Сауль – Француз Гайанасының ең сирек қоныстанған коммунасы. Қалаға жолмен емес, әуежай арқылы ғана жетуге болады. Орталық орналасқан, үш өзеннің бастауы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз Гвианасындағы коммуна, Франция
Commune in French Guiana, France
Саул (са. yl; ) – Оңтүстік Америкада орналасқан Францияның теңізден тыс аймағы және департаменті Француз Гвианасының коммунасы. Бұл Француз Гвианасының ең сирек қоныстанған коммунасы. Өте шалқар және тығыз жаңбырлы орманмен қоршалған; қалаға автомобиль жолы болмағандықтан, оған тек Саул әуежайы арқылы ғана жетуге болады. Ауыл Француз Гвианасының орталық бөлігінде орналасқан, мұндағы бұлақтар үш ірі өзеннің – Мана, Инини және Аппроагке бастауын алады. Қала ішінде туристік лагерь және қонақ үй бар.
Saül (sa. yl; ) is a commune of French Guiana, an overseas region and department of France located in South America. It is the most sparsely populated commune of French Guiana. It is very remote, surrounded by dense rainforest; because there are no roads to the town, it can only be reached via the Saül Airport. The village is located in the centre of French Guiana where springs give rise to three major rivers: the Mana, the Inini, and the Approuague. There is a tourist camp and a hotel in the town.
Тарих
1910 жылы Сент-Люсиядан Сахул осы аймаққа келіп, алтын тапты. Оның бұл жаңалығы Сауль ауылының құрылуына себеп болды, халқы 800 адамға дейін жетті. 1930-1946 жылдар аралығында Сауль Инини аумағының бір бөлігі болды, онда тұрғындарына білім беру жүргізілмеді. Сауль бастауыш мектеп ашқан алғашқы ауылдардың бірі болды. 1952 жылы Гвинея Тау-кен бюросы Саульдегі алтын кенін дамыту мақсатында Белизон арқылы Саульден Каеннеге дейінгі 150 шақырымдық жол салды. Жолдың құны алтын өндірісінен асып кетті, ал өндіріс төмендеп, 1960 жылы тоқтатылды. 1962 жылы Падуалық Антоний шіркеуі қасиеттендірілді. 1993 жылы шіркеу ескерткіш деп жарияланды. XXI ғасырдың басында ауылда 100-ден аз тұрғын болды. Сауль тұрғындары, ботаник Скотт Мори, Шантал Бертелот және Хосе Гейлу сияқты саясаткерлер, сондай-ақ IUCN, Гвиана табиғаты және қоршаған ортасы федерациясы, Жаңбырлы ормандарды құтқару ұйымдары рұқсат беру туралы шешімге қарсылық білдірді. Қарсылықтың себебі – кеннің Гвиана Амазония паркін ішінара бұзуы және су сапасының нашарлауы мүмкін деген алаңдаушылық болды.
In 1910, Sahul from Saint Lucia arrived in the area and discovered gold. His discovery resulted in the establishment of the village of Saül whose population peaked at 800 people. Between 1930 and 1946, Saül was part of the Territory of Inini which did not provide education for its inhabitants. Saül was one of the first villages to receive a primary school. In 1952, a 150 kilometer track was constructed between Saül via Bélizon to the road leading to Cayenne by the Guinese Mining Bureau in order to develop the gold mine at Saül. The cost of the track was more expensive than the gold production which had started to decline, and was abandoned in 1960. In 1962, the St. Anthony of Padua Church was consecrated. The church was declared a monument in 1993. The village had less than 100 inhabitants in the early 21st century. The inhabitants of Saül, the botanist Scott Mori, politicians such as Chantal Berthelot and José Gaillou, and many organizations like IUCN, Fédération Guyane Nature Environment and Rainforest Rescue protested against the decision to reward the permit. Opposition grew from the possibility that the mine would cause the partial destruction of the Guiana Amazonian Park and the decline of water quality.
Климат
Француз Гвианасының көп бөлігі сияқты, Саульде де ыстық, ылғалды және өте жаңбырлы тропикалық жаңбырлы орман климаты (Кёппен Af) басым. Қыркүйек және қазан айларындағы қысқа құрғақ маусым тропикалық конвергенция аймағы ең солтүстікке жылған кезде пайда болады.
Like most of French Guiana, Saül has a hot, humid and very wet tropical rainforest climate (Köppen Af) with a short dry season centred upon September and October when the Intertropical Convergence Zone lies furthest north.