Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канада футбол лигасының аймақтық бөлінісі
Regional division of the Canadian Football League
Шығыс бөлінісі – Канада футбол лигасының екі аймақтық бөлінісінің бірі, оған Батыс бөлінісі қарсы тұрады. Канада футбол лигасы 1958 жылға дейін құрылмаса да, Шығыс бөлінісі мен оның клубтары алдыңғы лигалардан шыққан. Бөліністегі төрт команда – Торонто Аргонавтс, Гамильтон Тайгер-Кэтс, Монреаль Алуэтс және Оттава Редблэкс. Шығыс бөлінісінде бірнеше қазіргі уақытта жоқ командалар да ойнаған, оның ішінде АҚШ-тан екі команда және Гамильтон, Монреаль және Оттава қалаларында сол қалалардың қазіргі командалары пайда болғанға дейін ойнаған көптеген командалар бар. Бұған қоса, қазіргі Батыс бөлінісінің командасы – Виннипег Блю Бомберс бұрын үш рет Шығыс бөлінісінде бірнеше маусым өткізген.
The East Division is one of the two regional divisions of the Canadian Football League, its counterpart being the West Division. Although the CFL was not founded until 1958, the East Division and its clubs are descended from earlier leagues. The four teams in the division are the Toronto Argonauts, Hamilton Tiger Cats, Montreal Alouettes, and Ottawa Redblacks. Several now defunct teams have also played in the East Division including two teams from the United States and a large number of teams that have played in Hamilton, Montreal, and Ottawa prior to the current teams from those cities. Additionally, current West Division team, the Winnipeg Blue Bombers have, in the past, spent a number of seasons in the East over three separate stints.
1907 жылға дейін
Канададағы алғашқы ұйымдастырылған футбол клубы 1869 жылы құрылған және «Hamilton Tiger Cats» клубының алдыңғысы болған «Hamilton Foot Ball Club» клубы еді. Одан кейін 1872 жылы Монреаль футбол клубы, 1873 жылы Торонто «Argonaut» футбол клубы және 1876 жылы Оттава футбол клубы (кейін «Ottawa Rough Riders» болады) құрылды. Алғашқы ұйымдастырылған жарыстар 1883 жылы Онтарио регби футбол одағы (ORFU) мен Квебек регби футбол одағы (QRFU) құрылғанда басталды. Сол кезде бұл спортты көбінесе регби одағы немесе регби футбол деп атады, себебі оның ережелері регби одағының ережелеріне ұқсас болды, бірақ келесі онжылдықтарда жағдай күрт өзгеретін болды. Келесі жылы екі провинциялық одақ бірлесіп Канадалық регби футбол одағын (CRFU) құрды, ал Монреаль сол жылы алғашқы ұлттық чемпионатта жеңіске жетті. CRFU онжылдық аяқталмас бұрын тарап кетті, бірақ 1891 жылы Канадалық регби одағы (CRU) ретінде қайта құрылды, ал келесі жылы Осгуд Холл CRU-дың алғашқы чемпионатында жеңіске жетті. 20 ғасырдың басында ойын ережелерінде маңызды өзгерістер болды. ORFU – канадалық ойынға революция жасаған Бёрнсайд ережелерін қабылдаған алғашқы жарыс еді. QRFU және CRU бастапқыда бұл өзгерістерге қарсы болды, бірақ 1906 жылға қарай Бёрнсайд ережелері Онтарио мен Квебек штатында қолданысқа енді. Маңызды өзгерістер (мысалы, алға қарай пас беру) енгізілуіне тағы да уақыт болғанымен, қазіргі заманғы канадалық футболдың негізін Джон Трифт Мелдрум Бёрнсайдтың кодексі құрады. В.А. Хьюитт ORFU вице-президенті және «Toronto Argonauts» командасының өкілі болды. Ол ORFU-дың CRU-мен біркелкі ойын ережелерін қабылдауын қалады, әсіресе Онтариода қолданылатын қайтару жүйесін пайдалануды жөн көрді. 1906 жылдың желтоқсанында «The Gazette» газеті Оттавадан ORFU мен QRFU бірігу туралы ұсыныс түскенін хабарлады, бұл ойынның деңгейін көтеруге және жарысқа мүмкіндік беруге бағытталған.
The first organized football club in Canada was the Hamilton Foot Ball Club, a predecessor of the Hamilton Tiger Cats, in 1869. This was followed by the formation of the Montreal Foot Ball Club in 1872, the Toronto Argonaut Football Club in 1873 and the Ottawa Football Club (the future Ottawa Rough Riders) in 1876. The first organized competitions were formed in 1883, when the Ontario Rugby Football Union (ORFU) and the Quebec Rugby Football Union (QRFU) were founded. At the time the sport was generally called rugby union or rugby football because its rules were similar to rugby union's, although this would change drastically in the coming decades. The following year, the two provincial unions would form the Canadian Rugby Football Union (CRFU), with Montreal winning the first national championship later that year. The CRFU collapsed before the decade was out, but was re organized as the Canadian Rugby Union (CRU) in 1891, with Osgoode Hall winning the first CRU championship the following year. The turn of the 20th century was marked by fundamental changes in the rules of the game. The ORFU was the first competition to adopt the Burnside Rules, which were to revolutionize the Canadian game. The QRFU and CRU initially resisted the changes, but by 1906 the Burnside Rules were in force throughout Ontario and Quebec. Although substantial changes (such as forward passing) were still to come, modern Canadian football would ultimately evolve from John Thrift Meldrum Burnside's code. W. A. Hewitt was vice president of the ORFU, and represented the Toronto Argonauts. He sought for ORFU to have uniform rules of play with the CRU, with a preference to use the snap back system of play used in Ontario. In December 1906, The Gazette reported that a proposal originated from Ottawa for the ORFU and the QRFU to merge, which would allow for higher calibre of play and create rivalries.
Облыс аралық регби футбол одағы (19071959)
1907 жылы ORFU-ның «Гамильтон Тайгерс» және «Торонто Аргонавтс» командалары QRFU-ның «Монреаль футбол клубы» мен «Оттава Раф Райдерс» (Оттава соңғы бірнеше жылда екі лига арасында ауысып тұрды) бірігіп, элиталық жарыс – Провинцияаралық регби футбол одағын («Үлкен Төрттік» деп те аталады) құрды. Монреаль сол жылы алғашқы чемпионатты жеңіп, Джеймс Диксон кубогын иеленді. 1909 жылы Канаданың генерал-губернаторы Лорд Грей CRU чемпионына табыс етілетін кубок сыйлады. Бұл кубок, «Грей кубогы» деп аталды, 1913 жылы «Гамильтон Тайгерс» жеңгенге дейін IRFU командасымен жеңілмеді. 1915 жылғы маусымнан кейін Бірінші дүниежүзілік соғыс салдарынан жарыс тоқтатылып, 1920 жылға дейін толыққанды қайта жандандырылмады. 1925 жылдан 1953 жылға дейін IRFU командалары Канада футболында үстемдік құрды, олар қатысқан 26 «Грей кубогының» 18-ін жеңіп алды (IRFU 1942 жылдан 1944 жылға дейін Екінші дүниежүзілік соғыс кезеңінде қызметін тоқтатты). Осы кезеңде IRFU-дағы ойын деңгейі Солтүстік Америкадағы кез келген лигамен тең деп мойындалды. «Үлкен Төрттік» АҚШ-та үлкен қызығушылық тудырды, тіпті 1950-ші жылдары оның ойындары Ұлттық телерадиокомпаниясы арқылы көрсетілді (әдетте, бұл ойындар NFL-ге қарағанда кеңірек таралды). Бірақ Ұлттық футбол лигасының беделі артып, Америка футбол лигасының танымалдылығы өскенде бұл қызығушылық азайды. Осы кезеңде IRFU-да кәсіби деңгей жоғарылады. Дегенмен, әуесқойлық имиджін сақтау үшін ойыншыларға көбінесе жасырын төлем жасалды. 1950-ші жылдардың ортасына қарай IRFU аматорлықтан бас тартып, ORFU-дан әлдеқайда жоғары деңгейдегі жарыс екені анық болды (Квебек одағы ғасырдың басында жарыстан шығып қалған). Сондай-ақ, Батыс провинцияаралық футбол одағы соңғы екі онжылдықта нығайып, оның ойын деңгейі IRFU-ға жақын болды. WIFU чемпионы 1945 жылдан бастап әр маусымда «Үлкен Төрттік» чемпионымен «Грей кубогының» финалында кездесіп, осы онжылдықта «Грей кубогын» тұрақты түрде жеңіп ала алатынын көрсетті. 1954 жылғы маусымнан кейін ORFU «Грей кубогы» үшін күресуді тоқтатты, осылайша ойын Шығыс IRFU және Батыс WIFU чемпиондары арасындағы бәсекеге айналды. Аматорлар «Грей кубогы» ойындарынан ресми түрде шеттетілгенге дейін тағы төрт жыл өткенімен, бұл Канада футболының қазіргі заманның басталуын білдірді. 1956 жылы IRFU және WIFU Канада футбол кеңесін құруға келісті. 1958 жылы CFC CRU-дан шығып, өзін Канада футбол лигасы деп атады. Жаңа лига «Грей кубогын» өз бақылауына алды, бірақ ол осыған дейін төрт жыл бұрын-ақ де-факто кәсіби чемпионат болды.
In 1907, the Hamilton Tigers and Toronto Argonauts of the ORFU joined with the QRFU's Montreal Foot Ball Club and Ottawa Rough Riders (Ottawa had been moving back and forth between the two unions over the past few years) to form an elite competition, the Interprovincial Rugby Football Union (also known as the "Big Four"). Montreal won the first championship that year, taking home the James Dixon Trophy. In 1909 Lord Grey, the governor general of Canada, donated a trophy to be awarded to the CRU champion. The trophy, which became known as the Grey Cup, was not won by an IRFU club until the Hamilton Tigers captured the trophy in 1913. Following the 1915 season, the competition was suspended because of World War I, and did not fully resume until 1920. From 1925 until 1953, IRFU teams dominated Canadian football, winning 18 of the 26 Grey Cups its clubs contested in that timespan (the IRFU suspended operations from 1942 through 1944 because of World War II). During this period, the calibre of play in the IRFU was recognized as being on par with any league in North America. The Big Four attracted considerable interest in the United States and even had its games televised by the National Broadcasting Company for a time during the 1950s (in fact, these games were more widely available than their NFL counterparts). This interest eventually declined as the National Football League gained prominence and the American Football League rose in popularity. During this time, the IRFU became increasingly professionalized. However, in order to keep up the pretense of amateurism, players were usually paid under the table. By the mid 1950s, the IRFU had dropped all pretense of amateurism, and it was clear that it was a far higher calibre competition than the ORFU (the Quebec union had faded from the scene in the early part of the century), the only purely amateur union still competing for the Grey Cup. Moreover, the Western Interprovincial Football Union had been gaining strength over the last two decades, and its level of play was almost on par with that of the IRFU. The WIFU's champion had faced the Big Four's champion in the Grey Cup final every season since 1945, and it proved capable of winning the Grey Cup on a regular basis during this decade. Following the 1954 season, the ORFU finally stopped challenging for the Grey Cup, thus making the game a contest between the champions of the IRFU in the East and the WIFU in the West. Although it was another four years before the amateurs were formally locked out of Grey Cup play, this marks the start of the modern era of Canadian football. In 1956, the IRFU and WIFU agreed to form the Canadian Football Council. In 1958, the CFC withdrew from the CRU and renamed itself the Canadian Football League. The new league assumed control of the Grey Cup, though it had been the de facto professional championship for four years before then.
Шығыс футбол конференциясы (1960-1980 жылдар)
IRFU 1960 жылы өзінің атын Шығыс футбол конференциясына өзгертіп алды. 1961 жылы EFC сол кезде Батыс футбол конференциясы деп аталған ұйыммен жарым-жартылай өзара кестеге келісім жасады. EFC CFL-дің бір бөлігі болғанымен, оның WFC-мен бірігуі келесі екі онжылдық бойына толыққанды бірігу емес еді. Осы кезеңде конференциялар 20-шы ғасырдағы Үлкен Бейсбол Лигасының екі лигасы сияқты, үлкен дербестікке ие болды. Мысалы, Шығыс конференциясы 1973 жылға дейін өзгеше плей-офф жүйесін, ал 1974 жылға дейін қысқарақ кестеге ие болды. Осы уақыт аралығында көптеген клубтарға келушілер саны күрт өсті, сондай-ақ теледидардан түсетін табыс маңызды рөл атқара бастады. Бірақ 1980-ші жылдарға қарай ойыншылардың жалақысының өсуі кейбір командаларға елеулі қаржылық залал келтірді. Лиганың тұрақтылығын арттыру үшін CFL екі аймақтық конференцияны толық біріктіруге қатысты шешім қабылдады.
The IRFU changed its name to the Eastern Football Conference in 1960. In 1961, the EFC agreed to a partial interlocking schedule with what was known by then as the Western Football Conference. Although the EFC was part of the CFL, its merger with the WFC was only a partial merger for the next two decades. During this time, the conferences maintained considerable autonomy, much like Major League Baseball's two leagues operated during the 20th century. For example, the East had a different playoff format until 1973 and a shorter schedule until 1974. During this time, attendances increased substantially for most clubs and television revenue gained prominence and importance. By the 1980s, however, rising player salaries had caused considerable financial losses for some teams. In an effort to bolster the league's stability, the CFL decided to proceed with a complete merger of the two regional conferences.
Шығыс бөлім (1981-1994, 1996-нан қазіргі уақытқа дейін)
1981 жылы CFL-дің екі конференциясы толық бірігуге және толық өзара кезеспен ойын өткізу кестесіне келісті. EFC сол уақыттан бері CFL-дің Шығыс дивизионы ретінде жұмыс істесе де, толық билік енді CFL-ге берілді. Толық өзара кезеспен ойын өткізу кестесін құру шешімі командалардың дивизион ішінде аз ойындар ойнағанын білдірді, сондықтан лига әр командаға екі қосымша дивизиондық ойын қосуға шешім қабылдады, осылайша кесте 1986 жылдан бастап командаға 18 ойынға дейін ұзартылды. Шығыс дивизионы EFC таратылғаннан бері үлкен өзгерістерге ұшырады. 1981 жылғы маусымнан кейін Монреаль Алуэттс командасы таратылды. Олар 1982 жылғы маусымға дейін Монреаль Конкордс ретінде қайта құрылды. Жаңа иелері 1986 жылы «Алуэттс» атауын қалпына келтірді, бірақ бұл франшиза 1987 жылғы тұрақты маусым басталғанға дейін таратылды. Осының салдарынан, Батыс дивизионындағы ең шығысқа орналасқан команда Виннипег Блю Бомберс дивизиондардың тең болуын сақтау үшін Шығыс дивизионына ауыстырылды. Бұл 1988 жылы «All Western» Grey Cup-қа әкелді, онда Blue Bombers алғаш рет Шығыс дивизионының чемпионы атанды. 1994 жылы CFL бір жыл бұрын Sacramento Gold Miners командасын АҚШ-тың алғашқы командасы ретінде қабылдағаннан кейін, АҚШ-қа одан әрі кеңеюге шешім қабылдады. Бұл Шығыстағы екі американдық команданың қосылуына әкелді – Шревпорт Пирайтс және Балтимордағы команда, ол ақырында «Сталлиондар» деп аталды, себебі NFL команданың «Кольтс» атауын пайдалануына кедергі келтірді. Балтимор 1994 жылы Шығыс дивизионының чемпионы атанды. 1995 жылғы маусымда барлық сегіз канадалық команда Солтүстік дивизионында, ал бес американдық команда Оңтүстік дивизионында өнер көрсетті. Бірақ 1996 жылғы маусымға дейін барлық американдық клубтар таратылды. Олардың бірі, «Грей Кубогының» чемпионы «Сталлиондар» командасы Монреальға көшіп, «Алуэттс» командасының үшінші және қазіргі нұсқасы болды. Дегенмен, «Алуэттс» қазіргі таңда 1987 жылдан 1995 жылға дейін жұмысын тоқтатқан деп ресми түрде есептелсе де, олар өзінің «Сталлиондар» болған кезеңін мойындамайды. 1987 жылға дейінгі дивизиондық құрылым қалпына келтірілді, бірақ Оттава Раф Райдерс командасы таратылғаннан кейін бір маусымнан соң Виннипег қайтадан Шығысқа оралды. Blue Bombers 2002 жылы Оттава Ренегадс ел астанасында ойын бастағаннан кейін Батысқа оралды. 2006 жылы Ренегадс командасы таратылғаннан кейін Blue Bombers тағы да Шығыс дивизионына ауыстырылды. 2014 жылы Шығыс дивизионында Оттава Редблэкс командасы ойынға кіріскен кезде Blue Bombers тағы да Батыс дивизионына көшті.
In 1981, the CFL's two conferences agreed to a full merger and a full interlocking schedule. Although the EFC has carried on since that time as the CFL's East Division, full authority was now vested within the CFL. The decision to create a full interlocking schedule meant that the teams were playing fewer divisional games, consequently the league decided to add two extra divisional games per team, thus extending the schedule to 18 games per team starting in 1986. The East Division has undergone major changes since the dissolution of the EFC. Following the 1981 season the Montreal Alouettes folded. They were refounded in time for the 1982 season as the Montreal Concordes. The new owners restored the Alouettes name in 1986, but this franchise folded shortly before the start of the 1987 regular season. Consequently, the Winnipeg Blue Bombers, the easternmost team in the West Division, were transferred to the East Division to keep the divisions equal in size. This led to the first "all Western" Grey Cup in 1988 when the Blue Bombers won the East Division championship for the first time. In 1994, the CFL decided to expand further into the United States after admitting the Sacramento Gold Miners as the first U. S. team a year earlier. This led to the addition of the two American based teams in the East, the Shreveport Pirates and a team in Baltimore that would eventually be called the Stallions after the NFL successfully prevented the team from using the name "Colts". Baltimore would go on to win the East Division championship in 1994. For the 1995 season, all eight Canadian teams competed in the North Division, while the five American teams formed the South Division. Prior to the 1996 season however, all of the American clubs disbanded. The owner of one, the Grey Cup champion Stallions, moved his organization to Montreal as the third and current incarnation of the Alouettes. However, while the Alouettes are now officially reckoned as having suspended operations from 1987 to 1995, they do not acknowledge their past as the Stallions. The pre 1987 divisional alignment was restored, only to see Winnipeg return to the East after one season when the Ottawa Rough Riders folded. The Blue Bombers returned to the West in 2002 after the Ottawa Renegades commenced play in the nation's capital. With the suspension of the Renegades in 2006, the Blue Bombers again were transferred to the East Division. With the East Division Ottawa Redblacks beginning play in 2014, the Blue Bombers moved back to the West Division again.
Грей кубогы рекорды
1954 жылға дейін шығыс клубтары «Грей Кап» ойындарында үстемдік етті. Бірақ 1954 жылдан бері батыс аймағы көбінесе тең дәрежеде болды және соңғы онжылдықтарда тұрақты маусымда шығысқа жиі үстемдік етті. 1954 жылдан 2016 жылға дейін шығыс 27 «Грей Кап» жеңіп, 35-ін жоғалтты. Бұл 1995 жылғы маусымды есепке алмайынша. Шығыстың «Грей Кап» жеңістерінің екеуі «Көк бомбашылар» клубының есебінде, олар өз тарихының көп бөлігінде батыс аймағында ойнады.
Prior to 1954, Eastern clubs dominated the Grey Cup games. Since 1954 however, the West has generally been on an equal footing and in recent decades has often dominated the East in the regular season. From 1954 to 2016, the East has won 27 Grey Cups and lost 35. This is not counting the 1995 season. Two of the East's Grey Cup wins were by the Blue Bombers, who have played in the West for most of their history.
Плей-офф форматы
1955 жылдан бері үш команда көп маусымдар бойы Шығыс плей-оффында бақ сынасты. 1986 жылы кросс-овер ережесінің алғашқы нұсқасы қолданылғанда тек ең үздік екі команда ғана пост-маусымға іліккен, ал 1994 жылы алты команда болғанда төрт команда іріктеуден өтті. 1997 жылы қазіргі кросс-овер ережесі енгізілді, ол бір дивизиондағы төртінші орынды командаға, егер олар жақсы нәтиже көрсетсе, екінші дивизиондағы үшінші орынды команданың орнын алуға мүмкіндік берді. 1997 жылдан 2016 жылға дейін Батыс дивизионындағы төртінші орынды команда кросс-овер ережесін тоғыз рет пайдаланды, оның ішінде дивизиондарда тең командалар болған төрт жағдай да бар. Дегенмен, 2008 жылы ғана Батыс командасы (Эдмонтон) Шығыс финалына өтті, және одан кейін тек төрт команда (2009 жылғы BC Lions, 2016 жылғы Eskimos, 2017 жылғы Saskatchewan Roughriders және 2019 жылғы Eskimos) бір ойын жеңіп алды. Кросс-овер командаларының ешқайсысы да плей-оффта бір ойыннан артық жеңіске жеткен жоқ. Кросс-овер ережесі енгізілгеннен бері Шығыс командасы Батыс плей-оффында кросс-оверге ең жақын 2001 жылы болды, онда төртінші орынды Торонто үшінші орынды BC командасынан бір ұпай қалып қойды.
Since 1955, three teams have competed in the East playoffs in most seasons. Only the top two teams qualified for the post season in 1986 when an earlier form of the cross over rule was in force, while four teams qualified in 1994 when there were six teams. In 1997, the present cross over rule was implemented, allowing the fourth place team from one division to take the play off place of the third place team in the other division, should the fourth place team earn a better record. From 1997 to 2016, the fourth place team in the West has taken advantage of the cross over rule nine times, including four times when there were equal teams in the divisions. However, it was not until 2008 that a West team (Edmonton) advanced to the East Final, and only four other teams (the 2009 BC Lions, 2016 Eskimos, 2017 Saskatchewan Roughriders and 2019 Eskimos) have won a game since. Neither crossover team won more than one playoff game. Since the implementation of the crossover rule, the closest an East team has come to earning a cross over berth in the West playoffs was in 2001 when fourth place Toronto finished one point behind third place BC.