Кіріспе
Француздық сарай биі Пашпие (pasˈpje, "қадам басу", ерекше би қозғалысынан) – француз сарай биі. Бұл бидің бастауы Бретаньдық бранль биінің бір түрі ретінде пайда болған, ол 16 ғасырда сарай мәдениетіне бейімделіп, 18 ғасырдағы француз операсы мен балетінде, әсіресе шабындық көріністерде жиі кездеседі, сондай-ақ кейінірек барокко аспаптық билер жинағында да қолданылған. Ағылшын тілінде Пашпие биі "paspy", "paspie" немесе "paspe" деп, француз тіліндегі айтылуына сәйкес жазылған.
The passepied (pasˈpje, "pass foot", from a characteristic dance step) is a French court dance. Originating as a kind of Breton branle, it was adapted to courtly use in the 16th century and is found frequently in 18th century French opera and ballet, particularly in pastoral scenes, and latterly also in baroque instrumental suites of dances. In English the passepied has been spelled "paspy" as well as "paspie" or "paspe", phonetic approximations of the French pronunciation.
Тарих
Пашпид туралы ең алғашқы тарихи дерек 1548 жылы Ноэль дю Фейльдің айтуынша, Бретань ақсүйектерінің сарайларында кең таралған. Франсуа Рабле және Тоино Арбо 16 ғасырда жазған еңбектерінде бұл биді Бретаньге тән бранль түрі деп сипаттайды. Ол кезде бұл үш тақты фразалары бар, жылдам екі уақытты би болған, демек қарапайым бранльге жатады. Көптеген халық билері сияқты, пашпид Людовик XIV сарайында да танымал болды. Жан Батист Лулли пашпидті пасторальдық концерттік би ретінде жаңартты, ол алғаш рет 1680 жылдары жылдам минует ретінде пайда болды. Ол сол замандағы үш уақытты билердің ең жылдамы болып есептелді, көбінесе (кейде немесе ) уақыт өлшемімен, оның фразалары такттің соңғы уақытынан басталады. Оның фразалары төрт таққа бөлінуі керек болды, осылайша екі таққа төрт ерекше кішкентай қадамдар сыйып, би орындалатын болды. Лулли бұрыннан қолданған минует қадамдарын мүлдем басқа мақсатта пайдаланды, жеңіл қозғалып, еденге күрделі өрнектер салды. Осыдан кейін пашпид көптеген театрлық қойылымдарда, соның ішінде Жан-Филипп Рамоның қойылымдарында да пайда болды. Ол 1774 жылы Кристоф Виллибальд Глюктің «Аулистегі Ифигения» операсында да кездеседі. 1739 жылы Иоганн Маттесон пашпидті шалқалайтын, еріншектікке жақын сипаттамасы бар жылдам би деп сипаттады, сондықтан оған «гигтің құлшынысы, ашуы немесе ыстығы» тән емес. Итальяндықтар оны аспаптық симфониялардың финалы ретінде жиі қолданды. Пашпидтер кейде И.С. Бахтың «Бірінші оркестрлік сюитасы» сияқты сюиталарда немесе «Француз стиліндегі увертюра» сияқты драмалық музыкада кездеседі. Көбінесе I, II, I ретімен ойналатын минор және мажор тональностьдағы екі пашпид болады, немесе пашпидтер қарама-қарсы жұптарда кездеседі, біріншісі екіншісінен кейін да капо ретінде қайта орындалады. Ол Генри Перселлдің «Диоклесиан» операсында және басқа жүздеген барокко композицияларында да қозғалыс ретінде пайда болды.