауға қатысты, бостандықтар мен жауапкершіліктер арасалмағын манипуляциялау үшін кең мүмкіндік беретінін айтады. Халықаралық құқықтың кеңеюі, керісінше, жауапкершілікті ауыстыруға және жоққа шығаруға мүмкіндік беретін көптеген қабаттасқан заңдарды құру арқылы заң үстемдігіне қарсы тұрады.