Кіріспе

Джон Уильям Вэнэм (1913 – 13 ақпан 1996) – консервативті англикандық библиялық ғалым, өмірін академиялық және пасторлық қызметке арнаған. Оның төрт ұлының екеуі – Гордон Вэнэм мен Дэвид Вэнэм белгілі теологтар болып табылады. Вэнэм Киелі кітаптың қатесіздігін қорғауымен және шартты өлместік, яғни жоғалу доктринасына сенуімен танымал. Ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Корольдік әуе күштерінің капелланы қызметін атқарды және карьерасы бойында түрлі академиялық лауазымдарды иеленді. Оның "Тозаққа қарама-қарсы" кітабы көбінесе автобиографиялық сипатта болып, оның теологиялық көзқарастарын талқылайды. Вэнэмнің ғылыми еңбектеріне Жаңа өсиет грек тілінің негіздері және Матай, Марқ және Лұқаның жазылу мерзімін қайта қарастыру кіретін еңбектері жатады, бұл синоптық Евангелиялардың жазылу мерзімін зерттейді. Ол сонымен қатар "Құтылу жұмбағы" еңбегімен де танымал, онда Евангелиялардағы оқиғалардың үйлесімділігін дәлелдейтін Библияға түсіндірме береді. "Христос және Киелі кітап" еңбегінде Вэнэм Киелі кітаптың сенімділігі және Киелі кітапқа қатысты Мәсіхтің беделді көзқарасы туралы дәстүрлі пікірлерді қарастырады.

Мансап

Венхам Суррейдегі Сандерстедте дүниеге келді және Уппингем мектебінде, Кембридж университетіндегі Пемброк колледжінде және Ридли Холлда білім алды. 1938 жылы дін қызметкері ретінде тағайындалғаннан кейін, ол Хэдли Вудтағы Сент-Пол шіркеуінде пасторлық қызмет атқарды және Хайберидегі Сент-Джон колледжінде оқытты. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Корольдік әуе күштерінің капелланы болды, содан кейін 1948 жылдан 1953 жылға дейін Даремдегі Сент-Николас шіркеуінің викарі және Бристольдегі Тиндаль-холлдың директордың орынбасары қызметін 17 жыл атқарды. Ол "шартты өлместік" ұстанымын ұстанды – яғни, адам жанының табиғаты бойынша мәңгілік емес екеніне сенді; бұл сеніммен бірге, күнәкарлар тозаққа тасталғаннан кейін белгілі бір уақытта өртеліп, іс жүзінде жоқ болатыны туралы түсінік қатар жүреді (осы ілімді көбінесе анигиляционизм деп атайды). Венхам өзінің "Тозаққа қарамамен, 1913–1996 жылдардағы өмірбаяны" атты кітабында былай деп жазады: "Мен мәңгілік азаптаудың қорқынышты және Киелі кітапқа қайшы келетін ілім деп санаймын, ол көптеген ғасырлар бойы шіркеу санасының ауыр жүгі болды және оның Жақсы Жаңалықты (Евангелиені) ұсынуындағы үлкен кемшілік. Егер өлер алдында оны жоюға көмектесе алсам, мен шынымен бақытты болар едім". "Тозаққа қарамамен" кітабы оның қайтысынан кейін жарық көрді және көбінесе автобиографиялық, бірақ сонымен қатар Венхамның шартты өлместік және тозақтың шектеулі уақыттық табиғаты туралы жариялаған мақаласын да қамтиды.

Академиялық жұмыс

Жаңа өсиеттің грек тіліндегі ғалымдары арасында Вэнхамның «Жаңа өсиеттің грек тіліндегі элементтері» атты еңбегі жоғары бағаланады және ол Наннның кіріспелік «Койне» грек тілі оқулығының жалғасы болды. 1992 жылы Джон Вэнхам «Маттай, Марк және Луқаның қайта мерзімдеуі» атты еңбегін жариялады, онда бұл евангелиялардың мерзімделуі және бір-бірімен байланысы талқыланды (Вэнхамның жұмысына дейін либералды теолог Джон А.Т. Робинсон «Жаңа өсиетті қайта мерзімдеу» атты кеңінен танымал кітап жазған еді, ол евангелиялардың ерте мерзімін жақтады). Вэнхам шіркеу әкелерінің авторлық куәлігін қабылдады және синоптикалық евангелиялардың әрқайсысының өте ерте мерзімін болжады. Вэнхамның еңбегін Августин гипотезасын қолдаушылар жоғары бағалайды, бұл евангелия авторлығының дәстүрлі көзқарасы. Ғалымдар ХХ ғасырда Августин гипотезасының ең мықты екі қорғаушысы Джон Вэнхам және Б.К. Батлер екенін санайды. Вэнхамның Киелі кітап зерттеушілері мен діншілер арасында танымалдыққа ие болған еңбегі – оның «Шығыс жұмбағы» атты еңбегі болды, ол евангелия есептерінің үйлесімділігін дәлелдейтін Киелі кітапты түсіндіруді ұсынды. Осы екі еңбектің нәтижесінде Вэнхам христиан апологетикасы саласында осы мәселелерге қатысты жиі сілтеме жасалады. Оның «Маттай, Марк және Луқаның қайта мерзімдеуі» еңбегінде былай деп жазылған: «Шіркеу әкелері салық жинаушы Матайдың еврей тілінде еврейлерге алғаш жазғанын бірауыздан растайды: Папиас (шамамен 60–130), Ириней (шамамен 130–200), Пантен (шамамен 190), Ориген (шамамен 185–254), Евсевий (шамамен 260–340), Саламис Епифанийі (шамамен 315–403), Иерусалимдік Кирилл (шамамен 315–86) және басқалар осылай жазды. Еван Боханнан табылған Матайдың еврей тіліндегі евангелиясы түпнұсқадан бұзылған нұсқа болуы мүмкін. Бұл дәстүрге теңдессіз болса да, әр түрлі себептерге байланысты, әсіресе Папиастың сенімсіздігіне байланысты, кейбіреулер бүкіл дәстүрді одан шығарады». (Джон Вэнхам, «Маттай, Марк және Луқаның қайта мерзімдеуі» (1991), 116-бет). Вэнхам Марк евангелиясы екінші жазылған евангелия екенін де дәлелдеді, ол ішкі куәліктермен де, шіркеу әкелерінің куәлігімен де сәйкес келеді деп мәлімдеді. Өзінің «Христос және Киелі кітап» атты еңбегінде Вэнхам Киелі кітапқа қатысты Мәсіхтің авторитетті көзқарасын дәлелдеді. 7-тарауда Киелі кітап мәтінінің сенімділігін талқылау кезінде Вэнхам сыншыл және көпшілік (византиялық) мәтіндік топтары арасындағы пікірталасты сипаттайды, өзі византиялыққа бейім. Вэнхам «Жаңа өсиеттің мәтіні» (Евангелие, 1994) еңбегінде былай деп жазды: «Егер «византиялық редакторлар» дұрыс болса, бұл қазіргі Жаңа өсиет зерттеуінде мәтіндік мәселелерге артық көңіл бөлу түпнұсқа мәтінін қалпына келтіру үшін уақытты және күшті қажетсіз жұмсау болып табылады және оның нәтижелері қате болуы мүмкін».