Кіріспе
Шикі теріден жасалған контейнер [[Файл:Lakota Parflech Американың ұлттық мұражайында, Вашингтон, DC jpg 400px 173 thumbRawhide parfleche - шикі теріден жасалған әмиян немесе сөмке түрі. Тарихи тұрғыдан алғанда, оларды Алаң, Ұлы Бассейн және Жазықтар әйелдері жасаған, олар көбінесе жарқын түсті геометриялық өрнектермен безендірілген. Қазіргі уақытта олар әлеуметтік, рухани және символдық мағынаға ие болуы мүмкін, немесе би немесе шеру киімдерінің бөлігі болуы мүмкін. Бұл сөмкелер әдетте ерекше графикалық өнер стилінде безендіріледі, көбінесе өзендер мен таулар сияқты ландшафт ерекшеліктерін бейнелейді. Парфлештердің ең көп таралған түрі – бүктелген конверт немесе жалпақ әмиян болғанымен, олар тігілген жалпақ қобдишалар, цилиндрлер және қораптар түрінде де жасалған. "Parfleche" сөзі сонымен қатар берік шикі теріден жасалған қалқандарды сипаттау үшін де қолданылған, бірақ кейіннен негізінен осы безендірілген шикі теріден жасалған ыдыстарды атау үшін пайдаланылды. Ақсаалоке (bishkisché) және Хоувуноно (Hinono'eino) түрлерінен.
[[File:Lakota Parflech Displayed at the National Museum of the American Indian, Washington, D. C jpg|400px|thumb|A parfleche is a type of wallet or bag made from rawhide. Historically made by Plateau, Great Basin, and Plains women, they are usually decorated with brightly colored geometrical designs. In contemporary usage, they may carry social, spiritual, and symbolic meaning, or be part of dance or parade regalia. The bags are usually decorated with a distinctive style of graphic artwork, often symbolizing landscape features such as rivers and mountains. While the most common form of the parfleche was the folded envelope or flat wallet, they were also constructed as laced flat cases, cylinders, and trunks. "Parfleche" was also used to describe tough rawhide shields, but later used primarily for these decorated rawhide containers. bishkisché (Apsáalooke) and ho'úwoonó3 (Hinono'eino).
Құрылыс
Тарихи тұрғыдан алғанда, парфлештерді көбінесе әйелдер ғана жасаған. Оның жасалуы "теріні қабысу" немесе қаз, бұғы, ал көбінесе бизон сияқты жануарлардың терісін алудан басталатын. Теріні жерден жоғары тіреп созып, қалыңдығы тегіс етіп сылап, содан кейін кептіретін. Ылғалды теріге бояу салу алдында, тұмсықты кактус шырыны немесе жануарлардың қоймасынан дайындалған жабысқақ сұйықтықпен қорғап жабатын. 1890 жылға дейін табиғи бояулар кеңінен қолданылды, олар көмірден қара, балдырдан жасыл, ал сары охраннан қызыл түс жасалды. Суретшілердің парфлештің суретін салуға уақыты шектеулі болғандықтан, түзету мүмкін болмағандықтан, олар батыл және шеберлікпен жұмыс істеуге мәжбүр болды. Бояу кепкен соң, шеберлер терінің екінші жағын "таспен қабысу" әдісімен түктерінен тазалап, парфлештің контурын кремень немесе металл пышақпен кесіп шығаратын. Соңында, ыдысты қажетті пішінге бүктеп, шнурлар мен бауларды салу үшін тесіктер кесіп немесе күйдіріп салады.
Шебер әйелдер гильдиясы
Тарихи тұрғыдан алғанда, парфлештерді, боялған өрнектерді және осыған ұқсас заттарды жасауда ең дарынды әйелдер өздерінің қауымдастықтарында құрметті орынға ие болған. Бұл әйелдер бұрын жергілікті гильдиялар құрып, осы өнерді сақтау, дамыту және шәкірттеріне үйретуді бақылау үшін ақсақалдарды таңдаған. Гильдиялар бірнеше халықтар арасында парфлештердің дизайнының сақталуына да үлес қосты, себебі олар дәстүрлі өрнектерді, символизмді, мағыналарды және техникаларды сақтап, кейінгі ұрпаққа жеткізген. Парфлештер өнер туындылары ретінде ұрланып, жиналып, құрметке бөленгенімен, оларды 19 ғасырда жасаған шеберлер (өздерінің қауымдастықтарында белгілі болған) отаршылдық антропологтарға, коллекционерлерге және мұражай кураторларына көбінесе белгісіз болып қалды, сондықтан олардың есімдері көпшілікке мәлім емес.